woensdag 8 juni 2016

Intuïtie

Ha! Een voorbeeld van een synchroniciteit, zoals beloofd.

Ik open deze blog. Ik zit in mijn slaapkamer. Voor me is het raam. Er staan steigers op ooghoogte om de hele eerste verdieping. Mijn vingers rusten op de toetsen van mijn laptop. Op het moment dat ik wil beginnen met schrijven, vang ik links van me een miniem geluidje op en trek impulsief mijn gordijn met een ruk dicht, vanuit de intuïtieve flits dat er wel eens iemand in aantocht zou kunnen zijn. En ja, een tel later komt er een bouwvakker voorbijklossen, als in een perfecte choreografie. Geluidje, gordijn dicht, bouwvakker. Grot-privacy: check. Bedankt, poort 57, 10, 5 & 15. Nou ja, je had erbij moeten zijn om ervan onder de indruk te zijn. Het geluidje was echt heel miniem. Het had ook iets anders kunnen zijn. Maar dat gordijn zat dus echt perfect dicht. Op het perfecte moment. De bouwvakker heeft er niets van gemerkt.

Ik wou het gaan hebben over intuïtie, dus dit is weer een mooie synchroniciteit. Flow & intuïtie in de perfecte vorm en timing: mijn kanalen 5-15 en 10-57.

Ken je dat? Ik had vanmorgen een uitslaap-remweg, waarin mijn droom slippend en glijdend af en toe weer grip kreeg op mijn bewustzijn, en ik weer in slaap viel, waarna ik weer wakker werd. In en uit de slaap. Mijn droombewustzijn ging naadloos over in mijn waakbewustzijn. Mijn droom wachtte op me als ik weer in slaap viel, waarna ik de draad weer oppakte en de gebeurtenissen verdergingen.

De droom zelf doet er niet toe. Iets met achtervolging. Waar ik het over wil hebben is het verschil in bewustzijn.

Volgens Human Design is het zo dat ons verstand 's nachts uitgeschakeld is, net zoals onze emoties. Stel je maar voor, als je ergens om rouwt en je valt in slaap. De hele nacht voel je het niet en denk je er niet aan. De volgende ochtend word je wakker en de eerste gedachte is die aan de rouw, en de bijbehorende emoties worden weer actief en cirkeltjes in je hoofd gaan draaien. Wellicht heeft de rouw wel invloed gehad op je slaap. Heb je een rusteloze nacht gehad, waarin je achtervolgd werd, moest vechten of vluchten, of bevroor, als een achtbaan, de ene gebeurtenis na de ander. Zonder dat je het je duidelijk kan herinneren. Maar het gevoel blijft in je lichaam hangen. Je gevoel van welbevinden is door de rouw 's nachts niet veel veranderd, tenzij de slaap zelf je iets heeft goedgedaan. De registratie van je systeem dat je door een moeilijke periode gaat, verdween niet door het slapen, zonder dit te kunnen bedenken of te emotioneel te voelen.

Dat is je intuïtieve bewustzijn. Ons oerbewustzijn. Vechten, vluchten en bevriezen. In het moment, in het lichaam, het ene na het andere, zonder geheugen voor wat er allemaal gebeurd is, maar met de intuïtieve herkenning van de 'bad guy' in de droom op het moment dat die weer opduikt. Wetend wat welbevinden en survival geeft. Zo leven zoogdieren. Ruikend, horend, proevend, alert in het moment.

Ik heb een niet-gedefinieerd verstand en een gedefinieerde intuïtie. Dat betekent dat mijn verstand eigenlijk niet echt vat heeft op alles, mijn gedachten in vlagen komen, mijn denken snel overweldigd is, en ik er niet op kan vertrouwen dat ik informatie altijd op dezelfde consistente manier verwerk. Daarom doe ik ook zoveel ongecontroleerde 'blabla' in deze blog, ben ik een béétje betweterig op het moment dat ik iets uitleg, en klopt het niet altijd (ook al denk ik graag van wel).

Het betekent ook dat mijn intuïtie, mijn instinct in het moment, altijd actief is, en ik er wél van op aan kan. Zoals in het voorbeeld met de bouwvakker. (Jep, die bouwvakkers zijn een issue voor mij, dat had je al wel door.) Het betekent dus dat mijn systeem een ingebouwde voorkeur heeft voor de intuïtie als manier van bewustzijn, en dat ik beter niet teveel op het verstand kan rekenen. Maar dat doet er niet eens toe. Of ze nu gedefinieerd zijn of niet: het punt is, ze zijn er. Half, belabberd-actief, of 100% operational. Ze zijn er en je ervaringen komen daarin binnen. Overdag tenminste. 's Nachts is er alleen de intuïtie, niet het denken, en er is ook zoiets als een 'DreamRave', je chart als je slaapt, die ik niet weet van mezelf. Ik weet dus niet of ik een gedefinieerde intuïtie heb 's nachts. Waarschijnlijk niet, want ik bak er niet veel van in mijn achtervolgingsdromen.

Maar wat ik dus merkte, was de overgang van intuïtie naar verstand. Ik droomde: intuïtie. Ik werd wakker: mijn verstand ging weer aan. Ik viel (heel lucide) in slaap: mijn intuïtie nam het over. Naadloos. Aan-uit. Alsof mijn systeem met een lichtschakelaar speelde.

Dus nu weet ik mijn intuïtie nóg beter te onderscheiden van mijn verstand. Dat is de moraal van dit verhaal. Door je droombewustzijn te vergelijken met je waakbewustzijn, kun je ontdekken wat het verschil is tussen intuïtie en verstand. Dat is een belangrijke vraag, nietwaar. Vooral als je innerlijke autoriteit je intuïtie is. (Of sacraal gegidst door intuïtie, in mijn geval.) Weliswaar heeft niet iedereen een gedefinieerde, altijd-actieve intuïtie, en moet niet iedereen op basis daarvan keuzes maken, maar NIEMAND moet op basis van z'n verstand keuzes maken. Dus zo kun je ontdekken wanneer je verstand de boel zit te bedonderen en wanneer je instinctieve bewustzijn je iets zegt. Door contact te maken met je droombewustzijn.

Nou, dat was weer de les voor vandaag. Ik heb een vriendin die bezig is met lucide dromen, wat ook heel interessant is, maar dit werkte net iets anders. Met lucide dromen kun je misschien het intuïtieve bewustzijn nog verder aanscherpen.

Mijn intuïtie zegt dat de strekking van deze blog waar is. Mijn verstand probeert het in een vorm te gieten, uit te leggen maar slaagt daar niet volledig in, ben ik bang. Als ik een Reading geef aan iemand (dan bedoel ik een helderziende Reading, niet een Human Design-reading), schakel ik ook steeds tussen deze twee. Mijn intuïtie zegt iets, er komen beelden door in mijn hoofd, maar het is nog een hele klus om het in woorden te vatten. Vooral met een open keelcentrum en hoofd. Het zijn twee verschillende vormen van bewustzijn: het intuïtieve, helderziende (poort 57), en het verstandelijke, rationele. Dus dáárom mag ik de tijd nemen om de juiste woorden te vinden. Het is een kwestie van schakelen. En dan ook nog met mijn open emotie-centrum, dat empathisch op de ander reageert en de opgeroepen emoties van de ander probeert te verwerken. Ik kan het allemaal wel, ik heb het inmiddels geleerd in mijn opleiding, maar het is moeilijk. En nu weet ik waarom. En mag ik het dus nog meer omarmen en mezelf de tijd geven. Want dan ontstaan er synchroniciteiten en de perfecte vorm.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen