maandag 27 juni 2016

Open dag en vallende puzzelstukjes

Ik had eergisteren een open dag van mijn opleiding waarop ik Readings gaf aan belangstellenden. Dat vond ik een erg fijne stap, aangezien ik zó graag de wereld in wilde gaan, dat ik van de weeromstuit een vreemd gevoel van tegenzin in mijn opleiding begon te krijgen, de afgelopen maanden. 

Het begon als een vaag, onbestemd gevoel. Ik had niet meer zoveel zin als gewoonlijk in mijn lessen. Ik zat veel liever met mijn hoofd bij Human Design. Dit gaf me de inzichten en kennis die ik nodig had om de tranceachtige diepte van een Reading tastbaar te maken. Wisselwerkingen tussen aura's, bepaalde terugkerende thema's, niet-zelf gedrag uit open centra - alles wat ik normaal in een Reading tegenkom wordt geconcretiseerd en in context gebracht door de kennis die ik heb van het Human Design-systeem. 

Ik kreeg zo'n gevoel van vervreemding. Met mijn ene been stond ik nog in mijn opleiding, met mijn andere in het studeren op Human Design, duidingen geven en het initiëren van mijn healingpraktijk in de 'echte wereld' - iets wat niet zo één twee drie lukte, aangezien ik niet op zo'n manier in elkaar zit dat ik zoiets zomaar kan neerzetten. Ik heb een paar lijntjes uitgegooid en het is niet aan mij welke hiervan vorm gaat krijgen. 

Het liefst wilde ik me losmaken van de opleiding, want ik had mijn innerlijke kracht eindelijk gevonden, tezamen met het eigenmaken van de vaardigheid van het readen. Ik kan nu mijn hoofd ten dienste van mijn intuïtie gebruiken en heldere beelden schetsen waarbij ik empathisch reageer op de ander, en de reactie van de ander in het oog houd om te voelen hoe het aankomt. Dat stukje 'lichaamstaal' (wordt de ander ongemakkelijk, is die nerveus, is die geraakt in een emotie, begrijpt die iets niet, etc) en hoe het te verwoorden van beelden, daar heb ik me in ontwikkeld. Ik heb veel geleerd over emoties en communicatie. Mijn open keelcentrum heeft zijn stem gevonden. Ik kan nu afdoende communiceren wat ik van binnen zie en voel in heldere metaforen. 

Ik ben op mijn eigen innerlijke autoriteit gaan vertrouwen - ik twijfel niet meer zo aan het innerlijk weten dat ik heb. Eerst had ik zoiets van 'wie ben ik om de ander te zeggen hoe hij of zij in elkaar zit?' maar nu weet ik gewoon dat het klopt wat ik zie. En dat geeft me de vrijheid om de ander daarin heel veel ruimte te laten om zelf te voelen en reflecteren op wat ik aanbied. Met andere woorden: niet dat ik gelijk heb, maar omdat ik 100% op mijn intuïtie vertrouw, laat ik de ander de ruimte om óók op zijn/haar innerlijke autoriteit te vertrouwen. 

Ik zeg zoiets als 'ik zie een bloem met veel vertakkingen waar alle aandacht en energie naartoe gaat, alsof je veel liefde uitwisselt met anderen, en ik voel daarbij heel veel rust. Herken je dat, dat je voor anderen veel rust uitstraalt?' 

Ik vind het namelijk fijn om bij de eerste informatie die ik geef te checken of het klopt, en me verder af te stemmen op datgene dat nu geraakt wordt. Als het antwoord 'ja' is - en dat is het vrijwel altijd, maar het maakt niet uit als het niet zo is - en de ander herkent wat ik zeg, dan zitten we op het goede spoor. Dit is een voorbeeld van een Reading die ik op de open dag gaf. Het verdere verloop ging zo: 

Ze is op zoek naar iets, vertelt de opendagbezoekster, en ze noemt op wat ze allemaal doet, boeken lezen, open dagen bezoeken, cursusonderwerpen uitzoeken... Ik begrijp dat haar aandacht erg naar buiten gaat, via haar hoofd. Dit valt samen met het beeld dat ik bij haar had gezien. Het is niet zo dat haar vertakte bloemetje niet gegrond is, maar meer dat de verbinding tussen boven en onder wazig is. 

Ik kom er op uit dat dit vage gebied het tweede chakra is dat niet genoeg tot uiting komt. De creativiteit van deze persoon mag meer gaan stromen, om de innerlijke volheid te bereiken en daarmee de vervulling te vinden van wat zij buiten zichzelf zocht. Een simpel, elegant verhaal, waar ik me nu niet meer hakkelend doorheen beweeg in een overvloed aan details. Ik gebruik de stem van de ander om me af te stemmen. Ik neem mijn tijd om de juiste woorden te vinden. Ik check of het klopt en of het de ander raakt, en als dat het geval is, neem ik daar de tijd voor. Ik geef haar de ruimte om te voelen, en ik zie dat ze opbloeit en dat ze meer licht in haar ogen krijgt als de creatieve energie bij ons beiden gaat stromen. Ik rond het af met een healing, waarbij ze weer in het gevoel kan zakken. 

Al de dingen die ik hierboven beschreef als zijnde een Reading voor iemand anders, gelden ook voor mij. Want dat is hoe het principe 'Reading' werkt. Ik kan alleen bij de ander lezen wat ook bij mij speelt. Ook mijn aandacht mag dus meer naar mijn creativiteit gaan. Het tweede chakra, het sacrale centrum, mijn allerbelangrijkste centrum. Met dat proces ben ik al een stukje verder, en het was dus ook niet een heel ingrijpend inzicht, meer een bevestiging. En ik voelde heel duidelijk hoe gezond het voor me is om deze blog te schrijven, en mijn inzichten over healing & reading te delen, omdat ik ze in verhalen kan gieten en sommige mensen daar meer aan hebben ipv aan droge kennis. Dus bij deze. Nu heb je een beeld van hoe ik een Reading geef. 

De puzzelstukjes zijn dus weer op hun plek gevallen. De kwestie met die ene docent was nog een versterking van dit gevoel van vervreemding, maar dat is een ander verhaal. 

Ik begin die 63-transit die een hook maakt met de formulering van mijn visie toch wel heel fijn te vinden - wat een plotselinge logica in mijn leven! Op dit moment zit ik in een mutatie, en ik voel de afgelopen dagen zóveel vervulling dat de vreugde zelfs een beetje teveel was voor mijn hart om te bolwerken, zodat ik een paar slagen oversloeg. Ik besef me ook des te beter: dit kan niet altijd zo zijn. Ik kan niet altijd in zo'n intense energie zitten - zo werkt het leven niet en mijn lichaam zou het niet aankunnen. Dus toen ik even weer een leeg gevoel kreeg, verwelkomde ik dat met open armen als onderdeel van de aan/uit puls van mijn mutatiekanaal. Ik zal er vast wel weer mee gaan worstelen, met die leegte, en dat stokken van mijn energie, en het allemaal anders willen en het leven vervloeken dat ik stilsta, maar nu is het in balans. En dáár wil ik me op focussen vandaag (hallo, 52-transit). 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen