dinsdag 12 juli 2016

Hulpeloos

Ik ben afgelopen week op vakantie geweest - Terschelling, het eiland uit mijn jeugd waar ik elk jaar opnieuw dezelfde nostalgische dingen kan doen zonder dat ze me ooit vervelen - en daarvoor hadden we een week een gast, die ons hielp met onze tuin. Dat zijn van die dingen waar je naartoe leeft. En als je dan weer thuiskomt, en je hebt niks in de planning, dan ontstaat er dat gevreesde zwarte gat. (Vooral als je op vakantie ook nog eens voor de zoveelste keer de boeken van Robin Hobb hebt uitgelezen én de preview van het laatste boek waar je nog een jaar op moet wachten.)

De tijd tussen de pulsen, waarin er onzekerheid is en je geen grip hebt op je leven.

Ken je dat gevoel, dat je helemaal geen controle hebt over hoe je leven invulling krijgt? Vreselijk. Maar, zo wordt mij moralistisch voorgehouden, de beste staat waarin je kunt leven. Het betekent namelijk: overgave. Dus laat ik dat in deze blog ook moralistisch voorhouden aan jullie, door het te onderzoeken op de waarheid vanuit mijn eigen ervaringen.

Ik ben - net als alle mensen, geloof ik - geneigd om iets aan mijn leven te willen veranderen als het me niet zint. Ook zit ik graag in de slachtofferrol. Dat is nou eenmaal inherent aan mijn 3/5-profiel en het is het sleutelwoord van mijn onbewuste aarde 3.5, 'victimization' - al is het niet iets waar ik per se naar moet streven. Iemand met een 3/5 profiel wordt aangeraden om zich niet te laten verlammen door slachtofferschap na een vernietigend proces van trial en error, maar om de identificatie met de mislukking los te laten en gewoon opnieuw iets te proberen. Voor mij betekent dit dat slachtofferschap een heel valide fase is in mijn trial en error-proces. Als ik even bij de pakken neerzit, dan ga ik dus niet uit een soort verheven new age-gedachtegoed proberen om 'niet slachtoffer te zijn'. Ik ga me niet dwangmatig focussen op wat ik wél heb, waar ik dankbaar voor ben, of op positieve affirmaties of visualisaties. Ik ga geen innerlijke heling aan om dit slachtofferschap uit mijn systeem te drijven.

En tegelijk doe ik dat ook weer wél. Want ik laat het er helemaal zijn, dat slachtofferschap. En dát is heling: iets er helemaal laten zijn, zodat het uit zichzelf kan transformeren.

Je overgeven aan wat is. Heel spiritueel. En heel slachtofferig. Ik heb het hier vaker over gehad en ik zal deze anarchistische opvatting blijven herhalen tot het me niet meer dwarszit. Wat ik doe: ik klaag steen en been - zonder mezelf te verliezen in onware dingen maar juist om de kern van mijn gevoelens proberen beet te pakken - ik vloek, denk negatieve gedachten en sta mezelf toe om mijn leven helemaal niet meer te zien zitten. En dan gaat het niet weg, hoor. Het gaat pas weg als het weggaat. En daar heb ik helemaal geen invloed op. Hulpeloosheid, dus.

Dubbele hulpeloosheid als ik me slachtoffer voel omdat ik geen dingen kan veranderen in mijn leven. Fantastisch. Heerlijk. Dat is sarcasme: mijn beste vriend als ik me slachtoffer voel. Alleen met wrange humor kan ik de boel verlichten. Niet met engeltjesenergie of contact met mijn gidsen. Die zeggen alleen herhaaldelijk 'luister naar je hart' als ik me zo voel. En in mijn hart zitten al die nare gevoelens. Ergo, het mag er zijn.

En dan voorziet het leven me vanzelf wel weer van iets nieuws, vroeg of laat.

Ik schrijf dit tandenknarsend. Ik wil helemaal niet hulpeloos zijn. Ik wil midden in het leven staan, me ergens in vastbijten, meedoen, en niet de weg even kwijt zijn. Ik weet dat dit mijn hoofd is, dat controle wil hebben. Maar dat maakt de negatieve gevoelens in mijn hart er niet minder om. Ze transformeren vanzelf, en ik zit alleen op mijn weg als ik ze er helemaal laat zijn.

En ondertussen heb ik al een week een vervelende muggenbult op mijn rechterooglid, die me komt vertellen dat ik mag huilen uit ontroering om heel hoge, spirituele engeltjesenergie, om creatieve hoogstandjes, om prachtige natuur en het gevoel van dankbaarheid dat ik leef. Want dat is er ook. Niet op dezelfde plek als waar ik me een hulpeloos slachtoffer voel, maar daarboven.

En daarom hoef ik me er ook niet dwangmatig op te focussen. Daarom hoef ik geen affirmaties te doen. Mijn leven, mijn lichaam, brengen me vanzelf de dingen in mijn aandacht waar ik me op mag focussen. In mijn geval door een muggenbult op mijn ooglid. En zo creëert het leven haar eigen balans. En je kunt zelf in balans komen - je aflijnen op de natuurlijke balans van het leven - als je alles er laat zijn. Zo simpel is het om spiritueel te zijn. Daarvoor hoef je niks te veranderen.

Dus. Dezelfde moraal uit het begin van de blog, maar nu heb ik er vrede mee. En dat komt omdat ik het er helemaal heb laten zijn, op mijn eigen manier.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen