dinsdag 7 juni 2016

Wat ik allemaal opmerk nu ik Human Design volg #2

Deze blog is een vervolg op de vorige, die ging over wat er allemaal gebeurt nu ik mijn strategie en autoriteit volg.

Nummer 1: mijn geurzin wordt sterker. Dit is mijn dominante zintuig (of hoe heet dat) volgens Human Design. Ik word in ieder geval steeds gevoeliger voor vieze geurtjes, uitlaatgassen, stinkadem, en, mijn minst favoriete: niet-geventileerde ruimten. Ik raak tijdens mijn wandelingen volkomen bedwelmd door bloemengeur (oh mijn god, vlierbloesem), ik snuffel dagelijks fanatiek aan dat specifieke zwijmelplekje op de wang van mijn vriend, in een veld pas gemaaid gras ga ik het liefst liggen rollebollen en ik heb de helft van mijn thee al opgesnoven (au, mijn neus!) voor ik mijn eerste gloeiendhete slokje kan nemen. Dat de zolder nu geen oudevrouwengeur meer afgeeft, sinds ze hem gerenoveerd hebben, en in plaats daarvan de geur van vers hout, is voor mij een geschenk uit de hemel. Ik durf er weer te komen zonder mijn adem in te houden.

Ik kan echt walgend reageren op een ruimte die stinkt. Ik ruik van alles dat niemand anders ruikt - voor hen geen vuiltje aan de lucht, voor mij een alarmsignaal.

Dit schijnt ook te komen doordat ik al een tijdlang (een paar jaar) voornamelijk op de volgens Human Design juiste manier eet: warm. Dat wil zeggen, voor mij is dit de juiste manier, en zo ervaar ik het ook. Ik ga heus niet elk slokje en hapje dat ik neem opwarmen, maar over het algemeen heb ik inderdaad meer behoefte aan warm voedsel. Pap, soep en een warme maaltijd: dat is vaak wat ik eet. Na een bak ijs zit ik met een dekentje om. Er zijn 12 eetmanieren, en die te volgen heeft een directe invloed op het ontwikkelen van je primaire zintuig. Ik weet eigenlijk niet of ik er wel zo blij mee ben. Ik beleef vooral de stinkplekken in het huis erg intens. En om daar iets aan te doen heb ik geen zin, dus moet ik wachten tot mijn sacrale centrum eens een keer met mijn neus heeft overlegd en mijn intuïtie de situatie eindelijk als acuut beschouwt. Ik denk veel na over hoe honden het leven moeten ervaren. En of ze ook last hebben van stank. Maar dat zijn vragen die er niet toe doen, want ik ben geen hond. (HA! Gotcha, open hoofdcentrum!)

Nummer 2: synchroniciteiten. De ene na de andere vliegt me om de oren. Dit is mijn kanaal van ritme en het is heerlijk. Als ik op de klok kijk zie ik ongelooflijk vaak getallen als 12:12, 17.17 of 13:31. Perfecte timing. Signalen dat ik nog steeds afgelijnd ben. Als ik hiernaar luister, weet ik op één of andere manier alles om me heen te dirigeren (57.4) in een perfecte samenloop van omstandigheden. Bijvoorbeeld het ontwijken van bouwvakkers. Dat gaat zo: ik wil eigenlijk iets eten, maar mijn onderbuikgevoel zegt me te wachten, nog éven, en een tel later banjert er een bouwvakker de trap af, waar ik anders tegenop gebotst zou zijn. Ik ben aan het wandelen, en ineens heb ik zin om stil te staan en om me heen te kijken. In de verte komen op dat moment nét twee mensen op het kruisende pad voorbij, waar ik anders tegenaan gelopen zou zijn. En als ik kook zijn alle onderdelen van een maaltijd precies op elkaar afgestemd en op tijd klaar zodat ze warm blijven. Zulke dingen. (En nee, ik heb het niet zo op vreemden - daar gaat mijn poort 15 over, niet ik.) (Overigens bots ik net zo vaak wél tegen mensen op, zelfs als ik mijn strategie & autoriteit volg.)

Misschien zou ik eens wat vaker moeten schrijven over mijn synchroniciteiten, want ik vind ze erg entertainend, en ik kan nu niet echt goede voorbeelden bedenken. Ik onthoud ze namelijk nooit. Als ik in de flow zit, geniet ik er gewoon van. Ze te onthouden zou voortkomen uit niet-zelf gedrag in mijn open ego/ajna/hoofd dat iets wil bewijzen aan anderen.

Goed verhaal. Sorry jongens, mijn design laat niet toe dat ik dit op een interessantere manier beschrijf.

Nummer 3: mijn gezondheid piekt. Ik ben nog nooit zo in balans geweest als nu. De dipjes in mijn energie, de bloedsuikerspiegelschommelingen en al mijn andere kleine kwaaltjes zijn verleden tijd. Ik blijf in balans. En natuurlijk maak ik wel eens een misstap. Het is een experiment, tenslotte, en ik heb een 3/5 profiel. Maar over het algemeen dient dit de laatste tijd om mij te laten voelen wat er allemaal wél werkt op gezondheidsgebied, omdat ik al door zoveel trial en error heen ben gegaan. Ik eet het juiste eten, ik maak de juiste bewegingen, ik neem genoeg rust. Heerlijk. Ik kijk in de spiegel en ik zie mezelf stralen. Ik kies zo vaak ik kan voor mijn eigen welbevinden, door mijn onderbuikgevoel te volgen. En natuurlijk word ik wel eens meegesleept, maar ook dat is correct. Tja, twee keer poort 58, één keer 29, wat doe je eraan.

Nummer 4: ik ben gegrond in mijn kracht. De afwijzing uit mijn omgeving heeft minder vat op mij, andere mensen kunnen me niet meer zo gemakkelijk manipuleren. Ik voel meer zelfvertrouwen, zelfliefde en vooral humor. Ik geniet van mijn leven.

Ook betekent dit dat ik vaker confrontaties aanga en ik dat spannend vind. Laatst had ik een meningsverschil met een docent en mijn hart begon keihard te bonken in mijn zonnevlecht… bewijzen dat ik in mijn kracht kon blijven zonder in te binden, pff, heftig… En natuurlijk hoefde ik niks te bewijzen, dus nadat ik mezelf meerdere malen duidelijk had gemaakt en hij maar bleef pushen heb ik het losgelaten voor het echt kon escaleren in een stand-off. Ik ken mijn innerlijke autoriteit, die hoef ik niet te bewijzen aan anderen (poort 26.6 in open ego: autoriteit). Ik heb nog een heel leven om wijsheid te ontwikkelen over welke gevechten het waard zijn om te voeren, met mijn open emotiecentrum en mijn driedubbele vechterspoort. Ik heb niet poort 28 om me een consistent gevoel te geven wanneer het zinvol is om te vechten. Maar mijn energie verlaat me op het moment dat ik moet stoppen, en dat deed ik snel genoeg, want ik stond gewoon met mijn mond vol tanden bij zoveel koppigheid. Al bleef de boze energie nog de rest van de middag in mijn systeem zitten, in mijn onderbuik, het was niet correct om die naar hem toe te uiten. Gelukkig heb ik hem eruit gelopen, en trouwens ook gepraat met mijn vriendje die wel een gedefinieerd ego én poort 28 heeft en het heerlijk met me eens was (tja). (Oh, hier heb ik een synchroniciteit voor je! Nét op het moment dat ik het woord 'tja' type, mompelt mijn vriendje 'ja' in de kamer hiernaast, haha.)

Er komen veel dingen op mijn pad met het thema innerlijke vs. uiterlijke autoriteit - mensen die blijven pushen, mensen die dominant zijn, niet naar me luisteren etcetera. Laat ik maar niet eens beginnen over mijn ergernissen met de bouwvakkers.

Goed, deze gegrondheid is dus mijn uitgangspunt sinds ik echt vat heb op mijn respons. Als je jezelf bent, ben je automatisch gegrond, klaar, niets meer aan doen. Maar als ik er niet op bedacht ben, schiet ik net zo snel weer in oude gewoonten, en dat zal nog wel zo'n 6 jaar duren. Je cellen hebben 7 jaar nodig om te herprogrammeren. De conditionering zit er stevig in.

Laatst fietste ik langs een vrouw, die me aansprak 'Hallo! Hallo-o! Iets vragen!' Ik was nét bezig met een ingewikkelde manoeuvre om mijn fles in mijn tas te stoppen zonder mijn banaan te pletten terwijl ik tegelijk een bocht nam, zodat ik de gouden kans had eerst mijn intuïtie te negeren en toen mijn onderbuikgevoel. Dus ik stopte gehoorzaam, en ze eiste dat ik haar de weg uitlegde. Ik wist niet hoe snel ik er weer vandoor moest gaan, nadat ik haar afgewimpeld had met een bars 'nee, weet ik niet' (poort 49 in mijn geactiveerde emotiecentrum, de 'nee'-poort, thank god), en er toen volkomen onnodig 'sorry' eraan toevoegde, bang dat ze me iets zou aandoen. Ze kneep haar lippen samen en beende verder. Ik was vooral boos op mezelf omdat ik een fout had gemaakt door haar op me in te laten pluggen, tot ik de dikke buik van een lief meisje zag, die mij herinnerde aan mijn zachtheid en hoe funest het was om zelfhaat te voelen. Ik wachtte voor het stoplicht, deed een beetje zelfhealing, en toen ik de overkant bereikte had ik mezelf weer helemaal omarmd.

Volgende keer beter, dan kan ik mijn 'nee' vast sneller herkennen als iemand op straat me aanspreekt. Met mijn 3/5 profiel van trial en error is het belangrijk om mezelf mijn 'fouten' niet kwalijk te nemen.

Nummer 5: ik twijfel minder, ik vertrouw meer. In plaats van vaak terug te komen op mijn besluiten, ga ik er nu meer vanuit dat ze juist zijn. Dat scheelt tijd en energie. En ik kan me beter toewijden aan waar ik een 'ja' op voel. Ik ben dan authentiek, vol aandacht, liefde en warmte. In plaats van me af te vragen of ik wel een gesprek met die-en-die wil voeren terwijl ik er al lang en breed bij betrokken ben, geef ik me er gewoon aan over in de wetenschap dat ik geen reserves heb, en kijk wat er gebeurt. Ik ben op een aangename manier oppervlakkiger geworden, spontaner, gemakkelijker.

Niet altijd hoor, ik ben het aan het leren. Maar dit zijn de dingen die het voor mij waard maken om Human Design te blijven volgen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten