woensdag 15 juni 2016

Inzichten in mijn design

Ik heb gisteren mijn officiële Human Design Reading gehad! Jippie! Eindelijk!

Ik wist heel veel al. Dat was een leuke ontdekking: dat mijn kennis gewoon klopt. En daarnaast werden er allerlei nieuwe verbanden gelegd, nieuwe details en energiestromen en logica ingevuld. Ik kreeg lekker lang heel veel aandacht, wat mijn open keelcentrum goeddeed. Vandaag heb ik daar een beetje een kater van, de puls-schakelaar van mijn 3-60 kanaal staat weer uit. Er gebeurt vandaag niks.

Ik ontdekte trouwens dat mijn achternaam heel goed past bij mijn 3-60 kanaal. Mijn energie stokt, van tijd tot tijd, en komt in pulsen. Hij had een mooie metafoor vanuit de I Tjing, over bamboe. Dat een bamboescheut in een puls een heel stuk groeit, en dan stopt en een ring maakt. Er gebeurt een tijdje niks. En dan komt er weer een nieuw stuk, waarna er weer een ring komt. Groeien en stokken. Dit maakt de bamboe sterk. Hij kan wel meebuigen, maar flapt niet heen en weer als een slap vaatdoekje.

Go bamboe!

Wat ik ook leerde, is dat ik mensen ongemakkelijk kan maken met mijn aura. Anderen worden namelijk net zo beïnvloed als ikzelf door de onzekerheid van mijn aan/uit-pulsschakelaar. Ze zullen zoiets hebben van 'er gebeurt niks, waarom zeg je niks, waarom doe je niks?' als ze naast me zitten, en de energie beweegt niet. Het contact gaat met horten en stoten. Ik moest daarom lachen, want dat is precies wat er altijd gebeurt in mijn contact met anderen. Ik heb inmiddels leren leven met dat ongemak dat ik zo veroorzaak, en mijn mond leren houden als dit gebeurt. 'De ongemakkelijke stilte hoeft niet doorbroken te worden', dat idee. Sommige mensen kunnen er niet tegen, excuseren zich en maken zich uit de voeten, gaan van alles volpraten, moeten minachtend lachen of vinden me een weirdo. Nu begrijp ik dit. Het zit letterlijk in mijn aura, deze mutatiepuls. Het veroorzaakt ONZEKERHEID, bij mezelf en anderen. En het is individueel, dus natuurlijk vinden ze me een weirdo. Het is belangrijk voor mij om met de juiste mensen te zijn, daar kan ik mijn gekheid laten zien. Die kan ik met mijn 38 en 39 prikkelen, en dan zijn de anderen daar ontvankelijk voor.

En ik ontdekte dat ik andere mensen nodig heb om dingen te doen. Hoe mijn leven vormkrijgt is niet aan mij, ik hoef me niet te identificeren met dit proces. Dat hangt af van de mensen met wie ik ben. Het is één grote verrassing wat er gaat gebeuren. Met alles moet ik doen alsof ik zwanger ben, gewoon bezig blijven terwijl ik niet weet wat er in mijn buik zit. 
Ik heb wel de individuele puls om richting te geven aan mijn leven, maar hoe dat uiteindelijk tot uiting komt is niet aan mij. Ik mag wachten tot mensen naar me toe komen en me iets vragen, want pas in mijn respons leer ik mezelf kennen. In een groepsveld heb ik een prikkelende puls tot vernieuwing bij te dragen, een logische visie te delen omtrent patronen en ritmes, zonder dat ik zelf een impact kan maken. Ik ben voor het maken van een impact afhankelijk van mensen die wél een invloed hebben. Zij kunnen mijn visie en individuele creativiteit verspreiden. Ik mag gaan accepteren dat we het op deze aarde allemaal samen doen.

Mijn creativiteit is mijn ultieme waarheid - pluto dubbel in poort 1. Met mijn aura kan ik van mezelf bijdragen, niet met mijn woorden. Die zijn voor anderen, die definiëren mijzelf niet. Ik vind het schrijven in een dagboek dan ook zinloos voelen, terwijl het schrijven op een blog juist voelt. Als een ander er iets aan heeft, fijn, voor mezelf hecht ik er niet zo sterk aan, omdat mijn enige ajna-poort onbewust is, mijn verstand dus onbewust werkt, en doordat ie in lijn 6 staat al uitkijkt naar de volgende manier van leven, namelijk gewoon 'ja' zeggen tegen alles wat het leven me brengt. Zonder het met mijn hoofd te hoeven begrijpen in de afgrond springen. (poort 29)

Hij noemde schilderen en schrijven - hij haalde dit uit mijn chart. Poort 56, 13 en poort 1 en de individuele creativiteit. Ik vond dit grappig, want met zijn voorbeelden trof hij precies de ervaringen uit mijn leven. De misvatting die ik had op de kunstacademie: dat er een rode draad in mijn werk moest zitten, een continuïteit. Terwijl ik juist zo in elkaar zit dat ik met vlagen productief ben, en mezelf heel onlogisch en ongepland steeds vernieuw. Geen rode draad te bekennen. Hij had het erover dat een schilder op een bepaalde manier schildert, dan stokt in zijn creatieve proces, en het dan ineens over een andere boeg gooit en denkt 'oh, dit is ook leuk!' Het is dat ik wist wat iemand allemaal uit een Human Design-chart kon halen, en dat ik ervaring heb met helderziende Reading waarin ook verbluffende feiten tevoorschijn worden getoverd, anders zou ik er zwaar van onder de indruk zijn geweest hoe accuraat het allemaal was, terwijl hij me niet kende.

70% van mijn design is onbewust: datgene wat me tot een Generator maakt (sacraal centrum) en mijn bewustzijnscentrum (intuïtie). Mijn twee belangrijkste centra zijn dus onbewust. Dat was een opluchting en zette veel dingen op z'n plek. Ik ben hier op aarde om me over te geven aan mijn lichaamsbewustzijn.

Wat grappig was, dat ik met mijn sacrale centrum langs de lijst met professionals in Nederland had gescand, en een hm-hm bij deze voelde. Maar toen ik zijn chart zag, was ik bang voor overweldiging (want hoofd, ajna (11-56), keel en emoties gedefinieerd, die ik juist open heb). Ik dacht: is dit wel zo verstandig, ben ik dan niet helemaal gaar naderhand? Maar tijdens de Reading activeerde de transit sowieso die bovenste drie centra voor mij, was 56-11 sowieso gedefinieerd. En ja, ik kreeg een gaar hoofd. Maar ik werd tegelijk gevuld met inspiratie. En ik werd aangezet om deze week veel te gaan schrijven.

Bovendien leerde ik dat zenuwachtigheid uit het emotionele centrum voortkomt.

Het is belangrijk om te responderen op wat waarde voor mij heeft in het nu. Te blijven bij mijn eigen onderbuikgevoel, daar mijn waarde in te vinden, en niet mijn eigenwaarde in het bewijzen van mijn liefde aan mijn vriend te gaan zoeken - hij heeft een gedefinieerd ego. Of mijn waarde in wat dan ook buiten me te zoeken. Gelukkig heb ik beide wortelpoorten van doofheid (38 en 39) dus ik laat me niet zo snel iets vertellen door anderen, ik zal in mijn eigen individualiteit blijven.

Ik dacht even 'ik moet massage gaan doen' toen hij het had dat ik met mijn lichaam communiceer en dat dit is wie ik ben, niet mijn expressie. Maar toen ontkrachtte hij die bezorgdheid door later te zeggen dat ik niet poort 46 hoef te verwezenlijken (liefde voor het lichaam). Ik heb juist poort 15, die over het aura gaat. Dus aura-healing is perfect voor mij. En ook mijn open keelcentrum in het vertellen van mijn metaforen aan anderen. Leuk hoe hij mijn zwijgende conclusie over poort 46 dus 'las' op een logische manier in de chart - dit appelleert helemaal aan mijn verwondering over het duiden van dingen voor mensen die kloppen, logisch of abstract. Vanuit Human Design of vanuit helderziendheid.

Hij vroeg met welk oor ik bel - mijn rechter. Hij onthulde dat mijn geactiveerde poort 57 gekoppeld aan het rechteroor is, waarmee ik intuïtief mijn omgeving opvang, en dat ik daarmee kan horen wie gezond voor mij is en wie niet. Ik kreeg even inzicht in poort 57, omdat die vandaag in transit is en ik hem dus ook bewust kan ervaren.

Ook leerde ik dat mensen met het 3/5 profiel in een organisatie vaak de schuld krijgen van dingen die fout gaan. Dat is dus letterlijk wat er gebeurde in mijn lessen met mijn confrontatie met die docent. Ik en twee anderen liepen erg tegen hem aan, voelden aan dat zijn manier van lesgeven niet klopte, dat het niet werkte omdat hij het vanuit zijn hoofd deed. De rest van de groep had nergens last van. En wat gebeurde er? Op het moment dat we dit alledrie uitspraken, werd de 'schuld' weer terug bij ons gelegd. De projectie van lijn 5 in actie. WIJ hadden daar iets in te ontwikkelen. WIJ moesten oplossen in onszelf wat er gespiegeld werd. Het lag niet aan hem, nee hoor. Wij waren de zondebok, het zwarte schaap. Ik vermoed dat we alledrie profiel 3/5 hebben. Maar als ik bij mijn eigen proces blijf, bij mijn eigen waarheid, kan de organisatie me uiteindelijk dankbaar zijn. Want alleen een 3/5 komt erachter wat er niet werkt, kan op zo'n manier vernieuwing brengen. De projectie van anderen op een 3/5 is knap irritant, maar we hebben ook het aanpassingsvermogen om vanuit ons ketterse anarchisme in contact te blijven met wat er gebeurt. En dan kan het verder gaan en evolueren. Ik ben benieuwd hoe het zich ontvouwt.

Ik voel nog steeds een uh-uh (nee) om vrijdag naar de les met die docent te gaan. Maar mijn respons op vrijdagochtend laat ik doorslaggevend zijn. Ik kan best een les missen. Het is alleen jammer dat ik met een paar medecursisten had afgesproken na de les samen te oefenen en dat ik nu ook dát mis. Ik had dit zelf geïnitieerd, en nu komt het dus niet meer goed uit - zie, dat krijg ik ervan als ik 'voor mezelf opkom' door een plan voor te stellen, en een afspraak (belofte) maak. Ik kan mijn wil maar beter niet manifesteren. Ik had me beter kunnen overgeven aan de juiste timing en wachten tot anderen mij zouden vragen om te oefenen. Maar ik was bezorgd dat dit niet zou gebeuren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen