dinsdag 14 juni 2016

Verbeelding is sexy

Er is iets waar ik me een beetje voor schaam. Maar ik wil het toch graag delen. Misschien dat jullie het zullen herkennen.

Brains is the new sexy, zei een personage in Sherlock alweer een tijdje geleden. Ik weet niet waar die uitspraak vandaan kwam. Het klinkt als iets nieuw-collectiefs, uit de popcultuur. In ieder geval, het werkt wel, want Benedict is natuurlijk ontzettend sexy. Je kunt hele tumblrpagina's met homo-erotische fanart van Sherlock en Watson vinden, als dat is wat je aantrekt. (Dat is overigens niet waar deze bekentenis naartoe gaat - ik ken die tumblrs alleen van horen zeggen!) (Echt waar!)

Ik wil nog een stapje verder gaan. Ik vind verbeelding ontzettend sexy. Datgene wat uitstijgt boven onze realiteit. Datgene wat zo vaak wordt afgedaan als 'niet echt'. En dat terwijl onze hele beschaving gebaseerd is op perspectieven delen en verhalen vertellen. Een beschaving ontstaat niet vanuit een stamgevoel. De werkelijke lijm van een beschaving, dat wat maakt dat wij mensen elkaar kunnen zien, horen en voelen, voorbij de grenzen van onze eigen fysieke realiteit, is verbeelding. Verbeelding is de brug die ons verstand maakt naar een hoger bewustzijn. In mijn verbeelding hou ik van de mensheid als geheel. In de realiteit - begin daar maar niet over. *Denkt aan Orlando*. Maar toch is verbeelding het enige wat mij helpt om daarmee om te gaan.

De kernboodschap van het boek Paper Towns is 'imagine each other complexly'. Dat is wat maakt dat we ons werkelijk in de ander kunnen verplaatsen, dat is waar moraliteit ontstaat, dualiteit betekenis krijgt. Het is het valideren van de ander (NB: valideren is niet goedkeuren, maar het perspectief van de ander begrijpen). Zo krijgt een beschaving vorm.

Oké, ik vind deze blog homogeen worden. Ik wou iets schrijven over schaamte, over mezelf als individu, en niet generaliseren - zit ik ineens in de collectieve kanalen!

Mijn ontboezeming dus, de hele reden dat je deze blog leest, hier komt-ie: ik ben verliefd op imaginaire personages. Nu moet je niet denken dat ik zo'n 'forever alone'-type ben. Dat dit escapisme is. Dit is waarmee we vaak onze passie voor verhalen mee afdoen. The suspension of disbelief is wonderbaarlijk voor zolang het duurt, maar op het moment dat het doek weer neergaat, schudden we ons hoofd en blazen we de luchtkastelen weg. Het was immers niet echt.

Tenminste, ik doe dat. Ik doe mezelf op die manier vreselijk veel geweld aan. De verwondering of verliefdheid die ik overhoud aan een mooi verhaal wordt iets rationeels, iets politieks, iets waar ik met mijn verstand een logica in probeer te scheppen. Dat is hoe mijn verstand geconditioneerd en geschapen is - wat is de onderliggende boodschap van dit verhaal en hoe staat dat in relatie tot deze maatschappij? Ik prik de zeepbel door van mijn eigen onschuldige verwondering. Ik categoriseer het, schep orde in de ervaring. Hoe kon het verhaal zo tot leven zijn gekomen? Wat maakte het goed? Ik probeer de goocheltruc die met mijn verstand is uitgehaald te doorgronden. Ik verwerp mijn romantische inborst.

Ik schrijf zelf een verhaal, en ik ben verliefd op mijn hoofdpersonen. Ik bedoel, dat was de hele reden dat ik zelf een verhaal wilde schrijven. Omdat ik de neiging had verliefd te worden op andermans luchtkastelen, en nu mijn eigen wilde bouwen, in de hoop vat te krijgen op de bouwsteentjes.

Voor mij bestaat verbeelding in het heelal - het bestaat echt, ook al is het ongrijpbaar. Er zijn hele dimensies volgebouwd met alle verhalen die ooit zijn bedacht. Zo stel ik het me tenminste voor. Dit bewustzijn is een herinnering aan ons hogere zelf, dat in een handomdraai een complete realiteit kan manifesteren. Dat is sexy. Dat is namelijk wie wij in wezen zijn, één en al liefde. Liefde is sexy, ik bedoel, duh. Het menselijke verstand kan hier maar een klein deel van bevatten, een nabeeld van deze scheppingskracht, maar genoeg om sexy te zijn voor anderen. Daarom laten we ons ook zo graag prikkelen door andermans verhalen.

Oh nee wacht, dat is mijn bewuste aarde in poort 56, de verhalenverteller, sleutelwoord 'stimulatie' - datgene waarmee ik mijn bijdrage op aarde grond. Deze week geactiveerd met aarde in poort 11, wat er in de praktijk op neerkomt dat ik HEEL VEEL schrijf.

Om verbeelding op aarde te brengen (met andere woorden, te creëren) ontmoet je weerstand, en moraliteit. Wat is immers goed en slecht in je verbeelde realiteit? Hoe wil je dat presenteren? Dit geldt voor alles dat je creëert, niet alleen voor verhalen. Maar in het geval van het creëren van een verhaal, wat wordt je dagelijks schrijfritme, hoe ga je ermee om als de woorden niet willen komen?

Oh, de dilemma's van een open keelcentrum en een door mutatie geformatteerd ritme.

Op die laatste vragen over schrijfritme is een makkelijk antwoord te vinden: strategie en autoriteit (vanuit Human Design). Als ik alleen schrijf in respons en wanneer ik de energie ervoor heb, als een brave Generator, ondervind ik de minimale hoeveelheid weerstand en verwarring omtrent mijn verhaal. De kwestie moraliteit is moeilijker te beantwoorden. Ik ben enerzijds geneigd om dit over te slaan. Ik wil als alwetende verteller élke ervaring van élk personage valideren - dat wil zeggen, voorzien van een emotionele en mechanistische motivatie. Maar ik blijk ook een sterk onderscheidend politiek bewustzijn te hebben, als een bug in mijn schrijfproces dat er maar niet uit gaat. Hallo, onbewuste én bewuste poort 50.

En dat moet ook niet, die bug eruit halen. Die houdt me in contact met de realiteit, die grondt mijn creatie in het 'nu'. Uit alle mogelijkheden die mijn bewuste, onbewuste en onderbewuste verstand kiezen uit het heelal om een verhaal te schrijven, komen er een aantal naar voren, die ik als mens hier op aarde neer kan zetten. Het thema 'gender' is de kern van mijn verhaal, en daaruit ontstaan allerlei personages die dit thema op verschillende manieren belichamen. Er ontstaat een religie uit. Er ontstaat een plot uit. Ik weet niet waar die ideeën vandaan komen. (Dat doet me eraan denken om het boek Big Magic van Elisabeth Gilbert te lenen.) Ik weet niet waarom dit thema me zo fascineert, aangezien ik me identificeer als cisgender en niet de kracht van een eigen doorleefde transitie achter het verhaal kan zetten. (Overigens is dit politiek gezien juist ideaal, omdat er in wezen helemaal geen kloof is tussen verschillende vormen van gender - zolang ik maar goed mijn research doe, kan ik hopelijk een paar steentjes bijdragen om die kloof te dichten die er spijtig genoeg wel is in deze maatschappij.) (Ik heb een onverwacht activistisch trekje en dit is het onderwerp waar ik me tot mijn verbazing het meest mee verwant voel.) (Laten we hopen dat dat verhaal ooit uitgegeven wordt.) (Met mijn maansknoop in 7.4 wil ik tenslotte graag leiden met mijn visie - en mijn hele design is gebaseerd op vernieuwing brengen, maar misschien dat pas na mijn 40e, wanneer mijn maansknoop 13.4 actief wordt, al mijn verzamelde verhalenwijsheid tot uitdrukking komt.)

Ik schrijf ook over de heiligheid van seksualiteit. Er is een term in mijn verhaal, 'ashaza', die zoveel betekent als 'volledige godsgave', de naam die in mijn verzonnen cultuur gegeven wordt aan priesters. Die hebben de kenmerken van wat in onze realiteit in sommige inheemse volkeren 'two spirits' heet. Dit is een paraplu die alle vormen van gender die niet cisgender zijn omvat. Een inheems persoon die 'two spirits' is, is een sjamaan die tussen de werelden kan reizen. De 'two' betekent dat zowel de mannelijkheid als de vrouwelijkheid realiteit zijn voor deze sjamaan in zijn ervaring als mens. Of dat er juist geen identificatie met gender is. (Hallelujah, wat een mijnenveld is het om dit politiek correct te verwoorden.)

'Shaza' betekent gender of godsgave (!), 'a' betekent volledig, of alles. Helaas zijn deze priesters met hun volledige godsgave waarmee ze de dualiteit ontstijgen op genderniveau, ontdaan van hun seksualiteit, en daarmee van hun diepste kracht. Dit wordt zichtbaar in mijn feministische personage, dat het mannelijke en vrouwelijke in evenwicht wil brengen maar zelf de poort van seksualiteit (59) ontbeert om de split te overbruggen. Een ander symptoom hiervan is dat de magie in mijn verzonnen wereld gestold is en niet meer te gebruiken. Het bevrijden van de magie is de climax van mijn verhaal, en tevens de bevrijding van een collectief schuldgevoel. Dat is immers mijn transference (een term vanuit Human Design die mijn niet-zelf motivatie beschrijft.) Schuld bestaat niet, is de spritituele bottom line. Jammer voor degenen die schuld wél als motivatie hebben, trouwens. Dan is dit niet hun verhaal.

Oké, bring it home

Schaamte en schuld. Ik vind het jammer dat de aantrekkelijkheid die ik ervaar omtrent verbeelding is omgeven met zoveel schaamte. Ik zou aan mijn onbewuste willen rammelen en willen zeggen: het bestáát! Het mág sexy zijn, want het is één en al liefde, want verbeelding maakt de brug naar ons hogere zelf! Ik wil het serieus nemen, en niet meer weglachen of me schuldig voelen dat ik niet met fysiek tastbaardere dingen bezig ben. 'Oh haha, ik was echt weg van FitzChevalric, ik heb zelfs fanart gemaakt.' Alsof ik alleen maar mentaal gezond kan zijn als ik aangeef dat ik heus wel weet dat het niet echt is. Maar wat is er mis met passie? Waarom moet er zoiets als 'waarheid' uit een verhaal gedestilleerd worden om het waardevol te maken? Waarom mag de luchtkastelenervaring op zich er niet zijn? Waarom een anonieme gebruikersnaam aannemen als je lid wordt van online fandoms? Misschien ligt het aan mij hoor, en is deze schaamte niet zo'n collectief issue als ik denk. Misschien vecht ik weer eens met mijn eigen spoken. Ik zou mijn eigen onbewuste eens onder de loep moeten leggen om mijn overtuigingen omtrent deze onderwerpen te transformeren. Maar ik krijg daar nog niet zoveel vat op, dus schrijf ik een verhaal, en nu deze blog: stap 1. Wordt vervolgd, de komende tijd.

Welkom in de dingen die heel dicht bij mij staan, en die ik graag wil manifesteren op deze aarde. Oef, dit was volgens mij echt een heel incoherent verhaal. Ik had dus eergisteren 3400 woorden geschreven, tot diep in de nacht, en deze blog is geschreven onder invloed van de schrijfkater. Misschien had ik in deze blog duidelijker moeten kiezen tussen mijn collectieve stem en spreken vanuit mijn ervaring. Nou ja, ik cirkel er omheen en ik kom dichterbij en uiteindelijk kan ik hopelijk bijdragen aan een heuse Nieuwe Orde (mijn Human Design-incarnatiekruis) met nieuwe wetten, normen en waarden. Het blijft me alleen verbazen dat gender het onderwerp is dat door mijn mutatiekanaal van vernieuwing stroomt, voor nu - dit had mijn bewuste verstand écht niet uitgekozen, want er was geen aanleiding toe vanuit mijn persoonlijke ervaring.

Disclaimer: waarschijnlijk klopt de helft van wat ik beweer niet, zoals gewoonlijk, dus geloof me maar niet, want dat doe ik zelf ook niet al teveel. Leve het 3/5-profiel en onbewuste maansknoop in 4.6 in open ajna! Hopelijk zijn mijn 'antwoorden' stimulerend voor anderen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten