zaterdag 6 augustus 2016

Het instituut past het individu niet

Nu snap ik het! (Mutatie, het plotselinge weten.)

Datgene wat ik in de vorige blogs niet begreep. Ja, mijn ambities veranderen. Dat heb ik moeizaam beschreven zonder het nog volledig te accepteren. Ik noemde de ene na de andere ambitie die plotseling niet meer valide was Maar ik zag niet (ik wist niet) dat mijn gedrevenheid ook onderhevig is aan de puls van individualiteit, net als mijn ritme. Het ene moment ben ik wel gedreven, het volgende moment niet. Dan zakt alles in elkaar en is er niet-weten. De puls staat uit. En een tijdje later betrap ik mezelf erop dat ik ineens een andere ambitie heb. Het is niet makkelijk. Het is heel gedreven aan iets werken, een paar maanden lang, en dat de drive en de energie dan ineens weg zijn. (Zoals Jong Bewust.) Waarom? Wat is er gebeurd? Wat is er mis met mij? Waarom kan ik niet gewoon net als iedereen een pad kiezen en me eraan houden?

Het is niet makkelijk omdat het niet in onze normen en waarden past. Niet in het gehomogeniseerde model waarvolgens wij allemaal 'moeten'. Moeten als werkwoord. Dit hoort wel, dat hoort niet. Het past niet binnen de hele energetische achtergrondfrequentie van deze tijd, waar wij nu in zitten. En tegelijk ook weer wel. Want we zitten in een overgangstijd.

Ik las gisteravond een nogal verontrustend staaltje Human Design. Human Design zit vol met nogal verontrustende staaltjes. Het is alsof je langzaam het water in waadt en niet weet wat er onder de oppervlakte zit, maar al helemaal gegrepen bent door de stroming. Een beetje griezelig. Je kan niet meer terug. Wel geloven of niet geloven? Voor mij zijn de mentale formules waar mijn omgeving me mee opzadelt een kwestie van 'geloven' of niet, aangezien dat mijn keelpoort is. En dat moet ik vervolgens delen. 'Moeten' in dit geval als genetisch imperatief.

"I will perform a death defying miracle
for someone with the chemicals to believe"

Ik weet niet wat mijn innerlijke respons te zeggen had over dit stukje tekst - had ik het wel moeten lezen? - maar het was laat en ik was niet meer zo alert. Griezelig genoeg luisterde ik op dat moment naar een synchronistisch liedje.

En vannacht, nu, bij het wakker worden, was er ineens iets veranderd. De woorden van twee van mijn vrienden vielen op hun plek. Ik heb het genoegen vrienden te hebben die ook bewust zijn, zodat ze hun wijsheid met me delen. Haha, oh, het zijn allebei Projectors: ik ben gegidst. In het geval van de ene pas maanden later - een teken van onuitgenodigd zijn, tja, wat doe je eraan, ik ben zelf ook geen heilige, ik ben met regelmaat ontijdig zoals je hierboven hebt kunnen lezen - en in het geval van de andere een paar dagen later, dat liet me niet los. Maar dat terzijde.

Hun woorden passen in elkaar als een puzzel. De ene zei: 'ik heb sowieso het idee dat opleidingen niet meer van deze tijd zijn'. De andere zei - dat ga ik niet helemaal translateren, je kunt het lezen in het eerste comment onder de vorige blog.

Het is zo! Opleidingen zijn niet meer van deze tijd. In dat verontrustende staaltje Human Design (hier te lezen, als je het aandurft, triggerwarning: het is apocalyptisch) werd gesproken over de neergang van alle geïnstitutionaliseerde systemen. Alles wat gepland is, alle afspraken tussen burger en overheid, alle scholen en internationale bedrijven en kerken, dat alles valt uit elkaar. Dat zie je in de hele wereld. Klokkenluiders, vegetariërs, autisme, de new age-beweging en zelfvoorzienende eco-gemeenschappen zijn in het collectief gekomen. We staan op de rand van een nieuwe tijd, ook volgens Human Design. En over tien jaar komt de omslag. Dan zal het individu de plek innemen van het instituut-dat-plant. Hoe? Lees die link maar.

Voor ik verontrustende apocalyptische taferelen ga schetsen: wat dit voor mij in de praktijk betekent, nu, is dus een mutatie. Het weten dat het helemaal in deze overgangstijd past dat ik weer met een opleiding stop. Want opleidingen, paradigma's, systemen, hokjes, instituten, dit alles is achterhaald. Het past sowieso niet bij mij als individu, maar het past ook niet echt meer in de tijd. Voor niemand. In de nieuwe tijd is bezig zijn met wat je leuk vind, met je eigen individuele weg en bekrachtiging, de norm. Relaties die gebaseerd zijn op een 'huwelijkscontract' vallen weg, en een nieuw soort samenzijn komt ervoor in de plaats. Een soort empathisch-telepathisch contact zoals autisten dat in potentie kunnen hebben, al staan hun zenuwstelsels deels uitgeschakeld omdat ze anders nog volledig overladen zouden worden in deze tijd. Ik weet het fijne er niet van, maar ik ben gerustgesteld. Toch wel.

Het is natuurlijk voor mij én voor deze tijd om mijn eigen weg te gaan. Ik heb het plotseling geaccepteerd en ik voel me niet meer alsof ik ergens half bij hang, maar bekrachtigd in mijn eigen weg. Dat mijn ambitieuze gedrevenheid soms gapende gaten vertoont, is niet een incidentele gebeurtenis die paniek moet veroorzaken en die ik alwéér probeer te voorkomen of genezen, maar een natuurlijk onderdeel van het gaan van mijn weg. Mijn weg is de norm, niet het instituut. Spelen, zoals die andere vriend al zei. Omdat de creativiteit van het individu de weg bepaalt. Steeds iets nieuws scheppen, met plezier. Er is geen behoefte meer aan iets anders. (Dat is een dubbelzinnige opmerking als je iets weet over 2027.)

Het komt neer op vertrouwen. Zelfs in het niet-weten: vertrouwen dat mijn bewustzijn van wat er in het moment gebeurt en mijn sacrale reactie erop mij veilig houden, ook tussen de pulsen in. Pff, ik kan wel een levenslange studie maken van dat mutatiekanaal. Oh wacht, dat doe ik al. *wink*

Het ligt vast aan het feit dat ik me nu nog koester in het weten van mijn mutatie, maar, ik kijk ineens met verrassing en verwondering om me heen, benieuwd wat het volgende zal zijn dat op mijn pad komt. Dat is een levenshouding die ik totnogtoe nog niet heb kunnen cultiveren, maar zoals gewoonlijk regelt mijn mutatiekanaal dat voor me. Zo'n verandering is permanent, dus ik ben benieuwd of het het niet-weten tussen de pulsen in weerstaat. We zullen het zien.

1 opmerking:

  1. Wauw! Spot on! Heel fijn om je blog te lezen!
    Grote delen van "The Great Mutation" komt overeen met hoe ik het al een aantal jaar voel. Interessant. Zeker omdat ik net deze week weer een enorme positieve vibe voel om de plek te gaan verwezenlijken die dit omvat. Geen starre structuren, maar organische vormen die individuen in hun uniekheid kunnen invullen. Weg van de systemen die zullen verkruimelen. Een verschil: niet ieder voor zich, maar juist een veilige haven voor diegene die de mutatie doorstaan en de nieuwe wereld bouwen! Waarom voel ik toch zo sterk dat het over 10 jaar van de grond komt...? ;)

    BeantwoordenVerwijderen