dinsdag 17 mei 2016

Strange pull

Om één of andere reden vallen citaten van Rumi altijd goed bij mij. Zoals: let yourself be silently drawn by the strange pull of what you really love. It will not lead you astray.

Als ik zo'n citaat lees is het net alsof de woorden een venstertje openen en ik in de eeuwigheid val. Het gevoel alsof er een grapje is gemaakt, zo van: oja, dat is mijn essentie, gheghe, *knipoog*. Een onderonsje met god, een extra ooglid dat even wordt weggehaald zodat ik het universele veld achter alle dingen zie. Rumi schrijft toverspreuken.

(Ik heb trouwens geen flauw idee wie of wat Rumi is. Ik weet alleen dat het Pinterest-algoritme me een onhandige selectie citaten van hem of haar blijft voorschotelen, die ik strategisch absorbeer.)

Maar goed, waar ik het over wil hebben is die strange pull. Volgens Human Design zit die in je G-centrum, en wordt je richting bepaald door je hogere zelf, die vanuit het midden van je borst als een magneet met maar één pool alles aantrekt dat bij je past. Die bestuurt de auto van je leven terwijl je als passagier meekijkt en geniet van het uitzicht, hoe strange het ook is (en het is strange, alle stimulatie die ik krijg, dankzij 56.3). Alleen hebben de meeste passagiers de neiging om die hele auto onder te piesen, bovenop het stuur te springen en tegelijk de rem en het gaspedaal in te trappen. Dat is het werk van ons denkhoofd dat meent dat het anders moet, en de auto gaat van de weg af en het denkhoofd heeft zoiets van 'ja, en laten we nu die kant op gaan' terwijl alles om de auto heen instort, en het denkt 'oh, laten we nu dit proberen' terwijl het recht op een laaiende brand afstevent, enzovoort, kortom, het staat totaal niet in verbinding met wat er werkelijk gebeurt.

Wat ik merk, is dat als ik mij laat trekken, en ik voel een 'hm-hm' bij wat er dan op mijn pad komt, ik mijn medicijn vind in de vreemdste dingen. Ik neem het allemaal in me op, zuig het leeg, en gooi het weer terzijde nadat ik de onderliggende boodschap heb gedetecteerd en ik verzadigd ben.

Zoals laatst: toen was het een complete herlezing van de Harry Potter-reeks, plus films en online Pottermore-sorteerceremonie (Ravenklauw, voor als je het wilt weten). Waarom? Geen idee, Rowling heeft een sterk moreel kompas en dat voedt mijn normen en waarden misschien, en er zit een emotionele impact achter haar personages die even moet trekken maar dan als een theeblad openvouwt (oh Snape), en haar magische metaforen zijn waarachtig en relevant (Horcruxes), wat de boeken voor mij te verdragen maakt. Ik heb er een hekel aan als er gewoon maar wat wordt gestrooid met dingen zonder universele waarheid erachter, dat is één van mijn stokpaardjes, pff, ik ontdek dat ik sterke normen en waarden heb hoor, en ik ze maar toeschrijven aan collectieve conditioneringen...

Nu gaat mijn strange pull naar de vlogs van Lauren Toyota. Het is niet zo dat ik op zoek ben naar inspiratie, per se. Want zo werkt het niet - als ik zoek naar inspiratie, raak ik alleen maar gefrustreerd dat ik het niet vind en ga ik ervaren dat ik vastzit. Maar ongemerkt inspireren deze strange pulls me toch. Mijn hoofd denkt: waar gaat dit over, de hele dag kijken naar video's over wat iemand anders eet gedurende een dag, met continu hetzelfde muziekje eronder, terwijl ze een woordenvloed van meningen over me uitstort die nooit meer ophoudt? Ik vergeet te eten met de geurloze prikkeling van bakken voedsel die ik vanuit adelaarsperspectief aanschouw, zodat ik 's avonds laat nog soep sta op te warmen die ik ook als lunch heb gegeten (ongeveer zoals Lauren Toyota eet, wat een hopeloos pervers ritme). Maar ik vind het heerlijk en ontspannend. En dan komt er ineens een issue voorbij dat ook in mijn leven speelt, dat op een anekdotische, immorele manier aangeraakt wordt en me antwoorden geeft die ik in een strategische internetzoektocht nooit zou hebben gevonden. Dat heet serendipiteit, schiet me ineens te binnen.

Dat is ook zo. Serendipiteit is wat er ontstaat als je je strategie en innerlijke autoriteit volgt, weet ik uit de Human Design-theorie. De magie vindt plaats tijdens het experiment: check. Nu heb ik sowieso een leven vol synchroniciteiten, want dat is hoe ik lagere energieën in hogere transmuteer met mijn kanaal van ritme, maar serendipiteit is wat anders. Dat is vooral iets waar je niet naar op zoek was, waar je nog geen synchronistische band mee had. It grows on you. Net zoals het Human Design systeem als een theeblaadje in mij is opengevouwen en nu alles kleurt en doordringt en smaak geeft.

Mijn persoonlijkheid kan reflecteren op de strange pulls in een poging er betekenis in te vinden. Maar ik ben niet zo goed in reflecteren, eigenlijk. De dingen in mijn leven gebeuren gewoon, en ik weet niet waarom ik leuk vind wat ik leuk vind, of wat ik eraan heb, of waar ik naartoe ga. Ik heb een slimmig hoofd, dus ik kan een slimmige analyse maken, maar ik geloof mezelf eigenlijk nooit zodra ik een consistente gedachte weet te produceren - op het moment dat deze zin af is betwijfel ik hem alweer. Nee, het is niet eens betwijfelen, het kan me gewoon niet meer schelen. Dat is belangrijk als je deze blog leest en denkt dat ik alles wat ik schrijf geloof alsof ik je een belofte geef van mijn innerlijke wereld: dat is niet zo. Ik onthoud het niet eens. Het stroomt door me heen, en het voelt in het moment als waarheid, helderheid, en sommige zinsbuigingen buigen af van de stroom en buigen dan weer terug zodat de zin vervormt, maar ik ben niet op zoek naar zingeving. Ik vecht liever met spoken en lach om het gevecht.

Deze blog was geschreven zonder werkelijke mutatie en heeft niet veel kracht, ketst als een steentje af op de oppervlakte. Maar ik ben wel in een poëtische bui, en ik dacht dat het wel interessante gedachten waren, dus als het nergens een bijdrage aan levert heb ik in ieder geval goede timez gehad yeah.

Silently en strange: I get you, pal. Met andere woorden: je hoofd vindt het wellicht vreemd, maar mag stil zijn terwijl die pull bezig is. Die van mij is natuurlijk niet stil maar wel weerstandloos, voor nu, alsof al mijn innerlijke vensters openstaan en het lekker doorwaait.

(Waarom vind ik het zo grappig en bevredigend om alle engels woorden in mijn tekst cursief te maken en dan te taggen met 'cursieve Engelse woorden', mijn eigen kleine inside joke in al die jaren op dit blog?)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen