zaterdag 16 juli 2016

Menselijkheid (en een kleine cameo van die vermaledijde muggenbult)

Ik geloof niet in het overstijgen van negativiteit door je te focussen op het positieve. Dat werkt voor mij gewoon niet. Als het voor jou wél werkt, prima, dat lijkt me heel fijn. Maar ik denk dat ik hier niet de enige in ben. Zodra het gaat voelen alsof je verkeerd bezig bent door negativiteit te ervaren, zit je al op een dwaalspoor - en al helemaal als er schuldgevoel, angst of anxiety bij komt kijken.

Voor mij is het omarmen van en struikelen over negativiteit, het vrij baan geven van depressieve gevoelens, melancholie, ongelukkigheid en allerlei emoties, de sleutel. Door anderen te verwijten wat er niet klopt, door voorwaarden en verwachtingen te hebben en die allemaal te onderzoeken - en in veilig, liefdevol gezelschap ook uit te spreken. Met andere woorden: door spirituele taboe's te doorbreken. Daardoor krijg ik een realistisch beeld van wat er IS, zodat ik me erop kan aanpassen. Dit is de enige manier waarop ik spiritueel kan zijn. Ik ga genadeloos snel op mijn bek op het moment dat ik me ga focussen op hogere idealen en energieën. Dat is niet waarachtig voor mij. Ik ben niet op aarde om mijn licht te verspreiden via positiviteit. Nogmaals: prachtig als dit wel jouw levensdoel is! Maar ik ben hier om mijn licht te schijnen door het accepteren van alle beperkingen van deze vorm op aarde, van de melancholie van stilstaan en onzekerheid en niet-weten, van pessimisme en stuikelblokken en ruwe energie, om hieruit een diepgaande verandering te brengen… (Zonder deze verandering overigens te kunnen controleren.)

Dit licht van de acceptatie van beperkingen krijgt vorm via de verhalen die ik vertel. Ik MOET wel eerlijk zijn over wat ik meemaak, anders raak ik uit balans. Transparantie. Dat betekent gelukkig niet dat ik ALLES wat ik ervaar moet delen - die harde les heb ik op de kunstacademie wel geleerd. Alleen datgene waartoe ik me geroepen voel, waar mijn energie van gaat stromen. Dingen waar ik tegenaan loop, in respons. Ik kan inmiddels voelen wanneer ik hier mag delen.

De ultieme acceptatie van de vorm van het fysieke is te beseffen dat wij deze vorm kunnen transcenderen door ons hogere zelf te ervaren. Ons bewustzijn is eeuwig: dat doet samen met ons lichaam een heel specifiek pakket van lessen op. Mijn weg in dit leven staat niet vast. Wel mijn thema's, mijn rol, mijn talenten en mijn valkuilen… En mijn hart weet hierin de weg. Ik heb in 2016 in een proces gezeten waarin ik mijn hart meer ging openen. Vooral naar binnen toe, om te voelen wat daar nou eigenlijk te voelen is. En zo verheven is dat allemaal niet. Heel menselijk, juist. Verdriet, vuurwerk, pijn en eenzaamheid, het verlangen naar nabijheid met bijv. mijn vriend, rust, schoonheid, ontroering, onzekerheid, woede, kracht… Ik heb ervaren dat mijn hart zich sluit als iemand anders zijn hart sluit. Ik heb ervaren dat mijn hart bloedt. Ik heb ervaren dat mijn hart niet te voelen was.

Het punt is: al deze dingen zijn expressies van liefde. Zelfs woede. Zelfs het sluiten van mijn hart. Maar op het moment dat ik me dan toch weer richt op het voelen van mijn hart - zucht, zeggen mijn gidsen weer eens 'luister naar je hart' - gaat het weer open en voel ik alle beperkingen van de emoties van dat moment. Dat is wat er dan is. En het gaat niet weg als ik mijn hart open. Het gaat niet weg als ik me focus op positiviteit.

Nee, er is een beperking - and I can rage against my fate like jona - en ik heb hem te accepteren. Zodat ik me kan aanpassen aan wat er is. Gewoon in en uit ademen in mijn hart. Alles gaat voorbij.

Zelfs het personifiëren van negativiteit kan alleen gebeuren als je hier je hart niet bij gebruikt en dus als het negatieve eigenlijk niet mag van jezelf. Dat inzicht bracht voor mij de hogere en lagere energieën weer samen in een mooi rond verhaal. Het hart als alchemist: natuurlijk.

Ach, ik kom vast wel eens op dat punt waarop er in mijn hart vooral liefde te voelen is. Met andere woorden: waarin mijn hart met neutraliteit en openheid alles voelt wat er is, wat eigenlijk niet eens zoveel verschilt van het verhaal hierboven. Mijn poort 60.3 kan zich in samenwerking met poort 15 blijven ontwikkelen met het accepteren van alle extremen in de fysieke vorm. Een definitie in Human Design is de student in dit leven, tenslotte, en studenten ontwikkelen zich (tenminste, dat is de bedoeling). Hopelijk kan ik binnenkort die afzichtelijke muggenbult op mijn ooglid - waarvan ik vermoed dat die door een heel nasty groen beest is gemaakt - ook accepteren, en gaat ook dat voorbij…

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen