woensdag 3 augustus 2016

Aanmodderen is het nieuwe van je hobby je werk maken

Oké, nu je die titel drie keer hebt gelezen en 'm hebt begrepen (hopelijk), wil ik mijn kont weer tegen de krib werpen. Gelukkig is dat een virtuele kont en een virtuele krib, dus doet niemand zich pijn. Feit is dat dit in werkelijkheid wel anders gaat. Vooral als je een 3/5 profiel hebt, want die stoten zich overal aan. Letterlijk. Iemand die vaak z'n kopje koffie omstoot, heeft dikwijls lijn 3 in z'n profiel.


Met een 3/5 profiel heb je ook de neiging een typische job-quitter te zijn. Dit is mij op het lijf geschreven. De neiging om projecten, studies, banen etcetera, voortijdig af te breken. Dingen niet af te maken. Een levenslange conditionering noemt dit 'falen'. Een beetje 3/5 gaat zichzelf vervolgens als een mislukking beschouwen, zelfs bij het maken van sushi en andere dagelijkse dilemma's. Maar ze probeerde er alleen maar achter te komen wat wel en niet bij haar paste, het arme (zwarte) schaap. En misschien was dat helemaal geen sushi. Bovendien eet ik geen zalm.

Oké, dus wat gaat ze nu weer eens niet afmaken? vraagt de enigszins verontruste, scherpe bloglezer zich nu af, wetende dat ik een 3/5 ben.

Ik zal je vertellen welke krib mij niet meer past. Dat is namelijk de spirituele. Opgepeuzeld, opgekauwd, uitgekauwd, en nu uitgespuugd. Niet het spirituele in z'n geheel, dat is veel te groot om op te kauwen en uit te spugen, maar gewoon het deel ervan waar ik de afgelopen jaren op heb zitten knagen. Met andere woorden: de paradigma's van mijn opleiding. Die komen me inmiddels wel m'n neus uit. Het resoneert gewoon niet meer. Wat doe je eraan, klaar. Stoppen met die handel.

Dat betekent dat ik wel mijn Readingcertificaat nog ga halen, en de komende drie maanden het derde jaar afmaak, want daar respondeer ik op, maar dat ik daarna niet meer verder ga en dat ik er ook niks mee ga 'doen'. Dat geitenwollensokkengezever, helemaal klaar mee. Met alle respect hoor. Haha. Dat vind ik altijd zo interessant, als mensen dat doen. Een belediging larderen met respect. Alsof 'alle respect' de belediging ineens tot iets verhevens transformeert. Maar goed, er kijken meer oogjes mee, en daar word je je dan ineens bewust van en om niet over te komen als een hele grote zak, voeg je er per abuis nog wat respect aan toe. Kunnen ze je in ieder geval niet kwalijk nemen dat je iemand een kwaad hart toedroeg.

Maar dat doe ik dus ook niet. Ieder z'n meug. Die opleiding is prima, alleen heb ik er geen voeling meer mee.

En nu ben ik dus weer aan het aanmodderen. Aan het begin van 2016 zat ik vol ambitie om carrière te maken in het spirituele. Door Jong Bewust (wat instortte) en toen door mijn eigen praktijk (waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had). Beide dingen zijn niet echt van de grond gekomen en de hoeveelheid lucht die ik daarin moest blazen overtrof verreweg mijn longinhoud. Om te voorkomen dat ik schuimbekkend ter aarde zou storten, heb ik de slappe wensballonetjes met 'spirituele carrière' erop dus maar terzijde geworpen.


Op naar de volgende wens, de volgende droom. Met andere woorden: weer gefaald. Gelukkig vind ik dat falen nu niet meer zo erg, ik kan er met humor naar kijken. Vandaar de titel. Want wat een druk rust er eigenlijk op 'maak van je hobby je werk!'

Want stel dat je hobby verandert? Of dat je meerdere hobby's hebt? Of dat je je hobby eigenlijk helemaal niet meer leuk vindt? Of dat je niet de hele tijd hetzelfde wilt doen maar alleen af en toe? En ineens krijgt die arme hobby allemaal verwachtingen op z'n dak! Moet 'ie een continuïteit aannemen, terwijl 'ie in feite continu muteert! (Verandert met grote sprongen!) (Human Design-jargon!)

Nadat ik stopte met de kunstacademie - in een spontaan besluit met Enes, die ik toen al anderhalve week kende, aan mijn zijde in Johans kantoor op Ecolonie, samen drukken op de knop 'uitschrijven' - had ik een soort van identiteitscrisis. Want als ik geen kunstenaar was, wat dan wel? Ik was toch een kunstenaar? Wat anders? Ik graaide blind in mijn binnenste naar alternatieven, maar kon er geen vinden. Als er een deur sluit, duurt het immers een tijdje voordat er een nieuwe deur opengaat. Maar toen ging er dus weer langzaam een nieuwe deur in mijn binnenste open en kwam er licht naar binnen vallen terwijl ik graaide naar de deurklink. Het licht van de spiritualiteit, immers.


Dat kwam mijn binnenste verlichten en heeft flink huisgehouden. En nu is het weer aan het tanen (afnemen) en gaat de deur langzaam dicht. Tijd dus om weer blind in het donker rond te tasten en de deurklink los te laten. Nou ja, dat deed ik de afgelopen maanden al. Dat heb je kunnen lezen. Ik had het immers overvloedig over de 'fase van de leegte' en het niet-weten en dergelijke.

Het is niet zo dat er in al die maanden geen mutatie kwam. Er kwamen de hele tijd mutaties, sprongen, als subplots die zich ontwikkelden, maar de overkoepelende story-arc bereikte nog niet de eindmutatie, de climax, de oplossing van het probleem. Zoiets.

Het is zo'n ideaal, van je passie je werk maken. Maar ik loop er dus tegenaan dat er net zomin continuïteit in die passies van mij zit, als in een reguliere baan of studie. Met andere woorden: ik ben gewoon niet zo'n continu persoon. Fuck het 'doorzetten'. Ik verander. En mijn passies veranderen mee. Zodra ik iets volledig heb uitgezogen en uitgekauwd, wil ik verder naar iets nieuws. Ik stop met baantjes, studies en hobby's. Dat heet in de volksmond 'aanmodderen'. Ik doe maar wat. Ik heb de vrijheid, ik heb de ruimte, ik heb de juiste plek en de juiste omstandigheden om dit te doen. Gewoon doen wat ik leuk vind. Beetje schrijven, beetje healen, beetje wandelen, beetje studeren op Human Design, beetje mensen helpen hier en daar met gratis duidingen en veel boeken lezen en tv-series kijken om op te kunnen responderen met mijn eigen creativiteit.

Het lijkt op lanterfanten en flierefluiten, maar… oké, het is lanterfanten. Flierefluiten. So what? Lekker toch. Gewoon leven, niet zo verheven bezig zijn met lichtwerk. Dat licht me eigenlijk helemaal niet. Dat doe ik van nature al, door mezelf te zijn waar ik ga en sta, en meer is niet nodig. Ik hoef niet te spreken over nieuwe paradigma's in prettige visionaire formules, en dit verzilveren. Want dat doe ik van mezelf al. En het lijkt me saai om de zoveelste zelfhulpguru te worden. Alles is al gezegd. Het licht is het licht. En ik heb geleerd om dat in mezelf toe te laten en om mezelf te healen, maar het voelt geforceerd om dat te willen delen met andere mensen, of met de 'wereld'. Ik laat veel liever mijn duisternis zien. Mijn beperkingen. Dat is de vorm die mijn licht aanneemt. Daar heb ik al mijn doorzettingsvermogen voor nodig.

Goed, dit is wat mijn hoofd hierover heeft besloten. Dit is wat ik nu denk te weten. Wees dus niet verrast als ik over een jaar ineens wel een eigen praktijk heb en probeer mijn licht met de wereld te delen. Tegen die tijd heb ik dan vast mijn eigen manier wel gevonden die de veranderlijkheid van mijn mutaties weerstaat, nee, beter nog, gebruikt. Misschien is Human Design mijn manier, mijn eindstation, datgene waardoor ik mijn logische formules met de wereld kan delen. Mijn punt is, met mijn hoofd ga ik er in ieder geval geen druk meer op zetten alsof 'van je hobby je werk maken' een zachtaardig motto voor mij zou zijn. Want dat is het niet. Deuren gaan dicht en deuren openen zich. Shit happens. Het leven is veranderlijk. 'Aanmodderen' is een zachtaardig motto voor mij. Lage verwachtingen. Ik hoef niks te bewijzen. Ik mag aanmodderen met wat ik leuk vind. Want waar ik op respondeer, waar ik mee resoneer, dat muteer ik. Daar breng ik licht in. Ik hoef daar niets voor te doen. Niets voor op te lossen, met mijn hoofd. Het verschil tussen mentale druk en innerlijke productiviteit.

Het pingpongt maar rond in mijn hoofd. Ik weet niet of dit nu de juiste timing is om over te vertellen, want misschien hebben mensen wel allerlei verwachtingen van mijn 'lichtwerk', en ben ik nu voorbarig met mijn geheim dat ik het niet meer leuk vind, wat negatieve consequenties gaat hebben. Maargoed, living on the edge. Dat betekent hooguit dat de deur van buitenaf alleen nog maar sneller dichtgeduwd wordt waardoor ik die eerder kan loslaten. Misschien. Lekker weer een zwart gat zijn vanbinnen. Met levenslust, gratie, humor en rust.

4 opmerkingen:

  1. Hoera, voor het vrijbreken uit hokjesopleidingen (zélfs in de spiritualiteit) en de continue verandering (waar veel in de wereld nog niet klaar voor is). Veel plezier met 'aanmodderen', want in het spelen ligt de toekomst :D

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, oja, dat had jij ook he. Mooi gezegd, fijne woorden!

      Verwijderen
  2. ^^ ik geniet altijd weer van je blogs, ook al lees ik ze niet allemaal meer..
    heb ook steeds meer zo'n gevoel dat spiritualiteit eigenlijk niet echt mijn ding is :P dat is niet waar natuurlijk, is het wel, maar het komt soms zo nutteloos op me over als er geen praktische toepassing is, als het idd alleen maar paradigma's zijn die je beperken om voluit te leven..
    blijf een groot fan van Matt Kahn.. hij zei een keer in een filmpje dat in spiritualiteit vaak de nadruk gelegd wordt op bewustwording, maar het is een natuurlijke beweging om je bewustwordingen daarna te integreren. Oftewel; er niet meer over nadenken en door gaan met je leven.
    Ik denk dat ik bij jou en bij mezelf herken dat we er gewoon genoeg van hebben om almaar bewust te moeten zijn van wat we inmiddels geïntegreerd hebben of klaar voor zijn om te gaan integreren.
    En natuurlijk, die bewustwording komt vanzelf ook wel weer op zn tijd.
    xx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja ik ook van de jouwe, maar de laatste tijd valt er helaas niet zoveel te genieten (te lezen bedoel ik dan he) ;) Ah mooi ja, de nadruk op het integreren, gewoon leven. Ik las eens zo'n artikel over 'de … fases van spiritualiteit' waarin er een overgang werd genoemd van het opzoeken van allerlei informatie en systemen (kds'en :P ) naar het 'gewoon leven' waarbij het niet meer zo nodig is om houvast in dat soort dingen te vinden, idd geïntegreerd ja. Dus we zijn allebei een stapje verder gemuteerd :)

      Verwijderen