zondag 29 mei 2016

Grothuis

Het is bedtijd, hoog tijd voor een portie Human Design. Of nou ja, ik weet niet of ik het over Human Design ga hebben. (Spoiler: ik ga het over Human Design hebben.) Maar goed, ik weet nooit waar ik het over ga hebben. Deze blogs zijn pareltjes op mijn weg, die het licht vangen als ik terugkijk en me bemoedigend toeglanzen om ze niet te vergeten. Broodkruimels om de weg terug naar huis te vinden. Ik ben mijn eigen grootste lezer.

Al was het maar omdat er hiero op z'n hoogst zo'n 30 andere lezers zijn. Gelukkig maar. Ik moet er niet aan denken dat de hele wereld mijn zieleroerselen zou lezen. Deze blog is een soort grot (mijn ideale omgeving volgens Human Design) - bedekt, verstopt, en ik beslis wanneer er mensen naar binnen komen door hem op strategische momenten te delen op facebook.

Over grotten gesproken, mijn ideale omgeving staat onder vuur. Er is namelijk een renovatie gaande in ons huis, waar ik achteraf pas heel dankbaar voor zal zijn. En nu ook wel al een beetje. Maar vooral voelt het alsof mijn huis wordt aangerand door lompe bouwvakkers. Sorry voor het woord 'aangerand', ik weet dat het politiek gezien een faux pas is, maar zo voelt het nou eenmaal voor mij. En ik had ooit een leraar nederlands die mij raar aanraakte en daar lijkt dit gevoel op.

Het komt allemaal doordat mijn zenuwstelsel pas optimaal functioneert wanneer ik in een grot-achtige omgeving ben. Dat wil zeggen: een plek waar ik me terug kan trekken, enigszins donker en beschut. En bovendien heb ik de sleutel. Ik beslis wie er binnen mag komen en wie niet. Er is maar één deur. Die deur houd ik in de gaten. Dan ben ik rustig. Anders ben ik op een subtiel niveau gespannen. Drukke marktpleinen, zonnige bergtoppen, uitgestrekte stranden: allemaal veroorzaken ze al dan niet ongemerkte waakzaamheid in mijn systeem. In mijn grot ontspan ik me pas echt.

Uiteraard past dit niet in het plaatje van een renovatie waarbij er continu lompe bouwvakkers de trap op en af klossen. Met hun stinkaftershave - bah, mijn dominante zintuig (geur) raakt dan ook nog eens van slag. Wordt er ineens op mijn slaapkamerdeur geklopt, staat daar zo'n vent. Brr. Enes komt in zulke gevallen toeschieten zodat ik niet in beweging hoef te komen. Onbetaalbaar.

Het liefst doe ik 's ochtends vroeg de deur helemaal niet open en houd ik alle gordijnen gesloten. Maar ik heb hiervoor getekend (en dat was correct) dus moet ik eraan geloven. Ik sluit kinderachtige compromissen. Stiekem ben ik er erg trots op. Komt de contactpersoon onaangekondigd ons huis binnenlopen terwijl er niemand bij de voordeur is. Loopt ze beide trappen op, inspecteert de werklui op zolder, en komt weer naar de overloop. Een inbreker zou het niet soepeler kunnen doen. Even heb ik de absurde aanvechting om de deur van mijn slaapkamer te openen en haar te begroeten als een normaal mens. Gelukkig is die aanvechting snel weer voorbij. Ze loopt de trap af, verlaat het huis door de open voordeur, en ik zie haar nog net de hoek omslaan. Want ik ben haar stilletjes achternagekomen, twijfelend of ik haar moest aanspreken of niet.

Heel volwassen allemaal. Maar goed, in feite niets om op te responderen, dus oké.

Morgen wordt mijn slaapkamer gerenoveerd. Ik zal als een kip van de leg verdwaasd rondlopen tot het voorbij is. Misschien moet ik maar een grot gaan graven in de achtertuin en daar mijn tijd doorbrengen. Net zoals de hoofdpersoon in dat verhaal waarin ze tunnels naar het hart van de aarde graven om te ontkomen aan de verantwoordelijkheden van hun adolescentenleven.

Niet dat ik veel verantwoordelijkheden heb, trouwens. Maar mijn kamerplanten leven nog, en dat is een goed teken. Onnodig sarcasme, trouwens, geloof dat maar niet. Ik heb wel meer in mijn mars dan alleen mijn kamerplanten. (Oh oeps, nu probeer ik weer een beeld te schetsen van mezelf als evenwichtig, capabel persoon - vergeefse pogingen, maar een mens kan dromen). (Dat imago beschermen bedoel ik, dat kan ik wel vergeten.) (Dat ik evenwichtig en capabel ben is wél waar.) (Ik kan er alleen geen beeld van schetsen.) (Gelukkig schetst dat beeld zich vanzelf.) (Hoef ik tenminste ook niet meer een potlood op te pakken.) (Want ik hou eigenlijk helemaal niet van tekenen, dat is me teveel werk.)

Oké, welterusten.

3 opmerkingen:

  1. Haha je schrijft erg leuk. Kon niet slapen en was op zoek naar vermaak. Je bent inspirerend door precies jezelf te zijn en daar ook verwonderd op te reageren:) liefs Amber

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha je schrijft erg leuk. Kon niet slapen en was op zoek naar vermaak. Je bent inspirerend door precies jezelf te zijn en daar ook verwonderd op te reageren:) liefs Amber

    BeantwoordenVerwijderen