vrijdag 22 juli 2016

Zijn de new age-paradigma's net zo misleidend als de oude?

Ik heb een beetje een stokpaardje van afgeven op new age-paradigma's. Nog meer zelfs dan afgeven op gewone maatschappij-paradigma's. Ik heb zoiets van 'We weten toch allemaal dat de oude paradigma's niet meer werken'. Voor mij is dat gesneden koek. Het verbaast me soms wel dat zoveel mensen nog vanuit die oude paradigma's leven, omdat in mijn omgeving inmiddels iedereen in de bewustzijnsshift zit.

Dus waarom geef ik af op de new age-paradigma's? Dat is toch de betere manier?

Dit doe ik omdat ik een praktische manier zoek om bewust te leven. Geen zweverig geouwehoer over je naaste liefhebben als jezelf, want hoe doe je dat dan? Ik ga niet zo één twee drie mijn hart openstellen voor één of andere viezerik op het station. Dat zou geen reële reactie zijn.

Dat betekent niet dat ik niet geloof in dingen als positief denken, visualisatie->manifestatie, alles zien als een spiegel van je innerlijke processen etc. Ik vind die dingen heel reëel. Maar ik ontdek daar zoveel tussenstappen en nuances in dat ik die wil delen met mensen. Omdat er vaak ook ontmoediging kan ontstaan als je bijv. negativiteit voelt en het lukt niet om jezelf beter te laten voelen. Zelf loop ik tegen al die dingen aan. En dus schrijf ik erover.

Ik heb het idee dat mensen hier misschien een beetje van kunnen schrikken. Ten eerste ben ik al superspiritueel en praat ik in een jargon dat voor veel mensen echt 'out there' is, laat staan dat ze iets snappen van al mijn Human Design-gebazel. En ten tweede verkondig ik dan schijnbaar ook nog niet eens een boodschap van liefde, maar geef ik juist af op new age-paradigma's. Waar sta ik dan?

Alles wat ik hier schrijf is een hypothese, geen waarheid. Het is een niet-eindigende zoektocht om mezelf te leren kennen, zodat ik de wereld beter kan helpen door mezelf te zijn.

Langzaam maar zeker ontstaat er een gedetailleerde, werkende synthese tussen het 'hogere' en het 'lagere'. Het hogere is ons licht, onze liefde. Het lagere is wat we hier allemaal op aarde ervaren. Human Design is voor mij iets heel aards. Het gaat alleen maar over de mechaniek van het leven op aarde. Hoe wij als persoon/lichaam in elkaar zitten en functioneren en beslissingen maken. Het gaat niet over de onsterfelijkheid van de ziel, laat staan dat het het hogere zelf erbij haalt. Met alle karaktertyperingen en persoonlijkheidssystemen is het belangrijk om te beseffen dat je méér bent dan dat. Je bent namelijk ook nog een onbegrensd lichtwezen, of je dat nu gelooft of niet. Dat is het hogere. En ik kom nu weer in een fase dat ik daar meer contact mee ga maken, nadat ik een paar maanden lang echt in de 'modder' van het bestaan heb rondgewroet en de negatieve kant van het leven heb omarmd.

Ik keek een Youtubevideo van Lauren Toyota over negativiteit, 'feeling stuck' en motivatie. Zelf ben ik ook niet altijd zo gemotiveerd om dingen te doen, ook al vind ik ze normaal gesproken leuk, zoals schrijven of healen. Zij noemde dit 'ik ben zo succesvol en bezig met mijn passie, waarom saboteer ik mezelf dan toch door me niet gemotiveerd te voelen?'

Met mijn (figuurlijke) stokpaardje tussen mijn (figuurlijke) benen geklemd begon ik meteen te schrijven en te denken wat voor nuances hier in zitten. Zelf-sabotage werkt niet op die manier!

Ik volg namelijk ook mijn passie. Een oud paradigma zou zijn: je moet (hard) werken om te overleven, spelen op safe, uit overlevingsangst vasthouden aan dingen die niet goed voor je zijn. Maar ik ga mijn eigen weg, ik doe wat ik leuk vind, en ik ontwikkel me om hier nog beter in te worden en meesterschap te bereiken in wat ik leuk vind. Op dit moment zit ik in de leerfase en breng ik het nog niet zoveel naar buiten als ik eigenlijk zou willen. Die mogelijkheden om dat te doen komen wel, maar nu geef ik mezelf vooral de ruimte om alle puzzelstukjes op hun plek te laten vallen.

Lauren Toyota beschreef in haar video al haar stappen om weer in het reine te komen met zichzelf. Positief denken was daar één van. Acceptatie ook. Haar werd verweten dat ze negatief was, en ze benoemde dit als een kritische fase in haar leven, een eb, waarin ze reflecteert op wat er allemaal is gebeurd. Ik realiseerde me hoe belangrijk dit is. Zelfs als je je hart volgt, doet wat je leuk vindt, zijn er nog periodes dat je vastzit, dat het leven niet snel vooruit stroomt, dat je je misschien down voelt over alles wat je doet. Maar dit is geen zelf-sabotage, het is hoe het leven in elkaar zit.

Ik vind het zelf heel moeilijk als ik me niet goed voel - dan ga ik op zoek naar zinvolle en leuke dingen om te doen, tot ik helemaal vol zit en alleen nog maar mezelf afleid van mijn negatieve gevoel. Het is dan belangrijk om een stap terug te doen en te voelen. Het is niet mijn schuld dat ik me zo voel en ik hoef het niet te fixen. En dán kan ik kijken naar de positieve dingen, dankbaar zijn, visualiseren etcetera. Dan kan ik visioenen uit mijn hogere zelf van wat ik leuk vind om te doen toelaten in mijn geest. Dan kan ik weer terugvallen in het vertrouwen dat mijn hart hier de weg naartoe weet en dat ik alleen maar mijn respons hoef te voelen op alles wat er op mijn pad komt om te checken of het goed voor me is of niet. Dan ben ik weer afgelijnd.

Hier klinkt een heleboel Human Design in door. Met de kracht van je geest alleen kom je er niet. Je kunt hooguit jezelf uit je mentale valkuilen vissen en weer afgelijnd raken op wat er werkelijk te voelen is en aan de hand is in je lichaam, en dán kun je naar het positieve reiken. Naar boven reiken, een visioen uit de lucht plukken, dromen over je missie op aarde, alle ontelbare mogelijkheden van je onbegrensde zelf terugbrengen tot datgene wat je zo graag wilt doen. En als je hier contact mee hebt gemaakt, dan is dit heel krachtig. Veel krachtiger dan het niet-zelf met al zijn negatieve gebazel. Want de onderliggende intentie van het niet-zelf is ook alleen maar om je beter te laten voelen. Dus als je visualiseert nadat je het niet-zelf hebt omarmd, dan ben je dubbel zo efficiënt. Dan zit daar zoveel meer kracht achter. Niet alleen een onderliggende intentie van het niet-zelf, maar een onderliggende intentie én een bewuste intentie.

In die zin is het ook niet nódig om met intenties te werken. Want ieder mens heeft die onderliggende intentie om zich beter te voelen. Ik bedoel, duh, geen enkel mens houdt van pijn. Tenzij je denkt dat dat de manier is om je beter te voelen.

Het is dus niet nódig om met intenties te werken, om positief te denken, om te visualiseren en de wereld te zien als een spiegel van je innerlijke processen. Je hart weet prima de weg in je leven zónder dat je al die dingen doet. Je hart is immers een magneet die alleen maar dingen aantrekt. Alleen is het leven fijner als je hart en je hoofd op elkaar zijn afgelijnd. Win-win.

Daarbij is het belangrijk om te weten in hoeverre je iets met je geest kunt doen, en in hoeverre dat wat je denkt dat je kunt controleren slechts een onontkoombaar mechaniek is van je systeem hier op aarde waar je je aan dient over te geven. Als je probeert te controleren wat je niet kunt controleren (zoals bijvoorbeeld fases van vastzitten of negatieve emoties) raak je alleen maar uit de aflijning en in de afleiding. Dát is zelf-sabotage. Het vastzitten zelf is geen zelf-sabotage, maar een onderdeel van het leven.

Ik geloof niet zo dat negatieve gedachten een negatieve werkelijkheid kunnen creëren. Ik geef die macht niet aan mijn negatieve gedachten omdat ik geloof dat mijn hart overal doorheen de weg weet en ik dus nooit verdwaald ben. En dus kan ik negatieve gedachten helemaal toelaten. Er is niks te fixen. Ik geloof wél dat positieve gedachten een positieve werkelijkheid kunnen hélpen creëren. Maar die verantwoordelijkheid alleen bij de geest te leggen, is ronduit een illusie. Ons hart weet de weg, is geprogrammeerd door ons hogere zelf, en leidt ons naar de ervaringen die we nodig hebben. Je kunt aan je hart vragen wat het van plan is te doen, maar meestal krijg je niet echt een bevredigend antwoord en moet je gewoon afwachten. De helderheid om iets te doen borrelt vanzelf wel op. De potentie van het hoofd, de geest, is om getuige te zijn van wat er wérkelijk gebeurt, en mee te helpen door te visualiseren en dromen vanuit een hogere bron. Daarmee laat je mogelijkheden toe in je leven. Je hart is de poort van je hogere zelf, maar je hoofd kan, met wat oefening, ook een poort zijn, als je alle mentale niet-zelf geblaat loslaat. Als beiden afgelijnd zijn, ontstaat er minder weerstand.

Een Human Design-entrepreneur die ik graag kijk, zegt dat de new age eigenlijk de old age in een nieuw jasje is. Hij zegt eigenlijk dat veel nieuwe spirituele dogma's net zozeer gebaseerd zijn op uit je hoofd leven als de oude. En dat terwijl we als soort het hoofd niet meer moeten gebruiken om beslissingen mee te nemen zoals in de oude tijd, maar juist de innerlijke autoriteit van je lichaam, die je laat weten waar je hart naartoe wil. Als je dus door positief denken je leven probeert te bepalen, ben je net zozeer uit je hoofd aan het leven als wanneer je helemaal verstrikt bent in negatief denken. De sleutel schuilt 'm in het aflijnen op je bewustzijn. Dan sta je in contact met wat is. En dan kun je je overgeven aan de rit van je lichaam, hart en ziel.

In het voorbeeld van de hypothetische viezerik op het station, is het het lichaam dat weet: dit is goed voor me of niet. Het lichaam laat dit merken door een emotionele helderheid, door een instinct of een gevoel van walging, door een innerlijke wijsheid of eigenwaarde of zelfbesef. Door daarnaar te luisteren en handelen, zorg je voor jezelf. Voor jezelf zorgen is zelfliefde. Zelfliefde straal je uit naar de mensen om je heen. Dat betekent dat je afgelijnd bent op je eigen pad. Dan ben je geen enge wildvreemde meer in je eigen leven. Als je op die manier je zelfliefde bevrijdt, heb je het fenomeen 'enge wildvreemde' (dat jou spiegelde) in je leven getransformeerd. En die hypothetische viezerik past dan niet meer bij die frequentie: óf hij gaat erop mee en past zijn gedrag aan en doet je niks, óf hij scheldt wat en zoekt een ander slachtoffer.

Dát is spiritualiteit. Je lichaam weet hoe te overleven, je geest is getuige van wat er gebeurt, je hart brengt dit alles samen in de illusie van de menselijke ervaring, en het quantumveld van je aura en energetische systeem integreert liefde en licht in zichzelf en de wereld om zich heen. Dát is lichtwerk.

Daarom heeft het geen zin om jezelf kwalijk te nemen dat je van die viezerik walgt of dat je je hart sluit. Dat zijn signalen van je lichaam die je vertellen dat je moet wegwezen. Het heeft geen zin om je hart te willen openen of die persoon heel verheven te willen vergeven. Of om jezelf kwalijk te nemen dat je dit hebt aangetrokken. Etcetera.

Ik denk niet dat alle mensen die instelling hebben. Ik denk niet dat iedereen zo vanuit liefde probeert te kijken of het zichzelf kwalijk neemt. Maar als je een hooggevoelig zieltje bent zoals ik, en bent misleid door new age-paradigma's, is het belangrijk om hier heel helder over te zijn. En pas als ik het opschrijf en publiceer in het collectief, krijg ik door wat ik zelf aan wijsheid heb vergaard.

2 opmerkingen:

  1. Ha Roos, wat weer een mooi stuk. En nee ik snap niet alles van je Human-Design gebabbel, maar dit begrijp ik inderdaad heel goed. En voel dit ook zo. Zo vaak pogingen gedaan om met behulp van positieve gedachten mijn wereld te creëren. Ik werd er echter juist negatiever door als ik het dan niet voor elkaar kreeg op positief te zijn, ik voelde vaak een hele druk op mijn hoofd. Vaak ging ik dan weer over op de "Fuck it" mentaliteit. En die is dan weer heel verlichtend. Ik denk dat die manier het dichts bij het "je hart volgen" manier past. Gezien op het moment je die woorden uitspreek je alles los laat waar je je aan vast houdt, je accepteert zo als het is en weer verder gaat met het leven en doet wat goed voelt. Dank je wel voor het delen van dit bericht. :D
    X Dagmar

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Dagmar!
      Heeerlijk, die fuck it-mentaliteit inderdaad! Mooi gezegd :D Zo ervaar ik het ook ja.

      Verwijderen