maandag 15 augustus 2016

De vier uitdagingen van de muterende martelaar-ketter

Nu alle niet-Human Design-freaks weer zijn afgehaakt, kan ik met je praten op de manier die we het liefst hebben: onbelemmerd enthousiast! 

Elke keer dat ik bezig ben met Human Design word ik weer geraakt in hoe simpel en waar het is. Echt, de hele New Age-beweging is super ingewikkeld. Met je hoofd moet je gaan bedenken hoe je van jezelf kunt houden zonder te weten wie je bent en je dien je temidden van de verwarring allerlei mentale concepten uit te vogelen zoals 'verlichting' en 'egoloosheid' en 'weerstand loslaten' en 'hogere zelf', en 'gronden' en dat moet je je dan gaan voorstellen en/of analyseren met je verstand, alsof je aan het watertrappelen bent in een heel groot meer zonder bodem. Het is makkelijk om daarin te verdrinken. Dat zeg ik uit compassie voor mede-watertrappelaars, niet als een soort natrap naar de New Age-beweging. Human Design vertelt tenminste wie je bent, en wat je niet bent, zodat je hoofd dat niet allemaal meer hoeft uit te vogelen. Dat scheelt: je weet automatisch wanneer je in je hoofd zit, en wanneer niet. Dan hoef je je niks meer voor te stellen, alleen nog maar getuige te zijn van de film van je leven. En ook leef je vanzelf al die spirituele concepten uit, echt waar.

Ik heb net de eerste officiële Human Design-cursus achter de rug, hoewel ik me al drie jaar intensief aan het verdiepen ben in het systeem, via gratis materiaal op internet. Tot ik besloot dat ik zelf niet alle antwoorden had (ha!) en lid werd van Facebookgroepen en mijn moeder aan me vroeg of ik er niet iets mee wilde doen. Respons: JA NATUURLIJK! En toen ging ik een Reading doen en begon ik met de opleiding tot analist, als een kleine stuiterbal.


Door met mensen samen te zijn die ook in het konijnenhol zijn gevallen, die min of meer dezelfde taal spreken, en door mijn meest prangende vragen te kunnen stellen, zijn er zoveel meer kwartjes gevallen. Het thema waar ik het meeste mee worstel is die poort 60.3: het trial en error-proces van fysieke beperkingen en het niet-weten tussen de pulsen door accepteren, met alle negatieve connotaties die daar voor mij aan zitten. Maar nu heb ik daar steun in gevonden. Ook heb ik anekdotes en ervaringen gehoord die mij een gevoel van opluchting gaven, die een helende ruimte voor me vrijhielden. Maar het meeste wat er aan transformatie gebeurde kwam tot stand via aura-tot-aura-contact. Ik wérd gewoon gemuteerd. Ik hoefde er alleen maar te zitten. Een groot deel van de groep had kanaal 23-43, dus de ene doorbraak na de andere kwam mijn hoofd in geknikkerd.

Ik blog vaak over verveling, leegte en de onzekerheid van het niet-weten hoe je leven gaat verlopen. Het kan zijn dat ik daardoor (of gewoon in het algemeen) een slachtoffer word gevonden, een martelaar. (3.5 detriment). Dat mensen denken dat ik zielig ben omdat het allemaal zo moeilijk lijkt in mijn leven. Ik weet niet of veel mensen dat vinden, maar mijn moeder heeft me er soms wel van beschuldigd (al heeft zij een ongefixeerde 3.5, dus dat is logisch). Maar goed, hoe dan ook, het is niet waar. Ik ben geen slachtoffer. Ik vind het prima om werkloos te zijn en me te vervelen. Werkelijk, ik leef mijn leven voluit. Dat wou ik even rechtzetten.

Mijn kruistocht is om de beperkingen van het fysieke te accepteren. Dat zijn geen beperkingen in mijn hoofd: die moet ik juist loslaten, want dat zijn oordelen waarmee ik de controle probeer te houden. Als ik vind dat iets een beperking is, is dat wat anders dan wanneer ik het in mijn lijf voel. Stel, ik heb geen werk en ik beschouw dat als een beperking. Dat is iets anders dan dat ik op dit moment vermoeide ogen heb van het typen.

Zo heb ik de conditionering dat ik altijd maar moet doorgaan, omdat ik anders geen controle meer heb. Dat ik zoveel mogelijk moet doen omdat de kans dat ik dan ergens impact mee maak het grootst is. Dat NU het enige moment is om iets te doen, ook al is het maar iets heel kleins, om mijn dromen te verwezenlijken. Dat lijkt spiritueel, maar is regelrechte zelf-sabotage, in mijn geval.


Zodra ik niet meer geloof in de conditionering (ooh, de beperking is fout!) en er dus niet naar handel (ooh, ik moet er iets aan doen!) wordt het puur een fysieke beperking. De beperking dat ik maar op één plek, op één moment tegelijk aanwezig ben en dat er dus een bepaalde set omstandigheden actief is.

Terwijl ik hier zit, heb ik mijn linkerbeen opgetrokken, maar mijn rechterbeen niet. Dat betekent misschien dat mijn rechterbeen van alles wil, en op het moment dat mijn rechterbeen zich heeft verplaatst, zeurt mijn linkerbil weer, zodat ik moet gaan verzitten, en dan heb ik dorst, en om het water te pakken moet ik die stomme nét iets te zware macbook weer met twee handen optillen, waardoor ik mijn houding kwijt ben en mijn kussens omvallen, etcetera. Er is altijd wel wat. Er is altijd wel een beperking, of je nu in een luxepositie (in de kussens met een macbook) zit of niet. Dat is niet goed of fout. Ik voel de prikkels waar ik op kan reageren, maar wat is het waard om voor in beweging te komen, nu? Dat is mijn check-vraag: 50 is de enige poort in mijn milt/sacraal die bewust is. Als mijn intuïtie oplicht en zich bijvoorbeeld bekommert over de doorbloeding in mijn rechterbeen, ja, dan ga ik hem optrekken. Maar als die intuïtie niks te melden heeft, dan blijf ik zitten. In het ideale geval dan, hè.
Want vaak gaat dat proces dus nogal de mist in. Dan word ik helemaal onrustig. Zeg maar een hysterische stuiterbal.

Zoals tijdens de Human Design-cursus. De vragen stapelden zich maar op in mijn hoofd en fysiek begon ik het te ervaren als een beperking dat ik geen moment kon vinden om ze te stellen. Ik werd bijna duizelig, maar toen ging ik met mijn aandacht naar mijn stuitje, omdat ik de 'boze kracht' voelde van de mutatie die op het punt stond zich te voltrekken, en op die kracht vond ik een moment om te onderbreken, en ik stelde mijn vraag. Ineens kwam alle mutatie-energie er via mijn keel uit, want 14-2 en 1-8 waren ook geactiveerd in de groep. Ik stelde een vraag die heel beladen werd. Zo van: 'wauw, dat is een goede vraag' - stilte. En het lokte na een moment van stilte allemaal antwoorden uit in allerlei mensen, waaronder die persoon met het compleet open keelcentrum, die áls hij sprak, pareltjes van wijsheid te bieden had. En toen kwam er een heel bevredigend antwoord.

Het leek bijna alsof ik er heel erg mee zat, met die vraag, terwijl die niet eens over mij ging - hoe kan een lijn 5-projector ooit erkend worden met al die projecties - en ik kan me voorstellen dat mensen me toen wilden geruststellen. (Het effect van mijn 3.5.) Maar ik was alleen maar geïnteresseerd in het antwoord, terwijl ik me afvroeg of deze vraag wel belangrijk voor me was, of niet-zelf-gedrag uit mijn open hoofd. Het antwoord: de projectie kan ook juist zijn.

Maar goed, laat ik het nu niet hebben over lijn 5-projectors, maar over mijzelf, want daar kom ik voor, als Generator. Mijn blog, mijn huis.

Ik heb drie mentale uitdagingen met mijn half-bewuste 3/5-kanaal van mutatie:

Uitdaging 1) Om stil te zitten/staan wanneer ik geen puls heb, en van dit gevoel van diepe, heilige rust te genieten. Tijdens wandelingen stop ik soms abrupt midden op het pad, omdat mijn lichaam dat wil, omdat er even geen energie is. Maar net zo vaak wals ik eroverheen en vraag ik me vervolgens af waarom ik me toch zo gefrustreerd voel na mijn wandeling. Er zit een ritme in mijn bewegingen, een puls. Ik mag leren om te luisteren naar de innerlijke frequentie, de innerlijke muziek in mijn lichaam, en daarnaar dansen. Ik ben, kortom, een stop-motion-filmpje. Alleen hoef ik niet zelf het poppetje te verplaatsen maar doet het leven dat voor me. (De metaforen sluiten niet op elkaar aan: ik heb denk ik een beetje teveel Pingu gekeken de laatste tijd. Mwep mwep!)

Uitdaging 2) Om binnen fysieke limieten te opereren. Dan zit ik maar met mijn linkerbeen opgetrokken, ik kan prima typen met mijn linkerbeen opgetrokken, ik heb geen acht benen die als een octopus over mijn bed heen wriemelen in alle mogelijke poses nodig om iets te typen. Want in elke situatie is er wel een beperking waar mijn hoofd het niet mee eens is. Ik heb nu bijvoorbeeld geen werk, en ik wil dat wel omdat dat mijn mentale druk zou oplossen - denk ik dan. Maar een fysieke beperking veroorzaakt een fysiek gevoel van melancholie (te vergelijken met in een luie stoel voor het raam naar een regenachtige dag staren), dat om kan slaan in depressie, vermoeidheid, frustratie en onrust. Door mentaal zowel de gewenste uitkomst als de niet-gewenste uitkomst gelijk te stellen en op beide mogelijkheden in te voelen (het maakt niet uit of ik werk heb of niet) maak ik me los van de niet-zelfdruk die aanzet tot frustratie en depressie. Dan kan ik mijn wil vrijmaken en reageren op wat er werkelijk gebeurt in een situatie. Dan ga ik het moment binnen. Wat een opluchting, ik kan weer Generator zijn. Het is geen probleem meer dat ik geen werk heb, omdat ik dan druk bezig kan gaan met wat mijn aandacht trekt. (Human Design en vegan, spirituele, down-to-earth Lauren Toyota-video's, voornamelijk. Synchroniciteit: Lauren Toyota had kennisgemaakt met Human Design in haar laatste video!)

Uitdaging 3) Om het gevoel van onrust dat voorafgaat aan de puls te kanaliseren in lichaamsbeweging in de juiste vorm, op het juiste moment. Want soms komt er een heleboel energie opzetten in mijn stuitje, en als ik die niet kanaliseer of kan uiten, krijg ik onrustige benen, een opgeblazen buik, gaan mijn schouders vastzitten etc. Als ik dat voel, en er geen uitlaatklep is naar mijn keel (en die is open, dus die is er vaak niet) met gerichte, creatieve actie, is het dus tijd om een stuk te gaan lopen. Het is ruwe, 'domme' energie, in die zin, dat hij puur fysiek is. Aarde-energie om iets te doen, die nog geen vorm heeft gekregen. En als die een beetje ongebruikt blijft rondzweven in mijn systeem, gaat mijn hele lijf jeuken vanbinnen. Ik ben geen sportfanaat, maar ik heb inmiddels wel door dat ik lichaamsbeweging nodig heb om gezond te blijven. Als ik goed naar mijn lichaam luister, zit daar een heel intelligente timing in, en zal ik perfect in vorm blijven, zonder me elke dag in de sportschool te hoeven af te beulen. Weg schuldgevoel!

Dit zijn de dingen die mijn 60.3 heeft geleerd met trial en error. Ik hoop niet dat deze 'ordening' zielig klinkt, want dat is tenslotte hoe de 3.5 vormgeeft aan de mutatie in de ogen van anderen, toch? Met andere woorden: uitdaging 4. Je hoeft me niet gerust te stellen, want ik lijd niet, ik leer juist. En ik hoef je ook niet te geloven als je me gerust gaat stellen, want dan maak ik een slachtoffer van mezelf. Al die mensen die in mijn leven naar me toe zijn gekomen om me te 'troosten' of bemoedigend toe te spreken op momenten dat ik het even niet wist, en al die keren dat ik ze heb geloofd en mijn eigen drama over hoe moeilijk en onvoorspelbaar mijn leven wel niet was heb gecultiveerd, hebben een onnodig slachtoffer van me gemaakt. Vooral als die mensen emotioneel gedefinieerd waren en op dat moment ergens beneden op hun golf, en ik me met die verdrietige energie ging identificeren… Tja. Wat projectie al niet doet met de onvoorbereide mens!

Mijn profiel is 3/5, dus lijn 5 is onbewust. Dat betekent dat ik me ook grotendeels onbewust laat leiden door de paranoia rond wat er op mij geprojecteerd word. Ik ben me niet bewust van de projecties, terwijl een 5/1 of 5/2 dat wél kan uitvogelen, vooral als ze een Projector zijn. Ik heb echt Human Design nodig om me bewust te máken van de projecties, zodat ik in het vervolg niet meer zo paranoia hoef te zijn, maar gewoon praktisch.

Misschien, als ik lang genoeg mijn strategie en autoriteit volg, dat ik stap 3 dan niet meer nodig heb, omdat mijn mutatie automatisch opgenomen wordt in een stroom naar de keel, omdat ik dan op het juiste moment op de juiste plaats ben. Maar misschien ook niet. Ik weet niet hoe het leven werkt. Ik weet inmiddels wel dat ik op dit moment juist werkloos ben om mijn methodologie met de aan/uit-puls te ontdekken. Want zo ga ik goed beslagen ten ijs, net als Pingu.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen