donderdag 28 juli 2016

Een lijst van ambities

Ook al word ik gedreven door ambitie en voel ik me onrustig als ik geen stappen kan zetten, toch zit ik vaak zonder passie en richting waar ik die ambitie in kan gieten. Ik ben een goede quitter. Ik kan goed stoppen met dingen die niet meer mijn passie zijn. Dat geeft me dan een soort identiteitscrisis. Als dit niet mijn richting is, wat dan wel? Faal ik nu niet?

Oké, de fase van leegte. De winter waarin alles braakligt zodat er straks iets nieuws kan ontstaan. Alweer: ik ken 'm inmiddels van buiten.

Maar.

Ik speel soms met de gedachte om naar een psycholoog te gaan, iemand om mee te praten, puur om erachter te komen of ik die verloren ambities nog steeds heb. Of ze verborgen gaan onder een laag minderwaardigheidsgevoel, en ze alleen weer even opgepoetst hoeven te worden. Alle faalangst, onzekerheid en pessimisme eraf, een beetje traumatranen huilen, ontdekken dat ik er niet in gefaald heb, en dat ik dan herenigd word met mijn ambitie om te schrijven, te schilderen, te tekenen, te dichten, te lezen, te healen, te readen, te reizen, te wonen in een eco-gemeenschap, bijeenkomsten te organiseren voor hooggevoelige jongeren… Al die dingen vind ik nog wel vaagjes leuk, maar niet meer zo intens als voorheen. Komen ze terug? Is het cyclisch? Of is mijn leven gewoon een lange lijst van geprobeerde dingen tot ik eindelijk datgene vind dat mijn passie weet vast te houden? Iets waar ik die voorspoed in vind? Misschien vind ik wel nooit iets blijvends, en zal mijn richting altijd als een windvaantje heen en weer gaan, afhankelijk van de invloeden om me heen.

Nu blijft Human Design mijn aandacht vasthouden. Mijn passie zit daar al een aantal jaren niet-aflaatbaar in rond te dansen. Maar ik ben inmiddels enigszins ongerust geworden. Stel dat ik hier ook weer kostbare tijd en geld in investeer, en dat het uiteindelijk ook een lege huls blijkt te zijn? Iets wat ik aan de kant werp, op zoek naar iets nieuws?

Misschien is het wel niet de bedoeling dat de zoektocht een vindtocht wordt. Misschien heb ik wel helemaal geen eindpunt, geen brandpunt. Als ik naar mijn Design kijk, heb ik geen gefixeerde richting of passie (kanaal 2-14). Het kan alle kanten op met die ruwe energie vanuit mijn wortelcentrum.

Dus wat is dit dan? Depressie? Is het feit dat ik die lijst van ambities niet meer zo leuk vind, een teken van een langzaam erin sluipende depressie? Ben ik hier in feite depressief aan het worden en vlakt mijn geluksgevoel af? In vlagen komt het op me af, en ik houd mezelf voor dat het alleen melancholie is. Dat ik het gewoon in mijn hart kan in- en uitademen, en dat het vanzelf voorbijgaat. En dat gaat het dan ook. Het blijkt dan dat ik juist wél ergens om geef, iets dat nog is blijven steken in mijn hart, een mooi boek ofzo, dat ik nog even mag voelen. Er is eigenlijk geen reden voor melancholie. Het komt af en toe gewoon voorbij. Als ik mijn hart open, voel ik dat. Maar als ik het vanuit mijn hoofd probeert te bekijken, probeer ik koortsachtig een aanknopingspunt te vinden temidden van al deze verloren ambities, deze lege hulzen, dit afgevlakte geluksgevoel en alle richtingen die ik al heb geprobeerd.

Het vraagt heel veel vertrouwen om de weg van mijn hart te blijven gaan, als ik ineens naar rechts moet terwijl ik dacht dat het volgen van mijn hart betekende dat ik rechtdoor moest blijven gaan. Wat wil mijn hart nou? Ik hoop dat het het belang inziet van een eigen inkomen. Dat het niet alleen maar probeert mij gelukkig te maken alsof ik een kunstwerk ben dat met elke ervaring, elke nagejaagde ambitie weer een beetje nieuwe diepte krijgt, nieuwe verfstroken, nieuwe kleur en verzadiging. Dat is niet hoe het leven hier op aarde werkt, wat mijn hoofd betreft. Die wil gewoon resultaat zien. Die probeert een goede getuige te zijn en uit te vogelen wat er aan de hand is, nog niet helemaal zeker dat mijn hart weet wat-ie aan het doen is. En mijn hele systeem wil gewoon werken en productief zijn.

Ik schrijf een Human Design-duiding voor iemand die als zuidelijke maansknoop poort 14 heeft (zonder 2), en ook heeft ze de poort van ambitie als persoonlijkheidszon (ze heeft het hele kanaal van Gedrevenheid, net als ik). Dus deze thema's gaan ineens ook bij mij spelen en ik mag ze in mijzelf gaan helen (bewustworden en omarmen). De natuurlijke weg van de energie van mijn kanaal van mutatie gaat namelijk verder via het individuele circuit, via 2-14, niet via 5-15. En nu ineens heb ik zo'n fixatie op dat 2-14-kanaal, alsof ik het nodig heb. Misschien mag ik blij zijn dat ik het niet heb. Dat ik geen gefixeerde, beperkte levensweg heb zoals met dat kanaal. Dat het juist alle kanten op gaat. Is dat het? Is dat wat dit is? Deze teleurstelling in al die ambities en verloren dromen?

Ik weet het niet. Ik hoop dat er anderen zijn die dit gevoel hebben, die hun richting proberen te vinden en niet weten welke passie blijvend is. Ik hoop dat ik normaal ben, en niet depressief aan het worden ben. Ondertussen voel ik gewoon alles wat er in mijn hart te voelen is. Nou ja, ik hou je op de hoogte. Of niet.

zondag 24 juli 2016

Het karma van andere mensen

Oké. Stel dat iemand in je omgeving iets ergs meemaakt. Een (dodelijke) ziekte, een psychiatrische opname, of, uh, tot zover reikt mijn ervaring. Gewoon iets ergs. Het overlijden van iemands partner, het afbranden van een huis met een kind erin, die shit. Iets waarvan je innerlijk ineenkrimpt. Er is geen hoop, geen gemakkelijke uitweg voor die persoon. Vreselijk dat het hem/haar moet overkomen. Fijn dat het jou niet overkomt, natuurlijk, maar die ander wens je het net zomin toe. Je voelt het bijna alsof het jouzelf overkomt. En omdat je van die ander houdt, wil je het gaan oplossen.

Tenminste, dat wil ik dan. Mijn hoofd gaat zich in allerlei bochten wringen om te begrijpen waarom dit die ander overkomt. Ik ga helemaal meevoelen, invoelen, proberen te Readen, een diepere zin of heling hierin te vinden. Voor ik het weet, zit ik er helemaal in. Waarin? In het karma van deze persoon, dat ik ervaar via mijn open hoofdcentrum en mijn open emotiecentrum en dergelijke.

Want iets ergs, dat is karma. Dat gebeurt niet zomaar. Niet dat je daarvoor hebt gekozen, ik bedoel, zo oliedom zijn wij mensen niet dat we vrijwillig voor zoiets kiezen, maar ons hogere zelf heeft soms (vaak) andere plannen dan het deeltje van ons dat mens is. Dat denkt niet in termen van 'lijden vermijden', want het is een en al liefde en wil die liefde vermeerderen via bewustwording.

De vraag is natuurlijk wat karma is. Ik heb daar een wazige definitie van. Die wordt vast duidelijker als ik 'm opschrijf. (En ja hoor.) Karma is voor mij een terugkerend patroon gedurende meerdere levens, los van schuld en boete, maar waar nog de dringende potentie in schuilt om verder te ontwikkelen. Als een jeukend korstje dat nog verder moet genezen voor het eraf kan komen. Een patroon van bijv. niet kunnen omgaan met rouw om een geliefde, een relatie met een ziel waar thema's van onderdrukking of ongelijkwaardigheid in speelden, machtsmisbruik van jezelf of anderen (want patronen van karma draaien zich om), diep gekwetst worden in je onschuld of innerlijke gaven, de dood van een kind, verraad, kennismonopolie, rijkdom versus armoede, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Er zijn veel soorten karma. Dat iemand 'zwaar karma' heeft zegt mij niet zoveel. Elke ziel heeft vroeg of laat wel 'zwaar karma'. Een ziel is tijdloos. Er schuilt geen oordeel in 'zwaar karma'. Er is gewoon een kwestie van bepaalde timing vanuit het hogere zelf, dat de omstandigheden creëert/uitkiest (op dat level hetzelfde voor mijn gevoel) waarin de thema's kunnen worden uitgewerkt. Om dat jeukende korstje eindelijk te laten genezen.

De aarde is een planeet waar zwaar karma een leerschool kan zijn. Waar je echt de diepte in kan gaan, de dualiteit, de illusie. Voor dappere zielen, om zich te ontwikkelen en bewust te worden. Je bent zo geschapen dat je dit karma ook aankunt. De handvatten om ermee om te gaan zitten in jezelf. Je hebt voor alles wat je overkomt een oplossing, omdat het een spiegel is van jouzelf, en de antwoorden dus ook allemaal in jouzelf zitten. De mens is een wezen met enorme mogelijkheden in zijn DNA. Er kunnen zoveel thema's, rollen, soorten relaties en verbindingen worden uitgeleefd. De aarde is een intens vruchtbaar toneel hiervoor. (Prachtig toch!)

Maar goed. Als het jezelf overkomt, dat zware karma, is het nog tot daaraantoe. In het begin moeilijk, want alle begin is moeilijk (ook zo'n DNA-thema, trouwens, een Human Design-poort (3) ) maar als je er eenmaal doorheen bent gegaan heel verrijkend. Je hebt de macht in handen om hier je lessen uit te leren en dit te transformeren, zo niet uiterlijk, dan toch tenminste innerlijk.

Maar als het een ander overkomt, sta je machteloos. Ook dat is een uitdaging, om aan de zijlijn van iemands leven toe te kijken hoe hij/zij lijdt. Zonder iets te kunnen toevoegen waar die ander wat aan heeft. Je kunt alleen maar gewoon 'zijn'. Dat doet al veel, maar dat is zo'n dooddoener. Vooral als je probeert op te lossen waar die ander aan lijdt. Met geliefden is dit 'helend aanwezig zijn' zoveel moeilijker dan met vreemden of mensen op kennisniveau.

Toen mijn oma twee jaar geleden kanker kreeg, zei een docente in mijn opleiding tegen me: 'het gebeurt in haar leven, niet in het jouwe'. Dat vond ik zo'n mooie opmerking, omdat ik me daarmee energetisch meteen kon loskoppelen. Ik hoefde dat allemaal niet te voelen of begrijpen. Ja, het gebeurde ook voor mij, zoals alles in mijn leven voor mij gebeurt (een citaat uit Een Cursus in Wonderen), maar dat houdt ook alleen maar in dat ik mijn eigen stuk daarin bewustword. Zonder ook nog het karma van de ander op me te nemen. Dat iemand een dodelijke ziekte heeft, is niet een probleem dat ik kan oplossen. Niet met mijn geest, niet met mijn hart, niet met mijn emoties, niet met mijn lichaam, niet. Hoe weet ik hoe haar leven moest verlopen? Ik kon alleen maar van haar houden.

Ieder heeft zijn eigen weg. En daar kan ik soms flink boos over zijn. Want dat is niet gemakkelijk. En door die emoties te voelen kom ik vanzelf weer bij mij uit. Want ook in mijn eigen leven voel ik me soms machteloos. Zelfs al heb ik zelf alle DNA-structuren die ik nodig heb om met mijn eigen karma om te gaan, het blijft een rit waar ik als mens niet voor heb gekozen, maar alleen getuige van kan zijn.

De metafoor van een school vissen komt in me op. (Haha, een 'school'.) Als er een vis is die denkt dat ie een andere kant op moet zwemmen dan de stroom, is dat nog tot daaraantoe. Maar als die vis met z'n kleine vissenbreintje aan de vinnen van alle andere vissen gaat trekken omdat ie denkt dat ie een betere weg voor de ander weet, ontstaat er chaos en lijden. Zie al die vissen maar eens voor je. Ongeveer zoals de mensheid er op onze planeet uitziet. Chaos. De stroom van het leven is niet meer zo goed voelbaar, want er wordt tegenin gezwommen en allerlei beroering gemaakt. Als er dan genoeg vissen zijn die toch in hun eigen flow blijven zwemmen, kunnen de anderen daar weer op inhaken en door tot rust komen. Hetzelfde als je samen een muziekstuk speelt.

Dat is dus hoe belangrijk het is om met de stroom van je leven mee te gaan. En de 'dooddoener' dat je gewoon door te 'zijn' al veel voor de ander doet, krijgt hierdoor betekenis. Want we zijn een school mensen, een collectief, die samen zwemmen op deze planeet, alleen zien we het water niet dat ons verbindt. Wij zijn de school, en tegelijk de student. Het individu kan het hele collectief veranderen. Die verandering die ik zo graag vanuit liefde voor de ander wil maken, komt dan vanuit de timing van het hogere zelf in de wereld. En het is niet aan mij hoe de ander bekrachtigd wordt. Het is niet aan mij hoe de golf die ik uitzend met mijn vinnen de ander meeneemt.

Gelukkig heb ik dan nog als mens iets in mijn DNA ingebouwd dat mij toch een voldaan gevoel geeft, als ik alles heb gedaan dat in mijn macht lag. Dat is niet afhankelijk van het resultaat, namelijk. Je kunt innerlijke vrede ervaren, succes, verwondering of voldoening als je gewoon je eigen zwemtochtje maakt, en luistert naar dat enorme, complexe, oceanische muziekstuk dat onze hogere zelven allemaal tegelijk spelen, dat overal om ons heen is en ons verbindt. Dat is liefde.

vrijdag 22 juli 2016

Zijn de new age-paradigma's net zo misleidend als de oude?

Ik heb een beetje een stokpaardje van afgeven op new age-paradigma's. Nog meer zelfs dan afgeven op gewone maatschappij-paradigma's. Ik heb zoiets van 'We weten toch allemaal dat de oude paradigma's niet meer werken'. Voor mij is dat gesneden koek. Het verbaast me soms wel dat zoveel mensen nog vanuit die oude paradigma's leven, omdat in mijn omgeving inmiddels iedereen in de bewustzijnsshift zit.

Dus waarom geef ik af op de new age-paradigma's? Dat is toch de betere manier?

Dit doe ik omdat ik een praktische manier zoek om bewust te leven. Geen zweverig geouwehoer over je naaste liefhebben als jezelf, want hoe doe je dat dan? Ik ga niet zo één twee drie mijn hart openstellen voor één of andere viezerik op het station. Dat zou geen reële reactie zijn.

Dat betekent niet dat ik niet geloof in dingen als positief denken, visualisatie->manifestatie, alles zien als een spiegel van je innerlijke processen etc. Ik vind die dingen heel reëel. Maar ik ontdek daar zoveel tussenstappen en nuances in dat ik die wil delen met mensen. Omdat er vaak ook ontmoediging kan ontstaan als je bijv. negativiteit voelt en het lukt niet om jezelf beter te laten voelen. Zelf loop ik tegen al die dingen aan. En dus schrijf ik erover.

Ik heb het idee dat mensen hier misschien een beetje van kunnen schrikken. Ten eerste ben ik al superspiritueel en praat ik in een jargon dat voor veel mensen echt 'out there' is, laat staan dat ze iets snappen van al mijn Human Design-gebazel. En ten tweede verkondig ik dan schijnbaar ook nog niet eens een boodschap van liefde, maar geef ik juist af op new age-paradigma's. Waar sta ik dan?

Alles wat ik hier schrijf is een hypothese, geen waarheid. Het is een niet-eindigende zoektocht om mezelf te leren kennen, zodat ik de wereld beter kan helpen door mezelf te zijn.

Langzaam maar zeker ontstaat er een gedetailleerde, werkende synthese tussen het 'hogere' en het 'lagere'. Het hogere is ons licht, onze liefde. Het lagere is wat we hier allemaal op aarde ervaren. Human Design is voor mij iets heel aards. Het gaat alleen maar over de mechaniek van het leven op aarde. Hoe wij als persoon/lichaam in elkaar zitten en functioneren en beslissingen maken. Het gaat niet over de onsterfelijkheid van de ziel, laat staan dat het het hogere zelf erbij haalt. Met alle karaktertyperingen en persoonlijkheidssystemen is het belangrijk om te beseffen dat je méér bent dan dat. Je bent namelijk ook nog een onbegrensd lichtwezen, of je dat nu gelooft of niet. Dat is het hogere. En ik kom nu weer in een fase dat ik daar meer contact mee ga maken, nadat ik een paar maanden lang echt in de 'modder' van het bestaan heb rondgewroet en de negatieve kant van het leven heb omarmd.

Ik keek een Youtubevideo van Lauren Toyota over negativiteit, 'feeling stuck' en motivatie. Zelf ben ik ook niet altijd zo gemotiveerd om dingen te doen, ook al vind ik ze normaal gesproken leuk, zoals schrijven of healen. Zij noemde dit 'ik ben zo succesvol en bezig met mijn passie, waarom saboteer ik mezelf dan toch door me niet gemotiveerd te voelen?'

Met mijn (figuurlijke) stokpaardje tussen mijn (figuurlijke) benen geklemd begon ik meteen te schrijven en te denken wat voor nuances hier in zitten. Zelf-sabotage werkt niet op die manier!

Ik volg namelijk ook mijn passie. Een oud paradigma zou zijn: je moet (hard) werken om te overleven, spelen op safe, uit overlevingsangst vasthouden aan dingen die niet goed voor je zijn. Maar ik ga mijn eigen weg, ik doe wat ik leuk vind, en ik ontwikkel me om hier nog beter in te worden en meesterschap te bereiken in wat ik leuk vind. Op dit moment zit ik in de leerfase en breng ik het nog niet zoveel naar buiten als ik eigenlijk zou willen. Die mogelijkheden om dat te doen komen wel, maar nu geef ik mezelf vooral de ruimte om alle puzzelstukjes op hun plek te laten vallen.

Lauren Toyota beschreef in haar video al haar stappen om weer in het reine te komen met zichzelf. Positief denken was daar één van. Acceptatie ook. Haar werd verweten dat ze negatief was, en ze benoemde dit als een kritische fase in haar leven, een eb, waarin ze reflecteert op wat er allemaal is gebeurd. Ik realiseerde me hoe belangrijk dit is. Zelfs als je je hart volgt, doet wat je leuk vindt, zijn er nog periodes dat je vastzit, dat het leven niet snel vooruit stroomt, dat je je misschien down voelt over alles wat je doet. Maar dit is geen zelf-sabotage, het is hoe het leven in elkaar zit.

Ik vind het zelf heel moeilijk als ik me niet goed voel - dan ga ik op zoek naar zinvolle en leuke dingen om te doen, tot ik helemaal vol zit en alleen nog maar mezelf afleid van mijn negatieve gevoel. Het is dan belangrijk om een stap terug te doen en te voelen. Het is niet mijn schuld dat ik me zo voel en ik hoef het niet te fixen. En dán kan ik kijken naar de positieve dingen, dankbaar zijn, visualiseren etcetera. Dan kan ik visioenen uit mijn hogere zelf van wat ik leuk vind om te doen toelaten in mijn geest. Dan kan ik weer terugvallen in het vertrouwen dat mijn hart hier de weg naartoe weet en dat ik alleen maar mijn respons hoef te voelen op alles wat er op mijn pad komt om te checken of het goed voor me is of niet. Dan ben ik weer afgelijnd.

Hier klinkt een heleboel Human Design in door. Met de kracht van je geest alleen kom je er niet. Je kunt hooguit jezelf uit je mentale valkuilen vissen en weer afgelijnd raken op wat er werkelijk te voelen is en aan de hand is in je lichaam, en dán kun je naar het positieve reiken. Naar boven reiken, een visioen uit de lucht plukken, dromen over je missie op aarde, alle ontelbare mogelijkheden van je onbegrensde zelf terugbrengen tot datgene wat je zo graag wilt doen. En als je hier contact mee hebt gemaakt, dan is dit heel krachtig. Veel krachtiger dan het niet-zelf met al zijn negatieve gebazel. Want de onderliggende intentie van het niet-zelf is ook alleen maar om je beter te laten voelen. Dus als je visualiseert nadat je het niet-zelf hebt omarmd, dan ben je dubbel zo efficiënt. Dan zit daar zoveel meer kracht achter. Niet alleen een onderliggende intentie van het niet-zelf, maar een onderliggende intentie én een bewuste intentie.

In die zin is het ook niet nódig om met intenties te werken. Want ieder mens heeft die onderliggende intentie om zich beter te voelen. Ik bedoel, duh, geen enkel mens houdt van pijn. Tenzij je denkt dat dat de manier is om je beter te voelen.

Het is dus niet nódig om met intenties te werken, om positief te denken, om te visualiseren en de wereld te zien als een spiegel van je innerlijke processen. Je hart weet prima de weg in je leven zónder dat je al die dingen doet. Je hart is immers een magneet die alleen maar dingen aantrekt. Alleen is het leven fijner als je hart en je hoofd op elkaar zijn afgelijnd. Win-win.

Daarbij is het belangrijk om te weten in hoeverre je iets met je geest kunt doen, en in hoeverre dat wat je denkt dat je kunt controleren slechts een onontkoombaar mechaniek is van je systeem hier op aarde waar je je aan dient over te geven. Als je probeert te controleren wat je niet kunt controleren (zoals bijvoorbeeld fases van vastzitten of negatieve emoties) raak je alleen maar uit de aflijning en in de afleiding. Dát is zelf-sabotage. Het vastzitten zelf is geen zelf-sabotage, maar een onderdeel van het leven.

Ik geloof niet zo dat negatieve gedachten een negatieve werkelijkheid kunnen creëren. Ik geef die macht niet aan mijn negatieve gedachten omdat ik geloof dat mijn hart overal doorheen de weg weet en ik dus nooit verdwaald ben. En dus kan ik negatieve gedachten helemaal toelaten. Er is niks te fixen. Ik geloof wél dat positieve gedachten een positieve werkelijkheid kunnen hélpen creëren. Maar die verantwoordelijkheid alleen bij de geest te leggen, is ronduit een illusie. Ons hart weet de weg, is geprogrammeerd door ons hogere zelf, en leidt ons naar de ervaringen die we nodig hebben. Je kunt aan je hart vragen wat het van plan is te doen, maar meestal krijg je niet echt een bevredigend antwoord en moet je gewoon afwachten. De helderheid om iets te doen borrelt vanzelf wel op. De potentie van het hoofd, de geest, is om getuige te zijn van wat er wérkelijk gebeurt, en mee te helpen door te visualiseren en dromen vanuit een hogere bron. Daarmee laat je mogelijkheden toe in je leven. Je hart is de poort van je hogere zelf, maar je hoofd kan, met wat oefening, ook een poort zijn, als je alle mentale niet-zelf geblaat loslaat. Als beiden afgelijnd zijn, ontstaat er minder weerstand.

Een Human Design-entrepreneur die ik graag kijk, zegt dat de new age eigenlijk de old age in een nieuw jasje is. Hij zegt eigenlijk dat veel nieuwe spirituele dogma's net zozeer gebaseerd zijn op uit je hoofd leven als de oude. En dat terwijl we als soort het hoofd niet meer moeten gebruiken om beslissingen mee te nemen zoals in de oude tijd, maar juist de innerlijke autoriteit van je lichaam, die je laat weten waar je hart naartoe wil. Als je dus door positief denken je leven probeert te bepalen, ben je net zozeer uit je hoofd aan het leven als wanneer je helemaal verstrikt bent in negatief denken. De sleutel schuilt 'm in het aflijnen op je bewustzijn. Dan sta je in contact met wat is. En dan kun je je overgeven aan de rit van je lichaam, hart en ziel.

In het voorbeeld van de hypothetische viezerik op het station, is het het lichaam dat weet: dit is goed voor me of niet. Het lichaam laat dit merken door een emotionele helderheid, door een instinct of een gevoel van walging, door een innerlijke wijsheid of eigenwaarde of zelfbesef. Door daarnaar te luisteren en handelen, zorg je voor jezelf. Voor jezelf zorgen is zelfliefde. Zelfliefde straal je uit naar de mensen om je heen. Dat betekent dat je afgelijnd bent op je eigen pad. Dan ben je geen enge wildvreemde meer in je eigen leven. Als je op die manier je zelfliefde bevrijdt, heb je het fenomeen 'enge wildvreemde' (dat jou spiegelde) in je leven getransformeerd. En die hypothetische viezerik past dan niet meer bij die frequentie: óf hij gaat erop mee en past zijn gedrag aan en doet je niks, óf hij scheldt wat en zoekt een ander slachtoffer.

Dát is spiritualiteit. Je lichaam weet hoe te overleven, je geest is getuige van wat er gebeurt, je hart brengt dit alles samen in de illusie van de menselijke ervaring, en het quantumveld van je aura en energetische systeem integreert liefde en licht in zichzelf en de wereld om zich heen. Dát is lichtwerk.

Daarom heeft het geen zin om jezelf kwalijk te nemen dat je van die viezerik walgt of dat je je hart sluit. Dat zijn signalen van je lichaam die je vertellen dat je moet wegwezen. Het heeft geen zin om je hart te willen openen of die persoon heel verheven te willen vergeven. Of om jezelf kwalijk te nemen dat je dit hebt aangetrokken. Etcetera.

Ik denk niet dat alle mensen die instelling hebben. Ik denk niet dat iedereen zo vanuit liefde probeert te kijken of het zichzelf kwalijk neemt. Maar als je een hooggevoelig zieltje bent zoals ik, en bent misleid door new age-paradigma's, is het belangrijk om hier heel helder over te zijn. En pas als ik het opschrijf en publiceer in het collectief, krijg ik door wat ik zelf aan wijsheid heb vergaard.

donderdag 21 juli 2016

Een praktische manier van wachten & responderen

Aangezien ik nog geen werk heb, is het soms lastig om mijn dagen te vullen. Voor mij werkt het niet om te initiëren. Om erop uit te gaan omdat ik iets wil veranderen, om te bedenken wat ik wil gaan doen met mijn leven. Dat is keihard tegen de stroom in zwemmen. Dat is frustrerend en mijn hele systeem wordt er ongezond van.

Volgens Human Design is mijn strategie dan ook 'wachten'.

Maar dat betekent niet dat ik niets kan doen. Als ik 's ochtends opsta, gaat mijn hoofd meteen weer aan, op zoek naar een patroon om te volgen. Maar er is geen patroon. 'Shit', denkt mijn hoofd, en raakt ontmoedigd en de druk in mijn lichaam om iets te doen hoopt zich op. Er is geen vast ritme. En tegelijk is dat er wel, als ik maar goed luister naar mijn lichaam. Ik hoef alleen maar die fluisterzachte stem van mijn lichaam te horen en te volgen waar het naartoe wil. Dat vraagt van me dat ik volledig aanwezig ben in het hier en nu, in mijn lichaam. Om de lucht te ruiken van alle ruimtes in het huis, om te kiezen waar ik het liefste wil zijn. Om te kijken naar alle stoelen en voorwerpen en boeken en studiemateriaal waar ik op kan reageren. Ik word ergens naartoe getrokken, maar dat gaat heel zachtjes. Het is geen duimendik koord dat ik hand over hand blindelings kan volgen. Het is eerder alsof ik aangeraakt word door een zonnestraaltje, dat ik alleen door heel stil te staan kan voelen, en waarvan ik de richting met al mijn zintuigen probeer te duiden.

Alle weerstand tegen het moment mag ik loslaten. Gelukkig is dit inmiddels gemakkelijk voor me, omdat ik de afgelopen jaren mijn systeem flink heb opgeschoond. Het 'nu' zit niet vol met onaangename gewaarwordingen in mijn lichaam die ik dan in één keer ga voelen, want oude emoties zijn uit mijn systeem gespoeld en jarenlange frustraties losgelaten. Dat was wel eens anders.

Soms heb ik wel weer wat opgebouwd wat ik niet wilde voelen, van een dag of een paar dagen. Maar mijn cellen zijn aan het veranderen. Een groot deel ervan is schoon en rustig en afgelijnd. Dus als er nieuwe troep bij komt, is dat gemakkelijk weer op te ruimen. Een schoon huis is gemakkelijk schoon te houden, immers. Zo is het ook met je lichaam en je energetische systeem. Daarom is het begin van je spirituele reis ook het moeilijkste. En juist in dat gebied, dat niemandsland tussen de oude manier van leven en de nieuwe, krijg je (in mijn ervaring) het minste steun van je omgeving, omdat je ook hen dwingt om te veranderen, in ieder geval in hun kijk op jou en zelfs hun omgang met jou. Hoe langer je met bewustwording bezig bent, hoe makkelijker het gaat, hoe meer mensen je ontmoet die beter bij je passen. De uitdagingen zijn dan meer afgelijnd op je capaciteiten. Het stroomt meer. Je kunt je leven moeiteloos aan.

De weerstand van mijn verstand tegen het moment zet mijn zon-poort 60 aan tot het opbouwen van teveel druk die nergens in wordt gekanaliseerd, waardoor ik onrustig en gedeprimeerd word. Ik dacht altijd dat dit vermoeidheid en overprikkeling was. Maar het is energie die eruit wil. Ik hoef alleen maar mijn zonnestraaltjes te volgen.

Wat ik dan doe? Ik had vanmorgen een vaag gevoel om naar buiten te gaan. Mijn verstand was moe, die is altijd moe omdat ie denkt een reflector te zijn, maar ik was net wakker, ik had gisteren een vervullende dag gehad, dus ik wist dat ik eigenlijk vol zat met geregenereerde energie. Dus ik ging de tuin in. Daar keek ik even naar een blauwe regen die talloze wingerds rijkelijk over de schutting had uitgezonden om de vlinderstruik van de buren te wurgen. Ik moest er nog een paar keer naar kijken voor mijn lichaam genoeg energie had opgebouwd om op te staan en de snoeischaar te pakken. En toen heb ik niet gerust voor ik dat hele ding had ingetoomd, en het grasveld erbij. Het was inmiddels 9.30 uur 's ochtends. Wat zou ik met de rest van de dag gaan doen? Mijn verstand zag het alweer somber in. Maar het ene naar het andere kwam op mijn pad. De was was droog en kon worden opgevouwen. Mijn vriend kwam tevoorschijn en vroeg me of ik een taakje voor hem wilde doen. Ik bedacht me dat ik nog een youtubevideo wilde zien over 4 manieren om vegan te picknicken, maakte een polentaquiche, ik gaf de planten water, en mijn verstand stond op nul. Etcetera. Genoeg om op te responderen.

Met een tevreden gevoel zat ik halverwege de ochtend in mijn chillstoel in de tuin. Ondanks het feit dat ik vannacht een vliegtuig moest halen met drie tassen die zichzelf steeds vulden en zoekmaakten, terwijl de onderste helft van mijn lichaam was bedekt met een deken en de bovenste helft met een wurgend laken, zodat ik bij het ontwaken volkomen was uitgedroogd en de adrenaline nog door me heen gierde, bruiste ik weer van de energie. Ik zat in mijn flow.

Voor een Generator is het advies: laat dingen naar je toekomen waar een ja/nee-vraag in zit en handel naar je onderbuikrespons. Maar niet alles en iedereen in het leven stelt ja/nee-vragen. De blauwe regen heeft me vanmorgen niks gevraagd. Volgens mij vond die het maar vervelend dat ik zijn groeipogingen heb ingetoomd. De Generator-strategie & -autoriteit zijn samen een deur naar het subtielere voelen van de energierespons. Mijn lichaamsbewustzijn (intuitiecentrum) is inmiddels goed ontwikkeld en opgeschoond, maar het is een zachte stem, en ik vergeet regelmatig om ernaar te luisteren, omdat mijn verstand nog altijd in dat oude patroon vervalt van 'dingen te bedenken om te doen met mijn leven'.

Als ik vanmorgen was opgestaan met het idee om de blauwe regen te snoeien en dat meteen was gaan doen, had ik er geen energie voor gehad. Dan was ik gefrustreerd en gedeprimeerd geworden, moe, tegelijk onrustig, en helemaal niet in mijn lichaam of het moment. Vroeger zou ik mezelf dan hebben verweten dat ik zo hooggevoelig was dat ik van het minste of geringste al overprikkeld raakte, zou ik me hebben afgevraagd of ik misschien toch echt chronisch vermoeid was, zou ik denken dat ik aan bepaalde voedingsstoffen misschien een gebrek had, zou ik schuldbewust hebben gedacht 'zie je wel, ik ben waardeloos in gronden en zit totaal niet in mijn lichaam en wil niet op deze aarde zijn en dat komt vast omdat ik een nieuwetijdskind ben' en blablabla. Ik had een heel drama bedacht rondom mijn bestaan dat moest verklaren waarom ik zoveel weerstand voelde.

Human Design heeft voor mij een deur opengezet. Daardoor weet ik dat ik bomvol ruwe energie zit en dat ik de capaciteit heb om grote sprongen van verandering te maken. Daardoor heb ik de waarde van mijn lichaamsbewustzijn (poort 50) leren kennen. Daardoor heb ik ontdekt dat ik in principe altijd gegrond ben, net zoals mijn longen altijd ademen, omdat mijn systeem zo is ontworpen. Maar dan moet ik wel goed luisteren naar de signalen van dat systeem, zodat het kan blijven gronden en stromen.

Er is zoveel om van te genieten met een gedefinieerd sacraal centrum! Zoveel om door vervuld te raken en door aan het werk gezet te worden, als ik niet vergeet om me door de zonnestraaltjes te laten leiden. Nu zeggen ze: ga maar even liggen in die papasanstoel. Je systeem moet bijkomen van alle straling van je laptop en al dat gedenk van je hoofd. Misschien is er wel een inzicht dat wil bovenkomen als ik zo mijn ogen sluit. Misschien ontstaat er wel een spontane meditatie. Zomaar liggen midden op de dag? Ik ben toch 26, ik moet toch een actief leven leiden en bouwen aan mijn carrière? Maar voor mij is dat inmiddels heel normaal. Het leven wordt een avontuur als ik me laat leiden door de flow. Die carrière komt vanzelf wel.

woensdag 20 juli 2016

De derde lijn; een 56.3-perspectief

Ik ga het weer over mijn stokpaardje hebben. Het omarmen van mijn 3/5-profiel en het trial en error-proces. Wees gerust, ik zal zo weinig mogelijk Human Design-termen gebruiken, want ik neem mijn eigen ervaring als uitgangspunt.

Voor een 3/5 is het zo ontzettend belangrijk om zichzelf te omarmen. Gelukkig heb ik poort 10, dus voor mij is dat omarmen een issue, want dat is de poort van zelfliefde.

Oh, oeps, daar ging mijn belofte om niet in in HD-taal te schrijven!

Opnieuw. Poging twee. Haha. (Human Design-humor voor gevorderden.)

Ik wil het gaan hebben over het algemene proces van de derde lijn, dat we allemaal wel in ons hebben, om dingen te proberen en dan te falen. Zoals ik hierboven ook deed. Dat is mijn alfa en omega. Dat gebeurt altijd. Met alles.

In spirituele kringen is het gebruikelijk om alles wat er gebeurt weer terug bij jezelf te leggen. Je hebt het zelf gecreëerd, dus waarom? Wat is het punt van aantrekking? Wat zegt het over jou? Stel dat je een conflict hebt met iemand omdat die persoon vanuit zijn hoofd leeft en niet vanuit zijn hart. Dan is het in spirituele kringen gebruikelijk om te kijken wat dit conflict over jou zegt. Blijkbaar leef je dan zelf ook nog uit je hoofd. En dan moet je dat gaan helen. Daarmee wordt het belang of de waarde van het ontdekken van iets over die ander volkomen uitgevlakt. Het is jouw zaak niet dat die ander vanuit z'n hoofd leeft. Punt.

Maar voor een lijn 3 is dat juist wél zijn zaak! Dat is z'n hele taak hier op aarde: ontdekken wat er allemaal niet werkt. En daar is hij zelf het slachtoffer van, en hem wordt vervolgens verweten wat er om hem heen niet werkte. In dit geval wordt hem dus verweten dat hij ook vanuit zijn hoofd leeft. De hele kwestie wordt op een absurde manier omgedraaid. Dat is behoorlijk deprimerend voor een lijn 3, kan ik je wel vertellen. Alles terugleiden tot een fout in hemzelf.

Maar het is in deze situatie heel belangrijk dat er naar de lijn 3 wordt geluisterd. Als die zegt: hij leeft vanuit zijn hoofd, en die 'hij' is bijvoorbeeld een docent, dan zou het een gemiste kans zijn als dit niet wordt opgepikt. Die lijn 3 is ertegenaan gelopen, en die heeft daarin iets van waarde ontdekt. Het is heilzaam voor de lijn 3 om niet de fout bij zichzelf te leggen, maar zijn leerproces te begrijpen. Door te communiceren - en dit is lastig voor een lijn 3 - wat hij over de ander heeft ontdekt, kan de school de docent op zijn gedrag aanspreken. Zonder een lijn 3 zou die docent nooit worden 'gepakt', want dan zou er niemand onder lijden. Dan zou die docent vanuit zijn hoofd van alles aan allerlei mensen leren, die het slikken voor zoete koek, en zijn hart gesloten houden, zonder dat er ooit verandering in komt. Zonder lijn 3 is er geen evolutie mogelijk.

Plausibel verhaal, toch? Dat is de verdienste van poort 56.3, die vandaag in transit is en dus door iedereen te ervaren is. Het is mijn persoonlijkheidsaarde, dus ik ervaar 'm elke dag. Poort 56.3 voorziet zichzelf en anderen van plausibele verhalen over dingen die niet werken. Bij voorkeur door alleen datgene te beschrijven wat hij zelf al volledig heeft ervaren (het is tenslotte een abstracte poort).

Een goed motto voor lijn 3 is dus: negativiteit is nog niet omarmde positiviteit. Want dat is het alfa en omega van zijn bestaan.

Wanneer *is* iemand dan een lijn 3? Ik heb het dan over de persoonlijkheidszon en aarde, die samen voor meer dan 70% je persoonlijkheid bepalen. Als je daar een lijn 3 in hebt, ligt hier dus de nadruk op in je leven. Maar zoals ik al zei: bijna iedereen heeft wel ergens een lijn 3 zitten, en kan zich dus wel inleven in dit trial en error-proces. Tenzij ze geen lijn 3 hebben, dan doen ze in één keer alles goed (behalve als er een lijn 3 transit is zoals vandaag, of wanneer een lijn 3 hen conditioneert waar ze iets open hebben).

Mensen zonder lijn 3 kunnen geen geld slaan uit het effectiever maken van processen die niet helemaal werken. Want dat is het voordeel van een lijn 3. Wat ik hierboven heb beschreven, dat heb ik te bieden. Als ik schrijf over negativiteit, dan kan ik daarin allerlei nuances oppikken die iemand zonder lijn 3 (of met minder derde lijnen) zou missen. Een lijn 3 is een volhouder, die is ervoor gemaakt om weerbaar te zijn voor dit proces. Ja, hij lijdt eronder, want hij is ontzettend kwetsbaar en zacht als hij ergens tegenaan botst, maar met het ultieme medicijn 'humor' kan hij daar mee omgaan, hoe wrang het ook is. Humor haalt hem uit zijn slachtofferrol. Hij kan daadwerkelijk in contact staan met de 'harde wereld', de realiteit, en daarin alle inefficiënties ontdekken, als het ware de 'gaten in de markt' vinden en die opvullen. Een derde lijn kan dus ongelooflijk krachtig gegrond zijn in de modder van het bestaan. Dit merk ik zelf steeds meer.

Nu ik mijn proces begin te begrijpen, werp ik jaren en jaren en jaren van schaamte van me af. Ik ben geen mislukking. Ik hoef mezelf niet te verbergen. Het is oké om een beetje labiel te zijn. Het is oké om te falen. Mijn onbewuste 32.2 wil me hier graag voor behoeden en verstopt me nóg meer, zelfs voor de mensen die dichtbij me staan, in de hoop dat de continuïteit van mijn leven niet in gevaar komt. Maar die staat toch continu op het spel. Ook dat is onderdeel van mijn proces. In mijn leven heb ik veel uitgeprobeerd: de universiteit, de kunstacademie, reizen, wonen en werken in eco-gemeenschappen, werkloos zijn en bij mijn ouders wonen, verhalen schrijven, Healing & Reading, en nu Human Design. Wat daarin continu blijft, dat werkt écht. Human Design dus, bijvoorbeeld.

De derde lijn is de enige muterende lijn. Wat zoveel betekent als: de enige lijn die een verandering kan maken. Die zich volkomen aanpast aan nieuwe omstandigheden. En ik heb 'm ook nog in de brandstof van het kanaal van mutatie. Dubbelop, dus. 60.3. Bam. Ik heb afgelopen weekend het inzicht gekregen dat ik me niet gedeprimeerd hoef te voelen over beperkingen die niet werken. Het is zaak om al die brandstof, die wil muteren, in goede banen te leiden. Door alleen te doen waar ik zin in heb.

Ik noem als voorbeeld Teal Swan, een new age-persoonlijkheid bijgenaamd 'de spirituele katalysator'. Zij is volgens mij ook een 3/5 (maar ik kan dat nooit zeker weten omdat ik haar geboortetijd niet heb) omdat ze keer op keer spirituele mythes ontkracht op haar youtubekanaal. Veel van wat ik hierboven heb beschreven, is ook haar stokpaardje. Ze geeft bijvoorbeeld een verfrissend perspectief op de wet van aantrekking en positiviteit.

Nou, ik geloof niet dat ik ben geslaagd in mijn opzet om deze blog HD-taal-vrij te houden, maar dat was eigenlijk ook vraag die ik dacht dat andere mensen misschien zouden hebben. Open hoofd, gotcha.

maandag 18 juli 2016

Negativiteit is nog niet omarmde positiviteit

Afgelopen weekend heb ik een interessante cursus in Human Design gedaan. Ik werd vanmorgen nog helemaal voldaan wakker. Vol goede moed en sociale plannen schoof ik achter mijn laptop, en opende facebook voor een aantal leuke berichtjes. Ik scrolde naar beneden op mijn tijdlijn en het ene na het andere bloedende dier brandde zich op mijn netvlies. Ook anderszins negatieve berichten drongen ongevraagd mijn geest binnen. Binnen no time was mijn stemming gedropt. Teleurgesteld klikte ik een aantal keren op 'niet meer volgen', zodat het in het vervolg niet meer gebeurt. Maar de negativiteit had zich in mijn systeem genesteld.

Ik begon weer de depressie te voelen van mijn wortelcentrum die druk voelt maar dit niet kan kanaliseren. Ik wilde iets doen! Maar wat? Ik had nergens zin meer in. Fluisterzacht maakte de behoefte om te mediteren zich kenbaar. Ik wist het een tijdje te negeren, want het leek me teveel moeite. Maar uiteindelijk klom ik dan toch uit het woonkamerraam - de deur naar de tuin loopt namelijk via de berging en die stinkt dus daar kom ik zo weinig mogelijk - en liep naar een beschaduwd plekje in de tuin om er eens goed voor te gaan zitten.

Er werd luidruchtig een zwembadje schoongeschrobt aan de andere kant van de schutting. Ik liet mijn gedachten meedrijven op het zonlicht. Toen het zwembadje schoon was, was ik gecentreerd en in trance, en kon ik schone energie in me laten stromen, gelijktijdig met het water dat in het zwembadje klaterde.

Ik kreeg een aantal inzichten door vanuit de aarde, die ik hier wil delen. De ene is dus de titel. Negativiteit is nog niet omarmde positiviteit. Door negativiteit in je hart te brengen, transformeer je het tot positiviteit. Daarom is het ook niet erg. Want hoe kun je als mens elk moment alles omarmd hebben?  (Ja, door je hart altijd open te hebben en overal bewust van te zijn.) Maar als je dat nog niet kan, is dat juist de reis: om zo bewust te worden dat je de negativiteit herkent, voelt wat het met je doet, en het - of jezelf, want alles is verbonden - vergeeft/omarmt/liefde geeft. Mijn rol in de wereld is om de triljoenen manieren waarop negativiteit vorm krijgt te herkennen en vervolgens praktische manieren aan te bieden om het te transformeren. Profiel 3/5 met het incarnatiekruis van wetten.

Een ander inzicht was dat hooggevoeligheid en intelligentie het yin & yang zijn van de ziel. Hooggevoeligheid is de ontvankelijkheid, het yin. Intelligentie is de actieve, creatieve levensvonk, het yang.

Echte hooggevoeligheid, die te maken heeft met nieuwetijdskind/indigo/kristalkind/starseed/[…] (etc) zijn heeft voor mij te maken met de ziel. De ziel is een aspect van het hogere zelf. Een deel van het hogere zelf dat zich verbindt met een lichaam. Het hogere zelf is onbegrensd en oneindig en wil het bewustzijn van wat het is vergroten door ervaringen op te doen in zielsvorm. Hogere zelven hebben geen hiërarchie, er is voor mijn gevoel geen enkele verder ontwikkeld dan de ander. Dat gaat allemaal via de ziel.

Hoe intelligent en hoe hooggevoelig een ziel is, is voor mij een kwestie van trilling. Hoe hoger de trilling, hoe meer ontwikkeld een ziel is. Hoe meer er dus is om te incarneren. Incarneren en deconditioneren gaan gelijk op.

Naarmate je je systeem steeds verder deconditioneert, word je ontvankelijker, zodat de intelligentie meer kan indalen. Je hogere zelf is als een lichtbron die door de ziel - het persoonlijkheidskristal - heen schijnt en alle kristalletjes in de kern van alle cellen verlicht. Maar als die kristalletjes troebel zijn, is er uiteraard minder intelligentie en minder hooggevoeligheid.  Hoe meer je jezelf op celniveau schoonmaakt - dat is wat heling doet - hoe schonere kristallen er ontstaan. Dan kan je natuurlijke ontvankelijkheid je intelligentie ontvangen. Je hooggevoeligheid functioneert optimaal en in je voordeel, en je intelligentie wordt nergens meer door belemmerd.

Hooggevoeligheid heeft ook te maken met bepaalde elementen van Human Design en wordt op mechanistische wijze zichtbaar in een incarnatie. Zo heeft iemand met een open emotiecentrum een erg gevoelig zenuwstelsel, dat makkelijk overprikkeld raakt door andermans emoties *steekt vinger op*. Iemand met poort 57 heeft een gevoelige intuitie *steekt nog een keer vinger op*. Iemand met een gedefinieerd emotiecentrum en bijv. poort 55 beleeft de spirit in golven van empathisch inzicht als een bewustwordingsproces. Een projector neemt de energie van de ander diep in zich op. En sowieso elk open centrum is gevoelig voor invloeden van buitenaf. De manier waarop hooggevoeligheid in de incarnatie wordt ervaren is dus per persoon anders.

Intelligentie staat voor mij los van Human Design. Je kunt een open hoofd & ajna hebben en heel intelligent zijn, maar je kunt ook een gedefinieerde hoofd & ajna hebben en heel intelligent zijn. De manier waarop je informatie verwerkt is dan alleen anders. De vonk van intelligentie heeft een andere mechaniek, als het ware. Als je een enkele poort hebt in je hoofd of ajna, is dat een potentie die je kunt ontwikkelen op verschillende momenten en in verschillende situaties in je leven. Zo heb ik een logische potentie en een flexibele geest. Maar iemand anders heeft weer een gefixeerde manier om op een abstracte manier alle informatie uit het verleden te verwerken en daar inzicht uit te krijgen.

Een ander inzicht is in de vragen die bij mij opborrelden tijdens de cursus. Ik doe een opleiding Healing & Reading volgens het chakrasysteem. Volgens Human Design is dat een oud systeem en niet meer van toepassing - we zijn van 7-centered being geevolueerd tot 9-centered beings. De docent wilde dan ook niet ingaan op het chakrasysteem, omdat het niet te vergelijken is met HD. Ik vond dat jammer want voor mijn ontwikkeling als Reader is dat juist het alfa en omega. Dus die vraag schreef ik op.

Ik heb een volledig open hoofdcentrum, dat gisteren volledig gedefinieerd was, niet alleen door de transits (jippie, 64, 61 én 63!) maar ook door de groep waar ik in zat. Toen ik later de opgeschreven vragen teruglas die ik niet had kunnen stellen, ontdekte ik dat ze al niet meer van toepassing waren. Het leven zal mij vanzelf de antwoorden geven. Door ervaring. (Oh hallo, abstract denken-transit.)

Zo is het emotiecentrum - de solar plexus in Human Design-taal - voor mij voelbaar in inderdaad mijn solar plexus, maar ik voel ook emoties in mijn hart en met mijn hele lichaam. Mijn angsten en boosheid voel ik in mijn zonnevlecht. Angst komt uit het miltcentrum, boosheid is een manifestorfrequentie maar ook een emotiecentrum-emotie. Ik voel ook angst in mijn nieren. Ik voel geen emoties in mijn 2e chakra, behalve frustratie. Dat is het kenmerk van een geblokkeerd sacraal centrum. Ik voelde nooit echt een duidelijk 1e chakra, alleen of ik ergens wilde zijn of niet - een stressgevoel van niet stil willen zitten of ergens juist zin in hebben. Dat zijn allemaal eigenschappen van een gezond functionerend wortel- en sacraal centrum.

Het hartchakra, de bron van liefde en compassie, is te vergelijken met het G-centrum. Ik heb 'm gedefinieerd: ik heb een gefixeerde manier om liefde te voelen. Liefde voor mezelf, liefde voor de extremen van de mensheid. Als je hem open hebt kun je ervaren dat we in een illusie van zelf leven, dat we slechts een aspect zijn van ons hogere zelf die allerlei verschillende vormen en facetten kan aannemen. Je kunt de liefde van anderen terugspiegelen.

Met andere woorden: de twee systemen overlappen elkaar op een nogal ingewikkelde manier. Voor mij tenminste. Ik kan nog steeds helen volgens het chakrasysteem, want op de traditionele plekken van de chakra's voel ik van alles en daar kan ik via mijn eigen systeem deconditoneren en omarmen en helen. Maar de manier waarop ik die informatie vertaal, is vermengd met Human Design. Ik zal dus nooit tegen iemand zeggen dat ie meer moet gronden, dat vind ik zo'n nutteloos, ééndimensionaal, uitgekauwd concept. Maar wel dat ie meer z'n creativiteit mag uiten (volgens z'n onderbuikgevoel leven, een Generator zijn). Eigenlijk is iemand automatisch gegrond als ie zichzelf is, dus Read ik de manieren waarop iemand meer zichzelf kan zijn. In plaats van te zeggen: visualiseer een wortel - dat heeft mij nooit echt geholpen, namelijk.

Ik merk dat het chakrasysteem mensen in een mal wil stoppen waar ze net niet helemaal inpassen. En dan raken ze uit hun gronding en moeten ze ineens weer 'in hun kracht komen'. Ja, logisch.
Oké, daar ga ik met mijn stokpaardjes :) Heel interessant allemaal, deze synthese van beide systemen. Als je wilt weten hoe dit voor jou in elkaar zit, kan ik je daarbij helpen.

zaterdag 16 juli 2016

Menselijkheid (en een kleine cameo van die vermaledijde muggenbult)

Ik geloof niet in het overstijgen van negativiteit door je te focussen op het positieve. Dat werkt voor mij gewoon niet. Als het voor jou wél werkt, prima, dat lijkt me heel fijn. Maar ik denk dat ik hier niet de enige in ben. Zodra het gaat voelen alsof je verkeerd bezig bent door negativiteit te ervaren, zit je al op een dwaalspoor - en al helemaal als er schuldgevoel, angst of anxiety bij komt kijken.

Voor mij is het omarmen van en struikelen over negativiteit, het vrij baan geven van depressieve gevoelens, melancholie, ongelukkigheid en allerlei emoties, de sleutel. Door anderen te verwijten wat er niet klopt, door voorwaarden en verwachtingen te hebben en die allemaal te onderzoeken - en in veilig, liefdevol gezelschap ook uit te spreken. Met andere woorden: door spirituele taboe's te doorbreken. Daardoor krijg ik een realistisch beeld van wat er IS, zodat ik me erop kan aanpassen. Dit is de enige manier waarop ik spiritueel kan zijn. Ik ga genadeloos snel op mijn bek op het moment dat ik me ga focussen op hogere idealen en energieën. Dat is niet waarachtig voor mij. Ik ben niet op aarde om mijn licht te verspreiden via positiviteit. Nogmaals: prachtig als dit wel jouw levensdoel is! Maar ik ben hier om mijn licht te schijnen door het accepteren van alle beperkingen van deze vorm op aarde, van de melancholie van stilstaan en onzekerheid en niet-weten, van pessimisme en stuikelblokken en ruwe energie, om hieruit een diepgaande verandering te brengen… (Zonder deze verandering overigens te kunnen controleren.)

Dit licht van de acceptatie van beperkingen krijgt vorm via de verhalen die ik vertel. Ik MOET wel eerlijk zijn over wat ik meemaak, anders raak ik uit balans. Transparantie. Dat betekent gelukkig niet dat ik ALLES wat ik ervaar moet delen - die harde les heb ik op de kunstacademie wel geleerd. Alleen datgene waartoe ik me geroepen voel, waar mijn energie van gaat stromen. Dingen waar ik tegenaan loop, in respons. Ik kan inmiddels voelen wanneer ik hier mag delen.

De ultieme acceptatie van de vorm van het fysieke is te beseffen dat wij deze vorm kunnen transcenderen door ons hogere zelf te ervaren. Ons bewustzijn is eeuwig: dat doet samen met ons lichaam een heel specifiek pakket van lessen op. Mijn weg in dit leven staat niet vast. Wel mijn thema's, mijn rol, mijn talenten en mijn valkuilen… En mijn hart weet hierin de weg. Ik heb in 2016 in een proces gezeten waarin ik mijn hart meer ging openen. Vooral naar binnen toe, om te voelen wat daar nou eigenlijk te voelen is. En zo verheven is dat allemaal niet. Heel menselijk, juist. Verdriet, vuurwerk, pijn en eenzaamheid, het verlangen naar nabijheid met bijv. mijn vriend, rust, schoonheid, ontroering, onzekerheid, woede, kracht… Ik heb ervaren dat mijn hart zich sluit als iemand anders zijn hart sluit. Ik heb ervaren dat mijn hart bloedt. Ik heb ervaren dat mijn hart niet te voelen was.

Het punt is: al deze dingen zijn expressies van liefde. Zelfs woede. Zelfs het sluiten van mijn hart. Maar op het moment dat ik me dan toch weer richt op het voelen van mijn hart - zucht, zeggen mijn gidsen weer eens 'luister naar je hart' - gaat het weer open en voel ik alle beperkingen van de emoties van dat moment. Dat is wat er dan is. En het gaat niet weg als ik mijn hart open. Het gaat niet weg als ik me focus op positiviteit.

Nee, er is een beperking - and I can rage against my fate like jona - en ik heb hem te accepteren. Zodat ik me kan aanpassen aan wat er is. Gewoon in en uit ademen in mijn hart. Alles gaat voorbij.

Zelfs het personifiëren van negativiteit kan alleen gebeuren als je hier je hart niet bij gebruikt en dus als het negatieve eigenlijk niet mag van jezelf. Dat inzicht bracht voor mij de hogere en lagere energieën weer samen in een mooi rond verhaal. Het hart als alchemist: natuurlijk.

Ach, ik kom vast wel eens op dat punt waarop er in mijn hart vooral liefde te voelen is. Met andere woorden: waarin mijn hart met neutraliteit en openheid alles voelt wat er is, wat eigenlijk niet eens zoveel verschilt van het verhaal hierboven. Mijn poort 60.3 kan zich in samenwerking met poort 15 blijven ontwikkelen met het accepteren van alle extremen in de fysieke vorm. Een definitie in Human Design is de student in dit leven, tenslotte, en studenten ontwikkelen zich (tenminste, dat is de bedoeling). Hopelijk kan ik binnenkort die afzichtelijke muggenbult op mijn ooglid - waarvan ik vermoed dat die door een heel nasty groen beest is gemaakt - ook accepteren, en gaat ook dat voorbij…

donderdag 14 juli 2016

Licht en puurheid

Vakantie kan wonderen doen om je gedachten te resetten. Zelfs toen ik dacht dat ik het niet nodig had, verraste het me hoe goed het me deed om mijn verstand op nul te zetten en mijn zintuigen te laten overweldigen door fijne prikkels. 

Ik deed gisteravond een meditatie om dat licht te versterken waar mijn muggenbult mij op wees. Daarin zag ik ook wat mijn negativiteit heeft aangericht in mijn systeem. Nogmaals: ik ben hier niet bang voor, ik ga er juist helemaal in en ik omarm het. Maar daardoor heeft het zich gepersonifieerd. 

Ik zag letterlijk donkere gestalten verschijnen vanuit die negatieve gevoelens in mijn buik. Daardoor werd ik er weer even op gewezen dat je gedachten creëren waar je je aandacht op richt. Door mijn aandacht zo vaak op een sarcastische, pessimistische, boze energie te richten, heeft deze energie steeds meer vorm gekregen, tot het bijna zelfstandig functionerende entiteiten in mij zijn geworden. 

Vandaag las ik een tekst die daarbij aansluit (ik heb 'm op facebook gedeeld). Dat systemen zoals Human Design en astrologie ons niet volledig beschrijven. Door je helemaal te identificeren met een chart, personifieer je die. En dat ben ik gaan doen. Ik heb zoveel herkend in mijn chart, dat ik alles wat ik ervaar en denk herleid tot iets in die chart. Dat ik alles in het Human Design-systeem een plekje geef. En dat ik een grote waarde hecht aan de transits - dit is het programma waarin het leven zich afspeelt. De sterren programmeren ons met neutrino's: energiedeeltjes in het nulpuntveld die ons penetreren en beïnvloeden. Maar die sterren zijn niet heilig. Die sterren vormen de matrix waarin we leven. En als we willen ontwaken, kunnen we onze aandacht geven aan onze goddelijke kern. Die overstijgt die matrix. 

Dat is wat ik leer in mijn opleiding, om me daarop te richten. Het is een geleidelijk proces om dit in je bewustzijn te brengen, omdat de meeste mensen hun bewustzijn stukje bij beetje vergroten, en niet in één keer (behalve mensen zoals bijvoorbeeld Eckhart Tolle). Mijn verbinding met het aardse, met de 'modder' van het bestaan is de afgelopen maanden enorm versterkt door Human Design. En nu is het weer tijd om de balans te maken tussen de hoge en de lage energie. 

Ik heb me vandaag ook weer gevuld met licht-energie, door te mediteren en muziek te luisteren met een hoge frequentie en me te laten ontroeren door schoonheid. Ik liet mijn lichaam volstromen met licht en liet alle donkere stukken in mijn hart komen, zodat ze van goud werden. Ik ontdekte dat ik mijn negativiteit, die 'modder', personifieer omdat ik ergens grip op wilde hebben, omdat ik me zo kwetsbaar en hooggevoelig voel in deze wereld. Ik heb geprobeerd vat te krijgen op de wereld door het mechanistische systeem van Human Design volledig te doorgronden, en dit als manier om mijn hoge frequentie, mijn kwetsbaarheid en openheid te beschermen. 

Tijd om wat meer ruimte te creeren in mij, ruimte voor de essentie, voor licht, voor puurheid. Om me weer helemaal te herinneren dat ik van licht ben gemaakt. En daardoor maakt mijn ziel gouden zaadjes van al die negatieve componenten in mij, gouden zaadjes om te zaaien in deze wereld, zodat ik mijn bewustzijn, dit hoge bewustzijn, kan verspreiden. 

dinsdag 12 juli 2016

Hulpeloos

Ik ben afgelopen week op vakantie geweest - Terschelling, het eiland uit mijn jeugd waar ik elk jaar opnieuw dezelfde nostalgische dingen kan doen zonder dat ze me ooit vervelen - en daarvoor hadden we een week een gast, die ons hielp met onze tuin. Dat zijn van die dingen waar je naartoe leeft. En als je dan weer thuiskomt, en je hebt niks in de planning, dan ontstaat er dat gevreesde zwarte gat. (Vooral als je op vakantie ook nog eens voor de zoveelste keer de boeken van Robin Hobb hebt uitgelezen én de preview van het laatste boek waar je nog een jaar op moet wachten.)

De tijd tussen de pulsen, waarin er onzekerheid is en je geen grip hebt op je leven.

Ken je dat gevoel, dat je helemaal geen controle hebt over hoe je leven invulling krijgt? Vreselijk. Maar, zo wordt mij moralistisch voorgehouden, de beste staat waarin je kunt leven. Het betekent namelijk: overgave. Dus laat ik dat in deze blog ook moralistisch voorhouden aan jullie, door het te onderzoeken op de waarheid vanuit mijn eigen ervaringen.

Ik ben - net als alle mensen, geloof ik - geneigd om iets aan mijn leven te willen veranderen als het me niet zint. Ook zit ik graag in de slachtofferrol. Dat is nou eenmaal inherent aan mijn 3/5-profiel en het is het sleutelwoord van mijn onbewuste aarde 3.5, 'victimization' - al is het niet iets waar ik per se naar moet streven. Iemand met een 3/5 profiel wordt aangeraden om zich niet te laten verlammen door slachtofferschap na een vernietigend proces van trial en error, maar om de identificatie met de mislukking los te laten en gewoon opnieuw iets te proberen. Voor mij betekent dit dat slachtofferschap een heel valide fase is in mijn trial en error-proces. Als ik even bij de pakken neerzit, dan ga ik dus niet uit een soort verheven new age-gedachtegoed proberen om 'niet slachtoffer te zijn'. Ik ga me niet dwangmatig focussen op wat ik wél heb, waar ik dankbaar voor ben, of op positieve affirmaties of visualisaties. Ik ga geen innerlijke heling aan om dit slachtofferschap uit mijn systeem te drijven.

En tegelijk doe ik dat ook weer wél. Want ik laat het er helemaal zijn, dat slachtofferschap. En dát is heling: iets er helemaal laten zijn, zodat het uit zichzelf kan transformeren.

Je overgeven aan wat is. Heel spiritueel. En heel slachtofferig. Ik heb het hier vaker over gehad en ik zal deze anarchistische opvatting blijven herhalen tot het me niet meer dwarszit. Wat ik doe: ik klaag steen en been - zonder mezelf te verliezen in onware dingen maar juist om de kern van mijn gevoelens proberen beet te pakken - ik vloek, denk negatieve gedachten en sta mezelf toe om mijn leven helemaal niet meer te zien zitten. En dan gaat het niet weg, hoor. Het gaat pas weg als het weggaat. En daar heb ik helemaal geen invloed op. Hulpeloosheid, dus.

Dubbele hulpeloosheid als ik me slachtoffer voel omdat ik geen dingen kan veranderen in mijn leven. Fantastisch. Heerlijk. Dat is sarcasme: mijn beste vriend als ik me slachtoffer voel. Alleen met wrange humor kan ik de boel verlichten. Niet met engeltjesenergie of contact met mijn gidsen. Die zeggen alleen herhaaldelijk 'luister naar je hart' als ik me zo voel. En in mijn hart zitten al die nare gevoelens. Ergo, het mag er zijn.

En dan voorziet het leven me vanzelf wel weer van iets nieuws, vroeg of laat.

Ik schrijf dit tandenknarsend. Ik wil helemaal niet hulpeloos zijn. Ik wil midden in het leven staan, me ergens in vastbijten, meedoen, en niet de weg even kwijt zijn. Ik weet dat dit mijn hoofd is, dat controle wil hebben. Maar dat maakt de negatieve gevoelens in mijn hart er niet minder om. Ze transformeren vanzelf, en ik zit alleen op mijn weg als ik ze er helemaal laat zijn.

En ondertussen heb ik al een week een vervelende muggenbult op mijn rechterooglid, die me komt vertellen dat ik mag huilen uit ontroering om heel hoge, spirituele engeltjesenergie, om creatieve hoogstandjes, om prachtige natuur en het gevoel van dankbaarheid dat ik leef. Want dat is er ook. Niet op dezelfde plek als waar ik me een hulpeloos slachtoffer voel, maar daarboven.

En daarom hoef ik me er ook niet dwangmatig op te focussen. Daarom hoef ik geen affirmaties te doen. Mijn leven, mijn lichaam, brengen me vanzelf de dingen in mijn aandacht waar ik me op mag focussen. In mijn geval door een muggenbult op mijn ooglid. En zo creëert het leven haar eigen balans. En je kunt zelf in balans komen - je aflijnen op de natuurlijke balans van het leven - als je alles er laat zijn. Zo simpel is het om spiritueel te zijn. Daarvoor hoef je niks te veranderen.

Dus. Dezelfde moraal uit het begin van de blog, maar nu heb ik er vrede mee. En dat komt omdat ik het er helemaal heb laten zijn, op mijn eigen manier.

maandag 11 juli 2016

Relaties en Human Design

Iemand zei een keer tegen me: zoveel verschillende soorten mensen als er zijn, zoveel verschillende soorten relaties zijn er. Je maakt samen een unieke verbinding, die niemand anders kan maken. In die zin is er dus ook geen algemeen geldende norm voor een relatie. Vergelijken is niet zinvol, en bovendien pijnlijk. Vooral als je erop uitkomt dat jouw relatie op één of andere manier minder is dan die van iemand anders.

Sommige stellen kunnen heel goed met elkaar praten. Andere stellen hebben vooral geweldige seks. Weer anderen steunen elkaar door dik en dun. Sommige partners vullen elkaar aan, anderen lijken op elkaar. Bij sommigen is een relatie een achtbaan van up en downs, bij anderen een stabiele lijn. De ene relatie zit vol met verwachtingen, de andere is onvoorwaardelijk en met alle ruimte voor individuele vrijheid. Sommigen zijn samen heel ondernemend, anderen komen de deur niet uit. Sommigen praten vooral over de toekomst, anderen over het verleden. Het ene is niet beter dan het andere. Een interessantere vraag is: waarom? Wat maakt een relatie zo uniek? Hoe kun je omgaan met de teleurstellingen, en begrijpen waar de verschillen tussen jou en je partner zitten, zodat je voor begrip nooit meer jouw relatie met die van een ander hoeft te vergelijken.

Voor mij geeft Human Design weer onbetaalbare inzichten. (Goh, verrassing, die zag je vast niet aankomen!) In Human Design heb je verschillende vormen van energie, die op myriaden verschillende manieren kunnen worden uitgedrukt. Daardoor is één persoon ook uniek, en als twee personen een relatie aangaan, krijg je eigenlijk een soort 'derde persoon', de energetische som van beide delen, die weer heel andere dynamieken heeft dan de personen op zich. Zolang je je ervan bewust bent wat voor impact die derde persoon op je heeft, is er geen probleem. Mits de relatie correct voor je is, natuurlijk. Je kunt dan gewoon toeschouwer zijn van de relatiedynamiek, en ervan genieten.

Laat ik een voorbeeld geven van de verschillen die er kunnen zijn in energie. Je hebt bijvoorbeeld het verschil tussen emotioneel zijn en niet-emotioneel zijn. Emoties komen in golven: en als er maar één is die die golven heeft, kleuren ze de hele relatie. De ander versterkt de emoties ook nog eens, dus er kan een hoop drama ontstaan - bij wie kwamen al die emoties oorspronkelijk vandaan? Misschien heb je beiden een gedefinieerd emotiecentrum: je hebt je eigen ups en downs, en als je relatie correct is en je komt samen wanneer dat afgelijnd is, dan vormen deze golven een prachtige zee. Maar ze kunnen ook op elkaar botsen. Als je beiden emotioneel open bent, kun je je op dit gebied ontwikkelen en je lessen met elkaar delen. En als je er een hook op hebt, heb je samen emoties uit te werken, maar niet als je alleen bent.

Ook is er een verdeling in collectieve, individuele, integratieve en stamkanalen. Ik heb van alles eentje, dus ik kan er vanuit ervaring over schrijven.

Stamkanalen zijn gericht op wederzijdse steun: voorwaardelijke liefde dus. Daar is niks mis mee. Als je die stamkanalen hebt, werkt een relatie nu eenmaal zo. Verwachtingen zijn prima, zolang beide partijen ze na kunnen komen. Ik heb een stamkanaal en vind het concept van 'onvoorwaardelijke liefde' in een relatie nogal onpraktisch. Het werkt gewoon niet zo op deze planeet. Er zijn nu eenmaal stamkanalen, en het bijbehorende gedrag. 'Voor wat hoort wat. Als jij dit doet, doe ik dat, en dan steunen we elkaar door dik en dun, en anders lig je eruit.' Prima. Het geeft een gevoel van veiligheid en evenwicht. Als één van de twee geen stamkanalen heeft, kan dat evenwicht misschien wat lastiger te bereiken zijn, maar een stam-hook houdt de boel dan weer bij elkaar. In mijn relatie heb ik zowel een stam-hook als een gedeeld stamkanaal. We hebben een érg stevige basis samen. Omdat we beiden het transformatiekanaal hebben, steunen we elkaar in onze ambities, en omdat we een 19-49 hook hebben, zijn we gevoelig voor elkaars behoeften. Dit is iets waarvoor we vaak worden bewonderd door anderen. Maar we kunnen er niks aan doen - het is geen prestatie of zo, gewoon onze dynamiek.
Als de één geen stamkanaal heeft en de ander wel, en je sticht een familie, kan niet-stam papa zich altijd onttrekken aan het familiegebeuren. Dat ligt dan niet aan papa: hij heeft gewoon geen beschikking over dat soort energie. Hier kunnen natuurlijk hele drama's omheen ontstaan. Begrip hiervan kan al zo helend zijn!

Ook zijn er de individuele kanalen, die, de naam zegt het al, zijn gericht op een unieke expressie. Het volgen van je eigen weg, ook al doet de ander iets anders. Ook dit hoeft geen probleem te zijn. Als de één zijn passies najaagt, kan dat bekrachtigend zijn voor de ander om het ook te doen. Je hebt je eigen pad in het leven, je eigen innerlijke drang tot vernieuwing, en in een relatie kan dit natuurlijk op ontelbare manieren op elkaar inwerken. Als er één geen individueel kanaal heeft, kan de individuele ander misschien niet altijd worden geaccepteerd of begrepen. Op de ruimte voor zijn vrijheid, zijn persoonlijke impulsen, wordt dan beknibbeld. Er is altijd een element van onvoorspelbaarheid in de relatie, als die ene weer eens niet weet wat hij moet doen, terwijl de ander meer continuïteit ervaart. En dan komt er ineens weer iets nieuws uit de koker van het individu, en moet de niet-individuele ander zich erop aanpassen. Dit kan in harmonie en bewondering gaan - ook als beide een individueel kanaal hebben - of met weerstand en onbegrip. Het is belangrijk als het verschil wordt begrepen, want of je het nu wil of niet, de pulsen van vernieuwing blijven komen. Als er geen plek aan wordt gegeven binnen de relatie, kan deze uit elkaar getrokken worden.

Mensen met vooral integratieve kanalen (een vorm van individualiteit, maar puur voor je eigen overleving, je eigen bekrachtiging) zijn echt op zichzelf gericht. Het is de oudste kanalengroep van zoogdieren. Onze instinctieve ruggegraat, die onze survival bewerkstelligt. Ze worden misschien niet echt beschouwd als 'relatiemateriaal', als dit niet wordt begrepen. De ander heeft geen toegang tot die energie, tot die persoon. Er is geen delen, geen steunen, geen bekrachtigen. Deze mensen zijn vooral op deze planeet voor hun eigen integriteit en voortbestaan. Ik ken zo iemand, en het is dat ik dit weet, anders zou ik hem puur egoïsme hebben verweten. Je staat erbuiten en kijkt ernaar.

Dan heb je nog de collectieve kanalen. Daarmee kun je vooral veel met elkaar delen. Ervaringen, ideeën, talenten, flow, herinneringen, concepten, focus, groei, etcetera. Ook een fijn onderdeel van een relatie. Ik heb een collectieve hook in mijn relatie, 13-33, waardoor we goed over onze herinneringen kunnen praten. Als we een reis (in wat voor vorm dan ook) hebben gemaakt, kunnen we napraten, onze diepste ervaringen delen en weer op verhaal komen. Als je dit niet echt hebt, kun je misschien langs elkaar heen praten als je iets wilt delen, of helemaal niet zo geïnteresseerd zijn in 'delen' in het algemeen. Of als de één het wel heeft, kan die iets delen, waardoor de ander het versterkt. Ik heb dit met mijn collectieve kanaal van ritme: ik deel mijn flow met mijn vriend, en samen hebben we een heel eigen ritme.

Alleen al in het soort kanaal kan er dus een hemelsbreed verschil zijn. Er kan harmonie zijn, compromissen, chemie, stabiliteit, steun, individuele vrijheid, wederzijdse steun, een intellectuele verbinding, maar dit kan allemaal net zo goed ook ontbreken, en dan is het ook goed. Alles bij elkaar geeft dit een complex beeld van die 'derde persoon'.

Een paar misvattingen die ik vaak tegenkom over relaties: het is niet erg om voorwaarden aan de ander te stellen, als je stamkanalen hebt. Zolang je beiden je innerlijke autoriteit en strategie volgt, kun je automatisch voldoen aan de verwachtingen. Of niet - maar dan wordt het ook in vrede opgelost. Het is niet erg als de één meer ruimte nodig heeft voor zijn individualiteit dan de ander, of nooit iets wil delen. Het is mooi als je een intellectuele verbinding hebt, maar het hoeft niet. Het is spannend als er een enorme emotionele golf in een relatie zit, maar passie is geen afspiegeling van de hoeveelheid liefde die er wordt gevoeld - een stabiele relatie is net zoveel waard. En andersom: een relatie hoeft niet stabiel te zijn, en als de wederzijdse steun ontbreekt doordat er geen stamkanalen zijn, zijn er misschien weer andere dingen die het stel binden. Zoals hun vermogen om te delen, of elkaar de ruimte geven voor individuele vrijheid.

Je kunt nooit alles bij één persoon vinden, geloof ik. Je maakt samen maar één 'derde persoon', en je hebt nog zoveel meer mogelijkheden tot verbinding. Het zou verdrietig zijn als een relatie stukloopt omdat die 'derde persoon' van alles verweten wordt, omdat die dingen mist die er in andere relaties wel zijn. Je kunt de ene derde persoon niet met de andere derde persoon vergelijken. Mijn tactiek in zulke gevallen, is om een vriend of vriendin op te zoeken. Zo heeft mijn vriend geen collectieve kanalen. Ik kan wel dingen met hem delen - herinneringen, zoals ik al zei - maar verder is hij niet zo delerig Het is moeilijk om de deur uit te gaan, aangezien we een 9-0 connectie hebben (alle centra zijn vervuld), maar ik word altijd beloond als ik een gesprek heb met één van mijn vrienden. Het deelproces stelt me in staat om mijn steentje bij te dragen aan het collectief. En daarover kan ik dan weer heel fijn met mijn vriend napraten.

Moraal van dit verhaal: bewonder andermans relatie niet om de dingen die je in je eigen relatie niet hebt. Daarmee doe je jezelf, de ander en de 'derde persoon' onrecht. Je kunt het niet gaan zitten creëren, en als je gaat verlangen naar iets wat er niet is kan dit als een zweer verergeren, tot de relatie is verzuurd. Mijn relatie is niet beter dan die van een ander. Ja, we hebben een sterke band van wederzijdse steun, kunnen goed napraten, geven elkaar individuele vrijheid, hebben een bescheiden emotiegolfje, maar dit is geen bewuste prestatie die wij op relatiegebied hebben geleverd. Ik vind het altijd enigszins ongemakkelijk als ik complimenten of bewondering krijg over mijn relatie. Want het is niet zo dat wij daar nou heel erg ons best voor doen.

Ook al zeg ik: alles is goed in een relatie, ik spreek mezelf in deze blog ook tegen door voorkeuren uit te spreken of dingen als 'moeilijk' te beschouwen. Dat komt omdat ik mijn eigen persoon ben, en daar alle ruimte aan geef. En dát is het allerbelangrijkste om te doen in een relatie. Ook al heb je dan de voorwaardelijke liefde van stamkanalen, dan wordt dit overkoepeld door onvoorwaardelijke liefde. En die begint bij jezelf de ruimte geven om jezelf te zijn.

zaterdag 9 juli 2016

Het niet-binaire gender

Wel eens van niet-binaire gender gehoord? Dat is iets anders dan transgender. Het betekent dat men zich niet identificeert met de mannelijke óf de vrouwelijke gender, maar met iets ertussenin, erbuiten, een combinatie, of juist geen van alle. Agender, androgyn, genderfluid, genderqueer: een greep uit de labels die kunnen worden gebruikt, en ze betekenen allemaal wat anders. Zo identificeert iemand die agender is zich helemaal niet met het concept gender - ze voelen het niet of zijn het er niet mee eens. En iemand die genderfluid is, kan van dag tot dag een andere gender ervaren.

Wat is gender? Dat is volgens sommigen louter een maatschappelijke of sociale constructie. Volgens de algemeen bekende definitie is het of je je man of vrouw voelt - of non-binair dus. Over het laatste ga ik het hebben.

De eerste keer dat dit op mijn pad kwam, was toen ik in een supermarkt iemand zag waarvan ik niet kon zien of hij of zij een man of een vrouw was. Dit verwarde maar fascineerde mij. Ik had dit nog niet eerder gezien. De tweede keer las ik over een boekpersonage dat zich niet conformeerde aan gender. Dat was de nar uit de boeken van Robin Hobb. Haar boeken hebben enorm veel impact op me gemaakt. De manier waarop hij geen uitsluitsel gaf over zijn gender, kon ik eerst niet goed plaatsen, om eerlijk te zijn. Waarom niet? Ik wilde best open-minded zijn, maar ik had geen context. Ik ging erin mee, omdat ik het een mooi verhaal vond en het personage, zoals al Hobb's personages, echt voor mij tot leven kwam.

Vervolgens kwam Andreja Pejic in de media, het androgyne Hemamodel. Alweer een tijdje geleden is zij trouwens uit de kast gekomen als transvrouw, en valt dus niet binnen het non-binaire genderspectrum waar ik het in deze blog over heb.

Later ontdekte ik via het Robin Hobb-fandom dat er veel mensen zijn die zich niet voelen passen in de binaire verdeling van gender. Er blijkt een heel genderspectrum te zijn. Dat gaf mij de context die ik nodig had. Er zijn een aantal Youtubers die hierover hun verhaal doen, waardoor ik begon te begrijpen wat dit voor iemand persoonlijk kan betekenen. Kijk bijvoorbeeld op chandlernwilson.

Hierdoor raakte ik gefascineerd door het onderwerp, en ook de spirituele aspecten ervan. In het verhaal dat ik schrijf krijg de niet-binaire gender dan ook veel aandacht.

Hoe voel jij je vanbinnen? Ben je één met de gender die je bij je geboorte toegewezen hebt gekregen of zit er meer achter? Ben je 100% vrouw of 100% man? Ik vind dat interessante vragen om aan mezelf te stellen. Per persoon kan het antwoord verschillen - uiteraard is er geen juist antwoord. Tot dusverre heb ik geen ingrijpende ontdekkingen gedaan. Wat het mij vooral heeft opgeleverd, is ruimte. Ruimte om me niet altijd per se een stereotype vrouw te hoeven voelen. Om niet altijd mijn houding en kleding zo aan te passen dat het 'vrouwelijk genoeg' is - alsof ik dat om één of andere reden verplicht zou zijn. Oké, als ik er soms niet heel vrouwelijk uitzie, maar jongensachtig, wat maakt dat uit? Bevrijdend.

Vanbinnen kan ik contact maken met mijn mannelijke en vrouwelijke kant. Jung noemt dit je animus en anima. Niet dat ik echt een volledig gevormde mannelijke identiteit kan incarneren in dit lichaam zoals ik me voorstel dat een transgender persoon dat wel doet, waarbij een 'opgelegde' of niet-kloppende identiteit afgelegd wordt, maar als aspect van mijn karakter.

Ik ben natuurlijk spiritueel ingesteld, dus ik geloof dat we in essentie allemaal een mannelijke en vrouwelijke kant hebben. Dat is in het verhaal van gender een beetje een dooddoener, want het gaat erom wat je in dit leven in dit lichaam ervaart, en dat maakt het nogal concreet. We leven niet in essentie, maar we leven een aspect van ons onbegrensde hogere zelf uit, een aspect dat begrensd en gevormd is. In die zin is gender net zo begrensd en gevormd als ons lichaam - of sekse - dat is. Want zelfs als je genderfluid bent, ben je genderfluid - niet cisgender*, niet transgender, niet agender etc. In dit leven leeft men (meestal) één mogelijkheid uit, tenzij het verandert of je je identificeert met meerdere labels tegelijk.

Via die essentie kom ik wel in contact met de ruimte om meerdere gendervormen in mezelf te ervaren. Zoals ik al schreef, kwam dit vooral tot uiting in mijn genderexpressie (hoe je je gender in het dagelijks leven uitdrukt, zoals bijv. door kleding of make-up). Dat is sowieso aan belachelijke maatschappelijk-traditionele normen gelinkt, die nog steeds bestaan, zoals dat meisjes jurkjes dragen en jongens kort haar. Kijk alleen al naar de symbooltjes op wc's. In dat opzicht is gender volgens mij het meest een maatschappelijke constructie, een traditioneel concept dat in deze tijd niet meer past.

Mijn genderidentiteit - hoe ik me vanbinnen voel - is vaag. Vrouwelijk, maar toch ook niet helemaal. Ik kan er geen label op plakken en dat hoeft ook niet. Labels zijn nuttig, omdat je ermee naar buiten toe kunt communiceren en het ruimte creëert voor een verschijnsel dat voorheen nog onontdekt was. Maar ze dienen natuurlijk alleen iets te begrenzen dat van zichzelf al die vorm heeft.

En dat is wat ik met deze blog wil doen. Ik wil ruimte creëren om na te denken en in te voelen over en op gender. Ik wil het valideren, benoemen, in de hoop een context te geven als je die nog niet hebt. Het is belangrijk om dit bekend te maken, omdat de meeste mensen er niet bij stilstaan. Hoewel transgender-heid (hoe zeg je dat) in de media steeds meer bekendheid krijgt, is de niet-binaire gender nog redelijk onbekend. Ik kan het niet eens goed vertalen - non-binairy gender, hoe verwoord je dat elegant in het nederlands?

Over grammatica gesproken: laatst is er een verkiezing gehouden onder de Nederlandse niet-binaire mensen, over wat voor voornaamwoord geschikt is om hen aan te spreken. 'Hij' of 'zij' voldoet niet altijd, omdat dat binair is. Wat als je iets ertussenin ervaart? Uit die verkiezing kwam het woord 'hen' naar voren als winnaar. Een voorbeeld: 'ik ga contact opnemen met hen, want hen voelt zich niet goed'. 'Hen' is daarbij dus enkelvoud. De kritiek op dit gekozen voornaamwoord is dan ook dat het net is alsof er een broedse kip wordt bedoeld. Een eveneens uitgekozen alternatief daarvoor kan zijn 'die' en 'diens'. 'Ik ga contact opnemen met die, want diens oma is overleden'.

In het engels zijn 'they', 'them' en 'their' als niet-binaire voornaamwoorden meer ingeburgerd. Als de gender van iemand niet bekend is, is het sowieso grammaticaal correct om die persoon met 'they' aan te duiden. Bijvoorbeeld 'I walked down a sunny road, and there was someone behind me. They wore sunglasses, so I couldn't see their face.' Hierbij wordt ook maar één persoon bedoeld. De acteur die Rue speelt in The Hunger Games, verkiest ook deze voornaamwoorden.

In mijn ervaring word je als cisgender persoon meer open-minded voor andere vormen van gender als je gaat onderzoeken hoe je gender in jezelf ervaart. Daartoe wil ik je uitnodigen, en ik ben benieuwd of je verrassende ontdekkingen doet, en of je ook tot de conclusie komt dat gender voor een groot deel een sociaal-maatschappelijke constructie is.

*cisgender betekent dat als je als vrouw geboren bent ook ervaart dat je een vrouwelijke gender hebt, hetzelfde met mannelijk. (Cis betekent 'gelijk'.)

Het verhaal van iemand die zichzelf agender noemt.

Leegte

Als je in de winter in de natuur bent, en de lucht is grijs en er is niemand om je heen, slechts de bomen met hun teruggetrokken leven, schraal gras onder je voeten, een wereld van donkere kleuren, het naakte skelet van de aarde en weinig stimulatie, dan kun je dit gevoel ervaren. Er is niets dat je van buitenaf vervult. Ik vind het een heel gezond gevoel. Het verbindt me met mijn kern.

Ik heb 4 maanden in een gemeenschap gewoond. Daar was ik continu omringd door mensen en de bijbehorende dynamieken, gesprekken en gebeurtenissen. Als ik van A naar B liep, had ik alweer heel wat beleefd, was ik vervuld door iemand, beledigd door een ander, onverschillig behandeld door een derde, en had ik liefdevolle contacten aangehaald. Het ging maar door. Ik had amper een moment voor eenzaamheid of leegte. Daardoor kon ik niet op verhaal komen. Aan het eind van die 4 maanden vroeg ik me af wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd was. Ik had me laten leven, in plaats van dat ik me vanuit innerlijke impulsen had bewogen.

En ik had ervoor gekozen. Ik wentelde me in al dat contact, in al dat werk, in al die vervulling. Waarom zou ik me van tijd tot tijd terugtrekken om eenzaamheid en melancholie te ervaren? Waarom ongelukkigheid doelbewust opzoeken?

Nu begin ik de wijsheid daarvan in te zien. Zoals een kind niet van bittere, wrange smaken houdt, maar wel van zoet, zo kan een volwassene een smaak voor eenzaamheid en melancholie ontwikkelen. Het is de veroordeling van dat gevoel die het een nasmaak geeft. Het leven kan niet uit alleen maar hoogtepunten bestaan, zoals op de tijdlijn van Facebook. Dan heb je geen ruimte om weer tot jezelf te komen, om te verwerken, om iets heel nieuws uit je te laten opborrelen. Dan vergeet je je te verbinden met de stilte van het universum, die de bron van alles is.

Ik begin nu op een punt te komen dat hoogtepunten in mijn leven als een luxe voelen, in plaats van als de norm. Het maakte me niet veel gelukkiger dan ik al ben om te krijgen wat mijn hartje begeert. Mijn ambitie is gericht op het omarmen van de leegte die eronder zit, want ik weet dat alles vergankelijk is, dat ik niet veel nodig heb, dat mijn kern het enige is dat blijft. Dus temidden van de vervulling trek ik me terug om de eenzaamheid op te zoeken. Zo kom ik weer in balans, en in contact met diepe creatieve kracht in mijn binnenste. Het is als een spier die je kunt trainen, de weerbaarheid voor dat gure gevoel, net zoals je kunt trainen om in de winter buiten te zwemmen. Het is even doorbijten, maar daarna voelt het neutraal. Fijn, zelfs. Van binnenuit verwarmd door een duurzame warmte, die samensmelt met levensvreugde en licht. Je lichaam voelt daarna gezond aan, gereset.

Gelukkig is het nu zomer, en van buiten ook warm. Maar dat betekent nog niet dat je elk moment dat er iets te genieten valt ook dwangmatig moet genieten. Zelfs genieten is niet afhankelijk van wat er buiten je gebeurt, en tegelijk is wat er buiten je gebeurt een weerspiegeling van wat je van binnen voelt, als je goed luistert. En dat is veranderlijk. Ik leer mijn kern, dat wat constant is in mij, alleen kennen door wat er steeds aanwezig blijft in de voortgang van mijn leven. Het wegstrippen van afleiding geeft een tijdelijk gevoel van eenzaamheid of leegte, maar daaronder zit de duurzame vervulling die schuilt in elke kern van het leven op elk moment.

woensdag 6 juli 2016

Mijn kwestie met die ene docent, van a tot z

Dit is het aloude verhaal over de leraar die je vertrouwen schaadt door te domineren met zijn mening, maar die voor jouw gevoel ongelijk heeft, en de daaropvolgende worsteling om binnen de hiërarchie leraar-leerling je eigen standpunt op te eisen. Dit is verteld vanuit het perspectief van een 3/5-profiel, de martelaar-ketter. Het is mijn diepgaande proces van trial en error dat uiteindelijk tot de generalisatie uit de eerste zin van deze alinea heeft geleid, en iets dat niet werkt aan het licht heeft gebracht & tegelijk een oplossing aanbiedt om hiermee om te gaan. Dat is de rol van een 3/5 in de samenleving, in een organisatie, en het lijkt erop dat ik hem heb vervuld, door in het hele proces zorgvuldig naar mijn strategie en innerlijke autoriteit te handelen. Wat de professional bij wie ik mijn Human Design-Reading kreeg had gezegd over hoe de 3/5 vaak de schuld krijgt van iets dat in een organisatie fout zit, krijgt in dit verhaal betekenis. Het is een lang verhaal, maar ik garandeer je dat het toewerkt naar een climax en een beloning met wijze moraal. Klaar voor de start? Daar gaan we.

Het begon toen de betreffende docent - laten we hem docent 1 noemen - iets zei tegen een medecursiste - laten we haar C. noemen - waar ik het niet mee eens was. Zij voelde weerstand in haar onderbuik ergens bij en hij vroeg zich af waar dat vandaan kwam. Want volgens hem is weerstand een teken van verzet, en kun je alleen vertrouwen op 'een soort innerlijk weten' om beslissingen mee te maken. Weerstand is volgens hem altijd een teken dat je erdoorheen moet gaan, dat je een onbewuste blokkade hebt, en de confrontatie met je innerlijke verzet moet ontrafelen. Ze was er erg door aangedaan, en wilde daarna graag met mij oefenen omdat ze zich bij mij veilig voelde. Toen had ik al zoiets van 'wat deze docent zegt klopt niet, hij zegt het alsof het de ultieme waarheid is'. Ik sprak mijn gevoel uit dat weerstand in mijn onderbuik voor mij heel duidelijk betekent dat ik iets niet moet doen, zonder me er verder in te mengen.

(Dit is uiteraard een inzicht vanuit Human Design over het sacrale centrum als autoriteit, waarin weerstand in je onderbuik domweg een innerlijke 'nee' is, niet een uitnodiging tot zelfonderzoek.)

Ik vond het verdrietig dat mensen dit niet weten en hun innerlijke autoriteit overriden met het hoofd, een innerlijk 'weten', het analyseren van 'weerstand' etc, en zoeken naar een blokkade waar die er niet is. Maar het is voor mij als Generator met een open keelcentrum niet de bedoeling dat ik ongevraagde adviezen ga spuien. Toch dacht ik: 'jammer, een gemiste kans, die kennis die ik heb van Human Design kan zoveel mensen helpen, waarschijnlijk C. ook, maar het is niet aan mij om dat te besluiten en ongevraagd te delen, en ik moet me overgeven aan de wijsheid van het leven die alle leerprocessen van iedereen regelt'. Ik dacht dat het daarmee afgedaan was. Maar niet getreurd, want hoewel ik het nog niet wist, was dit slechts het begin van de metamorfose. (Metamorfose is de functie van het keelcentrum.)

Een les later liep ik zelf tegen docent 1 aan. Ik deed met een medecursiste een Reading: we zaten zij aan zij tegenover de derde persoon die we een Reading gaven, de 'readee'. Docent 1 kwam commentaar leveren op mijn Reading. Hij zei dat ik erop moet letten dat ik de intentie heb om samen te werken met mijn mede-reader. Hij had namelijk de conclusie getrokken dat ik dat niet deed doordat ik mijn stoel een stukje opzij schoof en doordat ik had afgesproken dat we onafhankelijk van elkaar alvast konden beginnen te praten met de readee, zonder te wachten tot de ander al uit trance was. Anders krijg je namelijk dat de ene Reader al een tijdlang klaar zit met zijn verhaal, maar moet wachten tot ook de andere Reader eraan toe is om te spreken. Dat is niet altijd nodig. Ik had wat meer ruimte voor mezelf nodig, zei mijn intuïtie, dus schoof ik mijn stoel een stukje opzij. Mijn docent nam hierdoor aan dat ik niet de intentie had om samen te werken met mijn mede-Reader. Maar, zei hij, hij kon zien dat we tijdens de Reading steeds meer op één lijn kwamen en elkaar aanvulden. Dus mijn afspraak van te voren om onafhankelijk van elkaar te spreken, was niet nodig geweest.

Laat ik je bij deze vertellen dat ik die intentie om samen te werken vanaf het begin wél had - dat is nou juist mijn punt. Ik legde dit uit. Ik probeerde hem het gevoel van de Reading over te brengen: dat het op één lijn komen wat hij had gezien juist kwam doordat we allebei die intentie hadden om samen te werken en dat die zogenaamde 'tekenen' die hij had gezien juist erop wezen dat we elkaar de ruimte gaven. Het mocht niet baten. De docent bleef vasthouden aan zijn visie, en herhaalde keer op keer wat hij had gezegd in andere woorden, zonder mijn perspectief te valideren. Net zo lang tot ik zei: 'ik begrijp wat je bedoelt.' (Validatie). Voor mij zat daar nog een 'maar' in (ik had het namelijk anders gevoeld), maar voor hem was daarmee de kous afgedaan. Hij knikte tevreden en liep weg.

Voor de goede orde: in mijn opleiding laten we ons van onze kwetsbaarste kant zien. We openen ons voor onze essentie, onze aangeboren gevoeligheid, en veel cursisten hebben heel wat onzekerheden op te lossen rondom het helderziend zijn, mijzelf incluis. Je raakt met jouw ziel die van de ander aan, om te helen. Dat is een kostbaar, kwetsbaar en intiem proces. Daarbij open je je hele hart. Het is daarom belangrijk om je veilig te voelen, geworteld in je eigen intuïtie. Kritiek die niet zuiver voelt, komt daardoor hard aan. Veel harder dan kritiek zou aankomen wanneer je een essay hebt geschreven voor een universitaire of HBO-opleiding, of zelfs als je een kunstwerk hebt gemaakt. Die dingen zijn afspiegelingen van je verstand, of misschien je ziel, maar niet je ziel zelf. In een opleiding als deze werk je met je ziel. Ik tenminste wel.

Medecursiste C. had in deze les ook weer een aanvaring met de docent gehad, en bleef na om er met hem over te praten. Ze ging de confrontatie nogmaals aan. Het escaleerde behoorlijk, voor mijn gevoel, en er kwamen veel emoties boven. Ik was niet tevreden na de les, vond het onrechtvaardig, en bleef rondhangen. Ik besloot dat ik met háár na wilde praten ipv met de docent, en ik vroeg haar of ze dat goed vond. Dat was het geval, en we bespraken wat er was gebeurd. Het bleek dat hij had gezegd dat hij een spiegel voor haar was, maar dat zij geen spiegel voor hem was. Met andere woorden: alles wat er was gebeurd zei alleen iets over haar, en niet over hem. Het aloude spirituele credo. De wereld is slechts een spiegel van je innerlijk. Zij was er inderdaad van overtuigd dat ze moest kijken naar de stukken die bij haar geraakt waren. Ik was in de war, want normaal heb ik andere ervaringen met mijn docenten: alleen maar positieve, mensen bij wie je terecht kunt en die ook goed kijken naar hun eigen stukken. Ik opperde dit voorzichtig en stuurde het gesprek die kant uit. Ik zei zelfs dat ik niet een goed gevoel had bij zijn ogen, ik zag zijn ziel er niet in. Het bleek dat C. hetzelfde intuïtieve gevoel had. We waren het erover eens dat zijn gedrag niet helemaal klopte. Ze zei: 'kom, dan ga je meteen terug en dit met hem bespreken!'

Ik voelde een innerlijke 'nee', en haalde het wel uit mijn hoofd om terug te lopen in het hol van de leeuw nu de energie zo emotioneel was en ikzelf nog helemaal niet duidelijk had wat ik wilde zeggen. Ik weet niet wat C. hiervan dacht, maar ik was opgelucht dat ze het zo onverbloemd had gevraagd, zodat ik mijn 'nee' kon voelen.

Maar ik had de rest van de dag, en de daaropvolgende week, een razende woede in mijn lijf. Dat hij het had gewaagd mijn intuïtieve aanpak niet te valideren, en zijn mening maar bleef opdringen terwijl ik duidelijk uitlegde dat het voor mijn gevoel niet klopte wat hij had gezien. Ik overwoog serieus om te stoppen met mijn opleiding. Waren dit mijn emoties? Ik was allang uit het aura van C. en ik vond mijn woede behoorlijk gerechtvaardigd. Ik was gefrustreerd dat ik hier alleen in scheen te staan, en dat C. ook deels de kant van docent 1 leek te kiezen. Ik wilde het allerliefste dat de hele groep, met alle docenten erbij, zou inzien dat er iets niet klopte aan het gedrag van docent 1.

(Dat is trouwens mijn perspectief volgens Human Design - 4, wanting, waarin ik zie wat er ontbreekt in een groep, wat nodig is.)

Maar mijn open keelcentrum wilde nog steeds stil zijn.

In de les erna deed ik verslag van mijn meningsverschil met docent 1. In het deelrondje in de groep bij een andere docente, een lieve warme vrouw bij wie ik me veilig voel, werden we allemaal uitgenodigd om te delen wat we op het hart hebben liggen. Ik vertelde het dus in respons Inmiddels voelde ik me helemaal niet meer veilig bij docent nummer 1. Hoe kan dat ook, als een opleiding die erop gericht is je op je gevoel te laten vertrouwen, dat ineens niet valideert? Twee medecursisten, waaronder C., haakten hier op in met hun eigen frustraties. Mijn opmerkingen waren een voorzet tot een discussie over de capabiliteit van docent 1. Mijn docente legde de 'schuld' terug bij mijn twee medecursisten door te zeggen dat zij hierin werden gespiegeld en nodigde ze uit om te kijken naar wat er was geraakt, en hun innerlijke werk daarin te doen. En natuurlijk is dat waar, natuurlijk is dat wat het leven dan van je vraagt. Maar het gelijk van docent 1 werd geen seconde betwist. Ze koppelde het direct terug naar degenen die erdoor geraakt werden, en daarbij vergat ze mij. Misschien waren die twee medecursisten ook een 3/5: ze waren in ieder geval de 'zondebok'. En mijn 10-57-kanaal behoedde me om de 'schuld' ook over me heen te krijgen: ik werd onopvallend. Het bleek dat de rest van mijn groep geen moeite met hem had gehad en hem juiste een fijne docent vonden.

Ik voelde me niet gehoord, maar mijn open keelcentrum wilde er geen woord meer over zeggen. Ik had nog steeds niet een veilig gevoel. Ik had het geprobeerd op te lossen: trial - en error. Mijn twijfels over mijn opleiding werden sterker. Hoe kon het dat niemand anders dit zag? Een week later zou ik docent 1 weer hebben. Moest ik nou de confrontatie aangaan, terwijl hij niet openstond om naar zijn eigen stukken te kijken? Moest ik een gesprek met een andere docent(e) aanvragen, terwijl die tweede docente het ook alleen maar terug koppelde naar de eigen 'weerstand' en eveneens hermetisch afgesloten leek voor twijfels aan de kundigheid van docent 1? Nee, toen ik na de les nableef, vond ik mijn keelcentrum niet bereid om hierover te spreken.

Het stond voor mij temidden van deze twijfels buiten kijf om naar mijn innerlijke autoriteit te luisteren volgens Human Design, en voelde een 'nee' op de vraag of ik de volgende week naar die les van docent 1 moest gaan. Ik ging dus niet. Mijn verstand zei: maar dit soort dingen moet je aangaan, uitspreken, je mag je niet zomaar ziekmelden, dat is ontwijkend gedrag! Ik hoorde C.'s stem in mijn hoofd, die me had aangespoord om hier meteen werk van te maken. Mijn emoties smeekten om een uitlaatklep. Mijn open keelcentrum wilde aandacht. Mijn open hoofd & ego wilden hun gelijk bewijzen.

Toch deed ik het niet. Ik liet het op z'n beloop. Ik meldde me ziek, ging niet naar de les en had een fijne vrije dag.

Een week later had ik een evaluatiegesprek met mijn derde docent - laten we hem docent 3 noemen - en mijn innerlijke autoriteit zei hier 'ja' tegen, dus ik ging.

Voor mijn evaluatiegesprek had ik nog een onderonsje met een paar medecursisten. We spuiden onze grieven en het patroon met docent 1 was al een stuk duidelijker geworden. Er was nog iemand bij gekomen die eenzelfde soort ervaring had gehad met docent 1. In die les die ik had gemist bleek er weer wat opschudding te zijn geweest.

Toen was het tijd voor mijn evaluatiegesprek met docent 3. Ik was bang - zou ik nu eindelijk gevalideerd worden? Mocht ik mijn grieven ook hier uitspreken van mijn keelcentrum, van mijn strategie & innerlijke autoriteit? Kreeg ik de ruimte van deze derde docent of zou hij ook alles meteen terug bij mij leggen? Zou ik me vanuit mijn hart verbinden met de opleiding of hield ik het allemaal bij mezelf?

We praatten over mijn onbestemde gevoel. Daarna vroeg hij of er nog iets was dat me dwarszat. Bingo. Ik vertelde met horten en stoten het hele verhaal over docent 1.

En toen werd ik eindelijk gevalideerd. Bam, mutatie. Hij gaf me de ruimte om te voelen, om mijn emoties uit te spreken, en hij suggereerde met zijn woorden op een geraffineerde manier dat hij als docent niet volledig achter docent nummer 1 stond. Hij zei dat hij van meer mensen een soortgelijk verhaal als dat van mij had gehoord. Blijkbaar had ik via C. dus wel een bewustzijn van de capabiliteit van deze docent gecreëerd, en waren wij de dominosteentjes geweest die een heel proces in gang hadden gezet waarbij nu ook andere leden van onze groep betrokken waren geraakt, en waarbij de andere docenten hun positie in hadden genomen. Er was nu duidelijk een metamorfose gaande!

Docent 3 zei: 'als ik het positief bekijk, kun je van hem nóg meer leren om in je kracht te blijven, zoals je al doet, maar in deze opleiding is het beste wat wij als docenten kunnen doen om jou het vertrouwen te geven in je eigen weg.'

Zo. Die stond. Dat was dus iets waarin docent nummer 1 naar mijn mening had gefaald. Docent 3 zei ook iets van 'je bent weliswaar niet meteen de confrontatie aangegaan, maar goed dat je het nu toch doet.' Ik schrok daar even van. Had ik dan toch meteen de confrontatie aan moeten gaan? Maar tegelijk voelde ik dat mijn intuïtie hier heel zachtjes 'nee' tegen zei.

Toen ik thuiskwam en alles nog een keer de revue had laten passeren, was het voor mij duidelijk dat het niet juist voor mij was geweest om meteen de confrontatie al aan te gaan. Dan had ik het probleem voor mezelf alleen nog maar erger gemaakt. Het was nog niet de juiste timing. Het was groter dan ik. Als ik keek naar hoe zijn gesprek met C. was geëscaleerd, en hoe de andere docente ook alleen maar het innerlijk werk dat de cursisten moesten doen terugkoppelde, dan had mijn intuïtie me keer op keer duidelijk gewaarschuwd dat ik niet gevalideerd zou worden. Door de confrontatie uit de weg te gaan, valideerde ik mezelf. Want ik wist heus wel wat ik allemaal had gevoeld. En ik hoefde dat voor niemand anders te bewijzen of te overtuigen. In het heetst van de strijd gingen daar andermans emoties en meningen overheen, zodat ik er gemakkelijk door in de war raakte. Maar dat betekende niet dat ik het contact met mijn intuïtie of onderbuikgevoel kwijt was geraakt. Ik heb er juist alleen maar naar geluisterd. En dat leverde gedrag op dat misschien niet voldeed aan een bepaalde norm van 'voor jezelf opkomen', maar die wél tot gevolg had dat er een metamorfose plaatsvond in de groep. Precies datgene wat ik zo graag wilde. Mijn visie was werkelijkheid geworden. Door mijn gesprek met C. en mijn voorzetje in de les bij de tweede docente, was het balletje gaan rollen. Mijn open keelcentrum had het voor elkaar gekregen om zonder te forceren iets te creëren, in samenwerking met andere spelers op dit speelveld die wél invloed hadden.

Aha. Dus dát is hoe ik iets kan creëren, dus dát is hoe ik voor mezelf opkom en mijn intuïtieve bewustzijn van dingen die niet kloppen valideer en deel met anderen. In mijn eigen tempo. Met horten en stoten. Zonder te handelen naar (andermans) emoties. Via anderen. Zonder publieke breakdowns. En dat het dan in één keer goedkomt.

De dag erna had ik open dag van mijn opleiding, waar ik Readings gaf voor belangstellenden. Ik opende de deur van de Readingruimte, en botste letterlijk tegen docent 1 aan. (Hallo, 3/5 profiel!) Er ging een stoot adrenaline door me heen. Het was tijd voor de confrontatie!

Hij fluisterde heel vriendelijk 'kom je voor een Reading?' en ik zei 'ja' en toen wees hij me naar een stoel waar al een Reader klaar zat. Ik was in de war, tot ik besefte dat hij me dus niet had herkend. Ik voelde een vage plaatsvervangende schaamte en op hetzelfde moment herkende hij me wél, en wees me twee lege stoelen tegenover elkaar. Ik dacht: 'voor deze man ben ik niet bang - hij herkent me niet eens.' Op een vreemde manier gaf dat me het gevoel dat ik een strijd had gewonnen, misschien omdat het zo'n ironische grap was. Iemand waar ik de afgelopen weken zo mee bezig was geweest, herkende me niet eens. Misschien had ik me wel zó voor hem afgesloten, voor zijn lessen en meningen, dat hij me letterlijk niet meer zag staan. Of misschien had hij gewoon tijdelijk een bord voor zijn kop. Maar goed, ik handelde niet naar dat plaatsvervangende schaamtegevoel door iets te zeggen om de verwarrende situatie te verduidelijken - ik liep gewoon zwijgend naar de Readerstoel. Ik ging zitten, in mijn eigen autoriteit, en toen ik mijn eerste Reading voor een open dagbezoekster deed, ontdekte ik dat docent 1 zich er niet mee bemoeide. De klap die ik verwacht had, bleef uit. Zijn houding suggereerde dat hij me de ruimte gaf. Hm. Dit begreep ik niet. Hij was toch juist iemand die andermans innerlijke autoriteit onderuit haalde vanuit zijn hoofd? Hij was toch de slechterik in dit verhaal?

Ik besloot hem te vergeven. Hij was ook gewoon maar een mens, en bovendien een beginnende docent (ja, dat wist je nog niet, want dat heb ik uit wrok weggelaten uit het hele verhaal). Ik liet mijn grieven los en hij nam weer de juiste proporties aan.

Later heb ik hem zelfs aan de mouw getrokken, toen er een rij belangstellenden een Reading wilde, zodat hij kon regelen dat er meer Readers zouden komen. Hij gaf geen commentaar op mijn Readings - nee, hij gaf me zelfs een indirect compliment door in een gefluisterd onderonsje met één van mijn 'readees' op te merken dat wat ik zei zo precies aansloot bij haar proces. (Ze was namelijk een student van hem uit een andere groep.) (Die hij overigens wél herkende, kuch kuch.)

De angel was eruit gehaald. Er was geen confrontatie meer om aan te gaan, want de boel had zichzelf opgelost. Als ik deze docent na de zomervakantie weer krijg, weet ik hoe ik ermee om moet gaan. Gewoon, door te luisteren naar mijn intuïtie en onderbuikgevoel. Zoals ik de hele tijd al deed. Maar dan in de wetenschap dat mijn visie klopt, dat ik via anderen invloed kan hebben en dat de juiste metamorfoses vanzelf plaatsvinden, zonder dat ik daar iets voor hoef te doen. Quot erat demonstrandum.

Dit is hoe het gaat als ik mezelf ben, dit is wat de wereld vaak niet begrijpt. In feite is het goed om stil te zijn, zodat alles vanzelf op z'n plek kan vallen zonder dat ik mezelf in allerlei bochten hoef te wringen om validatie te krijgen voor mijn standpunt. Ik mág er al zijn, ergo, ik hoef niets uit te leggen of te confronteren of te bewijzen of recht te zetten. Als ik alles op z'n beloop laat, komt het vanzelf goed en word ik vanzelf gevalideerd. In de eerste plaats door mezelf, en de rest van de wereld is niet mijn zaak. Dat wordt geregeld door een intelligentie die veel groter is dan die van mij. Door deze blog te schrijven kan ik met verwondering naar dit patroon kijken en de wijsheid van mijn open centra teruggeven aan de wereld.

Nu vertrouw ik weer op het leven - laten we die de ultieme docent noemen. En met dit verhaal heb ik Human Design en mijn opleiding weer een stukje verder geïntegreerd. Leve de transit van het groeikanaal!