donderdag 28 juli 2016

Een lijst van ambities

Ook al word ik gedreven door ambitie en voel ik me onrustig als ik geen stappen kan zetten, toch zit ik vaak zonder passie en richting waar ik die ambitie in kan gieten. Ik ben een goede quitter. Ik kan goed stoppen met dingen die niet meer mijn passie zijn. Dat geeft me dan een soort identiteitscrisis. Als dit niet mijn richting is, wat dan wel? Faal ik nu niet?

Oké, de fase van leegte. De winter waarin alles braakligt zodat er straks iets nieuws kan ontstaan. Alweer: ik ken 'm inmiddels van buiten.

Maar.

Ik speel soms met de gedachte om naar een psycholoog te gaan, iemand om mee te praten, puur om erachter te komen of ik die verloren ambities nog steeds heb. Of ze verborgen gaan onder een laag minderwaardigheidsgevoel, en ze alleen weer even opgepoetst hoeven te worden. Alle faalangst, onzekerheid en pessimisme eraf, een beetje traumatranen huilen, ontdekken dat ik er niet in gefaald heb, en dat ik dan herenigd word met mijn ambitie om te schrijven, te schilderen, te tekenen, te dichten, te lezen, te healen, te readen, te reizen, te wonen in een eco-gemeenschap, bijeenkomsten te organiseren voor hooggevoelige jongeren… Al die dingen vind ik nog wel vaagjes leuk, maar niet meer zo intens als voorheen. Komen ze terug? Is het cyclisch? Of is mijn leven gewoon een lange lijst van geprobeerde dingen tot ik eindelijk datgene vind dat mijn passie weet vast te houden? Iets waar ik die voorspoed in vind? Misschien vind ik wel nooit iets blijvends, en zal mijn richting altijd als een windvaantje heen en weer gaan, afhankelijk van de invloeden om me heen.

Nu blijft Human Design mijn aandacht vasthouden. Mijn passie zit daar al een aantal jaren niet-aflaatbaar in rond te dansen. Maar ik ben inmiddels enigszins ongerust geworden. Stel dat ik hier ook weer kostbare tijd en geld in investeer, en dat het uiteindelijk ook een lege huls blijkt te zijn? Iets wat ik aan de kant werp, op zoek naar iets nieuws?

Misschien is het wel niet de bedoeling dat de zoektocht een vindtocht wordt. Misschien heb ik wel helemaal geen eindpunt, geen brandpunt. Als ik naar mijn Design kijk, heb ik geen gefixeerde richting of passie (kanaal 2-14). Het kan alle kanten op met die ruwe energie vanuit mijn wortelcentrum.

Dus wat is dit dan? Depressie? Is het feit dat ik die lijst van ambities niet meer zo leuk vind, een teken van een langzaam erin sluipende depressie? Ben ik hier in feite depressief aan het worden en vlakt mijn geluksgevoel af? In vlagen komt het op me af, en ik houd mezelf voor dat het alleen melancholie is. Dat ik het gewoon in mijn hart kan in- en uitademen, en dat het vanzelf voorbijgaat. En dat gaat het dan ook. Het blijkt dan dat ik juist wél ergens om geef, iets dat nog is blijven steken in mijn hart, een mooi boek ofzo, dat ik nog even mag voelen. Er is eigenlijk geen reden voor melancholie. Het komt af en toe gewoon voorbij. Als ik mijn hart open, voel ik dat. Maar als ik het vanuit mijn hoofd probeert te bekijken, probeer ik koortsachtig een aanknopingspunt te vinden temidden van al deze verloren ambities, deze lege hulzen, dit afgevlakte geluksgevoel en alle richtingen die ik al heb geprobeerd.

Het vraagt heel veel vertrouwen om de weg van mijn hart te blijven gaan, als ik ineens naar rechts moet terwijl ik dacht dat het volgen van mijn hart betekende dat ik rechtdoor moest blijven gaan. Wat wil mijn hart nou? Ik hoop dat het het belang inziet van een eigen inkomen. Dat het niet alleen maar probeert mij gelukkig te maken alsof ik een kunstwerk ben dat met elke ervaring, elke nagejaagde ambitie weer een beetje nieuwe diepte krijgt, nieuwe verfstroken, nieuwe kleur en verzadiging. Dat is niet hoe het leven hier op aarde werkt, wat mijn hoofd betreft. Die wil gewoon resultaat zien. Die probeert een goede getuige te zijn en uit te vogelen wat er aan de hand is, nog niet helemaal zeker dat mijn hart weet wat-ie aan het doen is. En mijn hele systeem wil gewoon werken en productief zijn.

Ik schrijf een Human Design-duiding voor iemand die als zuidelijke maansknoop poort 14 heeft (zonder 2), en ook heeft ze de poort van ambitie als persoonlijkheidszon (ze heeft het hele kanaal van Gedrevenheid, net als ik). Dus deze thema's gaan ineens ook bij mij spelen en ik mag ze in mijzelf gaan helen (bewustworden en omarmen). De natuurlijke weg van de energie van mijn kanaal van mutatie gaat namelijk verder via het individuele circuit, via 2-14, niet via 5-15. En nu ineens heb ik zo'n fixatie op dat 2-14-kanaal, alsof ik het nodig heb. Misschien mag ik blij zijn dat ik het niet heb. Dat ik geen gefixeerde, beperkte levensweg heb zoals met dat kanaal. Dat het juist alle kanten op gaat. Is dat het? Is dat wat dit is? Deze teleurstelling in al die ambities en verloren dromen?

Ik weet het niet. Ik hoop dat er anderen zijn die dit gevoel hebben, die hun richting proberen te vinden en niet weten welke passie blijvend is. Ik hoop dat ik normaal ben, en niet depressief aan het worden ben. Ondertussen voel ik gewoon alles wat er in mijn hart te voelen is. Nou ja, ik hou je op de hoogte. Of niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen