zondag 24 juli 2016

Het karma van andere mensen

Oké. Stel dat iemand in je omgeving iets ergs meemaakt. Een (dodelijke) ziekte, een psychiatrische opname, of, uh, tot zover reikt mijn ervaring. Gewoon iets ergs. Het overlijden van iemands partner, het afbranden van een huis met een kind erin, die shit. Iets waarvan je innerlijk ineenkrimpt. Er is geen hoop, geen gemakkelijke uitweg voor die persoon. Vreselijk dat het hem/haar moet overkomen. Fijn dat het jou niet overkomt, natuurlijk, maar die ander wens je het net zomin toe. Je voelt het bijna alsof het jouzelf overkomt. En omdat je van die ander houdt, wil je het gaan oplossen.

Tenminste, dat wil ik dan. Mijn hoofd gaat zich in allerlei bochten wringen om te begrijpen waarom dit die ander overkomt. Ik ga helemaal meevoelen, invoelen, proberen te Readen, een diepere zin of heling hierin te vinden. Voor ik het weet, zit ik er helemaal in. Waarin? In het karma van deze persoon, dat ik ervaar via mijn open hoofdcentrum en mijn open emotiecentrum en dergelijke.

Want iets ergs, dat is karma. Dat gebeurt niet zomaar. Niet dat je daarvoor hebt gekozen, ik bedoel, zo oliedom zijn wij mensen niet dat we vrijwillig voor zoiets kiezen, maar ons hogere zelf heeft soms (vaak) andere plannen dan het deeltje van ons dat mens is. Dat denkt niet in termen van 'lijden vermijden', want het is een en al liefde en wil die liefde vermeerderen via bewustwording.

De vraag is natuurlijk wat karma is. Ik heb daar een wazige definitie van. Die wordt vast duidelijker als ik 'm opschrijf. (En ja hoor.) Karma is voor mij een terugkerend patroon gedurende meerdere levens, los van schuld en boete, maar waar nog de dringende potentie in schuilt om verder te ontwikkelen. Als een jeukend korstje dat nog verder moet genezen voor het eraf kan komen. Een patroon van bijv. niet kunnen omgaan met rouw om een geliefde, een relatie met een ziel waar thema's van onderdrukking of ongelijkwaardigheid in speelden, machtsmisbruik van jezelf of anderen (want patronen van karma draaien zich om), diep gekwetst worden in je onschuld of innerlijke gaven, de dood van een kind, verraad, kennismonopolie, rijkdom versus armoede, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Er zijn veel soorten karma. Dat iemand 'zwaar karma' heeft zegt mij niet zoveel. Elke ziel heeft vroeg of laat wel 'zwaar karma'. Een ziel is tijdloos. Er schuilt geen oordeel in 'zwaar karma'. Er is gewoon een kwestie van bepaalde timing vanuit het hogere zelf, dat de omstandigheden creëert/uitkiest (op dat level hetzelfde voor mijn gevoel) waarin de thema's kunnen worden uitgewerkt. Om dat jeukende korstje eindelijk te laten genezen.

De aarde is een planeet waar zwaar karma een leerschool kan zijn. Waar je echt de diepte in kan gaan, de dualiteit, de illusie. Voor dappere zielen, om zich te ontwikkelen en bewust te worden. Je bent zo geschapen dat je dit karma ook aankunt. De handvatten om ermee om te gaan zitten in jezelf. Je hebt voor alles wat je overkomt een oplossing, omdat het een spiegel is van jouzelf, en de antwoorden dus ook allemaal in jouzelf zitten. De mens is een wezen met enorme mogelijkheden in zijn DNA. Er kunnen zoveel thema's, rollen, soorten relaties en verbindingen worden uitgeleefd. De aarde is een intens vruchtbaar toneel hiervoor. (Prachtig toch!)

Maar goed. Als het jezelf overkomt, dat zware karma, is het nog tot daaraantoe. In het begin moeilijk, want alle begin is moeilijk (ook zo'n DNA-thema, trouwens, een Human Design-poort (3) ) maar als je er eenmaal doorheen bent gegaan heel verrijkend. Je hebt de macht in handen om hier je lessen uit te leren en dit te transformeren, zo niet uiterlijk, dan toch tenminste innerlijk.

Maar als het een ander overkomt, sta je machteloos. Ook dat is een uitdaging, om aan de zijlijn van iemands leven toe te kijken hoe hij/zij lijdt. Zonder iets te kunnen toevoegen waar die ander wat aan heeft. Je kunt alleen maar gewoon 'zijn'. Dat doet al veel, maar dat is zo'n dooddoener. Vooral als je probeert op te lossen waar die ander aan lijdt. Met geliefden is dit 'helend aanwezig zijn' zoveel moeilijker dan met vreemden of mensen op kennisniveau.

Toen mijn oma twee jaar geleden kanker kreeg, zei een docente in mijn opleiding tegen me: 'het gebeurt in haar leven, niet in het jouwe'. Dat vond ik zo'n mooie opmerking, omdat ik me daarmee energetisch meteen kon loskoppelen. Ik hoefde dat allemaal niet te voelen of begrijpen. Ja, het gebeurde ook voor mij, zoals alles in mijn leven voor mij gebeurt (een citaat uit Een Cursus in Wonderen), maar dat houdt ook alleen maar in dat ik mijn eigen stuk daarin bewustword. Zonder ook nog het karma van de ander op me te nemen. Dat iemand een dodelijke ziekte heeft, is niet een probleem dat ik kan oplossen. Niet met mijn geest, niet met mijn hart, niet met mijn emoties, niet met mijn lichaam, niet. Hoe weet ik hoe haar leven moest verlopen? Ik kon alleen maar van haar houden.

Ieder heeft zijn eigen weg. En daar kan ik soms flink boos over zijn. Want dat is niet gemakkelijk. En door die emoties te voelen kom ik vanzelf weer bij mij uit. Want ook in mijn eigen leven voel ik me soms machteloos. Zelfs al heb ik zelf alle DNA-structuren die ik nodig heb om met mijn eigen karma om te gaan, het blijft een rit waar ik als mens niet voor heb gekozen, maar alleen getuige van kan zijn.

De metafoor van een school vissen komt in me op. (Haha, een 'school'.) Als er een vis is die denkt dat ie een andere kant op moet zwemmen dan de stroom, is dat nog tot daaraantoe. Maar als die vis met z'n kleine vissenbreintje aan de vinnen van alle andere vissen gaat trekken omdat ie denkt dat ie een betere weg voor de ander weet, ontstaat er chaos en lijden. Zie al die vissen maar eens voor je. Ongeveer zoals de mensheid er op onze planeet uitziet. Chaos. De stroom van het leven is niet meer zo goed voelbaar, want er wordt tegenin gezwommen en allerlei beroering gemaakt. Als er dan genoeg vissen zijn die toch in hun eigen flow blijven zwemmen, kunnen de anderen daar weer op inhaken en door tot rust komen. Hetzelfde als je samen een muziekstuk speelt.

Dat is dus hoe belangrijk het is om met de stroom van je leven mee te gaan. En de 'dooddoener' dat je gewoon door te 'zijn' al veel voor de ander doet, krijgt hierdoor betekenis. Want we zijn een school mensen, een collectief, die samen zwemmen op deze planeet, alleen zien we het water niet dat ons verbindt. Wij zijn de school, en tegelijk de student. Het individu kan het hele collectief veranderen. Die verandering die ik zo graag vanuit liefde voor de ander wil maken, komt dan vanuit de timing van het hogere zelf in de wereld. En het is niet aan mij hoe de ander bekrachtigd wordt. Het is niet aan mij hoe de golf die ik uitzend met mijn vinnen de ander meeneemt.

Gelukkig heb ik dan nog als mens iets in mijn DNA ingebouwd dat mij toch een voldaan gevoel geeft, als ik alles heb gedaan dat in mijn macht lag. Dat is niet afhankelijk van het resultaat, namelijk. Je kunt innerlijke vrede ervaren, succes, verwondering of voldoening als je gewoon je eigen zwemtochtje maakt, en luistert naar dat enorme, complexe, oceanische muziekstuk dat onze hogere zelven allemaal tegelijk spelen, dat overal om ons heen is en ons verbindt. Dat is liefde.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen