zaterdag 14 mei 2016

Gronding en autoriteit

Hoe langer ik met mijn Human Design-experiment bezig ben, hoe krachtiger ik word. Dit is de zelf-bekrachtiging uit mijn individuele & integratieve kanalen. Ik gedraag me als mezelf, bam. Ik ben gegrond, ik sta muurvast en niemand kan me omver duwen. Zolang ik geworteld ben in mijn innerlijke autoriteit (onderbuikrespons), kan geen enkele autoriteit van buitenaf me verwarren. Ik laat de verwarring gewoon door de zeef van mijn open hoofd glippen. Mijn lichaam is in balans, mijn zwaartepunt zit in mijn dantien, en weg is alle noodzaak om ooit nog bewust te gronden.

Dit houdt ook in dat ik me gedraag als een freak. Ja, als een ketter, om in HD-jargon te spreken. Dat is mijn poort 10.5. Het is niet per se vriendelijk, respectvol, tactvol, om de norm af te wijzen en het past al helemaal niet binnen een groep met bepaalde ongeschreven wetten. Mijn gedrag wijkt af van wat het collectief mag denken, en toch zit ik in mijn flow, die ik deel met het collectief, en word ik geliefd, krijg ik steun en kan ik op mijn bescheiden manier een (r)evolutie starten. Ik zie er natuurlijk uit als een onschuldig blond-blauw-meisje, dat helpt. Maar vooral mijn design is een package deal: ik houd me van nature in, ik ben gericht op harmonie, ik buig mee. Ik ben een goede student, ik ben een goede vriendin, ik ben een goede dochter, want ik doe mijn best.

Op één of andere manier weet ik de tegenstrijdigheden van mijn rebelsheid en mijn zachtaardigheid te jongleren in een bevredigend geheel, dat geen weerstand oplevert maar wordt begroet met erkenning, en tot mijn verbazing worden mijn oprechte, afwijkende, vervreemdende opmerkingen grappig gevonden.

Ik zeg wel 'ik', maar natuurlijk doe ik het niet zelf. Mijn onderbuikrespons leidt mij hier doorheen. Ik zit achterover geleund toe te kijken, met een ingehouden schuddebuik van het lachen en een nerveuze spanning over hoe het allemaal gaat uitpakken, maar zonder zorgen, en ik merk op hoe mijn design toch eigenlijk wel perfect is.

Wie had ooit gedacht dat ik van nature een rebel zou zijn? Ik zeker niet! Sterker nog, ik heb na mijn eerste contact met de grote enge buitenwereld uitgeroepen dat ik dat niet ben. Dat ik wel de laatste ben die opruiende dingen doet. En toch wijst alles in mijn design erop dat ik stiekem maar onvermijdelijk de heersende norm trotseer en verander. Iemand die muteert, provoceert, geloofssystemen vervreemdt, rammelt aan de heersende waarden en mensen aantrekt om een revolutie te beginnen. Ik heb een heel sterk moreel kompas waar ik amper van afwijk, wat er ook in de collectieve buitenwereld omgaat - hierin vind ik mijn veiligheid. Ik geloof dat de heersende normen en waarden niet kloppen, en ik ben stil: ik deel mijn normen en waarden niet. Nee, ik accepteer de beperkingen. Geef me een set regels, en als ik ze begrijp en accepteer ben ik de beste volger ooit. En ondertussen verander ik ze, door mezelf te zijn, haast onmerkbaar, vol hoop, zonder een gevecht aan te gaan dat niet het mijne is. Want hoe moet ik weten wat het waard is om voor te vechten? Ik heb geen idee!

Ik volg mijn opleiding Reading en een hoop lesinhoud is bullshit. (Sorry, dat is gewoon zo.) En ik zit in de kring en ben volledig ontspannen, ik luister, ik voel hoe de energie van de groep meer en meer correct wordt, hoe de frequentie verandert tijdens de meditaties, ik hoor hoe alle denkhoofden langzaam afgelijnd raken op de waarheid, hun waarheid, en aan het eind van de les is er een transformatie ontstaan. Ik realiseer me: ik hoefde niets te doen. Ik hoefde niets te zeggen. Mijn aura deed het werk. Ik hoefde alleen maar eerlijk te zijn.

Dus toen er een muziekstuk van Bach werd opgezet, waar we met een verhoogd open keelchakra naar moesten luisteren, voelde ik 'uh-uh' (nee). Gaat niet gebeuren. Ik deed niet mee met de oefening. Ik stopte met versneld in- en uitademen door mijn keel om het nóg dieper in me op te nemen, wat eigenlijk de bedoeling was. En toen ik naderhand werd uitgenodigd om mijn ervaring over de oefening te delen met de groep, was ik eerlijk. Ik zei dat ik bij mezelf weg geraakt zou zijn als ik de oefening deed, dat ik dus meteen stopte, en ik schetste hoe mijn innerlijke leiding op z'n horloge keek tijdens het doorstaan van dat nietszeggende vioolgejengel. Er werd gelachen - dit verraste me. Eerst was mijn docent scherp ('en waarom ben je gestopt?') en daarna kon hij niet anders dan mijn verhaal accepteren. Als hij dat niet had gedaan, was het voor mij een teken geweest dat ik daar niet meer thuishoorde - een proces van trial en error. Maar het werkte, ik was correct, ik was mezelf, ik was gegrond. Ik was tegelijk insider en outsider, want ik heb individuele/integratieve kanalen en een tribaal kanaal.

Wat ik dacht dat een zwakke plek vormde - mijn terughoudendheid, voorzichtigheid, meebuigen, geen mening hebben en weinig zeggen - is in feite de fluwelen handschoen om mijn vuist. De stroomlijn die de bedding verlegt. De revolutie vermomd als evolutie. Want ik breng geen mutatie zonder de steun van deze groep. Ik stroom mee, maar ik stroom wel als mezelf: de ultieme zelfverdediging. En zolang ik als mezelf stroom, stroom ik als het Leven. Dát is pas iets om diep naar te luisteren, in tegenstelling tot al die bullshit die mensen eruit braken. Alleen als ik ertoe wordt uitgenodigd, deel ik mijn normen en waarden, en het entertaint nog ook. Mijn directheid vormt een consistent geheel met mijn bedekte manier van interactie. Ik ben mijn eigen autoriteit, gekwalificeerd, vastberaden in mijn zelfbekrachtiging, maar ik ben zeker niet de beste. Ik heb geen flauw idee wat ik doe, maar ik reflecteer dat het werkt en er komt nog humor bij kijken ook. Er ontstaat lichtheid en stroom: het blijkt aantrekkelijk te zijn voor anderen. Ik treed af van mijn leiderschap, en de projectie die op mij rust transformeert van positief in negatief en dan weer in positief, net als ik geaccepteerd heb dat een negatieve projectie mijn faalangst niet meer aanwakkert als ik gegrond ben in mijn innerlijke autoriteit.

This blog was brought to you by the channels of structuring and abstract thinking - eureka!  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten