donderdag 21 juli 2016

Een praktische manier van wachten & responderen

Aangezien ik nog geen werk heb, is het soms lastig om mijn dagen te vullen. Voor mij werkt het niet om te initiëren. Om erop uit te gaan omdat ik iets wil veranderen, om te bedenken wat ik wil gaan doen met mijn leven. Dat is keihard tegen de stroom in zwemmen. Dat is frustrerend en mijn hele systeem wordt er ongezond van.

Volgens Human Design is mijn strategie dan ook 'wachten'.

Maar dat betekent niet dat ik niets kan doen. Als ik 's ochtends opsta, gaat mijn hoofd meteen weer aan, op zoek naar een patroon om te volgen. Maar er is geen patroon. 'Shit', denkt mijn hoofd, en raakt ontmoedigd en de druk in mijn lichaam om iets te doen hoopt zich op. Er is geen vast ritme. En tegelijk is dat er wel, als ik maar goed luister naar mijn lichaam. Ik hoef alleen maar die fluisterzachte stem van mijn lichaam te horen en te volgen waar het naartoe wil. Dat vraagt van me dat ik volledig aanwezig ben in het hier en nu, in mijn lichaam. Om de lucht te ruiken van alle ruimtes in het huis, om te kiezen waar ik het liefste wil zijn. Om te kijken naar alle stoelen en voorwerpen en boeken en studiemateriaal waar ik op kan reageren. Ik word ergens naartoe getrokken, maar dat gaat heel zachtjes. Het is geen duimendik koord dat ik hand over hand blindelings kan volgen. Het is eerder alsof ik aangeraakt word door een zonnestraaltje, dat ik alleen door heel stil te staan kan voelen, en waarvan ik de richting met al mijn zintuigen probeer te duiden.

Alle weerstand tegen het moment mag ik loslaten. Gelukkig is dit inmiddels gemakkelijk voor me, omdat ik de afgelopen jaren mijn systeem flink heb opgeschoond. Het 'nu' zit niet vol met onaangename gewaarwordingen in mijn lichaam die ik dan in één keer ga voelen, want oude emoties zijn uit mijn systeem gespoeld en jarenlange frustraties losgelaten. Dat was wel eens anders.

Soms heb ik wel weer wat opgebouwd wat ik niet wilde voelen, van een dag of een paar dagen. Maar mijn cellen zijn aan het veranderen. Een groot deel ervan is schoon en rustig en afgelijnd. Dus als er nieuwe troep bij komt, is dat gemakkelijk weer op te ruimen. Een schoon huis is gemakkelijk schoon te houden, immers. Zo is het ook met je lichaam en je energetische systeem. Daarom is het begin van je spirituele reis ook het moeilijkste. En juist in dat gebied, dat niemandsland tussen de oude manier van leven en de nieuwe, krijg je (in mijn ervaring) het minste steun van je omgeving, omdat je ook hen dwingt om te veranderen, in ieder geval in hun kijk op jou en zelfs hun omgang met jou. Hoe langer je met bewustwording bezig bent, hoe makkelijker het gaat, hoe meer mensen je ontmoet die beter bij je passen. De uitdagingen zijn dan meer afgelijnd op je capaciteiten. Het stroomt meer. Je kunt je leven moeiteloos aan.

De weerstand van mijn verstand tegen het moment zet mijn zon-poort 60 aan tot het opbouwen van teveel druk die nergens in wordt gekanaliseerd, waardoor ik onrustig en gedeprimeerd word. Ik dacht altijd dat dit vermoeidheid en overprikkeling was. Maar het is energie die eruit wil. Ik hoef alleen maar mijn zonnestraaltjes te volgen.

Wat ik dan doe? Ik had vanmorgen een vaag gevoel om naar buiten te gaan. Mijn verstand was moe, die is altijd moe omdat ie denkt een reflector te zijn, maar ik was net wakker, ik had gisteren een vervullende dag gehad, dus ik wist dat ik eigenlijk vol zat met geregenereerde energie. Dus ik ging de tuin in. Daar keek ik even naar een blauwe regen die talloze wingerds rijkelijk over de schutting had uitgezonden om de vlinderstruik van de buren te wurgen. Ik moest er nog een paar keer naar kijken voor mijn lichaam genoeg energie had opgebouwd om op te staan en de snoeischaar te pakken. En toen heb ik niet gerust voor ik dat hele ding had ingetoomd, en het grasveld erbij. Het was inmiddels 9.30 uur 's ochtends. Wat zou ik met de rest van de dag gaan doen? Mijn verstand zag het alweer somber in. Maar het ene naar het andere kwam op mijn pad. De was was droog en kon worden opgevouwen. Mijn vriend kwam tevoorschijn en vroeg me of ik een taakje voor hem wilde doen. Ik bedacht me dat ik nog een youtubevideo wilde zien over 4 manieren om vegan te picknicken, maakte een polentaquiche, ik gaf de planten water, en mijn verstand stond op nul. Etcetera. Genoeg om op te responderen.

Met een tevreden gevoel zat ik halverwege de ochtend in mijn chillstoel in de tuin. Ondanks het feit dat ik vannacht een vliegtuig moest halen met drie tassen die zichzelf steeds vulden en zoekmaakten, terwijl de onderste helft van mijn lichaam was bedekt met een deken en de bovenste helft met een wurgend laken, zodat ik bij het ontwaken volkomen was uitgedroogd en de adrenaline nog door me heen gierde, bruiste ik weer van de energie. Ik zat in mijn flow.

Voor een Generator is het advies: laat dingen naar je toekomen waar een ja/nee-vraag in zit en handel naar je onderbuikrespons. Maar niet alles en iedereen in het leven stelt ja/nee-vragen. De blauwe regen heeft me vanmorgen niks gevraagd. Volgens mij vond die het maar vervelend dat ik zijn groeipogingen heb ingetoomd. De Generator-strategie & -autoriteit zijn samen een deur naar het subtielere voelen van de energierespons. Mijn lichaamsbewustzijn (intuitiecentrum) is inmiddels goed ontwikkeld en opgeschoond, maar het is een zachte stem, en ik vergeet regelmatig om ernaar te luisteren, omdat mijn verstand nog altijd in dat oude patroon vervalt van 'dingen te bedenken om te doen met mijn leven'.

Als ik vanmorgen was opgestaan met het idee om de blauwe regen te snoeien en dat meteen was gaan doen, had ik er geen energie voor gehad. Dan was ik gefrustreerd en gedeprimeerd geworden, moe, tegelijk onrustig, en helemaal niet in mijn lichaam of het moment. Vroeger zou ik mezelf dan hebben verweten dat ik zo hooggevoelig was dat ik van het minste of geringste al overprikkeld raakte, zou ik me hebben afgevraagd of ik misschien toch echt chronisch vermoeid was, zou ik denken dat ik aan bepaalde voedingsstoffen misschien een gebrek had, zou ik schuldbewust hebben gedacht 'zie je wel, ik ben waardeloos in gronden en zit totaal niet in mijn lichaam en wil niet op deze aarde zijn en dat komt vast omdat ik een nieuwetijdskind ben' en blablabla. Ik had een heel drama bedacht rondom mijn bestaan dat moest verklaren waarom ik zoveel weerstand voelde.

Human Design heeft voor mij een deur opengezet. Daardoor weet ik dat ik bomvol ruwe energie zit en dat ik de capaciteit heb om grote sprongen van verandering te maken. Daardoor heb ik de waarde van mijn lichaamsbewustzijn (poort 50) leren kennen. Daardoor heb ik ontdekt dat ik in principe altijd gegrond ben, net zoals mijn longen altijd ademen, omdat mijn systeem zo is ontworpen. Maar dan moet ik wel goed luisteren naar de signalen van dat systeem, zodat het kan blijven gronden en stromen.

Er is zoveel om van te genieten met een gedefinieerd sacraal centrum! Zoveel om door vervuld te raken en door aan het werk gezet te worden, als ik niet vergeet om me door de zonnestraaltjes te laten leiden. Nu zeggen ze: ga maar even liggen in die papasanstoel. Je systeem moet bijkomen van alle straling van je laptop en al dat gedenk van je hoofd. Misschien is er wel een inzicht dat wil bovenkomen als ik zo mijn ogen sluit. Misschien ontstaat er wel een spontane meditatie. Zomaar liggen midden op de dag? Ik ben toch 26, ik moet toch een actief leven leiden en bouwen aan mijn carrière? Maar voor mij is dat inmiddels heel normaal. Het leven wordt een avontuur als ik me laat leiden door de flow. Die carrière komt vanzelf wel.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen