zaterdag 9 juli 2016

Leegte

Als je in de winter in de natuur bent, en de lucht is grijs en er is niemand om je heen, slechts de bomen met hun teruggetrokken leven, schraal gras onder je voeten, een wereld van donkere kleuren, het naakte skelet van de aarde en weinig stimulatie, dan kun je dit gevoel ervaren. Er is niets dat je van buitenaf vervult. Ik vind het een heel gezond gevoel. Het verbindt me met mijn kern.

Ik heb 4 maanden in een gemeenschap gewoond. Daar was ik continu omringd door mensen en de bijbehorende dynamieken, gesprekken en gebeurtenissen. Als ik van A naar B liep, had ik alweer heel wat beleefd, was ik vervuld door iemand, beledigd door een ander, onverschillig behandeld door een derde, en had ik liefdevolle contacten aangehaald. Het ging maar door. Ik had amper een moment voor eenzaamheid of leegte. Daardoor kon ik niet op verhaal komen. Aan het eind van die 4 maanden vroeg ik me af wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd was. Ik had me laten leven, in plaats van dat ik me vanuit innerlijke impulsen had bewogen.

En ik had ervoor gekozen. Ik wentelde me in al dat contact, in al dat werk, in al die vervulling. Waarom zou ik me van tijd tot tijd terugtrekken om eenzaamheid en melancholie te ervaren? Waarom ongelukkigheid doelbewust opzoeken?

Nu begin ik de wijsheid daarvan in te zien. Zoals een kind niet van bittere, wrange smaken houdt, maar wel van zoet, zo kan een volwassene een smaak voor eenzaamheid en melancholie ontwikkelen. Het is de veroordeling van dat gevoel die het een nasmaak geeft. Het leven kan niet uit alleen maar hoogtepunten bestaan, zoals op de tijdlijn van Facebook. Dan heb je geen ruimte om weer tot jezelf te komen, om te verwerken, om iets heel nieuws uit je te laten opborrelen. Dan vergeet je je te verbinden met de stilte van het universum, die de bron van alles is.

Ik begin nu op een punt te komen dat hoogtepunten in mijn leven als een luxe voelen, in plaats van als de norm. Het maakte me niet veel gelukkiger dan ik al ben om te krijgen wat mijn hartje begeert. Mijn ambitie is gericht op het omarmen van de leegte die eronder zit, want ik weet dat alles vergankelijk is, dat ik niet veel nodig heb, dat mijn kern het enige is dat blijft. Dus temidden van de vervulling trek ik me terug om de eenzaamheid op te zoeken. Zo kom ik weer in balans, en in contact met diepe creatieve kracht in mijn binnenste. Het is als een spier die je kunt trainen, de weerbaarheid voor dat gure gevoel, net zoals je kunt trainen om in de winter buiten te zwemmen. Het is even doorbijten, maar daarna voelt het neutraal. Fijn, zelfs. Van binnenuit verwarmd door een duurzame warmte, die samensmelt met levensvreugde en licht. Je lichaam voelt daarna gezond aan, gereset.

Gelukkig is het nu zomer, en van buiten ook warm. Maar dat betekent nog niet dat je elk moment dat er iets te genieten valt ook dwangmatig moet genieten. Zelfs genieten is niet afhankelijk van wat er buiten je gebeurt, en tegelijk is wat er buiten je gebeurt een weerspiegeling van wat je van binnen voelt, als je goed luistert. En dat is veranderlijk. Ik leer mijn kern, dat wat constant is in mij, alleen kennen door wat er steeds aanwezig blijft in de voortgang van mijn leven. Het wegstrippen van afleiding geeft een tijdelijk gevoel van eenzaamheid of leegte, maar daaronder zit de duurzame vervulling die schuilt in elke kern van het leven op elk moment.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten