zondag 28 augustus 2016

☊ 13.4: fatigue

Ik ga iets schokkends toegeven: ik word er moe van om naar mensen te luisteren. Oké, zo schokkend was dat niet, want het past wel in het kader van 'ontboezemingen van een geek die een healer wou worden'. In feite gingen al mijn healings en readings ongeveer zo:

[trancetoestand waarbij ik met gesloten ogen beelden oproep voor mijn geestesoog en herhaaldelijk de naam van de persoon tegenover me vraag om me af te stemmen]
(ik, ontwakend uit de trance:) 'Ik zie een beeld van een enorm spaghettimonster met heel veel tentakels. Die tentakels staan voor mij voor eenzaamheid. Herken je dat, dat je allerlei verschillende kanten op reikt om maar niet meer eenzaam te zijn?'
(het arme schaap dat op zoek is naar zichzelf, aarzelend:) '…Uh… Ik herken dat ik soms buiten mezelf op zoek ben naar afleiding.'
(ik, gretig doch respectvol:) 'Ah! Dat was ook wat ik zag in het beeld. Want het spaghettimonster was leeg vanbinnen, en de spaghetti staat voor voeding, dus kan het zijn dat je op zoek bent naar innerlijke voeding?'
(het iets minder arme schaap nu we iets op het spoor zijn) 'Ja, dat herken ik wel! Ik zit bijv. vaak op social media en dan kijk ik naar de levens van andere mensen, maar daar voel ik me ongelukkig door. Zo heb ik bijvoorbeeld een vriendin die alles lijkt te hebben dat ik niet heb, en ik betrap mezelf erop dat ik op haar tijdlijn kijk naar foto's en alle reacties lees en het aantal likes vergelijk met mijn foto's. En dat terwijl ik wéét dat we er allebei mogen zijn, en dat zij niet beter is dan ik. Het is ook niet zo dat ik jaloers op haar ben, maar, je weet wel, soms is social media zó vervormend.'
(ik, met een begrijpende glimlach die mijn vermoeidheid maskeert) 'Ja, dat is vaak het effect van social media hè, ik herken wel wat je vertelt. Ik zag ook dat als het spaghettimonster zichzelf gaat opeten, hij dan wél vervuld raakt. Dat symboliseerde voor mij dat je alles al in je hebt om vervuld te zijn. Zullen we daar nog even op gaan invoelen?'
(dankbare knik)
[uitwisseling van intense blikken en liefdevolle glimlachjes - er ontstaat een heel spirituele sfeer]
[eindshot: twee tevreden mensen lopen druk kletsend de ruimte uit om na te praten]

Dit was een parodie op de manier waarop ik healings of readings meestal aanpak. Met alle respect: dit is grappig bedoeld. En natuurlijk heb ik het nooit over spaghettimonsters gehad, maar over passende, verheven symboliek in de trant van verwelkende rozen en wedergeboren feniksen. De vertelstructuur is echter vergelijkbaar. Eerst is de 'readee' (jep, dat is de term) schoorvoetend met het toegeven van persoonlijke hobbels en bobbels, en dan begint ze (want het is meestal een 'ze') ineens een heel verhaal. En dát is het moment waarop de vermoeidheid inzet. Ik zweer het: mijn lichaam wil acuut héél breed gaan gapen en achterover zakken in een soort coma-houding. Ik moet al mijn sociale vaardigheden (haha) aanboren om de draad van het gesprek niet kwijt te raken en iets zinnigs doch afsluitends te zeggen waar ik alle aanknopingspunten die zouden kúnnen uitnodigen tot een vervolg bij voorbaat in de kiem smoor. Hup, snel, gooi het over een andere boeg, denk ik dan koortsachtig. En dan komt meestal het moment dat ik ga invoelen op alles wat ik heb gezegd en er werkelijk - nu ben ik niet sarcastisch - een diepe, transformerende sfeer ontstaat. (Ik weet nog steeds niet in hoeverre ik geloof in mijn eigen readings of healings, maar ik weet absoluut zeker dat helderziendheid bestaat - laat dat duidelijk zijn.)

De voor de hand liggende conclusie uit dit verhaal is: "alsjeblieft, R.*, stop ermee je therapeutisch te gedragen, als je er zo moe van wordt, want het is duidelijk dat het helemaal niks voor jou is!"

Ik heb weliswaar de Human Design-poort van de luisteraar, maar in mijn noordelijke maansknoop, wat betekent dat het daar nu nog niet de tijd voor is. Bovendien is het de 4e lijn: een opportunistische luisteraar, die afhaakt op het moment dat het niet binnen haar straatje past - dat is de reden waarom het sleutelwoord van poort 13.4 'fatigue' is. Na mijn 40e zal ik dus wel meer gaan luisteren, en hopelijk naar de juiste mensen, maar tot die tijd is het een heel slecht idee om dit van mezelf te vergen.

Ik vind het soms al lastig om mijn aandacht bij de verhalen van mijn beste vrienden of familie of vriend te houden, en dat terwijl ze over het algemeen dingen vertellen waar ik in geïnteresseerd ben, want ik ben uiteraard in hen geïnteresseerd, anders zouden ze mijn vrienden niet zijn. Het is dus niet persoonlijk. Ik ben gewoon een erg slechte luisteraar. Ik keek laatst op de vrijwilligersbank van Zwolle en cringete (nieuw woord geleerd!) diep en hard toen ik deze vacature las: 

'Heb jij een luisterend oor? Als vrijwilliger luister je naar mensen die behoefte hebben aan een vertrouwelijk gesprek. Aan echte aandacht, persoonlijk contact. Dag en nacht, anoniem via de chat, mail of telefoon. Mensen die het even niet meer zien zitten of simpelweg bij niemand hun verhaal kwijt kunnen of durven. Je denkt mee, helpt gedachten te ordenen en ondersteunt. Je bent er even voor de ander in zijn/haar pijn, eenzaamheid of verdriet.'

Wauw, super dat er mensen zijn die zich door deze tekst aangesproken voelen. Dit is de beschrijving van mijn persoonlijke hel. Dan past zelfs 'Routeplanner scootmobielclub' beter bij mijn capaciteiten. 

*Een futiele poging om mijn naam niet aan deze blog te linken.

4 opmerkingen:

  1. Ah ik heb em ook in lijn 4.. Dus ik herken het wel. :P (probeer niet te veel te zeggen waar je moe van zou kunnen worden, haha, nja scheelt dat ik het ken)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, ik denk ook dat het scheelt :P Ik word vooral moe als het echt lange verhalen worden over onderwerpen waar ik niks mee heb… of gewoon van die onverklaarbare 'ugh' dipjes tijdens een gesprek waar ik mijn best moet doen om mijn aandacht erbij te houden, herken je dat?

      Verwijderen
    2. haha ja herken ik wel :) of als gesprekken vervallen in cliché's of algemeenheden (oei, was tot de conclusie gekomen dat ik die neiging heb met bloggen..)

      Verwijderen