donderdag 30 juni 2016

Een dag van formaat

Vandaag zijn voor mij alledrie de formatterende kanalen actief: groei, mutatie en focus. De transit activeerde het kanaal van groei en het kanaal van focus. En zelf heb ik het kanaal van mutatie. Deze drie kanalen kenmerken zich doordat ze de rest van je design vormgeven. Ze geven allemaal een hele sterke ruwe energie af, van adrenaline gecombineerd met levenskracht. En dat heb ik geweten! Ik kreeg het zowaar 'druk', een fenomeen dat vooral bekend is doordat het de gelederen van de normalen in deze maatschappij teistert, maar waar ik me met succes aan heb weten te ontworstelen. Dat gevoel dat er van alle kanten gebeurtenissen op je afkomen en mensen aan je trekken, terwijl je al tot aan je nek in je eigen werkzaamheden zit. 

De drie formatkanalen tussen wortel en sacraal

Deze week werken we aan onze achtertuin. We hebben een logé-helper waarmee we een soort pop-up gemeenschap creëren, gisteren kwam mijn beste vriendin helpen, en eergisteren kwamen spontaan mijn vader en zijn vriendin langs. Heel gezellig allemaal. Ik was in mijn element. Ongemerkt bouwde de drukte zich stapje voor stapje op. We zaten ook nog in de nasleep van de verbouwingen aan ons huis, en moeten er steeds achteraan bellen, omdat bepaalde zaken nog niet waren - zijn - geregeld. Vandaag kreeg ik bovendien nog een paar berichten van verschillende mensen over ernstige zaken, die me emotioneel raakten. Ik kreeg per email nieuws waar ik al een tijd op had gewacht - ik kan over een paar weken al bezig met de Rave ABC-cursus van Human Design, en de Living Your Design workshop overslaan. En ik had tussen dat alles door ook nog een onverwachte, leuke ontmoeting met iemand die ik al een hele tijd niet heb gezien. 

Druk dus. Vol ontwikkelingen, groei, verandering, en mijn geconcentreerde aandacht die het allemaal in goede banen probeerde te leiden. 

De persoon waar ik mijn Human Design Reading bij heb gedaan, zei het al. Dat in mijn leven ineens allerlei dingen tegelijk kunnen ontstaan, bijvoorbeeld contacten. Dat komt door mijn kanaal van mutatie, één van de drie formatterende kanalen. Dat werkt volgens een aan/uit puls van verandering, en het geeft vorm aan mijn design door álles een aan/uit puls te geven. Dus mijn (kanaal van) ritme heeft ook een aan/uit puls: soms heb ik geen ritme, soms wel. Soms zit ik in mijn flow, soms niet. 

Dit gecombineerd met de twee andere formatkanalen geeft een, jawel, wat is-ie weer goed gevonden, dag van formaat

De drie kanalen tussen het hoofd en ajna

Vandaag kwam alles tegelijk. En mijn hoofd probeerde het te bolwerken met de door de transit geactiveerde kanalen: het kanaal van abstract denken (links), en mijn transit-hook in het kanaal van logica (rechts). Met andere woorden: mijn hoofd kwam om in de denkprocessen, die op gang waren gebracht door alle ontwikkelingen en veranderingen. Het was net alsof ik een raket met vuur in z'n kont was, met een hele slimme piloot in de cockpit. Al die ruwe energie van de lancering verspreidde zich als een vuurtje door mijn leven en ik zat met opengesperde ogen aan het stuur te kijken of het allemaal wel goed ging. Gelukkig wist het systeem zelf hoe het moest navigeren, anders zou ik ongetwijfeld met enorme kracht ergens te pletter zijn geslagen. 

Maar ik surf vandaag op de golven, in mijn proces van trial en error weliswaar, maar zonder écht grote fouten te maken, door te goochelen met mijn focus. 

Ik blijf het fascinerend vinden hoe de transits van Human Design mijn leven beïnvloeden. Hoe fijn het is om te weten wat er aan de hand is, anders zou ik geen grip hebben op de gebeurtenissen. Dan zou ik denken dat ik enorm overprikkeld was, terwijl in feite mijn hoofd gewoon erg druk is en mijn lichaam vol adrenaline zit. Ja oké, van adrenaline kun je ook behoorlijk opgefokt raken, maar mijn lichaam kan het aan, zolang ik mijn intuïtie maar volg. Ik hoef vandaag minder diep te rusten, kan kilo's fysiek werk verzetten (letterlijk, met al die scheppen aarde die ik vandaag in de nieuwe border heb gegooid) en mijn hoofd hoeft niet stil te zijn. Ik kan de ruwe format-energie gebruiken als hefboom om de dingen die op me afkomen het hoofd te bieden. 

Ik probeer me voor te stellen hoe dit is voor iemand die van zichzelf geen formatkanalen heeft - of erger nog, die geen Generator is. Wat een tsunami moet dat zijn. En als je dan ook nog een open hoofd hebt, net als ik, dan draai je vast helemaal door.

Drukke dag, vandaag, of niet? Sterkte!

maandag 27 juni 2016

Open dag en vallende puzzelstukjes

Ik had eergisteren een open dag van mijn opleiding waarop ik Readings gaf aan belangstellenden. Dat vond ik een erg fijne stap, aangezien ik zó graag de wereld in wilde gaan, dat ik van de weeromstuit een vreemd gevoel van tegenzin in mijn opleiding begon te krijgen, de afgelopen maanden. 

Het begon als een vaag, onbestemd gevoel. Ik had niet meer zoveel zin als gewoonlijk in mijn lessen. Ik zat veel liever met mijn hoofd bij Human Design. Dit gaf me de inzichten en kennis die ik nodig had om de tranceachtige diepte van een Reading tastbaar te maken. Wisselwerkingen tussen aura's, bepaalde terugkerende thema's, niet-zelf gedrag uit open centra - alles wat ik normaal in een Reading tegenkom wordt geconcretiseerd en in context gebracht door de kennis die ik heb van het Human Design-systeem. 

Ik kreeg zo'n gevoel van vervreemding. Met mijn ene been stond ik nog in mijn opleiding, met mijn andere in het studeren op Human Design, duidingen geven en het initiëren van mijn healingpraktijk in de 'echte wereld' - iets wat niet zo één twee drie lukte, aangezien ik niet op zo'n manier in elkaar zit dat ik zoiets zomaar kan neerzetten. Ik heb een paar lijntjes uitgegooid en het is niet aan mij welke hiervan vorm gaat krijgen. 

Het liefst wilde ik me losmaken van de opleiding, want ik had mijn innerlijke kracht eindelijk gevonden, tezamen met het eigenmaken van de vaardigheid van het readen. Ik kan nu mijn hoofd ten dienste van mijn intuïtie gebruiken en heldere beelden schetsen waarbij ik empathisch reageer op de ander, en de reactie van de ander in het oog houd om te voelen hoe het aankomt. Dat stukje 'lichaamstaal' (wordt de ander ongemakkelijk, is die nerveus, is die geraakt in een emotie, begrijpt die iets niet, etc) en hoe het te verwoorden van beelden, daar heb ik me in ontwikkeld. Ik heb veel geleerd over emoties en communicatie. Mijn open keelcentrum heeft zijn stem gevonden. Ik kan nu afdoende communiceren wat ik van binnen zie en voel in heldere metaforen. 

Ik ben op mijn eigen innerlijke autoriteit gaan vertrouwen - ik twijfel niet meer zo aan het innerlijk weten dat ik heb. Eerst had ik zoiets van 'wie ben ik om de ander te zeggen hoe hij of zij in elkaar zit?' maar nu weet ik gewoon dat het klopt wat ik zie. En dat geeft me de vrijheid om de ander daarin heel veel ruimte te laten om zelf te voelen en reflecteren op wat ik aanbied. Met andere woorden: niet dat ik gelijk heb, maar omdat ik 100% op mijn intuïtie vertrouw, laat ik de ander de ruimte om óók op zijn/haar innerlijke autoriteit te vertrouwen. 

Ik zeg zoiets als 'ik zie een bloem met veel vertakkingen waar alle aandacht en energie naartoe gaat, alsof je veel liefde uitwisselt met anderen, en ik voel daarbij heel veel rust. Herken je dat, dat je voor anderen veel rust uitstraalt?' 

Ik vind het namelijk fijn om bij de eerste informatie die ik geef te checken of het klopt, en me verder af te stemmen op datgene dat nu geraakt wordt. Als het antwoord 'ja' is - en dat is het vrijwel altijd, maar het maakt niet uit als het niet zo is - en de ander herkent wat ik zeg, dan zitten we op het goede spoor. Dit is een voorbeeld van een Reading die ik op de open dag gaf. Het verdere verloop ging zo: 

Ze is op zoek naar iets, vertelt de opendagbezoekster, en ze noemt op wat ze allemaal doet, boeken lezen, open dagen bezoeken, cursusonderwerpen uitzoeken... Ik begrijp dat haar aandacht erg naar buiten gaat, via haar hoofd. Dit valt samen met het beeld dat ik bij haar had gezien. Het is niet zo dat haar vertakte bloemetje niet gegrond is, maar meer dat de verbinding tussen boven en onder wazig is. 

Ik kom er op uit dat dit vage gebied het tweede chakra is dat niet genoeg tot uiting komt. De creativiteit van deze persoon mag meer gaan stromen, om de innerlijke volheid te bereiken en daarmee de vervulling te vinden van wat zij buiten zichzelf zocht. Een simpel, elegant verhaal, waar ik me nu niet meer hakkelend doorheen beweeg in een overvloed aan details. Ik gebruik de stem van de ander om me af te stemmen. Ik neem mijn tijd om de juiste woorden te vinden. Ik check of het klopt en of het de ander raakt, en als dat het geval is, neem ik daar de tijd voor. Ik geef haar de ruimte om te voelen, en ik zie dat ze opbloeit en dat ze meer licht in haar ogen krijgt als de creatieve energie bij ons beiden gaat stromen. Ik rond het af met een healing, waarbij ze weer in het gevoel kan zakken. 

Al de dingen die ik hierboven beschreef als zijnde een Reading voor iemand anders, gelden ook voor mij. Want dat is hoe het principe 'Reading' werkt. Ik kan alleen bij de ander lezen wat ook bij mij speelt. Ook mijn aandacht mag dus meer naar mijn creativiteit gaan. Het tweede chakra, het sacrale centrum, mijn allerbelangrijkste centrum. Met dat proces ben ik al een stukje verder, en het was dus ook niet een heel ingrijpend inzicht, meer een bevestiging. En ik voelde heel duidelijk hoe gezond het voor me is om deze blog te schrijven, en mijn inzichten over healing & reading te delen, omdat ik ze in verhalen kan gieten en sommige mensen daar meer aan hebben ipv aan droge kennis. Dus bij deze. Nu heb je een beeld van hoe ik een Reading geef. 

De puzzelstukjes zijn dus weer op hun plek gevallen. De kwestie met die ene docent was nog een versterking van dit gevoel van vervreemding, maar dat is een ander verhaal. 

Ik begin die 63-transit die een hook maakt met de formulering van mijn visie toch wel heel fijn te vinden - wat een plotselinge logica in mijn leven! Op dit moment zit ik in een mutatie, en ik voel de afgelopen dagen zóveel vervulling dat de vreugde zelfs een beetje teveel was voor mijn hart om te bolwerken, zodat ik een paar slagen oversloeg. Ik besef me ook des te beter: dit kan niet altijd zo zijn. Ik kan niet altijd in zo'n intense energie zitten - zo werkt het leven niet en mijn lichaam zou het niet aankunnen. Dus toen ik even weer een leeg gevoel kreeg, verwelkomde ik dat met open armen als onderdeel van de aan/uit puls van mijn mutatiekanaal. Ik zal er vast wel weer mee gaan worstelen, met die leegte, en dat stokken van mijn energie, en het allemaal anders willen en het leven vervloeken dat ik stilsta, maar nu is het in balans. En dáár wil ik me op focussen vandaag (hallo, 52-transit). 

woensdag 15 juni 2016

Inzichten in mijn design

Ik heb gisteren mijn officiële Human Design Reading gehad! Jippie! Eindelijk!

Ik wist heel veel al. Dat was een leuke ontdekking: dat mijn kennis gewoon klopt. En daarnaast werden er allerlei nieuwe verbanden gelegd, nieuwe details en energiestromen en logica ingevuld. Ik kreeg lekker lang heel veel aandacht, wat mijn open keelcentrum goeddeed. Vandaag heb ik daar een beetje een kater van, de puls-schakelaar van mijn 3-60 kanaal staat weer uit. Er gebeurt vandaag niks.

Ik ontdekte trouwens dat mijn achternaam heel goed past bij mijn 3-60 kanaal. Mijn energie stokt, van tijd tot tijd, en komt in pulsen. Hij had een mooie metafoor vanuit de I Tjing, over bamboe. Dat een bamboescheut in een puls een heel stuk groeit, en dan stopt en een ring maakt. Er gebeurt een tijdje niks. En dan komt er weer een nieuw stuk, waarna er weer een ring komt. Groeien en stokken. Dit maakt de bamboe sterk. Hij kan wel meebuigen, maar flapt niet heen en weer als een slap vaatdoekje.

Go bamboe!

Wat ik ook leerde, is dat ik mensen ongemakkelijk kan maken met mijn aura. Anderen worden namelijk net zo beïnvloed als ikzelf door de onzekerheid van mijn aan/uit-pulsschakelaar. Ze zullen zoiets hebben van 'er gebeurt niks, waarom zeg je niks, waarom doe je niks?' als ze naast me zitten, en de energie beweegt niet. Het contact gaat met horten en stoten. Ik moest daarom lachen, want dat is precies wat er altijd gebeurt in mijn contact met anderen. Ik heb inmiddels leren leven met dat ongemak dat ik zo veroorzaak, en mijn mond leren houden als dit gebeurt. 'De ongemakkelijke stilte hoeft niet doorbroken te worden', dat idee. Sommige mensen kunnen er niet tegen, excuseren zich en maken zich uit de voeten, gaan van alles volpraten, moeten minachtend lachen of vinden me een weirdo. Nu begrijp ik dit. Het zit letterlijk in mijn aura, deze mutatiepuls. Het veroorzaakt ONZEKERHEID, bij mezelf en anderen. En het is individueel, dus natuurlijk vinden ze me een weirdo. Het is belangrijk voor mij om met de juiste mensen te zijn, daar kan ik mijn gekheid laten zien. Die kan ik met mijn 38 en 39 prikkelen, en dan zijn de anderen daar ontvankelijk voor.

En ik ontdekte dat ik andere mensen nodig heb om dingen te doen. Hoe mijn leven vormkrijgt is niet aan mij, ik hoef me niet te identificeren met dit proces. Dat hangt af van de mensen met wie ik ben. Het is één grote verrassing wat er gaat gebeuren. Met alles moet ik doen alsof ik zwanger ben, gewoon bezig blijven terwijl ik niet weet wat er in mijn buik zit. 
Ik heb wel de individuele puls om richting te geven aan mijn leven, maar hoe dat uiteindelijk tot uiting komt is niet aan mij. Ik mag wachten tot mensen naar me toe komen en me iets vragen, want pas in mijn respons leer ik mezelf kennen. In een groepsveld heb ik een prikkelende puls tot vernieuwing bij te dragen, een logische visie te delen omtrent patronen en ritmes, zonder dat ik zelf een impact kan maken. Ik ben voor het maken van een impact afhankelijk van mensen die wél een invloed hebben. Zij kunnen mijn visie en individuele creativiteit verspreiden. Ik mag gaan accepteren dat we het op deze aarde allemaal samen doen.

Mijn creativiteit is mijn ultieme waarheid - pluto dubbel in poort 1. Met mijn aura kan ik van mezelf bijdragen, niet met mijn woorden. Die zijn voor anderen, die definiëren mijzelf niet. Ik vind het schrijven in een dagboek dan ook zinloos voelen, terwijl het schrijven op een blog juist voelt. Als een ander er iets aan heeft, fijn, voor mezelf hecht ik er niet zo sterk aan, omdat mijn enige ajna-poort onbewust is, mijn verstand dus onbewust werkt, en doordat ie in lijn 6 staat al uitkijkt naar de volgende manier van leven, namelijk gewoon 'ja' zeggen tegen alles wat het leven me brengt. Zonder het met mijn hoofd te hoeven begrijpen in de afgrond springen. (poort 29)

Hij noemde schilderen en schrijven - hij haalde dit uit mijn chart. Poort 56, 13 en poort 1 en de individuele creativiteit. Ik vond dit grappig, want met zijn voorbeelden trof hij precies de ervaringen uit mijn leven. De misvatting die ik had op de kunstacademie: dat er een rode draad in mijn werk moest zitten, een continuïteit. Terwijl ik juist zo in elkaar zit dat ik met vlagen productief ben, en mezelf heel onlogisch en ongepland steeds vernieuw. Geen rode draad te bekennen. Hij had het erover dat een schilder op een bepaalde manier schildert, dan stokt in zijn creatieve proces, en het dan ineens over een andere boeg gooit en denkt 'oh, dit is ook leuk!' Het is dat ik wist wat iemand allemaal uit een Human Design-chart kon halen, en dat ik ervaring heb met helderziende Reading waarin ook verbluffende feiten tevoorschijn worden getoverd, anders zou ik er zwaar van onder de indruk zijn geweest hoe accuraat het allemaal was, terwijl hij me niet kende.

70% van mijn design is onbewust: datgene wat me tot een Generator maakt (sacraal centrum) en mijn bewustzijnscentrum (intuïtie). Mijn twee belangrijkste centra zijn dus onbewust. Dat was een opluchting en zette veel dingen op z'n plek. Ik ben hier op aarde om me over te geven aan mijn lichaamsbewustzijn.

Wat grappig was, dat ik met mijn sacrale centrum langs de lijst met professionals in Nederland had gescand, en een hm-hm bij deze voelde. Maar toen ik zijn chart zag, was ik bang voor overweldiging (want hoofd, ajna (11-56), keel en emoties gedefinieerd, die ik juist open heb). Ik dacht: is dit wel zo verstandig, ben ik dan niet helemaal gaar naderhand? Maar tijdens de Reading activeerde de transit sowieso die bovenste drie centra voor mij, was 56-11 sowieso gedefinieerd. En ja, ik kreeg een gaar hoofd. Maar ik werd tegelijk gevuld met inspiratie. En ik werd aangezet om deze week veel te gaan schrijven.

Bovendien leerde ik dat zenuwachtigheid uit het emotionele centrum voortkomt.

Het is belangrijk om te responderen op wat waarde voor mij heeft in het nu. Te blijven bij mijn eigen onderbuikgevoel, daar mijn waarde in te vinden, en niet mijn eigenwaarde in het bewijzen van mijn liefde aan mijn vriend te gaan zoeken - hij heeft een gedefinieerd ego. Of mijn waarde in wat dan ook buiten me te zoeken. Gelukkig heb ik beide wortelpoorten van doofheid (38 en 39) dus ik laat me niet zo snel iets vertellen door anderen, ik zal in mijn eigen individualiteit blijven.

Ik dacht even 'ik moet massage gaan doen' toen hij het had dat ik met mijn lichaam communiceer en dat dit is wie ik ben, niet mijn expressie. Maar toen ontkrachtte hij die bezorgdheid door later te zeggen dat ik niet poort 46 hoef te verwezenlijken (liefde voor het lichaam). Ik heb juist poort 15, die over het aura gaat. Dus aura-healing is perfect voor mij. En ook mijn open keelcentrum in het vertellen van mijn metaforen aan anderen. Leuk hoe hij mijn zwijgende conclusie over poort 46 dus 'las' op een logische manier in de chart - dit appelleert helemaal aan mijn verwondering over het duiden van dingen voor mensen die kloppen, logisch of abstract. Vanuit Human Design of vanuit helderziendheid.

Hij vroeg met welk oor ik bel - mijn rechter. Hij onthulde dat mijn geactiveerde poort 57 gekoppeld aan het rechteroor is, waarmee ik intuïtief mijn omgeving opvang, en dat ik daarmee kan horen wie gezond voor mij is en wie niet. Ik kreeg even inzicht in poort 57, omdat die vandaag in transit is en ik hem dus ook bewust kan ervaren.

Ook leerde ik dat mensen met het 3/5 profiel in een organisatie vaak de schuld krijgen van dingen die fout gaan. Dat is dus letterlijk wat er gebeurde in mijn lessen met mijn confrontatie met die docent. Ik en twee anderen liepen erg tegen hem aan, voelden aan dat zijn manier van lesgeven niet klopte, dat het niet werkte omdat hij het vanuit zijn hoofd deed. De rest van de groep had nergens last van. En wat gebeurde er? Op het moment dat we dit alledrie uitspraken, werd de 'schuld' weer terug bij ons gelegd. De projectie van lijn 5 in actie. WIJ hadden daar iets in te ontwikkelen. WIJ moesten oplossen in onszelf wat er gespiegeld werd. Het lag niet aan hem, nee hoor. Wij waren de zondebok, het zwarte schaap. Ik vermoed dat we alledrie profiel 3/5 hebben. Maar als ik bij mijn eigen proces blijf, bij mijn eigen waarheid, kan de organisatie me uiteindelijk dankbaar zijn. Want alleen een 3/5 komt erachter wat er niet werkt, kan op zo'n manier vernieuwing brengen. De projectie van anderen op een 3/5 is knap irritant, maar we hebben ook het aanpassingsvermogen om vanuit ons ketterse anarchisme in contact te blijven met wat er gebeurt. En dan kan het verder gaan en evolueren. Ik ben benieuwd hoe het zich ontvouwt.

Ik voel nog steeds een uh-uh (nee) om vrijdag naar de les met die docent te gaan. Maar mijn respons op vrijdagochtend laat ik doorslaggevend zijn. Ik kan best een les missen. Het is alleen jammer dat ik met een paar medecursisten had afgesproken na de les samen te oefenen en dat ik nu ook dát mis. Ik had dit zelf geïnitieerd, en nu komt het dus niet meer goed uit - zie, dat krijg ik ervan als ik 'voor mezelf opkom' door een plan voor te stellen, en een afspraak (belofte) maak. Ik kan mijn wil maar beter niet manifesteren. Ik had me beter kunnen overgeven aan de juiste timing en wachten tot anderen mij zouden vragen om te oefenen. Maar ik was bezorgd dat dit niet zou gebeuren.

Logisch en abstract denken

Deze blog schreef ik op zondag 12 juni, toen Neptunus uit transit van poort 47 naar poort 63 ging.

Ik dacht gisteravond nog: de combinatie van intuïtieve, helderziende Reading & Human Design lijkt wel wat op de verschillende denkstromen in het hoofd. De abstracte en de logische. Reading is rechterhersenhelft, abstract, vanuit een associatief volledig overzicht inzicht geven, gebaseerd op ervaringen, zonder per se een waarheid in het nu toe te kennen. Human Design is logisch, rationeel, rechtlijnig, gestructureerd, gebaseerd op patronen en betrouwbaar verifieerbare feiten.

Maar toen bedacht ik me: ik heb die twee stromen helemaal niet gedefinieerd in mijn hoofd, dus wat zit ik nou te lullen. Dat is helemaal niet wat ik te bieden heb met mijn carrière.

Maar het was wel 3 maanden de activatie, het kanaal van Abstract denken, het beïnvloedde dus de hele planeet.

De volgende ochtend zag ik dat het kanaal van Abstract denken eindelijk uit transit was, en dat nu poort 63 in transit is, die een hook vormt met mijn poort 4. Het kanaal van Logisch denken. Misschien had ik mijn valse eureka over de twee verschillende vormen van Reading wel op het moment dat die transit erdoor ging. Heb ik nu niks meer aan, behalve als eventueel waardevol mentaal concept. Maar niet iets waar ik nog zekerheid aan kan ontlenen, iets dat ik kan 'doen'.

Woensdag 15 juni 

De professional waarbij ik een reading deed haalde de transit er gisteren ook bij. Hij zei zoiets als: het is grappig dat je nu met die vraag om meer informatie/zekerheid komt (na er al 3 a 4 jaar mee geëxperimenteerd te hebben) want neptunus is (op 12 juni) in poort 63 gekomen. De poort van vragen en twijfels. Die voedt mijn open ajna-poort 4. Die geeft me de druk om zekerheid te vinden. Neptunus beweegt langzaam, dus die activatie is er nog wel even.

Shit, dacht ik. Dat stille hoofd kan ik wel op m'n buik schrijven. Maar toen bedacht ik me: ha, maar 's nachts is mijn hoofd wél stil. Oké. Daar valt mee te leven. Dankjewel, kanaal 63-4, dat je dit hebt bedacht. Je bent zo slecht nog niet.

En toen viel het allemaal wel weer mee.

dinsdag 14 juni 2016

Verbeelding is sexy

Er is iets waar ik me een beetje voor schaam. Maar ik wil het toch graag delen. Misschien dat jullie het zullen herkennen.

Brains is the new sexy, zei een personage in Sherlock alweer een tijdje geleden. Ik weet niet waar die uitspraak vandaan kwam. Het klinkt als iets nieuw-collectiefs, uit de popcultuur. In ieder geval, het werkt wel, want Benedict is natuurlijk ontzettend sexy. Je kunt hele tumblrpagina's met homo-erotische fanart van Sherlock en Watson vinden, als dat is wat je aantrekt. (Dat is overigens niet waar deze bekentenis naartoe gaat - ik ken die tumblrs alleen van horen zeggen!) (Echt waar!)

Ik wil nog een stapje verder gaan. Ik vind verbeelding ontzettend sexy. Datgene wat uitstijgt boven onze realiteit. Datgene wat zo vaak wordt afgedaan als 'niet echt'. En dat terwijl onze hele beschaving gebaseerd is op perspectieven delen en verhalen vertellen. Een beschaving ontstaat niet vanuit een stamgevoel. De werkelijke lijm van een beschaving, dat wat maakt dat wij mensen elkaar kunnen zien, horen en voelen, voorbij de grenzen van onze eigen fysieke realiteit, is verbeelding. Verbeelding is de brug die ons verstand maakt naar een hoger bewustzijn. In mijn verbeelding hou ik van de mensheid als geheel. In de realiteit - begin daar maar niet over. *Denkt aan Orlando*. Maar toch is verbeelding het enige wat mij helpt om daarmee om te gaan.

De kernboodschap van het boek Paper Towns is 'imagine each other complexly'. Dat is wat maakt dat we ons werkelijk in de ander kunnen verplaatsen, dat is waar moraliteit ontstaat, dualiteit betekenis krijgt. Het is het valideren van de ander (NB: valideren is niet goedkeuren, maar het perspectief van de ander begrijpen). Zo krijgt een beschaving vorm.

Oké, ik vind deze blog homogeen worden. Ik wou iets schrijven over schaamte, over mezelf als individu, en niet generaliseren - zit ik ineens in de collectieve kanalen!

Mijn ontboezeming dus, de hele reden dat je deze blog leest, hier komt-ie: ik ben verliefd op imaginaire personages. Nu moet je niet denken dat ik zo'n 'forever alone'-type ben. Dat dit escapisme is. Dit is waarmee we vaak onze passie voor verhalen mee afdoen. The suspension of disbelief is wonderbaarlijk voor zolang het duurt, maar op het moment dat het doek weer neergaat, schudden we ons hoofd en blazen we de luchtkastelen weg. Het was immers niet echt.

Tenminste, ik doe dat. Ik doe mezelf op die manier vreselijk veel geweld aan. De verwondering of verliefdheid die ik overhoud aan een mooi verhaal wordt iets rationeels, iets politieks, iets waar ik met mijn verstand een logica in probeer te scheppen. Dat is hoe mijn verstand geconditioneerd en geschapen is - wat is de onderliggende boodschap van dit verhaal en hoe staat dat in relatie tot deze maatschappij? Ik prik de zeepbel door van mijn eigen onschuldige verwondering. Ik categoriseer het, schep orde in de ervaring. Hoe kon het verhaal zo tot leven zijn gekomen? Wat maakte het goed? Ik probeer de goocheltruc die met mijn verstand is uitgehaald te doorgronden. Ik verwerp mijn romantische inborst.

Ik schrijf zelf een verhaal, en ik ben verliefd op mijn hoofdpersonen. Ik bedoel, dat was de hele reden dat ik zelf een verhaal wilde schrijven. Omdat ik de neiging had verliefd te worden op andermans luchtkastelen, en nu mijn eigen wilde bouwen, in de hoop vat te krijgen op de bouwsteentjes.

Voor mij bestaat verbeelding in het heelal - het bestaat echt, ook al is het ongrijpbaar. Er zijn hele dimensies volgebouwd met alle verhalen die ooit zijn bedacht. Zo stel ik het me tenminste voor. Dit bewustzijn is een herinnering aan ons hogere zelf, dat in een handomdraai een complete realiteit kan manifesteren. Dat is sexy. Dat is namelijk wie wij in wezen zijn, één en al liefde. Liefde is sexy, ik bedoel, duh. Het menselijke verstand kan hier maar een klein deel van bevatten, een nabeeld van deze scheppingskracht, maar genoeg om sexy te zijn voor anderen. Daarom laten we ons ook zo graag prikkelen door andermans verhalen.

Oh nee wacht, dat is mijn bewuste aarde in poort 56, de verhalenverteller, sleutelwoord 'stimulatie' - datgene waarmee ik mijn bijdrage op aarde grond. Deze week geactiveerd met aarde in poort 11, wat er in de praktijk op neerkomt dat ik HEEL VEEL schrijf.

Om verbeelding op aarde te brengen (met andere woorden, te creëren) ontmoet je weerstand, en moraliteit. Wat is immers goed en slecht in je verbeelde realiteit? Hoe wil je dat presenteren? Dit geldt voor alles dat je creëert, niet alleen voor verhalen. Maar in het geval van het creëren van een verhaal, wat wordt je dagelijks schrijfritme, hoe ga je ermee om als de woorden niet willen komen?

Oh, de dilemma's van een open keelcentrum en een door mutatie geformatteerd ritme.

Op die laatste vragen over schrijfritme is een makkelijk antwoord te vinden: strategie en autoriteit (vanuit Human Design). Als ik alleen schrijf in respons en wanneer ik de energie ervoor heb, als een brave Generator, ondervind ik de minimale hoeveelheid weerstand en verwarring omtrent mijn verhaal. De kwestie moraliteit is moeilijker te beantwoorden. Ik ben enerzijds geneigd om dit over te slaan. Ik wil als alwetende verteller élke ervaring van élk personage valideren - dat wil zeggen, voorzien van een emotionele en mechanistische motivatie. Maar ik blijk ook een sterk onderscheidend politiek bewustzijn te hebben, als een bug in mijn schrijfproces dat er maar niet uit gaat. Hallo, onbewuste én bewuste poort 50.

En dat moet ook niet, die bug eruit halen. Die houdt me in contact met de realiteit, die grondt mijn creatie in het 'nu'. Uit alle mogelijkheden die mijn bewuste, onbewuste en onderbewuste verstand kiezen uit het heelal om een verhaal te schrijven, komen er een aantal naar voren, die ik als mens hier op aarde neer kan zetten. Het thema 'gender' is de kern van mijn verhaal, en daaruit ontstaan allerlei personages die dit thema op verschillende manieren belichamen. Er ontstaat een religie uit. Er ontstaat een plot uit. Ik weet niet waar die ideeën vandaan komen. (Dat doet me eraan denken om het boek Big Magic van Elisabeth Gilbert te lenen.) Ik weet niet waarom dit thema me zo fascineert, aangezien ik me identificeer als cisgender en niet de kracht van een eigen doorleefde transitie achter het verhaal kan zetten. (Overigens is dit politiek gezien juist ideaal, omdat er in wezen helemaal geen kloof is tussen verschillende vormen van gender - zolang ik maar goed mijn research doe, kan ik hopelijk een paar steentjes bijdragen om die kloof te dichten die er spijtig genoeg wel is in deze maatschappij.) (Ik heb een onverwacht activistisch trekje en dit is het onderwerp waar ik me tot mijn verbazing het meest mee verwant voel.) (Laten we hopen dat dat verhaal ooit uitgegeven wordt.) (Met mijn maansknoop in 7.4 wil ik tenslotte graag leiden met mijn visie - en mijn hele design is gebaseerd op vernieuwing brengen, maar misschien dat pas na mijn 40e, wanneer mijn maansknoop 13.4 actief wordt, al mijn verzamelde verhalenwijsheid tot uitdrukking komt.)

Ik schrijf ook over de heiligheid van seksualiteit. Er is een term in mijn verhaal, 'ashaza', die zoveel betekent als 'volledige godsgave', de naam die in mijn verzonnen cultuur gegeven wordt aan priesters. Die hebben de kenmerken van wat in onze realiteit in sommige inheemse volkeren 'two spirits' heet. Dit is een paraplu die alle vormen van gender die niet cisgender zijn omvat. Een inheems persoon die 'two spirits' is, is een sjamaan die tussen de werelden kan reizen. De 'two' betekent dat zowel de mannelijkheid als de vrouwelijkheid realiteit zijn voor deze sjamaan in zijn ervaring als mens. Of dat er juist geen identificatie met gender is. (Hallelujah, wat een mijnenveld is het om dit politiek correct te verwoorden.)

'Shaza' betekent gender of godsgave (!), 'a' betekent volledig, of alles. Helaas zijn deze priesters met hun volledige godsgave waarmee ze de dualiteit ontstijgen op genderniveau, ontdaan van hun seksualiteit, en daarmee van hun diepste kracht. Dit wordt zichtbaar in mijn feministische personage, dat het mannelijke en vrouwelijke in evenwicht wil brengen maar zelf de poort van seksualiteit (59) ontbeert om de split te overbruggen. Een ander symptoom hiervan is dat de magie in mijn verzonnen wereld gestold is en niet meer te gebruiken. Het bevrijden van de magie is de climax van mijn verhaal, en tevens de bevrijding van een collectief schuldgevoel. Dat is immers mijn transference (een term vanuit Human Design die mijn niet-zelf motivatie beschrijft.) Schuld bestaat niet, is de spritituele bottom line. Jammer voor degenen die schuld wél als motivatie hebben, trouwens. Dan is dit niet hun verhaal.

Oké, bring it home

Schaamte en schuld. Ik vind het jammer dat de aantrekkelijkheid die ik ervaar omtrent verbeelding is omgeven met zoveel schaamte. Ik zou aan mijn onbewuste willen rammelen en willen zeggen: het bestáát! Het mág sexy zijn, want het is één en al liefde, want verbeelding maakt de brug naar ons hogere zelf! Ik wil het serieus nemen, en niet meer weglachen of me schuldig voelen dat ik niet met fysiek tastbaardere dingen bezig ben. 'Oh haha, ik was echt weg van FitzChevalric, ik heb zelfs fanart gemaakt.' Alsof ik alleen maar mentaal gezond kan zijn als ik aangeef dat ik heus wel weet dat het niet echt is. Maar wat is er mis met passie? Waarom moet er zoiets als 'waarheid' uit een verhaal gedestilleerd worden om het waardevol te maken? Waarom mag de luchtkastelenervaring op zich er niet zijn? Waarom een anonieme gebruikersnaam aannemen als je lid wordt van online fandoms? Misschien ligt het aan mij hoor, en is deze schaamte niet zo'n collectief issue als ik denk. Misschien vecht ik weer eens met mijn eigen spoken. Ik zou mijn eigen onbewuste eens onder de loep moeten leggen om mijn overtuigingen omtrent deze onderwerpen te transformeren. Maar ik krijg daar nog niet zoveel vat op, dus schrijf ik een verhaal, en nu deze blog: stap 1. Wordt vervolgd, de komende tijd.

Welkom in de dingen die heel dicht bij mij staan, en die ik graag wil manifesteren op deze aarde. Oef, dit was volgens mij echt een heel incoherent verhaal. Ik had dus eergisteren 3400 woorden geschreven, tot diep in de nacht, en deze blog is geschreven onder invloed van de schrijfkater. Misschien had ik in deze blog duidelijker moeten kiezen tussen mijn collectieve stem en spreken vanuit mijn ervaring. Nou ja, ik cirkel er omheen en ik kom dichterbij en uiteindelijk kan ik hopelijk bijdragen aan een heuse Nieuwe Orde (mijn Human Design-incarnatiekruis) met nieuwe wetten, normen en waarden. Het blijft me alleen verbazen dat gender het onderwerp is dat door mijn mutatiekanaal van vernieuwing stroomt, voor nu - dit had mijn bewuste verstand écht niet uitgekozen, want er was geen aanleiding toe vanuit mijn persoonlijke ervaring.

Disclaimer: waarschijnlijk klopt de helft van wat ik beweer niet, zoals gewoonlijk, dus geloof me maar niet, want dat doe ik zelf ook niet al teveel. Leve het 3/5-profiel en onbewuste maansknoop in 4.6 in open ajna! Hopelijk zijn mijn 'antwoorden' stimulerend voor anderen. 

vrijdag 10 juni 2016

Confrontatie 2.0: met een open emotiecentrum en een open keelcentrum

De bouwvakkers zijn weg. Grotendeels dan. Natuurlijk zijn er nog een paar dingen uitgelopen, zoals dat gaat met bouwprojecten. Maar de steigers rond het huis zijn weg en ze bellen niet meer aan. Op het moment dat ik dit zit te typen zie ik geen voorbijklossende bouwvakkers meer uit het raam van mijn slaapkamer, maar twee mussen die onder de dakrand vliegen, met dat typische prrrt-geluid van hun vleugels. Huismussen. Ja, we kunnen weer huismussen zijn, mijn vriend en ik, en wat zijn we daar blij mee!

Een mooi inleidend synchroniciteitje - weer een voorbeeld van mijn 5 -15-kanaal. Maar het heeft verder niks met deze blog te maken. Of eigenlijk ook wel, want dit thema gold ook voor die bouwvakkers.

Ik wou het vandaag gaan hebben over mensen bij wie je je niet veilig voelt. Het dilemma: heeft dit je wat te leren en moet je de veiligheid in jezelf zoeken? Of is het een teken dat je zo snel mogelijk alle banden met die persoon moet verbreken?

Die bouwvakkers zijn weg en uit m'n systeem, dus daar hebben we het niet meer over. Opgeruimd staat netjes - een kwestie van de storm uitzitten.

Maar wat nog speelt is het dilemma rond een docent. Vorige week was er een incident in mijn les waarin ik voor mijn gevoel opkwam en hij zijn mening bleef pushen, tot ik zei: 'maar ik begrijp wat je bedoelt' en hij tevreden wegliep. Ik was zo boos, dat ik de rest van de dag de adrenaline uit mijn lichaam moest lopen. Ik was boos op hem, natuurlijk. Ik verwoorde mijn gevoel meerdere keren, op verschillende manieren, om hem te laten begrijpen dat zijn mening over wat hij van mij zag niet waar was. Hij bleef eroverheen gaan. Tot ik letterlijk met mijn mond vol tanden stond en de energie om te reageren me verliet. Vanuit mijn strategie en innerlijke autoriteit deed ik alles dus uitstekend. Ik verloor me niet in niet-zelf-gedrag, door hetzij mijn waarheid te verbergen, hetzij mezelf te gaan bewijzen en hem te overtuigen. Ik bleef bij mezelf. Ik was wijs.

Maar wat was ik boos. Elke keer als ik eraan terugdacht twijfelde ik of ik wel door moest gaan met mijn opleiding. Ik voelde me namelijk niet meer veilig. Ik dacht: als deze opleiding me leert om mijn gevoel te volgen, en de docent gaat daar met zijn autoriteit overheen, dan klopt er iets niet. De kwetsbare openheid die ik heb als ik een Reading aan iemand geef tijdens de lessen, zorgt ervoor dat ik hem niet zie aankomen. En dat hij op een vervelende manier binnen kan dringen.

Vandaag, toen ik mijn boosheid in de les uitsprak bij een andere - ontzettend lieve, warme - docente, kon het eindelijk oplossen. Ik ontdekte dat ik vooral bang was dat ik me zou laten meeslepen in oude patronen, in mijn niet-zelf dat niet tegen confrontatie kan (open emotiecentrum). Of juist in mijn niet-zelf dat zich als een gek wil bewijzen (open egocentrum) door slimmer te zijn dan hem (open hoofdcentra). Of in mijn niet-zelf dat zich afsluit en geen woord meer zegt (open keelcentrum). Omdat ik voor mijn gevoel de controle verloor op het moment dat ik zei 'maar ik begrijp wat je bedoelt', was ik bang dat dit weer zou gaan gebeuren, en deze keer écht. Dat ik niet eens meer voor mezelf op zou kunnen komen.

Eigenlijk was ik dus bang om een fout te maken. De fout om mezelf kwijt te raken, om me uit mijn autoriteit te laten duwen, juist nu ik er zo lekker inzit. Alsof ik mezelf aan het bewijzen moet door zo stevig gegrond te zijn in mijn autoriteit, doordat ik dit aan mensen heb verteld (en hier heb beschreven) en ze nu van me verwachten dat ik dit altijd zal zijn. Want anders val ik door de mand, verandert de positieve projectie van anderen weer in een negatieve, zullen mensen afhaken, en ben ik al helemaal nergens. Mijn ultieme angst is om geïsoleerd te raken en alleen achter te blijven, zodat niets en niemand in het leven me meer zal benaderen en ik langzaam wegkwijn.

Ik had mijn boosheid namelijk uitgesproken in de les, maar vervolgens gingen anderen erop reageren en werd het onderwerp totaal bij me weggehaald en werd ik er verder niet meer bij betrokken, alsof het zo klaar voor me was. Ik kon er niet meer tussenkomen. Daar had ik de energie niet voor. En ik werd er niet toe uitgenodigd. Een beetje bitter, juist omdat ik bang ben om geïsoleerd en genegeerd te zijn. Maar op frequentieniveau was dit de onbewuste erkenning van het feit dat mijn open keelcentrum er nog niet aan toe was om een conclusie te presenteren. Een schrale troost, maar wel één die me het laatste puzzelstukje gaf.

Op het moment dat ik dit allemaal doorzag, kon ik mezelf vergeven. En toen loste die boze knoop in mijn onderbuik op. En nu kan ik mijn conclusie wel presenteren, dus doe ik het maar hier. Tja, ik volg de stroom van het leven. Met mijn open keelcentrum kan ik nou eenmaal niet 'assertief' zijn op de manier van de gehomogeniseerde wereld. Maar ik kan wél bij mezelf blijven en voor mijn waarheid opkomen, dat weet ik ook wel. Op het moment dat het nodig is sta ik mijn mannetje. Mijn hoofd heeft daar alleen andere ideeën over dan mijn sacrale centrum dat alleen energie genereert voor een strijd die het waard is gestreden te worden.

Vrijdag is die docent er weer. Ik ga heel goed naar mijn innerlijke autoriteit luisteren, want als ik een innerlijke 'ja' voel op de vraag of ik naar die les moet gaan, zal ik de energie hebben om met hem om te gaan. En dat kan betekenen dat er helemaal geen confrontatie komt. Maar het kan ook het andere uiterste betekenen: dat ik volledig de controle kwijt zal raken en uit mijn autoriteit zal gaan. Maar dan zal ik ook daar de energie voor hebben. Dan zal ik ermee kunnen dealen.

Het punt is namelijk, ik wil niet stoppen met mijn opleiding. En als ik zeg dat ik me bij die docent niet veilig voel, leggen ze het in deze opleiding weer terug bij mij. Dan wordt het huiswerk. Moet ik er hallo tegen zeggen, het helen, de kern ervan vinden, etcetera. Natuurlijk kan ik er écht een punt van maken, en dan heb ik wel het idee dat ze het serieus zullen nemen, maar zo dramatisch voel ik het nou ook weer niet. Het is alleen mijn plezier in de opleiding dat erdoor aangetast zou worden. Dat 1/3 van mijn lessen (we hebben 3 docenten) aan me voorbij zal gaan omdat ik me door hem niets meer zal laten vertellen. Dus als ik een innerlijke 'ja' voel vrijdag, zal ik proefondervindelijk gaan vaststellen of ik me nu weer veilig genoeg voel om me net zo kwetsbaar op te stellen als anders. Of dat ik eruit moet breken. Dat zal het moment uitwijzen, en dan kan ik erop reageren met wat ik in me heb.

Het is allemaal goed. Ik doe mijn innerlijke werk, met een beetje weerstand weliswaar - die houding in mijn opleiding om alles terug bij jezelf te leggen kan soms knap irritant zijn - maar het blijkt toch weer mijn redding te zijn. Om te verzachten, me te laten raken door de liefde van anderen. Mijn hart weer te openen.

Ik zou alleen zo verdomd graag willen dat andere mensen me in zulke situaties zouden zien als een sterk persoon op een rustige, wijze manier, in plaats van dat oh zo vermoeiende imago van het verlegen, angstige meisje op mij te projecteren. Mijn terughoudendheid wordt dan aangezien voor niet-durven, en het laten afweten van een continue krachtige stem wordt gezien als iets dat een afspiegeling is van een verzwakking vanbinnen. Ik voel dat ze het doen. Ik hoor het in hun woorden. Ik vang het op uit hun gedachten. Het is niet mijn zaak, wat andere mensen van me denken. Maar dat betekent niet dat ik het niet doorheb of erdoor geraakt word. Ik weet wat waar is - en deze gebeurtenissen hebben me precies dát te leren. Om mijn eigen waarheid te valideren, ook al doen anderen dat niet en heb ik niet altijd de energie om het uit te spreken. Om helemaal los te laten wat andere mensen denken, ook al is het onjuist.

Te denken: sommige gevechten zijn het niet waard om te voeren. En om juist op dát moment de mogelijkheid toe te laten om weer in mijn hart te komen en te verzachten, dat is waar meesterschap. Een open centrum is tenslotte een leerschool in het leven. Ik vind het nog een hele uitdaging om daarin een bondgenoot te zien, in plaats van een vijand. Tegen de tijd dat ik 84 ben zal ik het hopelijk een beetje onder de knie hebben.

donderdag 9 juni 2016

Persoonlijke overleving en verrassend altruïsme

In mijn vorige blog had ik het al over het centrum van intuïtie. Dat is een centrum dat in de traditionele chakraleer niet voorkomt - er zijn negen Human Design-centra, en maar 7 chakra's.*

Human Design bedoelt met intuïtie het oerinstinct dat opereert in het moment, via het lichaam. De intuïtie wordt in de chakraleer geschaard onder het 6e chakra (helderziendheid, inzicht, beeldende intuïtie en dromen), het 1e chakra (veiligheid en overleven) en het 2e chakra (lekker in je lijf zitten).

Deze drie aspecten komen volgens Human Design uit het intuïtiecentrum. De bijbehorende organen zijn de milt en het lymfesysteem, en de officiële naam voor dit centrum is dan ook het Miltcentrum. De milt is immers het orgaan dat het bloed filtert, waarna het lymfesysteem ervoor zorgt dat alle ziektekiemen worden opgeruimd. Het is het centrum van gezondheid en welbevinden. Wie het niet gedefinieerd heeft, ervaart altijd het gevoel niet helemaal lekker in z'n vel te zitten, te kwakkelen of vaak ziekjes te zijn. Onder invloed van de gezondheid van een persoon met gedefinieerde intuïtie kan hij zich wél goed voelen. Daardoor kan hij vasthouden aan situaties die vanuit breder perspectief eigenlijk niet goed voor hem zijn.

Mijn weg voert me de laatste dagen langs dit centrum, alsof er even een schijnwerper op wordt gericht. Met behulp van een ingenieuze show-don't-tell onderwijst het leven me in de kenmerken van de intuïtie. (Zie vorige blog.)

Ik heb het centrum 'gedefinieerd': mijn intuïtie is dus altijd actief en mijn lymfesysteem verwerkt ziektekiemen op een consistente manier. Ik ben dan ook bijna nooit ziek. Griepjes en verkoudheden gaan over het algemeen aan mij voorbij. Als ik wel ziek ben, is er écht iets aan de hand. Dit is het teken dat ik gedurende langere tijd de signalen van mijn lichaam heb genegeerd. Op de middelbare school en de kunstacademie deed ik dat. Gevolg: mijn genetische aanleg voor eczeem kwam als een razende tot uiting. Ik ben nu eindelijk zover dat mijn lichaam de balans ver genoeg heeft hersteld om mij weer een consistent gevoel van welbevinden te geven.

Mijn chart. Het milt- of intuitiecentrum is het bruine driehoekje links.

Mijn intuïtie werkt onbewust, omdat op de chart mijn kanalen daarin niet volledig zwart zijn, maar (grotendeels) rood. Ik heb de afgelopen drie jaar stapje voor stapje inzicht gekregen in het gevoel van dit centrum. Ik ben me, met andere woorden, bewust geworden van het intuïtieve bewustzijn. Dat was nog best lastig. Het miltcentrum spreekt namelijk heel zachtjes, en maar één keer. Als je de waarschuwing niet hebt gehoord, jammer dan, en betaal de prijs. Dit komt doordat de intuïtie alleen in het moment gewaar is en onze zintuigen elk moment weer nieuwe informatie doorgeven, waaruit weer een ander signaal komt.

Het hoofd spreekt twee keer zo hard als het instinct. En de emoties spreken weer twee keer zo hard als het hoofd. Met andere woorden: ons overlevingsinstinct is erg kwetsbaar.

Ik heb een cursus Intuïtieve Ontwikkeling gedaan die overliep in Healing en nu in Reading. Ik heb geleerd om naar de zachte stem van mijn intuïtie te luisteren. Om mijn hoofd stil te laten zijn en het onderscheid tussen al die verschillende stemmen in mij te maken. Dat heeft erin geresulteerd dat ik nu uitstekend in staat ben om met mijn lichaam te communiceren. Dat ik weet (en doe) wat nodig is voor mijn welbevinden op dit moment. Een slokje water, mezelf even masseren, uit het zonlicht, een wandeling maken… En ook de kleine pijntjes en kwaaltjes van het menselijk lichaam kunnen op mijn begrip rekenen. Soms zijn ze versluierd of nog niet echt merkbaar. Maar ik vang ze nu véél eerder op dan vroeger. Ik ga ernaartoe met mijn aandacht, voel, word gewaar wat ze nodig hebben, en geef ze dat.

Graag maak ik mijn blogs tastbaar**. Dus als ik schrijf dat ik stil mag zitten, thuis mag blijven, in plaats van mijn isolatie te doorbreken, dan geef ik hierbij een fysiek voorbeeld. Mijn lichaam onderstreepte dit namelijk door pijntjes in mijn knieën. Die waren al langere tijd onder de oppervlakte aanwezig (die pijntjes, hè, niet die knieën, we zijn hier niet aan het zwemmen, even je aandacht erbij houden) maar door een Reading van een medecursist werd ik het me gewaar. En toen ik ermee in contact trad voelde ik dus deze boodschap.

Dat kan misschien lijken alsof jij dit ook moet kunnen. Alsof jij ook zo'n goed lichaamsbewustzijn zou moeten hebben. Alsof de instinctieve intuïtie te trainen is voor iedereen, waarna je een bepaalde vaardigheid verkrijgt die iedereen in potentie bezit. Maar dat is niet zo. Ongeveer de helft van de mensen kan dit trainen, de andere helft zal het altijd in vlagen blijven ervaren, omdat het centrum open is. En dat is ook goed. Zo kunnen ze de wijsheid ontwikkelen om niet vast te houden aan situaties die niet goed voor ze zijn. Zo voelen ze heel duidelijk hoe gezond de ander is, en kunnen ze die gidsen in de richting van gezondheid.

Dat was mijn boodschap. Altruïstisch hè? So unlike me, helemaal niet navelstaarderig, ik sta er versteld van. Mijn onbewuste 10-57-kanaal is puur voor mijn eigen overleving, niet voor die van anderen.

En mijn profiel 3/5 is ook al niet echt bezig met het welzijn van de ander. Lijn 3 is bewust, en die is op zichzelf gericht, op z'n pessimisme en z'n eigen proces van trial en error. Maar lijn 5 is onbewust en transpersoonlijk, generaliseert graag ervaringen voor anderen om ze te leiden. Als ik anderen help, gaat dat dus onbewust. Vandaar dat ik het zo opmerkzaam vond dat het nu bewust gaat - ik ben van mezelf gewend dat ik voornamelijk in mezelf geïnteresseerd ben, niet in de ervaring van anderen. Tja, dat is eerlijk. Met poort 13.4 word ik het vaak moe om naar mensen te luisteren. Maar ach, dat hoort erbij. Dat zal me leren om de verkeerde mensen op me in te laten pluggen. Want daar raak ik écht uitgeput van. Als mijn sacrale centrum de energie heeft voor contact, merk ik het minder. Ik kan niet zeggen dat ik graag luister naar mensen in het algemeen. Maar wel als ik je mag, en als mijn onderbuikgevoel 'ja' zegt. Dus vat dit niet verkeerd op. Check. Dit is ook mijn 3/5 profiel: de paranoia van lijn 5, die bang is fouten te maken waarmee de projectie van anderen op hem negatief wordt. Die mijn poort van vervreemding (56) naarstig in het oog houdt om te speuren naar potentieel vervreemdende opmerkingen die me kunnen isoleren.

Maar goed, genoeg navelstaarderij, ik had het gevoel dat ik het moest zeggen, dus hopelijk heeft een dierbare lezer er ook iets aan. Waarschijnlijk komt mijn ene bewuste poort 50 dan nog even om de hoek kijken: hier een hap waardevolle waarden voor uw plezier, ten behoeve van de zorg voor de ander. Pff, snel weer weg met die verantwoordelijkheid, laat ik een tv-serie gaan kijken.

*Het negende centrum is het ego-centrum, dat zich sinds het ontstaan van het chakrasysteem heeft afgesplitst van het G-centrum. Beide staan representatief voor verschillende aspecten van het hartchakra, zoals eigenwaarde en liefde. Het ego-centrum geeft daarbij onderdak aan een gezond of ongezond ego, dat op het materiële vlak van het leven goed uit de voeten kan, en het G(ps)-centrum gaat over je richting in het leven, liefde in al haar verschillende vormen, en identiteit. Zelf vind ik het ego-centrum erg veel raakvlakken hebben met het zonnevlechtchakra zoals dat in mijn opleiding wordt onderwezen. Volgens de oude chakraleer is dat de traditionele plaats van het ego. Maar in Human Design is het solar plexus-centrum juist de herberg van de emoties. Het heeft me 4 jaar gekost om hier achter te komen. Ik mocht blijkbaar eerst alle verschillen zelf aan den lijve ondervinden, hypotheses opstellen en invoelen, voor ik door een serendipiteit van het leven deelgenoot werd gemaakt van de kennis over de overgang van 7 naar 9 centra.

**Ook al is al geruime tijd het kanaal van Abstract Denken gedefinieerd door de planeten, die mij een beetje doet zweven en het me onmogelijk maakt om mijn hoofd tot die weldadige essentie-rust in de kern te brengen. Nog even uitzingen… Eind juni zou het volgens mij weer voorbij zijn.

woensdag 8 juni 2016

Intuïtie

Ha! Een voorbeeld van een synchroniciteit, zoals beloofd.

Ik open deze blog. Ik zit in mijn slaapkamer. Voor me is het raam. Er staan steigers op ooghoogte om de hele eerste verdieping. Mijn vingers rusten op de toetsen van mijn laptop. Op het moment dat ik wil beginnen met schrijven, vang ik links van me een miniem geluidje op en trek impulsief mijn gordijn met een ruk dicht, vanuit de intuïtieve flits dat er wel eens iemand in aantocht zou kunnen zijn. En ja, een tel later komt er een bouwvakker voorbijklossen, als in een perfecte choreografie. Geluidje, gordijn dicht, bouwvakker. Grot-privacy: check. Bedankt, poort 57, 10, 5 & 15. Nou ja, je had erbij moeten zijn om ervan onder de indruk te zijn. Het geluidje was echt heel miniem. Het had ook iets anders kunnen zijn. Maar dat gordijn zat dus echt perfect dicht. Op het perfecte moment. De bouwvakker heeft er niets van gemerkt.

Ik wou het gaan hebben over intuïtie, dus dit is weer een mooie synchroniciteit. Flow & intuïtie in de perfecte vorm en timing: mijn kanalen 5-15 en 10-57.

Ken je dat? Ik had vanmorgen een uitslaap-remweg, waarin mijn droom slippend en glijdend af en toe weer grip kreeg op mijn bewustzijn, en ik weer in slaap viel, waarna ik weer wakker werd. In en uit de slaap. Mijn droombewustzijn ging naadloos over in mijn waakbewustzijn. Mijn droom wachtte op me als ik weer in slaap viel, waarna ik de draad weer oppakte en de gebeurtenissen verdergingen.

De droom zelf doet er niet toe. Iets met achtervolging. Waar ik het over wil hebben is het verschil in bewustzijn.

Volgens Human Design is het zo dat ons verstand 's nachts uitgeschakeld is, net zoals onze emoties. Stel je maar voor, als je ergens om rouwt en je valt in slaap. De hele nacht voel je het niet en denk je er niet aan. De volgende ochtend word je wakker en de eerste gedachte is die aan de rouw, en de bijbehorende emoties worden weer actief en cirkeltjes in je hoofd gaan draaien. Wellicht heeft de rouw wel invloed gehad op je slaap. Heb je een rusteloze nacht gehad, waarin je achtervolgd werd, moest vechten of vluchten, of bevroor, als een achtbaan, de ene gebeurtenis na de ander. Zonder dat je het je duidelijk kan herinneren. Maar het gevoel blijft in je lichaam hangen. Je gevoel van welbevinden is door de rouw 's nachts niet veel veranderd, tenzij de slaap zelf je iets heeft goedgedaan. De registratie van je systeem dat je door een moeilijke periode gaat, verdween niet door het slapen, zonder dit te kunnen bedenken of te emotioneel te voelen.

Dat is je intuïtieve bewustzijn. Ons oerbewustzijn. Vechten, vluchten en bevriezen. In het moment, in het lichaam, het ene na het andere, zonder geheugen voor wat er allemaal gebeurd is, maar met de intuïtieve herkenning van de 'bad guy' in de droom op het moment dat die weer opduikt. Wetend wat welbevinden en survival geeft. Zo leven zoogdieren. Ruikend, horend, proevend, alert in het moment.

Ik heb een niet-gedefinieerd verstand en een gedefinieerde intuïtie. Dat betekent dat mijn verstand eigenlijk niet echt vat heeft op alles, mijn gedachten in vlagen komen, mijn denken snel overweldigd is, en ik er niet op kan vertrouwen dat ik informatie altijd op dezelfde consistente manier verwerk. Daarom doe ik ook zoveel ongecontroleerde 'blabla' in deze blog, ben ik een béétje betweterig op het moment dat ik iets uitleg, en klopt het niet altijd (ook al denk ik graag van wel).

Het betekent ook dat mijn intuïtie, mijn instinct in het moment, altijd actief is, en ik er wél van op aan kan. Zoals in het voorbeeld met de bouwvakker. (Jep, die bouwvakkers zijn een issue voor mij, dat had je al wel door.) Het betekent dus dat mijn systeem een ingebouwde voorkeur heeft voor de intuïtie als manier van bewustzijn, en dat ik beter niet teveel op het verstand kan rekenen. Maar dat doet er niet eens toe. Of ze nu gedefinieerd zijn of niet: het punt is, ze zijn er. Half, belabberd-actief, of 100% operational. Ze zijn er en je ervaringen komen daarin binnen. Overdag tenminste. 's Nachts is er alleen de intuïtie, niet het denken, en er is ook zoiets als een 'DreamRave', je chart als je slaapt, die ik niet weet van mezelf. Ik weet dus niet of ik een gedefinieerde intuïtie heb 's nachts. Waarschijnlijk niet, want ik bak er niet veel van in mijn achtervolgingsdromen.

Maar wat ik dus merkte, was de overgang van intuïtie naar verstand. Ik droomde: intuïtie. Ik werd wakker: mijn verstand ging weer aan. Ik viel (heel lucide) in slaap: mijn intuïtie nam het over. Naadloos. Aan-uit. Alsof mijn systeem met een lichtschakelaar speelde.

Dus nu weet ik mijn intuïtie nóg beter te onderscheiden van mijn verstand. Dat is de moraal van dit verhaal. Door je droombewustzijn te vergelijken met je waakbewustzijn, kun je ontdekken wat het verschil is tussen intuïtie en verstand. Dat is een belangrijke vraag, nietwaar. Vooral als je innerlijke autoriteit je intuïtie is. (Of sacraal gegidst door intuïtie, in mijn geval.) Weliswaar heeft niet iedereen een gedefinieerde, altijd-actieve intuïtie, en moet niet iedereen op basis daarvan keuzes maken, maar NIEMAND moet op basis van z'n verstand keuzes maken. Dus zo kun je ontdekken wanneer je verstand de boel zit te bedonderen en wanneer je instinctieve bewustzijn je iets zegt. Door contact te maken met je droombewustzijn.

Nou, dat was weer de les voor vandaag. Ik heb een vriendin die bezig is met lucide dromen, wat ook heel interessant is, maar dit werkte net iets anders. Met lucide dromen kun je misschien het intuïtieve bewustzijn nog verder aanscherpen.

Mijn intuïtie zegt dat de strekking van deze blog waar is. Mijn verstand probeert het in een vorm te gieten, uit te leggen maar slaagt daar niet volledig in, ben ik bang. Als ik een Reading geef aan iemand (dan bedoel ik een helderziende Reading, niet een Human Design-reading), schakel ik ook steeds tussen deze twee. Mijn intuïtie zegt iets, er komen beelden door in mijn hoofd, maar het is nog een hele klus om het in woorden te vatten. Vooral met een open keelcentrum en hoofd. Het zijn twee verschillende vormen van bewustzijn: het intuïtieve, helderziende (poort 57), en het verstandelijke, rationele. Dus dáárom mag ik de tijd nemen om de juiste woorden te vinden. Het is een kwestie van schakelen. En dan ook nog met mijn open emotie-centrum, dat empathisch op de ander reageert en de opgeroepen emoties van de ander probeert te verwerken. Ik kan het allemaal wel, ik heb het inmiddels geleerd in mijn opleiding, maar het is moeilijk. En nu weet ik waarom. En mag ik het dus nog meer omarmen en mezelf de tijd geven. Want dan ontstaan er synchroniciteiten en de perfecte vorm.

dinsdag 7 juni 2016

Wat ik allemaal opmerk nu ik Human Design volg #2

Deze blog is een vervolg op de vorige, die ging over wat er allemaal gebeurt nu ik mijn strategie en autoriteit volg.

Nummer 1: mijn geurzin wordt sterker. Dit is mijn dominante zintuig (of hoe heet dat) volgens Human Design. Ik word in ieder geval steeds gevoeliger voor vieze geurtjes, uitlaatgassen, stinkadem, en, mijn minst favoriete: niet-geventileerde ruimten. Ik raak tijdens mijn wandelingen volkomen bedwelmd door bloemengeur (oh mijn god, vlierbloesem), ik snuffel dagelijks fanatiek aan dat specifieke zwijmelplekje op de wang van mijn vriend, in een veld pas gemaaid gras ga ik het liefst liggen rollebollen en ik heb de helft van mijn thee al opgesnoven (au, mijn neus!) voor ik mijn eerste gloeiendhete slokje kan nemen. Dat de zolder nu geen oudevrouwengeur meer afgeeft, sinds ze hem gerenoveerd hebben, en in plaats daarvan de geur van vers hout, is voor mij een geschenk uit de hemel. Ik durf er weer te komen zonder mijn adem in te houden.

Ik kan echt walgend reageren op een ruimte die stinkt. Ik ruik van alles dat niemand anders ruikt - voor hen geen vuiltje aan de lucht, voor mij een alarmsignaal.

Dit schijnt ook te komen doordat ik al een tijdlang (een paar jaar) voornamelijk op de volgens Human Design juiste manier eet: warm. Dat wil zeggen, voor mij is dit de juiste manier, en zo ervaar ik het ook. Ik ga heus niet elk slokje en hapje dat ik neem opwarmen, maar over het algemeen heb ik inderdaad meer behoefte aan warm voedsel. Pap, soep en een warme maaltijd: dat is vaak wat ik eet. Na een bak ijs zit ik met een dekentje om. Er zijn 12 eetmanieren, en die te volgen heeft een directe invloed op het ontwikkelen van je primaire zintuig. Ik weet eigenlijk niet of ik er wel zo blij mee ben. Ik beleef vooral de stinkplekken in het huis erg intens. En om daar iets aan te doen heb ik geen zin, dus moet ik wachten tot mijn sacrale centrum eens een keer met mijn neus heeft overlegd en mijn intuïtie de situatie eindelijk als acuut beschouwt. Ik denk veel na over hoe honden het leven moeten ervaren. En of ze ook last hebben van stank. Maar dat zijn vragen die er niet toe doen, want ik ben geen hond. (HA! Gotcha, open hoofdcentrum!)

Nummer 2: synchroniciteiten. De ene na de andere vliegt me om de oren. Dit is mijn kanaal van ritme en het is heerlijk. Als ik op de klok kijk zie ik ongelooflijk vaak getallen als 12:12, 17.17 of 13:31. Perfecte timing. Signalen dat ik nog steeds afgelijnd ben. Als ik hiernaar luister, weet ik op één of andere manier alles om me heen te dirigeren (57.4) in een perfecte samenloop van omstandigheden. Bijvoorbeeld het ontwijken van bouwvakkers. Dat gaat zo: ik wil eigenlijk iets eten, maar mijn onderbuikgevoel zegt me te wachten, nog éven, en een tel later banjert er een bouwvakker de trap af, waar ik anders tegenop gebotst zou zijn. Ik ben aan het wandelen, en ineens heb ik zin om stil te staan en om me heen te kijken. In de verte komen op dat moment nét twee mensen op het kruisende pad voorbij, waar ik anders tegenaan gelopen zou zijn. En als ik kook zijn alle onderdelen van een maaltijd precies op elkaar afgestemd en op tijd klaar zodat ze warm blijven. Zulke dingen. (En nee, ik heb het niet zo op vreemden - daar gaat mijn poort 15 over, niet ik.) (Overigens bots ik net zo vaak wél tegen mensen op, zelfs als ik mijn strategie & autoriteit volg.)

Misschien zou ik eens wat vaker moeten schrijven over mijn synchroniciteiten, want ik vind ze erg entertainend, en ik kan nu niet echt goede voorbeelden bedenken. Ik onthoud ze namelijk nooit. Als ik in de flow zit, geniet ik er gewoon van. Ze te onthouden zou voortkomen uit niet-zelf gedrag in mijn open ego/ajna/hoofd dat iets wil bewijzen aan anderen.

Goed verhaal. Sorry jongens, mijn design laat niet toe dat ik dit op een interessantere manier beschrijf.

Nummer 3: mijn gezondheid piekt. Ik ben nog nooit zo in balans geweest als nu. De dipjes in mijn energie, de bloedsuikerspiegelschommelingen en al mijn andere kleine kwaaltjes zijn verleden tijd. Ik blijf in balans. En natuurlijk maak ik wel eens een misstap. Het is een experiment, tenslotte, en ik heb een 3/5 profiel. Maar over het algemeen dient dit de laatste tijd om mij te laten voelen wat er allemaal wél werkt op gezondheidsgebied, omdat ik al door zoveel trial en error heen ben gegaan. Ik eet het juiste eten, ik maak de juiste bewegingen, ik neem genoeg rust. Heerlijk. Ik kijk in de spiegel en ik zie mezelf stralen. Ik kies zo vaak ik kan voor mijn eigen welbevinden, door mijn onderbuikgevoel te volgen. En natuurlijk word ik wel eens meegesleept, maar ook dat is correct. Tja, twee keer poort 58, één keer 29, wat doe je eraan.

Nummer 4: ik ben gegrond in mijn kracht. De afwijzing uit mijn omgeving heeft minder vat op mij, andere mensen kunnen me niet meer zo gemakkelijk manipuleren. Ik voel meer zelfvertrouwen, zelfliefde en vooral humor. Ik geniet van mijn leven.

Ook betekent dit dat ik vaker confrontaties aanga en ik dat spannend vind. Laatst had ik een meningsverschil met een docent en mijn hart begon keihard te bonken in mijn zonnevlecht… bewijzen dat ik in mijn kracht kon blijven zonder in te binden, pff, heftig… En natuurlijk hoefde ik niks te bewijzen, dus nadat ik mezelf meerdere malen duidelijk had gemaakt en hij maar bleef pushen heb ik het losgelaten voor het echt kon escaleren in een stand-off. Ik ken mijn innerlijke autoriteit, die hoef ik niet te bewijzen aan anderen (poort 26.6 in open ego: autoriteit). Ik heb nog een heel leven om wijsheid te ontwikkelen over welke gevechten het waard zijn om te voeren, met mijn open emotiecentrum en mijn driedubbele vechterspoort. Ik heb niet poort 28 om me een consistent gevoel te geven wanneer het zinvol is om te vechten. Maar mijn energie verlaat me op het moment dat ik moet stoppen, en dat deed ik snel genoeg, want ik stond gewoon met mijn mond vol tanden bij zoveel koppigheid. Al bleef de boze energie nog de rest van de middag in mijn systeem zitten, in mijn onderbuik, het was niet correct om die naar hem toe te uiten. Gelukkig heb ik hem eruit gelopen, en trouwens ook gepraat met mijn vriendje die wel een gedefinieerd ego én poort 28 heeft en het heerlijk met me eens was (tja). (Oh, hier heb ik een synchroniciteit voor je! Nét op het moment dat ik het woord 'tja' type, mompelt mijn vriendje 'ja' in de kamer hiernaast, haha.)

Er komen veel dingen op mijn pad met het thema innerlijke vs. uiterlijke autoriteit - mensen die blijven pushen, mensen die dominant zijn, niet naar me luisteren etcetera. Laat ik maar niet eens beginnen over mijn ergernissen met de bouwvakkers.

Goed, deze gegrondheid is dus mijn uitgangspunt sinds ik echt vat heb op mijn respons. Als je jezelf bent, ben je automatisch gegrond, klaar, niets meer aan doen. Maar als ik er niet op bedacht ben, schiet ik net zo snel weer in oude gewoonten, en dat zal nog wel zo'n 6 jaar duren. Je cellen hebben 7 jaar nodig om te herprogrammeren. De conditionering zit er stevig in.

Laatst fietste ik langs een vrouw, die me aansprak 'Hallo! Hallo-o! Iets vragen!' Ik was nét bezig met een ingewikkelde manoeuvre om mijn fles in mijn tas te stoppen zonder mijn banaan te pletten terwijl ik tegelijk een bocht nam, zodat ik de gouden kans had eerst mijn intuïtie te negeren en toen mijn onderbuikgevoel. Dus ik stopte gehoorzaam, en ze eiste dat ik haar de weg uitlegde. Ik wist niet hoe snel ik er weer vandoor moest gaan, nadat ik haar afgewimpeld had met een bars 'nee, weet ik niet' (poort 49 in mijn geactiveerde emotiecentrum, de 'nee'-poort, thank god), en er toen volkomen onnodig 'sorry' eraan toevoegde, bang dat ze me iets zou aandoen. Ze kneep haar lippen samen en beende verder. Ik was vooral boos op mezelf omdat ik een fout had gemaakt door haar op me in te laten pluggen, tot ik de dikke buik van een lief meisje zag, die mij herinnerde aan mijn zachtheid en hoe funest het was om zelfhaat te voelen. Ik wachtte voor het stoplicht, deed een beetje zelfhealing, en toen ik de overkant bereikte had ik mezelf weer helemaal omarmd.

Volgende keer beter, dan kan ik mijn 'nee' vast sneller herkennen als iemand op straat me aanspreekt. Met mijn 3/5 profiel van trial en error is het belangrijk om mezelf mijn 'fouten' niet kwalijk te nemen.

Nummer 5: ik twijfel minder, ik vertrouw meer. In plaats van vaak terug te komen op mijn besluiten, ga ik er nu meer vanuit dat ze juist zijn. Dat scheelt tijd en energie. En ik kan me beter toewijden aan waar ik een 'ja' op voel. Ik ben dan authentiek, vol aandacht, liefde en warmte. In plaats van me af te vragen of ik wel een gesprek met die-en-die wil voeren terwijl ik er al lang en breed bij betrokken ben, geef ik me er gewoon aan over in de wetenschap dat ik geen reserves heb, en kijk wat er gebeurt. Ik ben op een aangename manier oppervlakkiger geworden, spontaner, gemakkelijker.

Niet altijd hoor, ik ben het aan het leren. Maar dit zijn de dingen die het voor mij waard maken om Human Design te blijven volgen.

zaterdag 4 juni 2016

Wat ik allemaal opmerk nu ik Human Design volg

De afgelopen maanden ben ik intensief aan het experimenteren met mijn strategie en autoriteit. Dat houdt in: wachten tot ik tegen iets aanloop om op te responderen. Dat vraagt dat ik mijn ogen, oren en neus openhoud om in contact te blijven met wat er allemaal gebeurt. Anders merk ik niet eens dat ik tegen dingen aanbots. 

Er gebeurde vrij weinig in mijn leven toen ik écht radicaal overschakelde op het wachten. En nu kom ik erachter dat schijnbaar negatieve dingen die ik mezelf in dit proces kwalijk nam juist de correcte consequenties ervan zijn. Een abstracte zin die je niet nog een keer hoeft te lezen, want ik ga voorbeelden geven. 

Voorbeeld nummer 1 is mijn proces van trial en error. Dit komt voor uit mijn 3/5 profiel: de manier waarop ik mijn rol speel in het leven. Uitproberen, ontdekken wat niet werkt, ontdekken wat wel werkt, universaliseren. Ik maakte fouten in mijn begrip van Human Design. Deze fouten waren correct voor mij. Dat ik de afgelopen maanden behoorlijk wat heb gestruikeld, komt niet doordat ik iets fout deed of dat Human Design niet klopt. Het feit dat ik dacht dat wachten (mijn strategie) betekende dat ik passief moest worden of mijn kop in het zand moest steken, heeft mij lang in z'n greep gehouden. Tot ik erachter kwam dat het slechts gaat op het reageren op wat er werkelijk gebeurt, niet wat je denkt dat er gebeurt. Wachten duurt in die zin slechts een milliseconde: de tijd die je nodig hebt om over te schakelen van je hoofd naar de realiteit. Je blijft actief en aanwezig in het moment. Deze ervaring heeft me een diep begrip gegeven van wat wachten nu werkelijk is, omdat ik het heb belichaamd door het eerst fout te doen. 

Voorbeeld nummer 2: ik wilde zoveel wat ik niet had, tijdens het wachten, dat ik mezelf verweet dat mijn open hoofd en open egocentrum overactief waren. Of dat ik ondankbaar was - oei, nu zend ik helemaal de verkeerde vibraties uit! Ik moet me focussen op wat ik wél heb, dan krijg ik daar meer van, dat zegt de Wet van Aantrekking. Nagel aan m'n doodskist, die Wet, vooral als ie dingen suggereert die pas op een dieper niveau waar zijn. 

Het punt is: dit willen van wat er ontbreekt is mijn perspectief. Hoe ik de dingen zie. Weer een facet van Human Design dat mijn kleurplaat verder inkleurt. Wat ik zie in de wereld om me heen, als ik mijn ogen echt open heb, is gericht op de behoeften van mij en mijn geliefden. Op wat ik/we nog niet hebben. 

Ik zie bijvoorbeeld een succesvolle praktijk bij sommige Facebookvrienden voorbijkomen, ik zie wat wel en niet werkt in hun meesterschap (uiteraard gefilterd door mijn eigen beleving). Ik kijk uit naar mensen met wie ik zou kunnen samenwerken. Ik zie wat er ontbreekt in alle bestaande praktijken, wat er niet werkt, wat ik toe te voegen heb. Ik wil meer vrienden, want ik zie op Facebook (de illusie van) hoe andere mensen leuke dingen doen met vrienden en mijn beste vriendin woont nét iets te ver om regelmatig te kunnen zien, maar ik weet dat het mij en mijn vriend goed zou doen om mensen over de vloer te hebben. En dat het hun ook goed zal doen om in ons huis te zijn, want we zijn erg leuke mensen en creëren een fijne sfeer. Ik heb behoefte aan een sociale kring zodat ik mijn leiderschap hierin kan neerzetten. Mijn perspectief (wanting/need) vanuit de persoonlijkheidsnodes zit tenslotte in de poort van leiderschap, 7.4. Met andere woorden: ik zie de leiders van deze wereld om me heen, ik zie waar ik zelf kan leiden, ik zie waar ik af kan treden, ik zie waar de ander af moet treden om de integriteit van het geheel te waarborgen. Ik zie wanneer een groep behoefte heeft aan leiderschap, wat ik kan doen om hierin te voorzien en wanneer dit niet hoeft. 

Dit perspectief is transpersoonlijk. Het is gericht op de behoeften van mijn 'gemeenschap'. Een voorbeeldje in het dagelijks leven: in de supermarkt zie ik de etenswaren die tegemoetkomen aan de behoeften van mij en mijn vriend - maar ik weet ook wanneer ik het los moet laten en hem moet laten kiezen. En ik zie altijd meer dan waar ik in kan voorzien, merk ik. Je kunt vragen 'waarom doe je dit dan niet, waarom nodig je geen mensen uit, waarom creëer je het zelf niet?' Antwoord: mijn strategie en autoriteit. Ik wacht tot dit vanzelf ontstaat. En ondertussen zie ik wat er mist. Dat is geen ondankbare, passieve insteek - het is gewoon mijn perspectief en het heeft een rol.

Anders word ik toch genegeerd. Isolatie vanuit het niet-zelf, the worst. Dan zou ik een feestje organiseren waar niemand naartoe kwam. Dat brengt me op het volgende punt, namelijk: 

Voorbeeld nummer 3: isolatie. Mijn bewuste aarde in 56.3 zorgt ervoor dat ik mensen van me vervreemd, dat ik mezelf isoleer in mijn vastberadenheid om het allemaal zelf te doen. En dat terwijl ik dacht dat ik net zoals alle mensen op Facebook een rijk sociaal leven moet hebben. Volgens mij heb je het al door: ik zit veel op Facebook. Ik ben de afgelopen weken voornamelijk thuisgebleven. Ik zat dagelijks in m'n slaapkamertje met de gordijnen half gesloten. Klinkt misschien zielig voor jou, dierbare lezer, maar voel alsjeblieft geen medelijden. Dat is namelijk mijn ideale omgeving volgens Human Design. Ik deed het niet dáárom, want dan zou ik het uit mijn hoofd gaan doen en dat is niet helemaal de bedoeling. En bovendien niet lang vol te houden. Ik deed het omdat het gewoon fijn voelde. Omdat mijn onderbuikgevoel steeds een 'uh-uh' (nee) voelde bij alle mogelijke andere plannen die mijn vriend opperde. Ik kon het mezelf wel kwalijk nemen dat ik er niet meer op uit ging, want zo gaf ik mezelf de kans niet om tegen dingen aan te lopen - een aanname die ik vanuit mijn profiel 3/5 had gedaan. Maar dit is onjuist. Ik loop juist tegen dingen aan IN mijn 'grot', daar vindt het leven mij. En er zijn meerdere redenen waarom het onjuist was om mezelf kwalijk te nemen dat ik er niet zoveel op uit ga. 

Ten eerste is mijn 'transference' (schuld), de onjuiste motivatie voor mij om iets te doen. Voor mij is het correct om in mijn grot te zitten hopen op iets beters. Tja, dat klinkt naïef en ik voelde me er dan ook in eerste instantie erg ongemakkelijk bij. Maar het werkt wel. Mijn natuurlijke creatieve uiting is (o.a.) deze blog, en daarmee geef ik bepaalde mensen een inkijkje in mijn leven. Dat is hoe ik mensen ontmoet: ik laat ze binnen in mijn grot. Ik moet geobserveerd worden. Zo loop ik tegen dingen aan. Het is niet de bedoeling dat ik ga niksen. Maar tussen twee mutaties in, waarin er weinig gebeurt, kan ik mijn creativiteit gebruiken en op deze manier de wereld in sturen. En dat dit mij nog verder isoleert, soit. Dat is mijn keelpoort 56.3 in actie: determined self-sufficiency.

Ten tweede heb ik een Generator-aura, dus komt het leven vanzelf naar me toe. Ten derde brengt mijn G-centrum me vanzelf waar ik zijn moet. En ten vierde is mijn persoonlijkheidszon 60.3 - self-indulgence, in het accepteren van mijn beperkingen. 

Tot zover de voorbeelden. Ik nam mezelf dus kwalijk dat ik tijd had verspeeld door het hele 'wachten' verkeerd te doen, dat ik me focuste op wat ik niet had, en dat ik mezelf isoleerde door thuis te blijven. Maar dit zijn dus de mechanieken in mijn design die ontstaan als ik correct ben, als ik mezelf ben. Mijn lichaam liet het me ook merken. Mijn knieën begonnen af en toe zeer te doen. Ik ging erop invoelen en ontdekte dat ze mij te zeggen hadden dat ik juist niet zoveel moest lopen/reizen, maar mijn benen onder me op kon trekken en thuis moest blijven, op mijn gat. Dat dit mócht. Mijn intuïtie liet me ten overvloede weten dat ik correct bezig was.

Ik ben ervoor gewaarschuwd, maar ik koos ervoor om het te vergeten. Dat als ik afwijk van het gebaande pad, er dingen zullen gebeuren die niet overeenkomen met mijn verwachtingen of die van anderen, met mijn comfort zone. Dat ik altijd op de rand van de evolutie zal balanceren, en door uniek te zijn het collectief en de 'tribe' van me kan vervreemden. 'Laat je het leven in je de vrije loop, dan kun je nergens meer van op aan.' Dat gevoel. Dat komt omdat al mijn definitie elektromagnetisch is, op één kanaal na. Ik heb er geen grip op. Volgens mijn persoonlijkheid ben ik een Reflector - ik heb ook altijd het gevoel gehad dat ik super open en kwetsbaar was - en mijn Design is een Projector. Pas als ze samenkomen (elektromagnetische definitie) ontstaat er een Generator, een energietype. Ik heb dus letterlijk meer energie dan ik denk of dan mijn lichaam weet. Het is een kwestie van continu voelen wat er gebeurt als ik reageer op het leven. 

Ik ben nog niet zover dat mijn experiment heeft bewezen dat ik ervan op aan kan dat mijn strategie en autoriteit me gidsen en mijn leven veilig stellen, en ik weet ook niet of mijn hoofd daar ooit tevreden mee zal zijn. Maar ik zit in mijn positie als getuige. Ik pen zo eerlijk mogelijk neer wat ik opmerk en ik ben er inderdaad verwonderd over. Als mijn hoofd het voor het zeggen had, was mijn leven heel anders verlopen. Dan had ik mezelf nog steeds van alles verweten wat juist helemaal correct was. 

Het is een proces van overschakelen. Niet niks doen, niet gaan zitten duimendraaien, maar mijn hoofd van het roer halen en mijn strategie en autoriteit volgen. Kijken wat er dan gebeurt en daarop inspelen. In mijn geval betekent dat lange perioden van melancholische vlagen tussen twee mutaties door, waarin ik beperkt ben. Maar deze energie kan ik juist gebruiken voor mijn creativiteit. En wie weet is dat wel precies datgene waarmee mijn transformatiekanaal mijn positie gaat verbeteren. 

Het is een kwestie van wachten op de juiste timing zodat de perfecte vorm kan ontstaan, en niet alles NU, NU, NU willen doen. Dat zou mijn niet-zelf zijn, onder de druk van de globale conditionering dat ik een Manifestor moet zijn. Als ik gewacht heb, en als ik dan eenmaal iets doe, is het enorm bekrachtigend voor mezelf en voor de wereld om me heen. Dus ik heb alle tijd. 

woensdag 1 juni 2016

Waarom aura beschermen niet werkt

In Young Adult fantasy zit vaak een paranormaal tintje. Ik lees regelmatig hoe de personages hele verdedigingsmuren opwerpen in het energieveld om hen heen. Er worden metaforische bakstenen opgestapeld, schilden opgetrokken, randen verstevigd en toegangen afgesloten. Handig, denk ik dan. Als de vijand erin door wil dringen, zijn dit soort verdedigingsmuren waterdicht. De energie van de ander heeft er geen vat op, tenzij de antagonist de protagonist dwars moet zitten ten gunste van het conflict van het verhaal. Een verhaal heeft namelijk altijd een conflict nodig. Beschouw de zin uit de titel maar als het conflict van dit verhaal.

In de new age-hoek, waar al die paranormale Young Adult op gebaseerd is, wordt er van alles geroepen over het beschermen van je aura, gronden, chakra's sluiten om je te verweren tegen de verwerpelijke energie van De Ander. Die Ander waagt het namelijk om zich niet goed te voelen. En dat wil je natuurlijk niet mee gaan voelen. Je bent tenslotte al gevoelig genoeg en je hebt je eigen shit om mee te dealen. 'Hoe doe ga je hier mee om?' wordt er geëist, en: 'Hoe kun je dit voorkomen?'

Ik ga weer een misvatting ontkrachten. Dit is de misvatting dat je je kunt beschermen tegen de ongewenste invloed van de ander door je aura of je chakra's met visualisatie of intentie te sluiten. Je kunt hooguit bij jezelf blijven. Die negatieve invloed voel je toch wel. Niks aan te doen. Als je het auracontact verbreekt (uit het aura gaat van de ander) ebt het vanzelf weer weg, tenzij het bij je blijft. Emoties zijn golven die door je heen stromen, depressie is een frequentie waar je in gebracht wordt. Dat onderscheid maak ik, maar mij moet je niet geloven, hoor. Het is een inzicht vanuit Human Design dat ik hier opschrijf als hypothese, niet als waarheid.

Het bespaart me in ieder geval een hoop schuldgevoel omtrent het 'overnemen van de emoties van de ander', iets wat in de new age-hoek onvermijdelijk samen gaat met hooggevoelig zijn. Met hippe online stappenplannen ('5 manieren om jezelf energetisch te beschermen') kun je leren om een aurisch verdedigingswerk op te trekken. Stel je een rand van rozen voor, dat soort dingen. Mij heeft het nooit geholpen.

Als je achter je rozenhaagje toch mee bent gaan voelen, gaat de new age verder, dan is dat een kwestie van resonantie. Je hebt zelf een stuk in je waar de emotie of depressieve frequentie van de ander op aan kon haken. Was de ander gefrusteerd en voel jij dat nu ook? Waarom ben je dan zelf gefrustreerd? Waar zit dan 'm in bij jou? Was de ander verdrietig en voel jij dat nu ook? Waar ben je dan zelf verdrietig om? Dat gaat meetrillen, en komt in je bewustzijn, terwijl je het eigenlijk altijd al in je had. Dat raak je niet meer kwijt. Het is shit waar je vervolgens mee moet dealen. Als je een Generator bent vermenigvuldigt de frustratie zich trouwens, als je hem van je af probeert te duwen. Maar over het algemeen worden oude stukken in je systeem aangeraakt die gelijksoortig zijn aan die van de Negatieve Ander.

Je kunt je na vervelend aurisch contact afvragen: is deze energie van mij? Als het antwoord 'nee' is, is het al even snel weer verdwenen. Desnoods vraag je een engel het van je af te nemen. Maar net zo vaak werkt dit niet (helemaal). En dan?

Er zijn verschillende typen aura's, en als je net als 70% van de mensheid een Generator bent, of erger nog, een Projector, neem je de energie van de ander in je op. Alleen Manifestors - en in mindere mate Reflectors - zijn van nature beter beschermd tegen de energie van de ander. Een Generator-aura vermengt zich als een vloeistof, een Projector plugt diep in op de essentie van de ander. Met andere woorden: geen verweer mogelijk. Aurisch contact verbreken is de enige manier om die invloed te stoppen. Wat van de ander was, ebt weg, wat in je geraakt is aan emoties blijft. En als het een depressieve frequentie betreft waar je in mee bent gaan trillen, is het een kwestie van schuilen voor de bui (onderdrukken) of dansen in de regen.

De vraag is: is deze invloed slecht? Is het slecht om zogenaamd 'negatieve emoties over te nemen'? Voor een Reflector is het z'n hele levensdoel om de invloed van anderen in zich op te nemen. Nee, natuurlijk is het niet fijn. Maar als je een beetje inzicht in jezelf hebt, in de verschillen van emotie en frequentie, of in hoe je kunt bepalen welke aura's je moet vermijden, is het net zo natuurlijk als een regenbui. Aurisch weer: wat doe je eraan?

We denken vaak dat negatieve gevoelens slecht zijn. Verdriet, angst en woede zijn nog tot daaraan toe: dat zijn gewoon emoties. Maar depressie? Dan moet je aan de slag. Werken aan jezelf omdat er met een depressie iets mis is. Dan ben je iets aan het onderdrukken. De-pressie: onder-drukken. Daarbij maak ik een onderscheid tussen een zware depressie, wat een ziekte is en voorbij mijn voorstellingsvermogen en ervaring reikt, en (vlagen van) een lichte depressie, waar ik bekend mee ben. In dat laatste voel je je niet de hele tijd verlamd en doods, maar is het meer een zwarte donderwolk die voorbij trekt en alles doordringt, waarna je je weer goed voelt. Veel mensen hebben zulke weeromslagen in hun systeem ingebouwd. Ik ook. Met andere woorden: soms straalt de zon, soms komen er donkere wolken voorbij. En deze donkere wolken kunnen ook voor de zon van de ander schuiven. Niks aan te doen. Een donkere wolk is niet tegen te houden met verdedigingsmuren, die dringt er dwars doorheen. Een moment van stilte voor alle geliefden die onze negatieve buien moeten verduren en erdoor naar beneden getrokken worden.

Dit gaat over individuele kanalen, trouwens, als je geïnteresseerd bent in Human Design. En ze noemen het niet 'depressie' maar 'melancholie'. Het wordt pas depressie als je ertegen gaat vechten. Of als je probeert te onderzoeken wat het veroorzaakt heeft: waarom regent het? Tja, omdat de natuur nu eenmaal zo werkt. Het blijft bij melancholie als je het beschouwt als een tijdelijke regenbui die je creativiteit kan bevruchten. Daarom noemde ik het dansen in de regen. Zodra je jezelf toestaat om in de modder te zakken, om deze lage frequentie te omarmen, vind je je kracht. Daaruit ontspruit verandering en creativiteit. Melancholie is pure levenskracht op de manier van compost, schimmels, bacteriën en zaadjes. En net zoals het in de natuur het geval is, heeft het seizoenen nodig. Een zaadje kan niet ontkiemen zonder voeding. Die voeding ontstaat uit het verval, de herfst, de winter, de leegte. Dan komt er het wonder van de lente. Wonderen komen voort uit individuele kanalen: in Human Design-termen heten ze mutaties.

De vraag is nu: hoe gá je dan om met de aurische invloed van de ander? Het is toch geen onzin om je te beschermen? Hebben al die stappenplannen vanuit de new age-hoek het dan verkeerd? Moet je je als een weerloze speelbal laten meeslepen door de modderige rivieren des levens? Nee. Lees die artikelen maar eens.

Stap nummer 1 is goud waard: blijf in contact met jezelf. Voel wat er in je gebeurt. Blijf in je kracht. Geef je kracht niet weg aan de ander door hem te beschouwen als de autoriteit - beschouw jezelf als de enige autoriteit die je hoeft te volgen. Daarmee kun je voelen of het contact met de ander juist voor je is. Als dat het geval is, is het dus ook juist voor je om in slecht auraweer terecht te komen. Je weet wel, shit happens. Planeet van dualiteit. Het hoeft niet altijd goed te voelen. Pieken en dalen. Het heeft je iets te leren. Dat werk.

De rest is een kwestie van wachten tot de ander weer weg is. Ben je achtergebleven met een vervelende nasmaak die je wilt uitspugen?
Stap 2. Maak het onderscheid tussen wat van jezelf is en wat van de ander. Je hoeft die vraag alleen maar te stellen, en het is al weg. Hoe meer zelfkennis je hebt, hoe sneller dit gaat.
Stap 3. Deal op je eigen manier met de emoties die het contact in je heeft opgeroepen. Geef het aandacht, dan heel je het.
Stap 4. Is er nog iets van de negativiteit over? Duik in de melancholie en ga iets creatiefs doen met een fijn muziekje op.

Dat is mijn stappenplan. Je hebt ongetwijfeld gemerkt dat daar geen gronding, aura-bescherming of chakra-sluiten aan te pas kwam. Het punt is: die dingen weten wat ze moeten doen. Net zoals je lichaam weet hoe het moet ademen, weten je chakra's, aura en gronding hoe ze je energetisch in leven moeten houden. Maar dan moet jij wel bij jezelf blijven. In je kracht, in je autoriteit. Dat is de beste verdedigingslinie die er is, omdat er geen conflict aan te pas komt. In verhalen werkt conflictloosheid natuurlijk niet, dus vandaar dat magie zo ingewikkeld is en ze verdedigingmuren moeten bouwen met hun aura. Maar laat je niet misleiden. Ken jezelf, ken de ander, en wees gegrond in je eigen autoriteit. Dat is alle bescherming die je nodig hebt. En dat is waar de echte magie ontstaat.