zaterdag 4 juni 2016

Wat ik allemaal opmerk nu ik Human Design volg

De afgelopen maanden ben ik intensief aan het experimenteren met mijn strategie en autoriteit. Dat houdt in: wachten tot ik tegen iets aanloop om op te responderen. Dat vraagt dat ik mijn ogen, oren en neus openhoud om in contact te blijven met wat er allemaal gebeurt. Anders merk ik niet eens dat ik tegen dingen aanbots. 

Er gebeurde vrij weinig in mijn leven toen ik écht radicaal overschakelde op het wachten. En nu kom ik erachter dat schijnbaar negatieve dingen die ik mezelf in dit proces kwalijk nam juist de correcte consequenties ervan zijn. Een abstracte zin die je niet nog een keer hoeft te lezen, want ik ga voorbeelden geven. 

Voorbeeld nummer 1 is mijn proces van trial en error. Dit komt voor uit mijn 3/5 profiel: de manier waarop ik mijn rol speel in het leven. Uitproberen, ontdekken wat niet werkt, ontdekken wat wel werkt, universaliseren. Ik maakte fouten in mijn begrip van Human Design. Deze fouten waren correct voor mij. Dat ik de afgelopen maanden behoorlijk wat heb gestruikeld, komt niet doordat ik iets fout deed of dat Human Design niet klopt. Het feit dat ik dacht dat wachten (mijn strategie) betekende dat ik passief moest worden of mijn kop in het zand moest steken, heeft mij lang in z'n greep gehouden. Tot ik erachter kwam dat het slechts gaat op het reageren op wat er werkelijk gebeurt, niet wat je denkt dat er gebeurt. Wachten duurt in die zin slechts een milliseconde: de tijd die je nodig hebt om over te schakelen van je hoofd naar de realiteit. Je blijft actief en aanwezig in het moment. Deze ervaring heeft me een diep begrip gegeven van wat wachten nu werkelijk is, omdat ik het heb belichaamd door het eerst fout te doen. 

Voorbeeld nummer 2: ik wilde zoveel wat ik niet had, tijdens het wachten, dat ik mezelf verweet dat mijn open hoofd en open egocentrum overactief waren. Of dat ik ondankbaar was - oei, nu zend ik helemaal de verkeerde vibraties uit! Ik moet me focussen op wat ik wél heb, dan krijg ik daar meer van, dat zegt de Wet van Aantrekking. Nagel aan m'n doodskist, die Wet, vooral als ie dingen suggereert die pas op een dieper niveau waar zijn. 

Het punt is: dit willen van wat er ontbreekt is mijn perspectief. Hoe ik de dingen zie. Weer een facet van Human Design dat mijn kleurplaat verder inkleurt. Wat ik zie in de wereld om me heen, als ik mijn ogen echt open heb, is gericht op de behoeften van mij en mijn geliefden. Op wat ik/we nog niet hebben. 

Ik zie bijvoorbeeld een succesvolle praktijk bij sommige Facebookvrienden voorbijkomen, ik zie wat wel en niet werkt in hun meesterschap (uiteraard gefilterd door mijn eigen beleving). Ik kijk uit naar mensen met wie ik zou kunnen samenwerken. Ik zie wat er ontbreekt in alle bestaande praktijken, wat er niet werkt, wat ik toe te voegen heb. Ik wil meer vrienden, want ik zie op Facebook (de illusie van) hoe andere mensen leuke dingen doen met vrienden en mijn beste vriendin woont nét iets te ver om regelmatig te kunnen zien, maar ik weet dat het mij en mijn vriend goed zou doen om mensen over de vloer te hebben. En dat het hun ook goed zal doen om in ons huis te zijn, want we zijn erg leuke mensen en creëren een fijne sfeer. Ik heb behoefte aan een sociale kring zodat ik mijn leiderschap hierin kan neerzetten. Mijn perspectief (wanting/need) vanuit de persoonlijkheidsnodes zit tenslotte in de poort van leiderschap, 7.4. Met andere woorden: ik zie de leiders van deze wereld om me heen, ik zie waar ik zelf kan leiden, ik zie waar ik af kan treden, ik zie waar de ander af moet treden om de integriteit van het geheel te waarborgen. Ik zie wanneer een groep behoefte heeft aan leiderschap, wat ik kan doen om hierin te voorzien en wanneer dit niet hoeft. 

Dit perspectief is transpersoonlijk. Het is gericht op de behoeften van mijn 'gemeenschap'. Een voorbeeldje in het dagelijks leven: in de supermarkt zie ik de etenswaren die tegemoetkomen aan de behoeften van mij en mijn vriend - maar ik weet ook wanneer ik het los moet laten en hem moet laten kiezen. En ik zie altijd meer dan waar ik in kan voorzien, merk ik. Je kunt vragen 'waarom doe je dit dan niet, waarom nodig je geen mensen uit, waarom creëer je het zelf niet?' Antwoord: mijn strategie en autoriteit. Ik wacht tot dit vanzelf ontstaat. En ondertussen zie ik wat er mist. Dat is geen ondankbare, passieve insteek - het is gewoon mijn perspectief en het heeft een rol.

Anders word ik toch genegeerd. Isolatie vanuit het niet-zelf, the worst. Dan zou ik een feestje organiseren waar niemand naartoe kwam. Dat brengt me op het volgende punt, namelijk: 

Voorbeeld nummer 3: isolatie. Mijn bewuste aarde in 56.3 zorgt ervoor dat ik mensen van me vervreemd, dat ik mezelf isoleer in mijn vastberadenheid om het allemaal zelf te doen. En dat terwijl ik dacht dat ik net zoals alle mensen op Facebook een rijk sociaal leven moet hebben. Volgens mij heb je het al door: ik zit veel op Facebook. Ik ben de afgelopen weken voornamelijk thuisgebleven. Ik zat dagelijks in m'n slaapkamertje met de gordijnen half gesloten. Klinkt misschien zielig voor jou, dierbare lezer, maar voel alsjeblieft geen medelijden. Dat is namelijk mijn ideale omgeving volgens Human Design. Ik deed het niet dáárom, want dan zou ik het uit mijn hoofd gaan doen en dat is niet helemaal de bedoeling. En bovendien niet lang vol te houden. Ik deed het omdat het gewoon fijn voelde. Omdat mijn onderbuikgevoel steeds een 'uh-uh' (nee) voelde bij alle mogelijke andere plannen die mijn vriend opperde. Ik kon het mezelf wel kwalijk nemen dat ik er niet meer op uit ging, want zo gaf ik mezelf de kans niet om tegen dingen aan te lopen - een aanname die ik vanuit mijn profiel 3/5 had gedaan. Maar dit is onjuist. Ik loop juist tegen dingen aan IN mijn 'grot', daar vindt het leven mij. En er zijn meerdere redenen waarom het onjuist was om mezelf kwalijk te nemen dat ik er niet zoveel op uit ga. 

Ten eerste is mijn 'transference' (schuld), de onjuiste motivatie voor mij om iets te doen. Voor mij is het correct om in mijn grot te zitten hopen op iets beters. Tja, dat klinkt naïef en ik voelde me er dan ook in eerste instantie erg ongemakkelijk bij. Maar het werkt wel. Mijn natuurlijke creatieve uiting is (o.a.) deze blog, en daarmee geef ik bepaalde mensen een inkijkje in mijn leven. Dat is hoe ik mensen ontmoet: ik laat ze binnen in mijn grot. Ik moet geobserveerd worden. Zo loop ik tegen dingen aan. Het is niet de bedoeling dat ik ga niksen. Maar tussen twee mutaties in, waarin er weinig gebeurt, kan ik mijn creativiteit gebruiken en op deze manier de wereld in sturen. En dat dit mij nog verder isoleert, soit. Dat is mijn keelpoort 56.3 in actie: determined self-sufficiency.

Ten tweede heb ik een Generator-aura, dus komt het leven vanzelf naar me toe. Ten derde brengt mijn G-centrum me vanzelf waar ik zijn moet. En ten vierde is mijn persoonlijkheidszon 60.3 - self-indulgence, in het accepteren van mijn beperkingen. 

Tot zover de voorbeelden. Ik nam mezelf dus kwalijk dat ik tijd had verspeeld door het hele 'wachten' verkeerd te doen, dat ik me focuste op wat ik niet had, en dat ik mezelf isoleerde door thuis te blijven. Maar dit zijn dus de mechanieken in mijn design die ontstaan als ik correct ben, als ik mezelf ben. Mijn lichaam liet het me ook merken. Mijn knieën begonnen af en toe zeer te doen. Ik ging erop invoelen en ontdekte dat ze mij te zeggen hadden dat ik juist niet zoveel moest lopen/reizen, maar mijn benen onder me op kon trekken en thuis moest blijven, op mijn gat. Dat dit mócht. Mijn intuïtie liet me ten overvloede weten dat ik correct bezig was.

Ik ben ervoor gewaarschuwd, maar ik koos ervoor om het te vergeten. Dat als ik afwijk van het gebaande pad, er dingen zullen gebeuren die niet overeenkomen met mijn verwachtingen of die van anderen, met mijn comfort zone. Dat ik altijd op de rand van de evolutie zal balanceren, en door uniek te zijn het collectief en de 'tribe' van me kan vervreemden. 'Laat je het leven in je de vrije loop, dan kun je nergens meer van op aan.' Dat gevoel. Dat komt omdat al mijn definitie elektromagnetisch is, op één kanaal na. Ik heb er geen grip op. Volgens mijn persoonlijkheid ben ik een Reflector - ik heb ook altijd het gevoel gehad dat ik super open en kwetsbaar was - en mijn Design is een Projector. Pas als ze samenkomen (elektromagnetische definitie) ontstaat er een Generator, een energietype. Ik heb dus letterlijk meer energie dan ik denk of dan mijn lichaam weet. Het is een kwestie van continu voelen wat er gebeurt als ik reageer op het leven. 

Ik ben nog niet zover dat mijn experiment heeft bewezen dat ik ervan op aan kan dat mijn strategie en autoriteit me gidsen en mijn leven veilig stellen, en ik weet ook niet of mijn hoofd daar ooit tevreden mee zal zijn. Maar ik zit in mijn positie als getuige. Ik pen zo eerlijk mogelijk neer wat ik opmerk en ik ben er inderdaad verwonderd over. Als mijn hoofd het voor het zeggen had, was mijn leven heel anders verlopen. Dan had ik mezelf nog steeds van alles verweten wat juist helemaal correct was. 

Het is een proces van overschakelen. Niet niks doen, niet gaan zitten duimendraaien, maar mijn hoofd van het roer halen en mijn strategie en autoriteit volgen. Kijken wat er dan gebeurt en daarop inspelen. In mijn geval betekent dat lange perioden van melancholische vlagen tussen twee mutaties door, waarin ik beperkt ben. Maar deze energie kan ik juist gebruiken voor mijn creativiteit. En wie weet is dat wel precies datgene waarmee mijn transformatiekanaal mijn positie gaat verbeteren. 

Het is een kwestie van wachten op de juiste timing zodat de perfecte vorm kan ontstaan, en niet alles NU, NU, NU willen doen. Dat zou mijn niet-zelf zijn, onder de druk van de globale conditionering dat ik een Manifestor moet zijn. Als ik gewacht heb, en als ik dan eenmaal iets doe, is het enorm bekrachtigend voor mezelf en voor de wereld om me heen. Dus ik heb alle tijd. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen