maandag 29 augustus 2016

Hoe inspiratie en transits voor mij gaan werken als ik mijn 'ja' volg

Ik had laatst een knoert van een inzicht: datgene waar mijn innerlijke autoriteit 'ja' tegen zegt is net zo belangrijk als waar het 'nee' tegen zegt! Eerst gebruikte ik die onderbuikgeluiden van de Generator vooral om te valideren waar ik geen zin in had. Op momenten dat ik eigenlijk al voelde dat ik ergens niet voor open stond, bevestigde de meh die uit mijn mond kwam dat als een schriftelijk contract waar ik mijn handtekening onder had gezet. Zoiets als:

DAT IS EEN NEE! ALERT! LUISTEREN NAAR DIE NEE! NIET DOEN! 

Dat is hoe ik mijn systeem wakkerschudde en met een dikke vinger wees op de noodzaak van het 'niet doen' voor mijn persoonlijke overleving. 

Als ik daarentegen een 'ja' kreeg, nam ik dat ter kennisgeving aan. Ik haalde innerlijk mijn schouders op en had zoiets als 'wat een luxe, ik kan iets doen, laat ik nog maar even zien of ik daadwerkelijk in beweging kom'. 

Oké, stop. 


Dan geldt dus hetzelfde hè, maar omgekeerd. De 'ja' is net zo belangrijk voor mijn persoonlijk welzijn als de 'nee'. De ja betekent namelijk dat me iets fantastisch te wachten staat, iets nieuws, iets dat me de verandering gaat geven waar ik naar snak. Als ik dat achteloos terzijde veeg, ontdoe ik mezelf net zozeer van de richting die mijn leven wil gaan, als wanneer ik tegen een 'nee' in probeer te werken. 

Nu ik met genoeg pathos heb beargumenteerd hoe belangrijk een 'ja' is, laten we het onszelf gemakkelijk maken in onze favoriete bankhangkuil, en ons klaarmaken voor een validatie van de comfort zone. Oh, wat voel ik een hemelsbrede JA bij het kijken naar Youtubers! Ik kan dat wel de hele dag doen, met tussenpozen waarin ik lethargisch op mijn bed lig omdat ik moe ben van al die straling en mijn hoofd shitloads aan informatie probeert te verwerken. Op dit moment is het heel gezond voor mij om heel veel Youtube te consumeren. Zeg maar: de hele dag door. Als dagtaak. Met een flinke schep pauzes, wandelingetjes en gezonde maaltijden tussendoor. Ik ben niet ziekelijk obsessief, gewoon alleen normaal gepassioneerd obsessief, dus ik zorg heus wel voor mezelf. Maar ik neem die 'ja' keihard serieus. 


Mijn laatste obsessie is danisnotonfire (Dan Howell), een heel beroemde Youtuber die miljoenen views krijgt voor elke video. Die video's gaan over gênante voorvallen uit zijn verleden die hij met een schijnbaar integere zelfspot op een zeer onderhoudende manier uit de doeken doet, gelardeerd met geeky special effects. Hij steekt niet onder stoelen of banken wie hij (schijnbaar) is: onzeker, lui, ironisch en sarcastisch-maar-met-een-goed-hart, en is niet bang om zichzelf op de hak te nemen en zijn voortdurende existentiële crisis te behandelen, evenals zijn ongemakkelijke sociale dieptepunten zoals het verkopen van een bijl aan een twaalfjarige als onderdeel van een politie-onderzoek, wat hij wel doorhad maar door zijn overweldigende sociale ongemak tóch deed, etcetera etcetera. Ik vind het heel verfrissend, en dat voor iets dat zo populair en mainstream is.

Zijn design is trouwens ook ongelooflijk, vooral in combinatie met dat van zijn huisgenoot en mede-youtuber amazingphil. (De hele lijn van 54 tot 45, grotendeels elektromagnetisch! En nog veel meer chemie en split-overbruggingen en wederzijdse steun! Geen wonder dat ze zo succesvol zijn samen en iedereen denkt dat ze een stel zijn!) (En D-aarde in 47.6! Geen wonder dat Dan een voortdurende existentiële crisis heeft! Futiliteit!) 

Ik liet mezelf even gaan daar, in de wetenschap dat waarschijnlijk de helft van mijn lezers afhaakt op het moment dat ik mijn innerlijke Human Design-geek eruit laat, maar dan moet je nog even op je tanden bijten, want: 

Ojee, een chart. 

Vandaag, met de transit in het kanaal van Volwassenheid, kan ik eindelijk de groei kanaliseren die Dan Howell me heeft gegeven. (Want dat is zijn enige kanaal.) (Wauw, respect voor beroemd zijn met zoveel open centra en (schijnbaar) transparant en dicht bij zichzelf kunnen blijven.)

Kleffe verzuchting: Dan Howell heeft me veel geleerd. 

Ik ben trouwens benieuwd hoeveel Nederlanders Youtubers volgen - het lijkt me op zich wel mainstream in Engeland en Amerika, maar in Nederland heb ik er eigenlijk alleen maar tieners over horen praten op de vloggers-afdeling in de Waterstones, waar ze heel minachtend zeiden dat 'elke Youtuber een eigen boek heeft, pfah!' precies op het moment dat ik een boek van een Youtuber uit het schap pakte. Ben ik raar omdat ik het doe, Youtubers volgen, of ben ik raar omdat ik niet weet dat iedereen het doet en valt dit dus netjes binnen de categorie van 'geen smartphone hebben en totaal niet verbonden zijn met de moderne maatschappij?' Ik weet dus niet in hoeverre Youtube speelt bij Nederlandse tieners en jongeren, maar door deze gebeurtenis in de Waterstones wil ik het eigenlijk ook niet weten, want 'ironische appreciatie' is niet een levenshouding die ik graag observeer of cultiveer. Maar dat terzijde. 


Dan Howell heeft me dus veel geleerd. Je kunt in de toon van deze blog heel duidelijk zijn invloed terughoren, overigens, en daar schaam ik me niet voor. Nee, eerder versterkt hij mijn innerlijke geek. In feite is hij supertherapeutisch. Hij laat zijn mislukking er gewoon zijn. En ook al probeert hij alle competities met Phil te winnen - die een gedefinieerd ego heeft - toch is hij niet bang om de nadruk te leggen op wat hij allemaal niet kan. Wat dan weer heel validerend en herkenbaar is. 


Waarschijnlijk ben je helemaal niet geïnteresseerd in die Dan, waar je nog nooit van gehoord hebt. (Of wel? Alweer die bijtende onwetendheid over de hedendaagse popcultuur.*) Dus wat ik eraan heb gehad: Dan's video's hebben mij geïnspireerd om een sluimerende schaamte over mijn eigen 'mislukte' leven met wortel en al uit te trekken en bloot te stellen aan de nooit-vergetende ogen van het Internet. Voor wat dat dan ook waard is. 

Ik kan het effect van die volwassenwording voelen, omdat de transit langskwam. Omdat ik mijn 'ja' omtrent deze video's serieus nam en mezelf niet veroordeelde als het enige waar ik zin in had was om nóg meer video's te kijken, kon ik surfen op de golven van de transits, en deze in mijn voordeel gebruiken. Heerlijk is het leven als ik mijn 'ja' volg: het zorgt altijd voor een mutatie! Want hoe goed of fout het ook is, Youtubevideo's kijken en in respons blogs schrijven over mijn eigen mislukkingen is heel bevredigend. En gaat me dus vast verder helpen op mijn pad, waar dat dan ook heen leidt. Ha. Is dat geen fijne levensfilosofie? 

*De vriendin van mijn vader ondervroeg me eens over de Youtubers die ik volg. Zij werkt in de bibliotheek en dat had iets te maken met een mediaproject ofzo - oké, ik ben glad vergeten waar het mee te maken had - maar haar dochter keek ook naar Ingrid Nilsen, net als ik. Ik voelde me terstond betrapt: waarom kijk ik eigenlijk naar een beautyguru als ik niet eens make-up gebruik of de mode volg of lesbisch ben? En waarom deed ze dit mediaproject eigenlijk - waarschijnlijk omdat ze vat wil krijgen op wat normaal is in de jongerenpopcultuur? Dan had ze beter iemand anders kunnen kiezen dan mijzelf - al zijn mijn tv-series waar ze ook naar vroeg wel weer vrij mainstream. Zucht. Wat maakt het ook uit om de juiste context te hebben, ik doe gewoon mijn ding en ik ben tóch al vreemd, of ik alles wat ik schrijf nou valideer met relevante popcultuurreferenties of niet. Ik moet haar toch eens vragen naar de reden van dat mediaproject. Gewoon puur uit interesse, niet om slimmer over te komen in deze blogs. 

2 opmerkingen:

  1. Ik begin je in elk geval als een heldin te beschouwen. Dus ik denk dat je iets goed doet :)

    BeantwoordenVerwijderen