maandag 29 augustus 2016

Hoe inspiratie en transits voor mij gaan werken als ik mijn 'ja' volg

Ik had laatst een knoert van een inzicht: datgene waar mijn innerlijke autoriteit 'ja' tegen zegt is net zo belangrijk als waar het 'nee' tegen zegt! Eerst gebruikte ik die onderbuikgeluiden van de Generator vooral om te valideren waar ik geen zin in had. Op momenten dat ik eigenlijk al voelde dat ik ergens niet voor open stond, bevestigde de meh die uit mijn mond kwam dat als een schriftelijk contract waar ik mijn handtekening onder had gezet. Zoiets als:

DAT IS EEN NEE! ALERT! LUISTEREN NAAR DIE NEE! NIET DOEN! 

Dat is hoe ik mijn systeem wakkerschudde en met een dikke vinger wees op de noodzaak van het 'niet doen' voor mijn persoonlijke overleving. 

Als ik daarentegen een 'ja' kreeg, nam ik dat ter kennisgeving aan. Ik haalde innerlijk mijn schouders op en had zoiets als 'wat een luxe, ik kan iets doen, laat ik nog maar even zien of ik daadwerkelijk in beweging kom'. 

Oké, stop. 


Dan geldt dus hetzelfde hè, maar omgekeerd. De 'ja' is net zo belangrijk voor mijn persoonlijk welzijn als de 'nee'. De ja betekent namelijk dat me iets fantastisch te wachten staat, iets nieuws, iets dat me de verandering gaat geven waar ik naar snak. Als ik dat achteloos terzijde veeg, ontdoe ik mezelf net zozeer van de richting die mijn leven wil gaan, als wanneer ik tegen een 'nee' in probeer te werken. 

Nu ik met genoeg pathos heb beargumenteerd hoe belangrijk een 'ja' is, laten we het onszelf gemakkelijk maken in onze favoriete bankhangkuil, en ons klaarmaken voor een validatie van de comfort zone. Oh, wat voel ik een hemelsbrede JA bij het kijken naar Youtubers! Ik kan dat wel de hele dag doen, met tussenpozen waarin ik lethargisch op mijn bed lig omdat ik moe ben van al die straling en mijn hoofd shitloads aan informatie probeert te verwerken. Op dit moment is het heel gezond voor mij om heel veel Youtube te consumeren. Zeg maar: de hele dag door. Als dagtaak. Met een flinke schep pauzes, wandelingetjes en gezonde maaltijden tussendoor. Ik ben niet ziekelijk obsessief, gewoon alleen normaal gepassioneerd obsessief, dus ik zorg heus wel voor mezelf. Maar ik neem die 'ja' keihard serieus. 


Mijn laatste obsessie is danisnotonfire (Dan Howell), een heel beroemde Youtuber die miljoenen views krijgt voor elke video. Die video's gaan over gênante voorvallen uit zijn verleden die hij met een schijnbaar integere zelfspot op een zeer onderhoudende manier uit de doeken doet, gelardeerd met geeky special effects. Hij steekt niet onder stoelen of banken wie hij (schijnbaar) is: onzeker, lui, ironisch en sarcastisch-maar-met-een-goed-hart, en is niet bang om zichzelf op de hak te nemen en zijn voortdurende existentiële crisis te behandelen, evenals zijn ongemakkelijke sociale dieptepunten zoals het verkopen van een bijl aan een twaalfjarige als onderdeel van een politie-onderzoek, wat hij wel doorhad maar door zijn overweldigende sociale ongemak tóch deed, etcetera etcetera. Ik vind het heel verfrissend, en dat voor iets dat zo populair en mainstream is.

Zijn design is trouwens ook ongelooflijk, vooral in combinatie met dat van zijn huisgenoot en mede-youtuber amazingphil. (De hele lijn van 54 tot 45, grotendeels elektromagnetisch! En nog veel meer chemie en split-overbruggingen en wederzijdse steun! Geen wonder dat ze zo succesvol zijn samen en iedereen denkt dat ze een stel zijn!) (En D-aarde in 47.6! Geen wonder dat Dan een voortdurende existentiële crisis heeft! Futiliteit!) 

Ik liet mezelf even gaan daar, in de wetenschap dat waarschijnlijk de helft van mijn lezers afhaakt op het moment dat ik mijn innerlijke Human Design-geek eruit laat, maar dan moet je nog even op je tanden bijten, want: 

Ojee, een chart. 

Vandaag, met de transit in het kanaal van Volwassenheid, kan ik eindelijk de groei kanaliseren die Dan Howell me heeft gegeven. (Want dat is zijn enige kanaal.) (Wauw, respect voor beroemd zijn met zoveel open centra en (schijnbaar) transparant en dicht bij zichzelf kunnen blijven.)

Kleffe verzuchting: Dan Howell heeft me veel geleerd. 

Ik ben trouwens benieuwd hoeveel Nederlanders Youtubers volgen - het lijkt me op zich wel mainstream in Engeland en Amerika, maar in Nederland heb ik er eigenlijk alleen maar tieners over horen praten op de vloggers-afdeling in de Waterstones, waar ze heel minachtend zeiden dat 'elke Youtuber een eigen boek heeft, pfah!' precies op het moment dat ik een boek van een Youtuber uit het schap pakte. Ben ik raar omdat ik het doe, Youtubers volgen, of ben ik raar omdat ik niet weet dat iedereen het doet en valt dit dus netjes binnen de categorie van 'geen smartphone hebben en totaal niet verbonden zijn met de moderne maatschappij?' Ik weet dus niet in hoeverre Youtube speelt bij Nederlandse tieners en jongeren, maar door deze gebeurtenis in de Waterstones wil ik het eigenlijk ook niet weten, want 'ironische appreciatie' is niet een levenshouding die ik graag observeer of cultiveer. Maar dat terzijde. 


Dan Howell heeft me dus veel geleerd. Je kunt in de toon van deze blog heel duidelijk zijn invloed terughoren, overigens, en daar schaam ik me niet voor. Nee, eerder versterkt hij mijn innerlijke geek. In feite is hij supertherapeutisch. Hij laat zijn mislukking er gewoon zijn. En ook al probeert hij alle competities met Phil te winnen - die een gedefinieerd ego heeft - toch is hij niet bang om de nadruk te leggen op wat hij allemaal niet kan. Wat dan weer heel validerend en herkenbaar is. 


Waarschijnlijk ben je helemaal niet geïnteresseerd in die Dan, waar je nog nooit van gehoord hebt. (Of wel? Alweer die bijtende onwetendheid over de hedendaagse popcultuur.*) Dus wat ik eraan heb gehad: Dan's video's hebben mij geïnspireerd om een sluimerende schaamte over mijn eigen 'mislukte' leven met wortel en al uit te trekken en bloot te stellen aan de nooit-vergetende ogen van het Internet. Voor wat dat dan ook waard is. 

Ik kan het effect van die volwassenwording voelen, omdat de transit langskwam. Omdat ik mijn 'ja' omtrent deze video's serieus nam en mezelf niet veroordeelde als het enige waar ik zin in had was om nóg meer video's te kijken, kon ik surfen op de golven van de transits, en deze in mijn voordeel gebruiken. Heerlijk is het leven als ik mijn 'ja' volg: het zorgt altijd voor een mutatie! Want hoe goed of fout het ook is, Youtubevideo's kijken en in respons blogs schrijven over mijn eigen mislukkingen is heel bevredigend. En gaat me dus vast verder helpen op mijn pad, waar dat dan ook heen leidt. Ha. Is dat geen fijne levensfilosofie? 

*De vriendin van mijn vader ondervroeg me eens over de Youtubers die ik volg. Zij werkt in de bibliotheek en dat had iets te maken met een mediaproject ofzo - oké, ik ben glad vergeten waar het mee te maken had - maar haar dochter keek ook naar Ingrid Nilsen, net als ik. Ik voelde me terstond betrapt: waarom kijk ik eigenlijk naar een beautyguru als ik niet eens make-up gebruik of de mode volg of lesbisch ben? En waarom deed ze dit mediaproject eigenlijk - waarschijnlijk omdat ze vat wil krijgen op wat normaal is in de jongerenpopcultuur? Dan had ze beter iemand anders kunnen kiezen dan mijzelf - al zijn mijn tv-series waar ze ook naar vroeg wel weer vrij mainstream. Zucht. Wat maakt het ook uit om de juiste context te hebben, ik doe gewoon mijn ding en ik ben tóch al vreemd, of ik alles wat ik schrijf nou valideer met relevante popcultuurreferenties of niet. Ik moet haar toch eens vragen naar de reden van dat mediaproject. Gewoon puur uit interesse, niet om slimmer over te komen in deze blogs. 

zondag 28 augustus 2016

☊ 13.4: fatigue

Ik ga iets schokkends toegeven: ik word er moe van om naar mensen te luisteren. Oké, zo schokkend was dat niet, want het past wel in het kader van 'ontboezemingen van een geek die een healer wou worden'. In feite gingen al mijn healings en readings ongeveer zo:

[trancetoestand waarbij ik met gesloten ogen beelden oproep voor mijn geestesoog en herhaaldelijk de naam van de persoon tegenover me vraag om me af te stemmen]
(ik, ontwakend uit de trance:) 'Ik zie een beeld van een enorm spaghettimonster met heel veel tentakels. Die tentakels staan voor mij voor eenzaamheid. Herken je dat, dat je allerlei verschillende kanten op reikt om maar niet meer eenzaam te zijn?'
(het arme schaap dat op zoek is naar zichzelf, aarzelend:) '…Uh… Ik herken dat ik soms buiten mezelf op zoek ben naar afleiding.'
(ik, gretig doch respectvol:) 'Ah! Dat was ook wat ik zag in het beeld. Want het spaghettimonster was leeg vanbinnen, en de spaghetti staat voor voeding, dus kan het zijn dat je op zoek bent naar innerlijke voeding?'
(het iets minder arme schaap nu we iets op het spoor zijn) 'Ja, dat herken ik wel! Ik zit bijv. vaak op social media en dan kijk ik naar de levens van andere mensen, maar daar voel ik me ongelukkig door. Zo heb ik bijvoorbeeld een vriendin die alles lijkt te hebben dat ik niet heb, en ik betrap mezelf erop dat ik op haar tijdlijn kijk naar foto's en alle reacties lees en het aantal likes vergelijk met mijn foto's. En dat terwijl ik wéét dat we er allebei mogen zijn, en dat zij niet beter is dan ik. Het is ook niet zo dat ik jaloers op haar ben, maar, je weet wel, soms is social media zó vervormend.'
(ik, met een begrijpende glimlach die mijn vermoeidheid maskeert) 'Ja, dat is vaak het effect van social media hè, ik herken wel wat je vertelt. Ik zag ook dat als het spaghettimonster zichzelf gaat opeten, hij dan wél vervuld raakt. Dat symboliseerde voor mij dat je alles al in je hebt om vervuld te zijn. Zullen we daar nog even op gaan invoelen?'
(dankbare knik)
[uitwisseling van intense blikken en liefdevolle glimlachjes - er ontstaat een heel spirituele sfeer]
[eindshot: twee tevreden mensen lopen druk kletsend de ruimte uit om na te praten]

Dit was een parodie op de manier waarop ik healings of readings meestal aanpak. Met alle respect: dit is grappig bedoeld. En natuurlijk heb ik het nooit over spaghettimonsters gehad, maar over passende, verheven symboliek in de trant van verwelkende rozen en wedergeboren feniksen. De vertelstructuur is echter vergelijkbaar. Eerst is de 'readee' (jep, dat is de term) schoorvoetend met het toegeven van persoonlijke hobbels en bobbels, en dan begint ze (want het is meestal een 'ze') ineens een heel verhaal. En dát is het moment waarop de vermoeidheid inzet. Ik zweer het: mijn lichaam wil acuut héél breed gaan gapen en achterover zakken in een soort coma-houding. Ik moet al mijn sociale vaardigheden (haha) aanboren om de draad van het gesprek niet kwijt te raken en iets zinnigs doch afsluitends te zeggen waar ik alle aanknopingspunten die zouden kúnnen uitnodigen tot een vervolg bij voorbaat in de kiem smoor. Hup, snel, gooi het over een andere boeg, denk ik dan koortsachtig. En dan komt meestal het moment dat ik ga invoelen op alles wat ik heb gezegd en er werkelijk - nu ben ik niet sarcastisch - een diepe, transformerende sfeer ontstaat. (Ik weet nog steeds niet in hoeverre ik geloof in mijn eigen readings of healings, maar ik weet absoluut zeker dat helderziendheid bestaat - laat dat duidelijk zijn.)

De voor de hand liggende conclusie uit dit verhaal is: "alsjeblieft, R.*, stop ermee je therapeutisch te gedragen, als je er zo moe van wordt, want het is duidelijk dat het helemaal niks voor jou is!"

Ik heb weliswaar de Human Design-poort van de luisteraar, maar in mijn noordelijke maansknoop, wat betekent dat het daar nu nog niet de tijd voor is. Bovendien is het de 4e lijn: een opportunistische luisteraar, die afhaakt op het moment dat het niet binnen haar straatje past - dat is de reden waarom het sleutelwoord van poort 13.4 'fatigue' is. Na mijn 40e zal ik dus wel meer gaan luisteren, en hopelijk naar de juiste mensen, maar tot die tijd is het een heel slecht idee om dit van mezelf te vergen.

Ik vind het soms al lastig om mijn aandacht bij de verhalen van mijn beste vrienden of familie of vriend te houden, en dat terwijl ze over het algemeen dingen vertellen waar ik in geïnteresseerd ben, want ik ben uiteraard in hen geïnteresseerd, anders zouden ze mijn vrienden niet zijn. Het is dus niet persoonlijk. Ik ben gewoon een erg slechte luisteraar. Ik keek laatst op de vrijwilligersbank van Zwolle en cringete (nieuw woord geleerd!) diep en hard toen ik deze vacature las: 

'Heb jij een luisterend oor? Als vrijwilliger luister je naar mensen die behoefte hebben aan een vertrouwelijk gesprek. Aan echte aandacht, persoonlijk contact. Dag en nacht, anoniem via de chat, mail of telefoon. Mensen die het even niet meer zien zitten of simpelweg bij niemand hun verhaal kwijt kunnen of durven. Je denkt mee, helpt gedachten te ordenen en ondersteunt. Je bent er even voor de ander in zijn/haar pijn, eenzaamheid of verdriet.'

Wauw, super dat er mensen zijn die zich door deze tekst aangesproken voelen. Dit is de beschrijving van mijn persoonlijke hel. Dan past zelfs 'Routeplanner scootmobielclub' beter bij mijn capaciteiten. 

*Een futiele poging om mijn naam niet aan deze blog te linken.

zaterdag 27 augustus 2016

Schaamte over mijn leven: als een droom niet tot wasdom komt

De afgelopen 9 maanden heb ik iets uitgeprobeerd, en ik heb gefaald. Ik had een beeld voor ogen, een visie, een droom, die ik wilde manifesteren. Ik heb de kansen die ik kon vinden gepakt, maar het was alsof ik me aan strohalmen vastgreep. Niets werkte. Dat had ik na 2 maanden al door, maar toch bleef ik proberen. Ik gooide het over een andere boeg: faal. Ik liet er wat tijd overheen gaan en probeerde het nog een keer: faal. Ik bleef hetzelfde liedje proberen te zingen, en gaandeweg vergat ik steeds meer noten en vervormde de melodie, tot ik me afvroeg of ik het liedje eigenlijk wel mooi genoeg vond, en uiteindelijk helemaal stilviel.

Dat 'liedje' ging als volgt.

Ik had Jong Bewust overgenomen van Willemein, en wilde daar op mijn manier vorm aan gaan geven. De spirituele vaardigheden die ik in mijn opleiding Healing & Reading leerde zou ik immers kunnen doorgeven aan andere jongeren, om zo mijn steentje bij te dragen aan de spirituele jongerenbeweging die de laatste jaren in Nederland is ontstaan. Ik had het idee dat deze beweging (bestaande uit Eigentijdse Jongeren, Young Masters Global en aanverwanten) ook mijn platform zou worden, mijn plek van co-creatie, waarin ik mijn licht zou manifesteren. Ik probeerde een soort positieve, liefdevolle guru te zijn, en boodschappen over heling te verspreiden. Ik maakte een aantal connecties met mensen uit deze Nederlandse jongerensubcultuur met wie ik misschien kon samenwerken.

Om één of andere reden kwamen die samenwerkingen nooit echt van de grond, ook al was ik steeds degene die uitgenodigd werd. Ook kreeg ik nauwelijks bekendheid. Elke keer als ik Jong Bewust groter probeerde te maken, stuitte ik op allerlei muren - in mezelf, maar ook in de omgeving - en kwam ik eropuit dat het van nature een kleine beweging was. Daardoor waren er echter ook steeds te weinig aanmeldingen voor mijn evenementen. Ik had veel te geven, voelde ik, maar ik had geen invloed - ik kon mijn visie over heling niet delen op de manier die ik voor ogen had. Ik stopte er uren en uren werk in, maar kreeg er niets voor terug. Dat was enorm frustrerend.

Om de metafoor van het liedje nog verder door te voeren: ik probeerde steeds opnieuw (af) te stemmen, maar dat maakte niet dat de muziek beter klonk. Mijn ritmes schiepen geen patroon.

Toen begon de identiteitscrisis. De zaadjes hiervan ontkiemden in mijn opleiding Reading: ik merkte dat ik het niet eens meer was met bepaalde spirituele paradigma's. Ik had het eigenlijk wel gehad met dat zweverige gedoe - moe werd ik ervan. Eigenlijk was het niks voor mij om zo'n wollige, positieve, empathische, warme internetpersoonlijkheid te zijn die boodschappen van liefde en licht verspreidde.

Zo ziet een spiritueel rolmodel eruit in het wild.

Dat beeld paste helemaal niet bij mij! Ik was - en ben - geen positief rolmodel! Mijn stem, zo ontdekte ik, is veel sarcastischer, geeky-er, meer in contact met de negatieve elementen van het leven, en mijn manier van zelfliefde komt tot uiting via zelfspot en humor. Dit kon ik niet verenigen met deze subcultuur, waarin jongeren vaak spreken met een positieve, liefdevolle stem, en ze elkaar ook vooral veel knuffelen. Dat knuffelen is trouwens ook niet zo mijn ding - ik krijg de zweterige kriebels als ik foto's zie van hopen vervlochten mensen - maar dat terzijde.

Ik voelde dat het tijd was om de banden met deze jongerensubcultuur te verbreken. Elke keer dat ik op de Facebookpagina's van voorgenoemde groepen keek, voelde ik me eenzaam en een mislukking. Dus ik heb met een soort vilein genoegen alle 'spiritueel en jong'-getinte pagina's en groepen ontliket waar ik lid van was.

Voor de volledigheid: mijn droom was niet alleen om Jong Bewust invulling te geven, maar ook om een eigen praktijk uit de grond te stampen. Ik had immers mijn Healingcertificaat gehaald. Maar ook de stappen die ik hierin zette, in respons op de vele gesprekken die ik hierover had met mijn vriend, sloegen dood als een lauw biertje. Tel daarbij op dat ik het eigenlijk heel vermoeiend vind om naar mensen te luisteren, en je kunt je afvragen of mij wel mag worden toegestaan om nog healings of readings te geven, al is het maar in lessituaties. (Vrees niet: eerlijk gezegd heb ik nog nooit buiten de lessituatie op een vreemdeling geoefend, laat staan dat ik er geld voor heb gevraagd, en ik ben altijd heel beleefd en voorkomend, dus het is niet zo dat ik onherstelbare schade heb aangericht - dit speelt zich allemaal af in mijn eigen schedelkom.)

Het is zó ontzettend belangrijk voor mij om me te realiseren dat deze 9 maanden van uitproberen geen mislukking zijn geweest. Ik kan het gevoel hebben dat ik stil heb gestaan, terwijl ik in feite juist grondig te werk ga op de weg die ik gekozen heb. En op deze weg is het nou eenmaal een kwestie van zelf een evenwicht vinden, weg van de gebaande paden, zonder zijwieltjes. Trial en error.

Ik vind het moeilijk om het los te laten. Want ik had de bedoeling om binnen deze subcultuur veel goede vrienden te gaan maken, om daarin de invulling van mijn leven te vinden. Beide dingen zijn niet gelukt en laten gaten achter. Ik heb liefhebbende ouders en prijs mezelf gelukkig met de contacten die ik heb, want ik heb zeer goede vrienden, maar ze zijn op één hand te tellen en wonen niet bepaald om de hoek. Ook heb ik geen werk overgehouden aan al mijn inspanningen. Kortom: het ontbreekt mijn leven aan verdere invulling, zodat ik me vaak voel ronddwalen in een groot, luxe, maar leeg huis.

En daar schaamde ik me om. Ik vond het vreselijk om toe te geven dat mijn droom was mislukt. Dat ik me een groot deel van de tijd verveelde en down voelde. Dat ik wéér een opleiding had uitgeprobeerd waar ik voortijdig de motivatie uit voelde verdwijnen. Zo van: "wat een sukkel, heeft ze de universiteit geprobeerd, de kunstacademie, het leven in gemeenschappen, en nu een spirituele opleiding waarin niks moet en alles mag, en zelfs dát lukt niet!" Ik schaamde me dat ik niet positief genoeg, niet liefdevol genoeg, niet wollig en zweverig genoeg was - of wat dan ook voor vorm van 'niet goed genoeg' - om mijn draai te vinden in de spirituele jongerenbeweging. Ik schaamde me ervoor dat ik hiertegen begon te rebelleren, ik schaamde me voor alle tegendraadsheid die ik in mezelf ontdekte. En ook vreesde ik dat ik in één moeite door al mijn potentiële cliënten uit deze jongerenbeweging kwijtraakte, door hun heilige huisjes omver te gooien. Ik stevende angstig af op destructie en het was onweerstaanbaar. Wellicht gaat heeft deze catharsis van mij een negatief effect op iemand die wél resoneert met al die spirituele jongerengroepen, en ik had eerst een 'sorry' in deze zin staan, maar eigenlijk is dat helemaal niet mijn zaak. Want, en ik citeer Tiger Singleton die mij heel synchronistisch (ik wíst dat ik naar beneden moest scrollen op FB voor ik deze blog zou delen) kon uitleggen waarom dat niet mijn zaak is:

When I write, I do not write to another, for another, or as separate from anything. I only write to/for/from the one I am. Every word, or sentence, has the perceived possibility of causing harm, however the harm is not in the words, but in the interpretation of the one who reads. This responsibility rests in the one who perceives, not in the one who is perceived as separate from the reader. Reading what I write, is not to hear me, but it is to hear yourself. If it pisses you off, this is your own doing. If it liberates you, this is your own doing. I share for the sake of sharing, for the sake of allowing that which is most natural. I give the moment to the moment. In this, I receive the fullness of the moment and the infinite beauty contained within. A beauty beyond a personal gain in some future idea; a beauty in being what already is. This is the freedom to be what you are. This is to authentically receive life, when we allow the naturalness of our inherent freedom.

Ik moet hierover schrijven op deze blog. Nu en de afgelopen tijd. Ik moest dat half-weten, dat bijna-weten delen, deze innerlijke weg met mijn opleiding en mijn pogingen tot een spirituele carrière. Dat wou mijn lichaam, daar luisterde ik naar, dat is een genetisch imperatief. Ik kraakte mijn eigen code, ik vond mijn eigen stem en stukje bij beetje ontsluierde ik waar ik stond, met anarchie tot gevolg.

Brr, verandering en chaos.

Gelukkig was ik slim genoeg om te beseffen dat ik juist in mijn kracht, in mijn individualiteit aan het komen was. Met dank aan Human Design. Terwijl de dromen van Jong Bewust, samenwerkingen met andere jongerengroepen en mijn eigen Healingpraktijk verbrijzelden, nam mijn passie voor Human Design exponentieel toe. Ik kreeg de kans om met de HD-opleiding te beginnen, en die greep ik met beide handen aan. Daar werd ik sterker van. Dat gaf me de voldoening van het uitrekken van mijn geest, de bevrediging van me eindeloos verdiepen in en werken aan iets waar ik mijn tanden in kon zetten.

Ik ben namelijk een nerd.

Dat voldane gevoel heb ik nooit gehad als ik een healing of reading gaf. Dan was het alsof ik een hap zuurstofloze lucht nam, keer op keer. Toch was het mijn weg om de opleiding Healing en Reading te doen - alleen niet om er iets mee te manifesteren. Puur als manier om te centreren, om mezelf te helen, naar binnen te gaan en mijn concentratie te versterken. Ik heb de onbetaalbare vaardigheid geleerd om met de kracht van mijn geest een probleem te duiden, een gevoel in mijn lichaam te traceren, ermee te communiceren en het te helen. Dat voelt soms alsof ik een dun haartje onder mijn vinger neerdruk in een grote storm, maar ik heb geleerd mijn grip hierop te verstevigen, om te blijven voelen, te blijven helen. En het blijkt dat ik deze vaardigheid puur voor mezelf heb geleerd. Ik heb 9 maanden lang geprobeerd deze vaardigheid te externaliseren, met een miskraam tot gevolg. Soit. Aftreden maar! (Ʊ 7.4) Ik heb een alternatief gevonden, en al levert het niet de invulling aan mijn leven op die ik verlang, ik ben niet helemáál richtingloos.

Veel van wat ik in deze blog schrijf wist ik al. Maar met het opdiepen van mijn schaamte - die me nóg verder deed terugtrekken in eenzaamheid en mislukking - heb ik eindelijk een hoofdstuk afgesloten.

Kortom, geen eenhoorns, maar Hermoine. Als je je ook niet (meer) verwant voelt met iets waar je al je hoop en dromen op gericht had, hoop ik dat deze blog een feest van herkenning was. En/of als je ook de zweterige kriebels krijgt van massale knuffelhopen.

dinsdag 23 augustus 2016

Hoe mensen willen helpen averechts werkt

Dit is de kern van healing. Je hoeft iemand niet te fixen: ze is al heel. Ze hoeft er alleen maar aan herinnerd te worden, zodat de innerlijke weerstand tegen een deel van haarzelf oplost. Dát is heling. Zo simpel als het maar kan.

Op het moment dat je vanuit je wil, je ego, de gedachte dat er iets 'beter' moet, iemand gaat helpen, draag je niet bij aan heling. Je bent eerder het idee dat de ander niet goed genoeg is aan het versterken. Want er moet dan iets veranderen aan hoe die persoon is. Vanuit de beste bedoelingen weliswaar, 'voor haar eigen bestwil', maar toch: het is niet goed zoals het is. En dat is een gebrekkig uitgangspunt.* Het is de basis van alle oorlogen, om maar even een abrupte retoriek toe te passen.

Nou, blij dat we dat duidelijk hebben. Ik ga het nu hebben over mijn verkondiging van mijn breed uitgemeten twijfel aan mijn healerschap. Ook dat is goed zoals het is en ik wil nog steeds mensen helpen. Huh, wat probeer ik nu weer interessant te doen met deze schijnbare tegenstelling om een spanningsboog te creëren? Ja, precies!

Sorry hoor - mijn verstand vond zichzelf weer even heel leuk.

Maar goed, ik ga dit verhaal plausibel maken.

Dus, vandaag in de serie 'breinsecreties van R. Octo Andus S.' (een zwakke poging om mijn naam niet op deze blog te zetten wat al te laat is want google laat mijn geschiedenis niet zomaar in het verleden):


hoe kan ik mensen helpen zonder ze te willen helpen?!?!!!? - inzichten in de paradoxale mechaniek van healing!!#%@#*^#$#*

Hieronder alvast een teaser:


Daar gaan we dan.

Zoals je in de vorige blog hebt kunnen lezen, hangt er deze zomer een drukkende globale twijfel en verwarring in de lucht. Ik ben zelf onder andere veel aan het malen of ik er wel goed aan doe om zo open te bloggen. Zeg maar gerust: ik krijg de bibbers van mijn openheid over de terloopse worstelingen met het openen van een healingpraktijk. Ik ben soms bang dat ik mezelf in de vingers snijd. Want stel dat ik in de toekomst tóch een praktijk open, en mensen lezen hoe ik diep van binnen eigenlijk helemaal geen mensen wil helpen. Dat ik er geen zin in heb. Ik zou als ik dat las snel wegwezen en een ander zoeken. Het geeft een raar beeld van een zogenaamde 'healer'.

Dus bij deze: rectificatie. Het is namelijk allemaal goed. Mijn gebrek aan healing-ambitie is goed. Mijn verlangen om de wereld te transformeren is net zo valide als mijn weerzin om op de manier van instituut Mens & Intuitie healings te geven.

Ik ben namelijk nog mijn manier aan het zoeken. En dat gaat gepaard met een heleboel rebellie tegen 'hoe het hoort', want zo werkt dat bij mij. Ook al heeft iets bewezen dat het werkt, dan nog kan ik ertegenaan schoppen, puur om te kijken of er niet een betere manier is, of het niet nóg verder verfijnd kan worden.

Ik breng namelijk iets unieks, iets nieuws in de wereld. En dat nieuwe komt voort uit de verandering van het oude. Ik vind het heerlijk om de ander een belangrijk omslagpunt te geven, door mijn visie te delen. Door de oppositie te zijn van de status quo, waarbij ik de status quo grondig geëvalueerd en geaccepteerd heb, ben ik zelf al schoorvoetend genoeg om de (r)evolutionaire noodzaak hiervan in te zien. De omslag die ik je kan bieden is dus diep geworteld in de realiteit. Daarbij ben ik de eerste om een stapje terug te doen op het moment dat het niet resoneert. Ook dat is goed - ik ben niet onzeker of zo. Ik maak graag een logische formule van mijn visie, een pasklaar, lineair pakketje in de vorm van een volmaakt klein verhaaltje gegoten, en dat geeft me veel voldoening, maar het is maar een antwoord, niet de waarheid. Want de enige waarheid ligt in jouzelf. Mijn woorden zijn wegwijzers naar jouw eigen ervaring van heelheid. Mijn onderliggende acceptatie van jouw situatie op dit moment is precies datgene wat jou kan transmuteren om nog meer als jezélf in die situatie te staan. En dan kan je jezelf helpen.

Met andere woorden: ik vind het héérlijk om iemand te helpen. Dat doe ik al. Ik kan niet anders. Waar ik ook ga, waar ik ook op reageer: dit is wat er gebeurt, dit is hoe mijn levenskracht de wereld in stroomt. Het is een genetisch imperatief.

Het enige wat ik niet wil, is daar nog een schepje bovenop doen. Door een soort van opgefokte, quasi-gepassioneerde lichtwerkersmentaliteit aan te nemen en in mijn hoofd te halen dat ik bij moet dragen aan één of ander spiritueel ideaal.

Daarom vind ik het prettig om tandenknarsend te bloggen over hoe mijn ambitie om mensen te helpen verkruimelt tot niets, omdat mijn verstand dan de controle loslaat. Zo los ik mijn innerlijke verwarring omtrent het healerschap op. Ik heb de onweerstaanbare neiging om dat publiekelijk te doen. En ik kan me voorstellen dat dit potentiële cliënten van me zou kunnen vervreemden. Dat ze het verkeerd begrijpen.

Niet iedereen kan bij mij naar binnen kijken en mijn genetische imperatief zien, mijn hart dat alleen maar liefde te geven heeft. Maar daar gaat het ook niet om. Het gaat niet om 'iedereen'. Het gaat om één persoon per keer, beginnend met mijzelf. En ik zie mezelf, met dank aan en erevermelding van het publiekelijk bloggen van mijn terloopse twijfels. Op het moment dat ik op 'publiceren' klik, kan ik mijn zelfbegrip incasseren - de perikelen van een open keelcentrum en een onbewust werkende logica. Ik schrijf voor mezelf, en daarom vind ik het soms ook zo'n bijkomende schade dat er ongewenste bezoekers meeloeren.

Sommige mensen zien mij wél voor wie ik ben, en daar prijs ik me dankbaar voor. Dat voel ik meteen. En als ze mij zien, dán pas gaat mijn ambitie om ze te steunen voor ons allebei werken. Het transformatiekanaal is tenslotte een Projectorkanaal: het moet uitgenodigd en erkend worden. En bovendien werkt het vooral voor mijn tribe: mijn vrienden, familie en naasten. (Die zinnen kun je negeren als je geen Human Design-geek bent.) Met andere woorden: ik heb niet de ambitie om de hele wereld te healen.

Wat ik wél onvoorwaardelijk deel is mijn gevoel voor de patronen en ritmes in het leven. Alles in het leven heeft een natuurlijk verloop, en doordat ik dit verloop bij mezelf serieus neem en er zoveel mogelijk naar probeer** te leven - hoe extreem het ook is - kan ik ook jouw unieke levensloop accepteren. Dat is helend. Alles mag er zijn. Het leven stroomt door ons allemaal op de perfecte manier. Als jij nu in een bepaald patroon, een bepaald verhaal zit, dan is dat precies wat er op dit moment moet zijn. Welke leeftijd je ook hebt, waar je ook staat in de maatschappij, op welke emotionele golfbeweging je ook surft, het is allemaal goed.

Dat is de kern van wat ik bij Mens & Intuïtie leer, maar ik had het al in me. Ik heb meer dan genoeg liefde voor de mensheid, ik kan alles accepteren en liefhebben. Ik ben er alleen maar aan herinnerd dat ik dit in me heb, en ik heb het dus geheeld. De reden dat ik nu tegen dat instituut rebelleer - vanbinnen hoor, ik ben niet zo'n punker - is omdat ik niet knie-aan-knie op een stoel tegenover je wil zitten, en dat ongemakkelijke riedeltje wat ik daar heb geleerd af wil draaien als een robotspreekpop. Ik wil intuïtief door een Reading/Healing heen laveren, en niet een bepaalde gevestigde methodiek volgen. Ik heb mijn eigen ritme, mijn eigen rituelen, en die komen vanzelf in de perfecte vorm tot uiting als ik ze genoeg heb verfijnd.

Daarom geef ik mezelf de tijd. Het natuurlijke verloop van mijn leven fluistert me in dat ik nog niet een praktijk moet openen, dat het voorbarig was om dit al te willen toen ik mijn Healingcertificaat haalde afgelopen december. Prima dat ik het al geprobeerd heb: ik heb veel waardevolle ervaringen opgedaan. Maar er is gewoon meer tijd nodig voor verfijning, assimilatie, synthese en integratie. Ik moet eerst helemaal in die waarden, die patronen van Mens & Intuïtie duiken om er vrij van te kunnen breken en mijn unieke bijdrage aan de wereld op te dienen. Vanuit een grondige doorleving van een beperking ontstaat een nieuwe orde.

En ik hoef niet de hele wereld te healen. Alleen de mensen met wie ik resoneer, bij wie ik een 'ja' voel, voor wie ik iets kan betekenen. Als ik een 'ja' bij je voel, zal ik je een belangrijk omslagpunt geven, iets heel nieuws, garantie - dat doet mijn aura met jouw aura, terwijl wij over de symboliek van jouw thema's praten. Daarom is het ook zo belangrijk dat ik een 'ja' bij je voel: anders heb ik je niets te bieden.

Nu heb je een beter beeld van de 'zogenaamde healer' die ik ben. Klinkt goed, toch? Helemaal in lijn met diezelfde persoonlijkheid die zegt: 'ik heb niet de ambitie/zin om mensen te helpen/healen' - nu staat het allemaal in het juiste perspectief, zie je, want ik ben mezelf. Als je het niet ziet, evengoed prima: ook daar kan ik je niet mee helpen.

Aldus ben ik bezig mijn verstand te strippen van alle overtuigingen over wie ik zou moeten zijn. Het geeft veel rust en laat mijn innerlijk kind - mijn enthousiaste geëxalteerde levenskracht - als een stuiterbal op en neer springen. Voor een Generator als ik geen tegenstelling, maar de perfecte vorm.

Het punt is dat ik mijn perfecte vorm moet vinden, voor ik jou kan helpen. En mijn perfecte vorm is nu om geen praktijk in de wereld te willen zetten. Wauw, wat doet dat met mijn energie: mijn aura vouwt zich naar binnen en een gevoel van tintelende verwachting maakt zich van me meester. Ik heb zojuist het universum de kans gegeven om mij precies datgene te brengen dat mijn hart verlangt. Ik ben uit mijn eigen weg gegaan. Ik ben mezelf, zonder ik dat daar ook maar iets aan hoefde te veranderen.

*Tenzij je het kanaal van Verbetering hebt, natuurlijk, maar ook dan komt het niet voort uit een gedachte.
**'Proberen' vind ik een prachtig iets, waarom moet je het per se vervangen door 'doen', alsof experimenteren per definitie verkeerd is en alles meteen goed moet zijn? #fuckyeahlijn3

zondag 21 augustus 2016

Continu malende gedachten: do's en don'ts

Dit wordt weer een blog over Human Design. Sorry dat ik zoveel in jargon spreek, ik doe het niet om superieur over te komen ofzo, ik wil mijn enthousiasme gewoon delen en ik ben nu nog in de integratiefase, zodat ik mijn manier van spreken nog niet heb afgestemd op mensen die geen kennis hebben van Human Design. Ooit ga ik dit wel op een praktische manier externaliseren, hoop ik. 



Vanaf ongeveer juni (?) staan er al planeten in de twee collectieve hoofdkanalen (links en rechts). Dit betekent dat onze wereld collectief veel twijfels voelt. Vooral mensen met open hoofden weten misschien niet wat ze overkomt. Ik stel me zo voor dat er heel veel onbegrip is over hun maar doormalende hoofd, en dat het aantal mensen dat naar een psychiater stapt voor pillen tegen de anxiety onverklaarbaar toeneemt.

Deze kanalen gaan steeds aan en uit, van juni (?) tot oktober, dus voor iedereen zorgt het voor onrust. Voor mij, met mijn poort 4, is het hoofd non-stop aan geweest, aangezien poort 63 niet van wijken wist. En dat terwijl mijn hoofd daar helemaal niet op gebouwd is, en ik dus gemakkelijk hoofdpijn krijg of mentale vermoeidheid. Dit zal doorgaan tot halverwege oktober, wanneer de maansknopen eindelijk veranderen.

Het drong tot me door dat ik deze zomer heel veel wijsheid kan vergaren over mensen met een gedefinieerd hoofd. Zo van 'poe hee, nu weet ik hoe jullie je voelen!' (Dit is ook steeds de reactie die ik krijg van mensen met een gedefinieerd hoofd als ik klaag over de hoofd-activaties: 'welkom in mijn wereld!') Mijn illusies over dat het toch wel heel fijn moet zijn om consistente inspiratie te krijgen zijn inmiddels wel versplinterd. Want net zo vaak is het geen pure inspiratieparel die binnen komt, maar gewoon een eindeloos malen. Daarbij moet ik zeggen dat ik deze zomer natuurlijk de twee collectieve hoofd-ajna-kanalen heb ervaren, en niet het individuele kanaal, dat meer in pulsen werkt en voor omslagen in bewustwording zorgt. Vooral het logische kanaal, 4-63, is continu bezig te herhalen wat ik begrijp, om het patroon nog verder te verfijnen. Dat abstracte kanaal, daar heb ik niet zoveel vat op, omdat ik het verschil niet kan voelen als ze beiden zijn geactiveerd, maar de invloed ervan is onmiskenbaar.

Met de kennis die ik heb van 'the program' (de transits), lukte het me om er geen slachtoffer van te worden. Ja, het was heel vervelend, al die mentale stress, en ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Maar tegelijk wist ik dat het niets over mij zei. Elke keer dat ik in de twijfel stonk (zie al mijn blogs vanaf juni) kon ik mezelf er weer uitvissen. Niet op de manier waarop ik gewend ben - door mijn hoofd domweg leeg te maken met een zwaai van mijn toverstokje - want dat werkte niet nu mijn hoofd continu aan stond. Maar door mijn gedachten op hun plek te zetten. Door niet naar ze te handelen, maar mijn lichaamsautoriteit te gebruiken om door de twijfels heen te laveren.

En twijfels hád ik. Moest ik nu wel of niet doorgaan met mijn Reading-opleiding? Was ik überhaupt wel iemand van het kamp 'new age'? Was ik wel liefdevol genoeg, spiritueel genoeg, wilde ik wel een eigen praktijk openen? Moest ik misschien toch maar een baantje zoeken? Etcetera, ik zal je er niet mee vermoeien. Je hebt het kunnen lezen, of horen, als je een vriend/vriendin van me bent, want ik heb het niet bepaald onder stoelen of banken gestoken.

Ik heb me er uiteindelijk bij neergelegd, omdat ik begreep dat ik nu juist heel veel leer over hoe hoofden werken. Ik heb van nature een makkelijke uitweg uit twijfels - ik kan gewoon op de uitknop drukken en dan is mijn hoofd leeg. Maar veel mensen hebben dat niet. Als zij niet hun innerlijke anker in de vorm van de lichaamsautoriteit hebben, kan ik me voorstellen hoe hun leven ontzettend gecompliceerd wordt. Hoe zorg zich op zorg stapelt, hoe elke ervaring of gedachte aanleiding is tot nóg meer gedachten, hoe er volstrekt geen zekerheid te creëren is vanuit het hoofd terwijl het dat toch probeert en het steeds over een andere boeg gooit, en vooral hoe het nooit stil te krijgen is. En dan krijgen ze te horen in meditatiecursussen dat ze hun hoofd leeg moeten maken of naar de gedachten moeten kijken als voorbijvliegende wolken. Dat laatste kan dan misschien nog wel werken, maar het vraagt met een gedefinieerd hoofd veel meer mentale oefening om niet meer 'in je hoofd te zitten' dan met een open hoofd. Ik weet gewoon dat alles daarboven conditionering is. Ik heb die heerlijke pauzes waarin ik mijn hoofd gewoon leeg kan maken. Maar als je continu gedachten denkt, is het lastiger om ze niet te geloven, om een stapje terug te doen, om af te dalen in het lichaam. Soms werkt het hoofd in je voordeel, soms werkt het in je nadeel. Soms komen er allerlei nuttige gedachten uit voort, soms maakt het zich alleen maar zorgen en zet het je ertoe aan om dingen te veranderen die juist op hun beloop gelaten moeten worden.

Ik kan met mijn open hoofd en ajna de wijsheid ontwikkelen over welke gedachten waardevol zijn en welke niet. Ik kan mentaal onderscheidingsvermogen ontwikkelen. En dat kan iemand met een gedefinieerd hoofd ook, sterker nog, dat dóet iemand, op een heel gefixeerde manier. Probeer het niet te stoppen, dat denken. Het gaat toch altijd door. Je hebt er geen controle over. Gebruik je lichaamsautoriteit als anker, als instrument om beslissingen te nemen, en laat je hoofd zich ondertussen bezighouden met zaken die ertoe doen. Door te studeren op iets, bijvoorbeeld. Door te lezen, te schrijven, te praten. De tandradertjes werken, dus kun je net zo goed er iets tegenaan zetten dat erdoor in beweging komt. Door de mentale druk via de keel tot uiting te laten komen - in communicatie, niet in acties - geef je anderen misschien wel veel inzichten. En dan ben jij die mentale druk aan het kanaliseren, vrijlaten, doordat de tandradertjes niet worden geblokkeerd door zorgen óver de gedachten. Leer wanneer je uitgenodigd bent om je gedachten uit te spreken - dan zullen ze worden gewaardeerd. Het hoofd, het verstand, is er niet voor jou. Jij moet er geen beslissingen op baseren, op al die twijfels en inzichten en rationalisaties etcetera. Maar je kunt anderen er wel mee inspireren, onderwijzen, voor doorbraken of bewustwording zorgen, patronen organiseren, logische formules geven, prikkelende verhalen vertellen etcetera. Dat heet in Human Design 'externe autoriteit': het hoofd is de autoriteit voor anderen, niet de interne autoriteit voor jezelf.

Ik probeer mijn hoofd zich te laten focussen op de realiteit. 'The Work' van Byron Katie is daarbij een nuttige tool, zei een vriendin met een gedefinieerd hoofd/ajna. Het verstand kan namelijk een fantastische passagier worden van het leven. Stel je voor dat je in een auto zit, en je zit in de file. De bestuurder zit als een zoutzak achter het stuur en doet niks om het probleem te verhelpen. Je kunt proberen het stuur te grijpen, naar openingen in het verkeer te kijken, wensen dat je Bruce Almighty was, toeteren, etcetera. Dat doe ik meestal.
Maar laatst kwam ik op het idee om om me heen te kijken in dat innerlijke beeld. En ik zag alle mensen in mijn leven als bomen of andere symbolen in het landschap staan. Plotseling zag ik ze voor wie ze waren, in plaats van als vage figuranten in mijn eigen egocentrische right angle profile* Generator-leven. Dat was een bijzondere ervaring. Ik begon te begrijpen hoe het hoofd een diep begrip kan ontwikkelen als hij al zijn aandacht richt op het passagier-zijn, in plaats van die bestuurder (de magnetic monopole, je 'hart' in spirituele termen) te manipuleren. Dan zie je het landschap om je heen, hoe ver het van je verwijderd is, hoe weinig vat je erop hebt, en dat ze staan waar ze staan, die mensen, en dat ze op precies de goede plek staan. Net zoals in een landschapsschilderij elk boompje op de juiste plek staat. In een museum ga je ook niet een schilderij proberen te veranderen, toch?

En als je dat landschap tóch mooier wilt maken dan het is, ga dan kunst maken of schrijven of mensen hierover vertellen. Misschien entertain je ze er nog mee ook. Dat is waar het hoofd voor is: om elkaar te entertainen. Dat is waarvoor de mensheid op deze aarde is. Je gedachten doen ertoe, of ze nou op een gefixeerde manier worden gevormd (gedefinieerd hoofd/ajna) of op een ongefixeerde manier (open). Maar dan moeten ze wel op de juiste plek gezet worden: achterin de auto, kijkend naar het landschap.

Dat was weer een verhaal met veel 'moeten' en moraliteit erin. Maar goed, jij moet niks, natuurlijk. Als ik dát als levenshouding kan aannemen wordt het misschien nog wel wat met die praktijk van mij.

*Right angle is dat je gefocust bent op je eigen innerlijke ontdekkingstocht in het leven, left angle is dat je gefocust bent op de wereld om je heen en daaraan bijdragen. Er is geen moraliteit: beiden zijn valide.

zaterdag 20 augustus 2016

Naar wakker worden

Word je wel eens wakker met een naar gevoel? In een onprettige emotie, melancholisch, futloos, bezorgd, teleurgesteld? Zonder dat daar een reden voor leek te zijn, want je was immers nog maar net wakker? Waar ging het mis? In dat piepkleine moment tussen het slapen en wakker worden? Heb je in dat moment onbewust een negatieve gedachte gedacht die onmiddellijk je hele dag zal gaan kleuren met de bijbehorende emoties? Als je je nu al naar voelt, kun je de rest van de dag wel vergeten, toch? Want er is dan niets waarvoor je uit bed wilt komen, alsof je van een roze wolk plotseling in een koude grijze put bent gevallen.

Oké, als je dit herkent, dan is deze blog voor jou. Voor mij, bedoel ik, want ik schrijf voor mezelf. Ik weet alleen nog niet wat ik ga schrijven, maar ik heb het idee dat ik hier wel wat over weet.

Namelijk: er is geen enkele reden dat je wakker wordt met een naar gevoel. Het is gewoon een chemie in je hersenpan. Of ergens anders in je lijf. Het is gewoon hoe je ziel zich vandaag uitdrukt. Je hoeft het niet te helen of te veranderen. Er is geen reden tot schaamte. En: alles gaat voorbij.

Het zijn de gedachten over dit gevoel die je mag helen. Misschien zijn het gedachten in de trant van 'ik moet positief denken' of 'ik zou moeten opstaan met positieve affirmaties' of 'ik ben bang dat ik me nooit meer goed zal voelen want op dit moment is dit gevoel zo definitief dat het alles is wat er is' of wat voor andere angst ook die je kan hebben óver het nare gevoel. Die dingen kun je controleren, door ze de macht uit handen te nemen, door ze te omarmen.

Dan is dit maar alles dat er is in je leven. So what? Nodig het gevoel helemaal uit in je innerlijke ruimte en het probeert weg te kruipen in een donker hoekje, wat het niet zal kunnen vinden omdat je er een schijnwerper op blijft richten, en dan *poef* is het weg. Als de chemie in je lichaam dat tenminste toestaat. Want als het nare gevoel sterk genoeg is, verdwijnen de negatieve gedachten niet zomaar, omdat ze je goed willen laten voelen en dus moeilijker loslaten.

Mijn tactiek als ik wakker word met een naar gevoel is koppig blijven liggen. Ik hoef nergens heen. (Wat is het toch fijn om werkloos te zijn.) Ik daag het gevoel uit, ik daag mijn hoofd uit om dit nog langer als een probleem te zien, terwijl ik alle tekenen geef dat ik het niet als een probleem beschouw door er gewoon aan toe te geven. Ik weersta het gevoel niet, maar ga er helemaal in. Met een zucht en een kreun wentel ik me in mijn apathie. Ik traceer het gevoel tot een plek in mijn lichaam, meestal ergens in mijn buik, en blijf daar met mijn aandacht bij, alsof ik mijn vinger op een heel klein haartje moet leggen om te voorkomen dat het wegwaait. Dat haartje wordt gaandeweg steeds steviger, tot ik het gevoel flink te pakken heb. Tegen die tijd weet ik er geluid aan te geven, en worden mijn gedachten fatalistisch. Ik ken ze inmiddels wel - ze doen nooit de moeite om te veranderen, alsof ik me zo makkelijk voor de gek laat houden, ha! - dus ik geloof er niet meer zo in, gewoon uit verveling. Het is soms zo saai om al die verbeeldingskracht in een slecht verhaal te steken.

En dan ebt het ongemerkt weg en merk ik dat ik wel tien dingen kan bedenken die interessanter zijn om te doen dan de hele ochtend in bed doorbrengen. En eigenlijk begin ik ook best wel trek te krijgen. Misschien ga ik mijn routine eens doorbreken, want die obligate kop thee en havermout maken dat ik stante pede weer terug onder de dekens wil kruipen, dus vandaag maak ik pannenkoeken! Zo'n hele stapel, met honing of siroop en tahin en kokos en cacaonibs. Ja, dat is een goed plan. Waar wacht ik nog op?

Ik heb dit niet elke dag, maar vaak genoeg* om er bewust mee om te gaan. En aangezien ik het niet zo interessant vind om te beschrijven wat voor leuke dingen ik allemaal met mijn vriend of mijn vrienden doe - dat is bovendien superpersoonlijk - schrijf ik liever over de hobbels in de weg. Dat voelt minder persoonlijk, en meer universeel. Tijdens een tripje met een vriend of vriendin heb ik het namelijk over de realiteit van mijn ervaringen die naar boven komen op dat moment met die persoon, terwijl dit allemaal maar gedachten zijn over hoe ik mijn leven los van de realiteit of tijd ervaar. Dit is mijn hoofd aan het werk, en wat mij betreft geloof ik dat niet zo, dat is allemaal voor jullie, alleen is het schrijfplezier genoeg reden voor mezelf om ermee door te gaan. Oké, dat was weer een flink staaltje ondoorgrondelijke logica, maar goed, dat bedoel ik.

Lekker slapen vannacht, en lekker wakker worden! Of niet. Boeie.

*Wat wil je ook, met een individueel kanaal.

vrijdag 19 augustus 2016

Verliefd zijn op jezelf

Ik ben een kleine quote-vreter, ik hou van one-liners met een positieve boodschap. Die kunnen soms als kwartjes in me vallen om er een dikke chocoladereep als beloning uit te laten komen. Die chocoladereep is mijn zelfliefde. Misschien heb jij wel een aversie tegen positieve one-liners, maar goed, daar kunnen we niks aan doen, dus moving on

Deze kwam ik tegen, en vond ik een ware eye-opener.

Het zette me aan het denken wanneer ik geobsedeerd ben door mezelf op een goede manier. Ik realiseerde me dat ik dit voel als ik creatief bezig ben, of dat nu het schrijven aan deze blog of aan mijn verhaal is - dat zijn eigenlijk de enige twee manieren waarop ik helemaal ten onder ga in zelfliefde. Om een roze bril op te zetten en verliefd te zijn op mezelf en mijn persoonlijke magie. Om het allerhardst te lachen om mijn eigen grappen en ongegeneerd te goochelen met bloemrijke woorden en echt eerlijk te zijn over wat ik ervaar en al mijn gedachten serieus te nemen zonder ze serieus te nemen, zodat er een hele grote ruimte ontstaat voor fouten, plezier en verrassende ontdekkingen.

Er is zoveel mentaal geblaat in mijn hoofd over dingen die er niet toe doen - met dank aan die vermaledijde transit van poort 63 die mijn hele zomer tot een groot feest van zich herhalende twijfel maakt - dat het een aangename verrassing was om dit citaat te lezen en de boel eens mentaal om te gooien. Het drong tot me door dat hetgeen waar ik het meest onzeker over ben - schrijven - ook hetgeen is waardoor ik het meest verliefd op mezelf kan zijn. Elke dag overweeg ik om deze hele blog te verwijderen en mijn manuscript voor mezelf te houden. En toch doe ik het niet, want dat gevoel dat mijn hart schuddebuikt van het lachen als ik schrijf - of ik nou iets grappigs schrijf of niet - dat gevoel wil ik voor geen goud ter wereld missen.

En het drong ineens tot me door dat dat iets gezonds is, in plaats van iets vagelijk narcistisch waar ik me voor zou moeten schamen.

donderdag 18 augustus 2016

Creatieve dromen en passie


Ik ben me bewust van de transit, en word er vandaag stérk door beïnvloed. Het is het gevoel van volmondig 'ja' willen zeggen tegen de gevoelens van vuur en verlangen die ik in me heb. Maar ook het evalueren van deze gevoelens, om erachter te komen welke bij me zal blijven en welke niet. De zon en aarde in 29 en 30.

Ik was dinsdag in Amsterdam, waar ik twee boeken kocht in dat kwijlparadijs dat Waterstones heet: over het ene heb je in de vorige blog kunnen lezen, over het andere zal ik nu schrijven. Dat is het boek 'On the other side' van Carrie Hope Fletcher, een vlogger die ik al jaren volg. Het is een prachtig verhaal over de liefde en het volgen van je creatieve dromen. De hoofdpersoon loopt in het najagen van haar dromen echter tegen een menshoge blokkade aan in de vorm van haar moeder. Met alle passie en vuur in zich voor de liefde en de creativiteit, geeft ze toch toe aan haar moeders tirannie en kiest ze voor de optie die haar niet gelukkig zal maken. Ik ben nu halverwege het boek, dus ik weet nog niet of er een happy end is, of nou ja, het 'end' is er al, aangezien het verhaal na de dood speelt, dus het is eerder de vraag of er 'resolution' komt - alweer dat woord, dat ik ook gebruikte om het Harry Potter-boek te beschrijven en niet in het Nederlands kon vertalen. 'Afsluiting' of 'oplossing' dekt de lading toch niet helemaal.

Maar hoe het ook afloopt, ik legde het boek even weg, want het zette me aan het denken. Nee, het muteerde me, want die lieve Carrie Hope Fletcher heeft ook het kanaal van mutatie, net als ik. Ik zag ineens alles in een ander perspectief. Dat wat ik als beperking beschouw in mijn huidige situatie (geen werk hebben, mijn richting niet weten), is langzaam aan het wegsmelten, om plaats te maken voor iets nieuws.


Aangezien ik mijn strategie en autoriteit heb gevolgd, heb ik dit boek in de Waterstones gekocht en ben ik het vandaag gaan lezen, op de dag dat de zon in 29.3 staat: de evaluatie van waar je 'ja' tegen wilt zeggen, welke passie het waard is (poort 30) om voor in het diepe te springen.

Nu moet je weten dat mijn beperking niet wordt veroorzaakt door mijn moeder. Sterker nog: zij is degene die me op mijn pad houdt, die me dwingt om mijn ruggengraat recht te houden puur omdat zij me steunt in mijn dromen en mij alle ruimte en liefde geeft. Ze zorgt ervoor dat ik niet afgeleid word van mijn dromen door een crappy baantje te moeten zoeken, en dat ik mijn wiebelige gevoel voor richting in mijn leven serieus neem. Dat is dus het tegenovergestelde als in het boek. Ik was er even door tot tranen geroerd en diep, diep dankbaar dat ik zo'n moeder heb. Het andere tegenovergestelde is dat ik NIET die brandende passie in mezelf voel om het creatief te maken zodat ik samen kan leven met mijn grote liefde, die de hoofdpersoon van het boek wel heeft.

Dat heeft deels te maken met het feit dat ik zo gezegend ben dát ik al samen leef met mijn grote liefde en daar dus niets meer in te verlangen heb. Wel veel te verliezen, maar daar denk ik liever niet al teveel over na, met als gevolg dat ik er voortdurend aan denk.

Wat dat andere deel betreft - het ontbreken van de kracht van mijn creatieve passie - daar werd ik dus door dit boek in gemuteerd. Want is dat wel zo? Ontbreekt die passie om te vechten voor mijn dromen echt wel? Of ben ik gewoon bang om te falen en blus ik met die angst mijn creatieve vuur bij voorbaat al?

Ik ging bij mezelf te rade. Ik stelde mezelf de twee vragen die ik mezelf de afgelopen maanden keer op keer heb gesteld (zucht, die rottransits in poort 63 en 64 ook), met wisselende antwoorden: 1) wil ik mensen helpen om zichzelf te kennen en hun leven te transformeren? en 2) wil ik een boek uitgeven dat mensen diep zal raken en bijdraagt aan de bewustwording van de mensheid in deze overgangstijd?

Bij beide vragen kreeg ik kippenvel en moest ik huilen. Ik weet niet wat dat voor antwoord is. Ik denk dat het een 'ja' is. In ieder geval voelde ik een sterke reactie, een veel sterkere reactie dan ik op de afgelopen maanden op dagelijkse basis heb gevoeld toen ik aan het weifelen was over wat ik moest doen met mijn leven.

is dit wel waar? ben ik mijn dromen kwijt?

Innerlijke drijfveren zijn tricky. Ze kunnen je zomaar ontglippen. Ik ben gênant kwetsbaar en squishy vanbinnen: door de kritiek die ik op mijn verhalen kreeg van mijn 16e tot mijn 19e heb ik jarenlang niet geschreven, en ik ben daar pas sinds twee jaar geleden langzaam van hersteld - nu ben ik 26. Ik ben bang dat dit nogmaals gebeurt en ik wéér mijn creatieve bron zal kwijtraken. Dan schrijf ik liever alleen voor mezelf in plaats van het risico te lopen dat ik dat geluk weer verlies door de harde buitenwereld.

En wat het helpen van mensen betreft: ik ben bang dat er mensen naar me toe komen van wie ik niet zal kunnen houden, die niet met me resoneren, die ik niet zal willen helpen. Ik ben bang dat ik niet de invloed of de kracht heb om iets te kunnen betekenen voor anderen, en dat ik niet de innerlijke motivatie zal vinden om mijn helingskracht in te zetten voor anderen - dat mijn heling-ideaal doodslaat als een lauw biertje zodra ik een eigen praktijk open. Geen wonder dat geen van de stappen die ik tot nu toe in die richting heb gezet vrucht heeft afgeworpen. Ben ik wel een echte healer, diep van binnen?

Ik probeer dit op de juiste manier aan te pakken. Forceren werkt niet, als het gaat om een roeping. Puur met wilskracht of weerbaarheid kun je je door een bijbaantje heen laveren, maar niet door je meest sensitieve, kwetsbare, creatieve passie. Daar kun je niet in verharden. Daar moet je open en zacht in blijven, en hopen dat de muze bij je blijft.

Ik geloof niet zo in discipline als manier om creatief te zijn, dus ik betwijfel of ik ooit wel een gepubliceerde schrijver kan zijn - ik kán gewoon geen woord uit mijn toetsenbord wringen als ik niet geïnspireerd ben, alle zelfhulpboeken die dit 'heilige moeten' verkondigen ten spijt.

Misschien is het wel zo dat ik nooit echt heb moeten vechten voor mijn dromen, en dus ook nooit de absolute waarde van mijn creatieve passie bij de lurven heb kunnen grijpen. Of is dat de goden verzoeken?

Zo, dat was weer lekker kwetsbaar. 3.5 aan het werk: een poging om orde te scheppen in de chaos en al mijn gevoelens zonder oordeel naast elkaar te leggen - ik hoop niet dat het overkomt als slachtofferschap, ik ben gewoon iets aan het onderzoeken, ik ga zo de was opvouwen, weet je wel - en ik ben vast niet de enige die zulke dingen voelt, alle social media-facades ten spijt.

Ik weet niet waarom ik de neiging heb om mijn zieleroerselen zo openbaar te maken, maar het is het enige dat me gezond houdt, dat me krachtig houdt, dus hier gaat weer een nauwelijks gelezen (gelukkig maar, stel je voor) zielekreet de ether in.

woensdag 17 augustus 2016

Gedachten over Harry Potter (*SPOILERS* voor the cursed child!)

Ik had gisternacht een droom over Harry Potter. Ik droomde over The Triwizard Tournament, en de aanloop naar de opdrachten. Om één of andere reden was de sfeer in mijn droom veel duisterder en was die aanloop veel langer dan in het 4e Harry Potter-boek, alsof er extra tijd was ingevoegd.

Ik vroeg me af waar al mijn intense dromen de laatste tijd vandaan kwamen. Gisteren kreeg ik een mogelijk antwoord. Ik kocht namelijk het 8e Harry Potterboek en las het verhaal. Vanmorgen heb ik het uitgelezen.

Ten overvloede: ik heb niet in de tijd gereisd. Ik had de droom dus vóór ik het boek las. En voordat ik het boek in handen had, heb ik geen spoilers gelezen.

Conclusie: het collectieve mentale conditioneringsveld op deze hele planeet zoemt van dit verhaal - het hangt gewoon in de lucht - en ik heb het opgepikt, 's nachts, in mijn droom. Indrukwekkend was dat, toen ik begon te lezen en het Triwizard Tournament werd genoemd en, naar bleek, centraal stond. Dit is hoe telepathie werkt...

Voor deze droom heb ik dus een logische verklaring gekregen. Het maakt dat ik vagelijk verontrust raak door al mijn andere dromen - waar komen die vandaan? Waar komen dromen vandaan? Waar gaan we heen als we dromen, hangen we om ons lichaam heen aan een koord in de astrale wereld of gaan we verder? Hoe zijn we ingeplugd op het mentale conditioneringsveld? Wat voor soort bewustzijn hebben we als we dromen, een zoogdierenbewustzijn, zoals Human Design zegt? Maar hoe kan ik dan zo'n droom hebben 's nachts, als het hoofd uitgeschakeld is? Het maakt dat ik des te nieuwsgieriger word naar mijn Dream Rave, want zwerf ik 's nachts rond over de 'earthly plane', wat dat verder ook moge betekenen? Argh, waarom is sommige informatie over Human Design zo obscuur?

Oké, mijn gedachten over het boek… Ik heb het net uitgelezen - ik heb er zo lang mogelijk over gedaan - en mijn ogen prikken nog een beetje, en dat komt niet omdat ik 's nachts heb liggen doorlezen. OMG, Snape! (Dat was echt heartbraking, ik moest mijn chocoladecake even wegleggen.) Harry's gesprek met Dumbledore: huilen! En dat duistere reisje van Scorpius! Ik had niet verwacht dat het verhaal zou gaan over alle bekende personages, of dat er emoties zouden worden uitgesproken die teruggrepen op gebeurtenissen uit de 7 eerste boeken en dat deze qua intensiteit de hoofdrol zouden krijgen. Wel een beetje raar om zo'n 'kaal' verhaal te lezen, in scriptvom, dus maar goed dat bijna alle decors en personages al eerder voorgesteld waren, zodat mijn verbeelding de rest kon invullen. Het enige nadeel vond ik dat het een beetje een kinderverhaal was - qua niveau eerder boek 3 of 4 dan de wat meer volwassen zwaarte van boek 7. Toch werd het halverwege behoorlijk spannend. Ik kreeg de kriebels van die alternatieve, duistere toekomsten en toen ging ik maar snel slapen. Ook vond ik het misschien een beetje flauw dat er zoveel cameo's uit de 7 eerste boeken waren qua thema's en plotstructuren (het tijdreizen, dezelfde soort familiethema's), en dat het zo sterk teruggreep op de emotionele impact uit de eerste 7 boeken, maar ach, toen mijn favoriete personages werden geherintroduceerd was mijn kinderhand toch gauw gevuld en mijn 'disbelief suspended'. Ik zit dus alleen met een klein, intellectueel, jeukend gevoel van teleurstelling maar het verheugd zijn over een wereld uit mijn kindertijd die weer tot leven kwam, overheerst. Het voelt als een betere afsluiting dan het nogal abrupte einde van boek 7, waar ik vooral berooid achterbleef omdat ik de emotionele nasleep van Harry's ervaringen wilde voelen. Een gevoel van 'resolution' - ik denk nog even in het Engels, kan het zo snel niet vertalen. Ook de gezinslevens kregen diepte en waren minder 'cheesy' dan in die epiloog. Hoewel Harry weer kon shinen, was mijn favoriete personage toch echt Scorpius, die door niemand onsympathiek kan worden gevonden, geloof ik. Tot zover mijn emoties en gedachten over dit boek. Ik hoop dat ik er niemand rare dromen mee bezorg…

maandag 15 augustus 2016

De vier uitdagingen van de muterende martelaar-ketter

Nu alle niet-Human Design-freaks weer zijn afgehaakt, kan ik met je praten op de manier die we het liefst hebben: onbelemmerd enthousiast! 

Elke keer dat ik bezig ben met Human Design word ik weer geraakt in hoe simpel en waar het is. Echt, de hele New Age-beweging is super ingewikkeld. Met je hoofd moet je gaan bedenken hoe je van jezelf kunt houden zonder te weten wie je bent en je dien je temidden van de verwarring allerlei mentale concepten uit te vogelen zoals 'verlichting' en 'egoloosheid' en 'weerstand loslaten' en 'hogere zelf', en 'gronden' en dat moet je je dan gaan voorstellen en/of analyseren met je verstand, alsof je aan het watertrappelen bent in een heel groot meer zonder bodem. Het is makkelijk om daarin te verdrinken. Dat zeg ik uit compassie voor mede-watertrappelaars, niet als een soort natrap naar de New Age-beweging. Human Design vertelt tenminste wie je bent, en wat je niet bent, zodat je hoofd dat niet allemaal meer hoeft uit te vogelen. Dat scheelt: je weet automatisch wanneer je in je hoofd zit, en wanneer niet. Dan hoef je je niks meer voor te stellen, alleen nog maar getuige te zijn van de film van je leven. En ook leef je vanzelf al die spirituele concepten uit, echt waar.

Ik heb net de eerste officiële Human Design-cursus achter de rug, hoewel ik me al drie jaar intensief aan het verdiepen ben in het systeem, via gratis materiaal op internet. Tot ik besloot dat ik zelf niet alle antwoorden had (ha!) en lid werd van Facebookgroepen en mijn moeder aan me vroeg of ik er niet iets mee wilde doen. Respons: JA NATUURLIJK! En toen ging ik een Reading doen en begon ik met de opleiding tot analist, als een kleine stuiterbal.


Door met mensen samen te zijn die ook in het konijnenhol zijn gevallen, die min of meer dezelfde taal spreken, en door mijn meest prangende vragen te kunnen stellen, zijn er zoveel meer kwartjes gevallen. Het thema waar ik het meeste mee worstel is die poort 60.3: het trial en error-proces van fysieke beperkingen en het niet-weten tussen de pulsen door accepteren, met alle negatieve connotaties die daar voor mij aan zitten. Maar nu heb ik daar steun in gevonden. Ook heb ik anekdotes en ervaringen gehoord die mij een gevoel van opluchting gaven, die een helende ruimte voor me vrijhielden. Maar het meeste wat er aan transformatie gebeurde kwam tot stand via aura-tot-aura-contact. Ik wérd gewoon gemuteerd. Ik hoefde er alleen maar te zitten. Een groot deel van de groep had kanaal 23-43, dus de ene doorbraak na de andere kwam mijn hoofd in geknikkerd.

Ik blog vaak over verveling, leegte en de onzekerheid van het niet-weten hoe je leven gaat verlopen. Het kan zijn dat ik daardoor (of gewoon in het algemeen) een slachtoffer word gevonden, een martelaar. (3.5 detriment). Dat mensen denken dat ik zielig ben omdat het allemaal zo moeilijk lijkt in mijn leven. Ik weet niet of veel mensen dat vinden, maar mijn moeder heeft me er soms wel van beschuldigd (al heeft zij een ongefixeerde 3.5, dus dat is logisch). Maar goed, hoe dan ook, het is niet waar. Ik ben geen slachtoffer. Ik vind het prima om werkloos te zijn en me te vervelen. Werkelijk, ik leef mijn leven voluit. Dat wou ik even rechtzetten.

Mijn kruistocht is om de beperkingen van het fysieke te accepteren. Dat zijn geen beperkingen in mijn hoofd: die moet ik juist loslaten, want dat zijn oordelen waarmee ik de controle probeer te houden. Als ik vind dat iets een beperking is, is dat wat anders dan wanneer ik het in mijn lijf voel. Stel, ik heb geen werk en ik beschouw dat als een beperking. Dat is iets anders dan dat ik op dit moment vermoeide ogen heb van het typen.

Zo heb ik de conditionering dat ik altijd maar moet doorgaan, omdat ik anders geen controle meer heb. Dat ik zoveel mogelijk moet doen omdat de kans dat ik dan ergens impact mee maak het grootst is. Dat NU het enige moment is om iets te doen, ook al is het maar iets heel kleins, om mijn dromen te verwezenlijken. Dat lijkt spiritueel, maar is regelrechte zelf-sabotage, in mijn geval.


Zodra ik niet meer geloof in de conditionering (ooh, de beperking is fout!) en er dus niet naar handel (ooh, ik moet er iets aan doen!) wordt het puur een fysieke beperking. De beperking dat ik maar op één plek, op één moment tegelijk aanwezig ben en dat er dus een bepaalde set omstandigheden actief is.

Terwijl ik hier zit, heb ik mijn linkerbeen opgetrokken, maar mijn rechterbeen niet. Dat betekent misschien dat mijn rechterbeen van alles wil, en op het moment dat mijn rechterbeen zich heeft verplaatst, zeurt mijn linkerbil weer, zodat ik moet gaan verzitten, en dan heb ik dorst, en om het water te pakken moet ik die stomme nét iets te zware macbook weer met twee handen optillen, waardoor ik mijn houding kwijt ben en mijn kussens omvallen, etcetera. Er is altijd wel wat. Er is altijd wel een beperking, of je nu in een luxepositie (in de kussens met een macbook) zit of niet. Dat is niet goed of fout. Ik voel de prikkels waar ik op kan reageren, maar wat is het waard om voor in beweging te komen, nu? Dat is mijn check-vraag: 50 is de enige poort in mijn milt/sacraal die bewust is. Als mijn intuïtie oplicht en zich bijvoorbeeld bekommert over de doorbloeding in mijn rechterbeen, ja, dan ga ik hem optrekken. Maar als die intuïtie niks te melden heeft, dan blijf ik zitten. In het ideale geval dan, hè.
Want vaak gaat dat proces dus nogal de mist in. Dan word ik helemaal onrustig. Zeg maar een hysterische stuiterbal.

Zoals tijdens de Human Design-cursus. De vragen stapelden zich maar op in mijn hoofd en fysiek begon ik het te ervaren als een beperking dat ik geen moment kon vinden om ze te stellen. Ik werd bijna duizelig, maar toen ging ik met mijn aandacht naar mijn stuitje, omdat ik de 'boze kracht' voelde van de mutatie die op het punt stond zich te voltrekken, en op die kracht vond ik een moment om te onderbreken, en ik stelde mijn vraag. Ineens kwam alle mutatie-energie er via mijn keel uit, want 14-2 en 1-8 waren ook geactiveerd in de groep. Ik stelde een vraag die heel beladen werd. Zo van: 'wauw, dat is een goede vraag' - stilte. En het lokte na een moment van stilte allemaal antwoorden uit in allerlei mensen, waaronder die persoon met het compleet open keelcentrum, die áls hij sprak, pareltjes van wijsheid te bieden had. En toen kwam er een heel bevredigend antwoord.

Het leek bijna alsof ik er heel erg mee zat, met die vraag, terwijl die niet eens over mij ging - hoe kan een lijn 5-projector ooit erkend worden met al die projecties - en ik kan me voorstellen dat mensen me toen wilden geruststellen. (Het effect van mijn 3.5.) Maar ik was alleen maar geïnteresseerd in het antwoord, terwijl ik me afvroeg of deze vraag wel belangrijk voor me was, of niet-zelf-gedrag uit mijn open hoofd. Het antwoord: de projectie kan ook juist zijn.

Maar goed, laat ik het nu niet hebben over lijn 5-projectors, maar over mijzelf, want daar kom ik voor, als Generator. Mijn blog, mijn huis.

Ik heb drie mentale uitdagingen met mijn half-bewuste 3/5-kanaal van mutatie:

Uitdaging 1) Om stil te zitten/staan wanneer ik geen puls heb, en van dit gevoel van diepe, heilige rust te genieten. Tijdens wandelingen stop ik soms abrupt midden op het pad, omdat mijn lichaam dat wil, omdat er even geen energie is. Maar net zo vaak wals ik eroverheen en vraag ik me vervolgens af waarom ik me toch zo gefrustreerd voel na mijn wandeling. Er zit een ritme in mijn bewegingen, een puls. Ik mag leren om te luisteren naar de innerlijke frequentie, de innerlijke muziek in mijn lichaam, en daarnaar dansen. Ik ben, kortom, een stop-motion-filmpje. Alleen hoef ik niet zelf het poppetje te verplaatsen maar doet het leven dat voor me. (De metaforen sluiten niet op elkaar aan: ik heb denk ik een beetje teveel Pingu gekeken de laatste tijd. Mwep mwep!)

Uitdaging 2) Om binnen fysieke limieten te opereren. Dan zit ik maar met mijn linkerbeen opgetrokken, ik kan prima typen met mijn linkerbeen opgetrokken, ik heb geen acht benen die als een octopus over mijn bed heen wriemelen in alle mogelijke poses nodig om iets te typen. Want in elke situatie is er wel een beperking waar mijn hoofd het niet mee eens is. Ik heb nu bijvoorbeeld geen werk, en ik wil dat wel omdat dat mijn mentale druk zou oplossen - denk ik dan. Maar een fysieke beperking veroorzaakt een fysiek gevoel van melancholie (te vergelijken met in een luie stoel voor het raam naar een regenachtige dag staren), dat om kan slaan in depressie, vermoeidheid, frustratie en onrust. Door mentaal zowel de gewenste uitkomst als de niet-gewenste uitkomst gelijk te stellen en op beide mogelijkheden in te voelen (het maakt niet uit of ik werk heb of niet) maak ik me los van de niet-zelfdruk die aanzet tot frustratie en depressie. Dan kan ik mijn wil vrijmaken en reageren op wat er werkelijk gebeurt in een situatie. Dan ga ik het moment binnen. Wat een opluchting, ik kan weer Generator zijn. Het is geen probleem meer dat ik geen werk heb, omdat ik dan druk bezig kan gaan met wat mijn aandacht trekt. (Human Design en vegan, spirituele, down-to-earth Lauren Toyota-video's, voornamelijk. Synchroniciteit: Lauren Toyota had kennisgemaakt met Human Design in haar laatste video!)

Uitdaging 3) Om het gevoel van onrust dat voorafgaat aan de puls te kanaliseren in lichaamsbeweging in de juiste vorm, op het juiste moment. Want soms komt er een heleboel energie opzetten in mijn stuitje, en als ik die niet kanaliseer of kan uiten, krijg ik onrustige benen, een opgeblazen buik, gaan mijn schouders vastzitten etc. Als ik dat voel, en er geen uitlaatklep is naar mijn keel (en die is open, dus die is er vaak niet) met gerichte, creatieve actie, is het dus tijd om een stuk te gaan lopen. Het is ruwe, 'domme' energie, in die zin, dat hij puur fysiek is. Aarde-energie om iets te doen, die nog geen vorm heeft gekregen. En als die een beetje ongebruikt blijft rondzweven in mijn systeem, gaat mijn hele lijf jeuken vanbinnen. Ik ben geen sportfanaat, maar ik heb inmiddels wel door dat ik lichaamsbeweging nodig heb om gezond te blijven. Als ik goed naar mijn lichaam luister, zit daar een heel intelligente timing in, en zal ik perfect in vorm blijven, zonder me elke dag in de sportschool te hoeven af te beulen. Weg schuldgevoel!

Dit zijn de dingen die mijn 60.3 heeft geleerd met trial en error. Ik hoop niet dat deze 'ordening' zielig klinkt, want dat is tenslotte hoe de 3.5 vormgeeft aan de mutatie in de ogen van anderen, toch? Met andere woorden: uitdaging 4. Je hoeft me niet gerust te stellen, want ik lijd niet, ik leer juist. En ik hoef je ook niet te geloven als je me gerust gaat stellen, want dan maak ik een slachtoffer van mezelf. Al die mensen die in mijn leven naar me toe zijn gekomen om me te 'troosten' of bemoedigend toe te spreken op momenten dat ik het even niet wist, en al die keren dat ik ze heb geloofd en mijn eigen drama over hoe moeilijk en onvoorspelbaar mijn leven wel niet was heb gecultiveerd, hebben een onnodig slachtoffer van me gemaakt. Vooral als die mensen emotioneel gedefinieerd waren en op dat moment ergens beneden op hun golf, en ik me met die verdrietige energie ging identificeren… Tja. Wat projectie al niet doet met de onvoorbereide mens!

Mijn profiel is 3/5, dus lijn 5 is onbewust. Dat betekent dat ik me ook grotendeels onbewust laat leiden door de paranoia rond wat er op mij geprojecteerd word. Ik ben me niet bewust van de projecties, terwijl een 5/1 of 5/2 dat wél kan uitvogelen, vooral als ze een Projector zijn. Ik heb echt Human Design nodig om me bewust te máken van de projecties, zodat ik in het vervolg niet meer zo paranoia hoef te zijn, maar gewoon praktisch.

Misschien, als ik lang genoeg mijn strategie en autoriteit volg, dat ik stap 3 dan niet meer nodig heb, omdat mijn mutatie automatisch opgenomen wordt in een stroom naar de keel, omdat ik dan op het juiste moment op de juiste plaats ben. Maar misschien ook niet. Ik weet niet hoe het leven werkt. Ik weet inmiddels wel dat ik op dit moment juist werkloos ben om mijn methodologie met de aan/uit-puls te ontdekken. Want zo ga ik goed beslagen ten ijs, net als Pingu.

woensdag 10 augustus 2016

Voldoening

Soms heb ik dagen dat ik amper de energie heb om een pot jam te kopen - zo zo nodig, die jam, bosvruchtenjam, ik heb al dágen geen jam, oh shit, nu heb ik mijn ritme er in de eerste zin alweer uitgehaald IK HEB GEEN JAM IK WIL JAM - en soms blijft het maar doorgaan. Alsof alle checkboxjes in je systeem één voor één worden afgevinkt terwijl je gefascineerd kijkt naar de lijst die maar door blijft gaan als de codes op een computer en dat ze afgevinkt worden en nog één en afgevinkt en de dag is allang voorbij en het gaat maar door en alles wordt vervuld en je bent heel gelukkig want het leven is een brede gouden weg die voor je openligt en de tijd is je rode loper.

Ik dacht, laat ik hierover schrijven, als tegenwicht voor al die blogs over verveling enzo, straks zou je nog gaan denken dat ik depressief ben. Maar dat ben ik niet want ik HOU VAN HET LEVEN en ik LEEF tot in elke vezel en ben elk moment dankbaar, gewoon, dankbaarheid als aangetroffen gevoel in mijn binnenste, geen spiritueel imperatief, want spirituele imperatieven, daar hou ik niet zo van. Daarom schrijf ik ook zo graag over het kleinste negatieve gevoel dat ik bezit. Om het te omarmen. Om mijn zelfliefde te vergroten. Omdat het leven een reliëf is, en elk moment donkere en lichte stukken kent en wij als mens zo in elkaar zitten dat we liever over die donkere stukken heenkijken. Dus een beetje focus op de negativiteit is voor mij een medicijn. Focus is aandacht is liefde. Dat gaat bij mij in één moeite door. Ik weet niet waarom ik de behoefte voel om mensen te vertellen dat ik geen mentale problemen heb, want het is niet zo dat iemand mij daarvan heeft beschuldigd ofzo, ik keek alleen video's van youtubers die ik volg waarin ze uit de kast komen met hun depressie en anxiety, waardoor het net is alsof er achter elk gezicht een depressie schuilgaat, bless them.

Dus dit is het gevoel: voldoening. De melancholie is er nog, op de achtergrond, en spoort me aan om te creëren, om te genieten, om te vechten voor wat ik belangrijk vind. Maar het gevaar is geweken, er is geen leegte, geen afschuw of grijze mist of onmacht. De puls staat weer aan, heeft aangestaan, het gouden stof dwarrelt dus nog neer op die rode loper van jam of zoiets, en alles is goed.

Ik weet niet waarom de intensiteit van verandering me zo aanspreekt, maar dat doet het. Iemand anders met het kanaal van mutatie vertelde me dat ze het vreselijk vond. Dat ze de periodes waarin er niks gebeurt liever heeft, omdat dat zo lekker rustig is. Rústig?! Ik ga dóód vanbinnen! Als die puls van het weten niet aanstaat, dan weet ik niks! Dan ben ik alle grip op mijn leven kwijt en heb ik geen energie of levenslust of vechtlust of ambitie, en kan ik mezelf met geen mogelijkheid opporren tot enig vertoon van zinvolle actie of doelgerichtheid. Dan moet ik weer spijbelen van het leven, een briefje naar school schrijven, alsof ik mijn eigen moeder ben en mezelf knarsetandend vrij geef van verplichtingen, want ik weet heus wel dat ik schooltjeziek ben. Denkt mijn hoofd.

Dat vindt zij dus blijkbaar heerlijk, die pauze, maar ik heb de neiging om eroverheen te walsen omdat ik ben opgevoed met normen en waarden, en dan val ik ineens in de kloven in dat reliëf en vind ik mezelf terug in de schaduw. Beetje heen en weer lopen op de bodem, een stap vooruit, een stap terug, maar dan: tijd om stil te staan. Op je plaats rust. Ik loop de mars van mijn leven en de slag is onregelmatig, als een stoelendans waarin je superalert moet zijn om een stoel te bemachtigen want anders is het huilen en moet je aan de kant zitten en kan je pas het volgende spelletje weer meedoen. Oh jongens, wanneer gaat die stomme poort 63 er nou eens uit, dat hoofd van mij houdt niet op met beeldspraak en formules, het gaat maar rond en rond als een eindeloze jam.


Mm, ben ik geslaagd in het schrijven van een positieve blog? Ik vind 'm vagelijk verontrustend. Maar wat wil je ook, om kwart voor twee 's nachts.

maandag 8 augustus 2016

Hoe om te gaan met verveling, in twee stappen: één vooruit, en eentje terug

Terwijl mijn vriend late pizza's aan het maken is in zijn ruime huis, heb ik genoeg tijd om te berichten over het luxeleventje dat ik leid. Je hebt in de literatuur/films van die personages die in grote weelde leven. Of die introuwen in een rijke familie en dan in grote weelde leven, zodat ze niet meer hoeven te werken. En dat ze zich dan enorm gaan vervelen. Ennui. Madame Bovary, bijvoorbeeld. Alle gemakken zijn er, ze hebben alles wat hun hartje begeert. En toch is het niet genoeg. De vrouw in de zijden jurk kijkt melancholisch door het enorme boograam de uitgestrekte tuinen in, slank en onvervuld. Weer een dag zoals alle andere. Ontbijten, thee, lunchen, wandelingetje, thee, beetje converseren, borduren, avondeten, slapen. Etcetera.


Dat ervaar ik nu ook. Ik ben natuurlijk obligaat dankbaar hiervoor, het voelt alsof ik van adel ben, een verwend, elitair personage, om even in de lijn van de romanpersonages te blijven. Tot zover de politiek correcte kanttekening. Kijk universum, ik ben dankbaar! DANKBAAR! Hier valt niets te zien!

Want nu komt de 'maar', de hoop dat ik die tijdens het schrijven transformeer tot een 'en' (kijk, universum, hier valt te zien dat ik mezelf accepteer, zodat jij mij ook kunt accepteren):

Ik ben ontevreden. Niet gefrustreerd, maar ontevreden. Het slaat pas om in frustratie zodra ik er iets aan probeer te veranderen. Dus dat doe ik niet. Ik geef me lijdzaam over aan de verveling. En in plaats van er iets aan te doen schrijf ik erover, zodat de druk eraf gaat. De niet-zelfdruk in mijn keel die hier iets van wil maken. Schrijven op een semi-publiekelijke plek is voor mij net genoeg om het te neutraliseren. Dit is de stap vooruit die ik zet, maar het is geen echte stap, want ik kom alleen maar uit op dezelfde plek als vanwaar ik vertrok, door een stapje terug te doen en naar mezelf te kijken, naar wat is.

Ik ben er niet zo in geïnteresseerd of dit gevoel goed of slecht is. Dit is het gevoel (doe je mee?):

Je voelt een grijs waas opkomen, dat zich als een mist in je binnenste verspreidt en je zenuwstelsel verleidt tot een onwil om nog iets te doen. Alsof alle contouren in je leven plotseling afgestompt raken. Alles wat niet direct verband houdt met je persoonlijke interesses verdwijnt uit je geest. En dan kom je erachter dat je ook daar niet zoveel interesse meer in hebt. Nee, eigenlijk heb je nergens zin in. En tegelijk heb je het gevoel dat je iets kwijt bent geraakt, in dat grote huis, dat grote leven waar je in ronddwaalt. Moet je alle kamers en compartimenten afgaan om het terug te vinden, om er weer op te komen? Misschien, als je op precies het juiste tijdstip op de juiste plek bent, dat dan alles van waarde terugkeert - zo lang was het immers nog niet geleden dat je ervan werd beroofd. Hoe heb je het weten je kunnen laten ontglippen, als zand tussen je vingers? Met elke diepe zucht verspreidt het grijze stof zich in je longen. Je spieren verslappen, je conditie verslechtert met elke hartslag. Je bent het vermogen om je te bewegen nog niet kwijtgeraakt, en dat alleen al lijkt een argument om je zenuwstelsel weer te activeren, en wat je bewegen wilt beweegt, maar in een vacuüm, in een leegte. Je kijkt om je heen en ziet niks waar je blij van wordt. Wat een ruimte, wat een leegte.

Het is gewoon een rotgevoel, fysiek gezien: de puls staat uit. Er is geen energie. Nu begrijp ik wat 'fysieke melancholie' inhoudt. En ik ben conservatief (60.3 2x, waarvan de persoonlijkheidszon) dus ik wil vasthouden aan de status quo, en ben niet zo goed in het loslaten van de continuïteit. Met andere woorden: ik heb weer dezelfde blog geschreven als die ik altijd schrijf. Over het accepteren van het puls-mechaniek. Ach nee, ik hoef niks te accepteren. Ik hoef het alleen te ervaren. Te zijn. Te voelen, als een krachteloze hand die in een schoot valt. Verzet is zinloos.

Inmiddels heb ik mijn pizza allang achter de kiezen - heerlijk, dank je, die dure nieuwe vegan kaas van de ekoplaza is echt goed, ik zei toch dat ik een luxeleventje leid - en zit ik in een hele emotionele toestand rond een ander thema. Ik verveel me dus niet meer. Het leven gaat door. Toch lijkt het nooit te veranderen: ik ervaar elk moment als de status quo.

Stappenplan om met verveling om te gaan (voor individuele Generators)

Stap 1: zet een stap naar voren, kijk door het metaforische raam naar buiten. Zie je daar iets dat je bevalt? Zo ja, ga daar dan iets mee doen.
Stap 2: Zo nee, zet dan weer een stapje terug, en kijk naar binnen. En alles wat je dan denkt of voelt of vanbinnen doet is dan goed, ook als het niet goed is. Laat je hand krachteloos in je schoot vallen. Daag jezelf uit om roerloos stil te zitten, tot er vanzelf iets gebeurt, als een experiment. En een tijdje later sta je ineens ergens anders, tot je verrassing.

Verandering valt als een zwarte ster, en je zou wensen dat je hem kon zien. 

Dit alles geldt alleen voor mij. Tenzij het ook voor jou geldt.

zaterdag 6 augustus 2016

Het instituut past het individu niet

Nu snap ik het! (Mutatie, het plotselinge weten.)

Datgene wat ik in de vorige blogs niet begreep. Ja, mijn ambities veranderen. Dat heb ik moeizaam beschreven zonder het nog volledig te accepteren. Ik noemde de ene na de andere ambitie die plotseling niet meer valide was Maar ik zag niet (ik wist niet) dat mijn gedrevenheid ook onderhevig is aan de puls van individualiteit, net als mijn ritme. Het ene moment ben ik wel gedreven, het volgende moment niet. Dan zakt alles in elkaar en is er niet-weten. De puls staat uit. En een tijdje later betrap ik mezelf erop dat ik ineens een andere ambitie heb. Het is niet makkelijk. Het is heel gedreven aan iets werken, een paar maanden lang, en dat de drive en de energie dan ineens weg zijn. (Zoals Jong Bewust.) Waarom? Wat is er gebeurd? Wat is er mis met mij? Waarom kan ik niet gewoon net als iedereen een pad kiezen en me eraan houden?

Het is niet makkelijk omdat het niet in onze normen en waarden past. Niet in het gehomogeniseerde model waarvolgens wij allemaal 'moeten'. Moeten als werkwoord. Dit hoort wel, dat hoort niet. Het past niet binnen de hele energetische achtergrondfrequentie van deze tijd, waar wij nu in zitten. En tegelijk ook weer wel. Want we zitten in een overgangstijd.

Ik las gisteravond een nogal verontrustend staaltje Human Design. Human Design zit vol met nogal verontrustende staaltjes. Het is alsof je langzaam het water in waadt en niet weet wat er onder de oppervlakte zit, maar al helemaal gegrepen bent door de stroming. Een beetje griezelig. Je kan niet meer terug. Wel geloven of niet geloven? Voor mij zijn de mentale formules waar mijn omgeving me mee opzadelt een kwestie van 'geloven' of niet, aangezien dat mijn keelpoort is. En dat moet ik vervolgens delen. 'Moeten' in dit geval als genetisch imperatief.

"I will perform a death defying miracle
for someone with the chemicals to believe"

Ik weet niet wat mijn innerlijke respons te zeggen had over dit stukje tekst - had ik het wel moeten lezen? - maar het was laat en ik was niet meer zo alert. Griezelig genoeg luisterde ik op dat moment naar een synchronistisch liedje.

En vannacht, nu, bij het wakker worden, was er ineens iets veranderd. De woorden van twee van mijn vrienden vielen op hun plek. Ik heb het genoegen vrienden te hebben die ook bewust zijn, zodat ze hun wijsheid met me delen. Haha, oh, het zijn allebei Projectors: ik ben gegidst. In het geval van de ene pas maanden later - een teken van onuitgenodigd zijn, tja, wat doe je eraan, ik ben zelf ook geen heilige, ik ben met regelmaat ontijdig zoals je hierboven hebt kunnen lezen - en in het geval van de andere een paar dagen later, dat liet me niet los. Maar dat terzijde.

Hun woorden passen in elkaar als een puzzel. De ene zei: 'ik heb sowieso het idee dat opleidingen niet meer van deze tijd zijn'. De andere zei - dat ga ik niet helemaal translateren, je kunt het lezen in het eerste comment onder de vorige blog.

Het is zo! Opleidingen zijn niet meer van deze tijd. In dat verontrustende staaltje Human Design (hier te lezen, als je het aandurft, triggerwarning: het is apocalyptisch) werd gesproken over de neergang van alle geïnstitutionaliseerde systemen. Alles wat gepland is, alle afspraken tussen burger en overheid, alle scholen en internationale bedrijven en kerken, dat alles valt uit elkaar. Dat zie je in de hele wereld. Klokkenluiders, vegetariërs, autisme, de new age-beweging en zelfvoorzienende eco-gemeenschappen zijn in het collectief gekomen. We staan op de rand van een nieuwe tijd, ook volgens Human Design. En over tien jaar komt de omslag. Dan zal het individu de plek innemen van het instituut-dat-plant. Hoe? Lees die link maar.

Voor ik verontrustende apocalyptische taferelen ga schetsen: wat dit voor mij in de praktijk betekent, nu, is dus een mutatie. Het weten dat het helemaal in deze overgangstijd past dat ik weer met een opleiding stop. Want opleidingen, paradigma's, systemen, hokjes, instituten, dit alles is achterhaald. Het past sowieso niet bij mij als individu, maar het past ook niet echt meer in de tijd. Voor niemand. In de nieuwe tijd is bezig zijn met wat je leuk vind, met je eigen individuele weg en bekrachtiging, de norm. Relaties die gebaseerd zijn op een 'huwelijkscontract' vallen weg, en een nieuw soort samenzijn komt ervoor in de plaats. Een soort empathisch-telepathisch contact zoals autisten dat in potentie kunnen hebben, al staan hun zenuwstelsels deels uitgeschakeld omdat ze anders nog volledig overladen zouden worden in deze tijd. Ik weet het fijne er niet van, maar ik ben gerustgesteld. Toch wel.

Het is natuurlijk voor mij én voor deze tijd om mijn eigen weg te gaan. Ik heb het plotseling geaccepteerd en ik voel me niet meer alsof ik ergens half bij hang, maar bekrachtigd in mijn eigen weg. Dat mijn ambitieuze gedrevenheid soms gapende gaten vertoont, is niet een incidentele gebeurtenis die paniek moet veroorzaken en die ik alwéér probeer te voorkomen of genezen, maar een natuurlijk onderdeel van het gaan van mijn weg. Mijn weg is de norm, niet het instituut. Spelen, zoals die andere vriend al zei. Omdat de creativiteit van het individu de weg bepaalt. Steeds iets nieuws scheppen, met plezier. Er is geen behoefte meer aan iets anders. (Dat is een dubbelzinnige opmerking als je iets weet over 2027.)

Het komt neer op vertrouwen. Zelfs in het niet-weten: vertrouwen dat mijn bewustzijn van wat er in het moment gebeurt en mijn sacrale reactie erop mij veilig houden, ook tussen de pulsen in. Pff, ik kan wel een levenslange studie maken van dat mutatiekanaal. Oh wacht, dat doe ik al. *wink*

Het ligt vast aan het feit dat ik me nu nog koester in het weten van mijn mutatie, maar, ik kijk ineens met verrassing en verwondering om me heen, benieuwd wat het volgende zal zijn dat op mijn pad komt. Dat is een levenshouding die ik totnogtoe nog niet heb kunnen cultiveren, maar zoals gewoonlijk regelt mijn mutatiekanaal dat voor me. Zo'n verandering is permanent, dus ik ben benieuwd of het het niet-weten tussen de pulsen in weerstaat. We zullen het zien.