vrijdag 20 mei 2016

Aanknopingspunt

Waarschuwing: deze blog bevat spoilers over de laatste aflevering van Game of Thrones en een beetje quasi-wetenschappelijk gemijmer over zwarte gaten.

Ik heb op veel momenten in mijn leven met lege handen gestaan. In een comfortabele omgeving, dat wel. Met voedsel en een dak boven mijn hoofd, met liefde om me heen. Maar zonder te weten wat ik moest doen. Zonder ook maar één klein aanknopingspunt te hebben. Niks. Nada. Noppes. Leegte, duisternis, stilte, braakliggen. Zeg maar zoals Jon Snow toen hij dood was (voilà, hier was ie al, een referentie naar de pop-cultuur voor uw entertainment). Terwijl mijn overleving niet op het spel stond, was mijn leven verkruimeld tot niets. Ik heb het sinds de middelbare school een aantal keren opnieuw moeten opbouwen. Na mijn eerste studie, na mijn tweede studie, na mijn reisjaar, en nu, nadat ik ben gaan samenwonen.

Het is een patroon. Een patroon van trial en error.

In het begin was dit angstaanjagend. Ik had iets geprobeerd, het werkte niet meer, en ik stopte. Wat moest ik NU WEER doen? Ik had geen momentum, geen idee van wat ik wilde, en ik leek niet te beschikken over de energie om ook maar iets te ondernemen. Ik voelde me vaak onzeker, down, melancholisch, of ronduit depressief. Ik had gefaald: weer een bloem die halverwege de uitbotting was verwelkt. Ik graaide het restant van mijn dromen bij elkaar en uiteindelijk kwam er wel weer iets nieuws, werkte ik mezelf uit die put omhoog, had ik aanknopingspunten gevonden. Maar zonder te weten hoe dit proces precies werkte, en met de vage angst dat het weer zou gebeuren - wat ook zo was. Niet omdat mijn angst dit aantrok, maar omdat mijn innerlijke chemie nou eenmaal zo werkt.

Inmiddels ben ik zo vaak weer uit die put gekomen, dat ik dacht dat het me niet meer zou gebeuren. Dat ik ervan geleerd had. Dat ik ervan verschoond zou blijven. Dat dit momentum dan tenminste eeuwig zou duren. Maar zoals ik al zei: ik zit weer op de bodem. Vast. En Human Design geeft me de verklaring, zodat ik het kan accepteren als iets dat bij me hoort. Een paar keynotes:

Alle begin is moeilijk. Ik heb meer energie dan ik denk, maar ik kom van tijd tot tijd vast te zitten. Ik heb een sterke individualiteit met de bijbehorende vlagen van depressie. Ik kan niet initiëren, maar moet wachten tot er een aanknopingspunt komt om momentum te verkrijgen. Ik bevind me vaak in een sociale isolatie. Ik ervaar onzekerheid en denk dat ik iets moet doen om mezelf te verbeteren, iets te verzilveren, mijn intelligentie te bewijzen, dat ik een reputatie hoog te houden heb. Enzovoort. Ik heb het hier al vaak beschreven. Delen van mezelf en van mijn niet-zelf.

Wat ik met deze blog wil bereiken, is een smeekbede aan wie dit ook maar leest. Als je ook in zo'n soort situatie hebt gezeten, waarin je je in de war voelde, je geloof in jezelf kwijt was, van alles had geprobeerd en jezelf de schuld gaf: probeer niet iemand anders te zijn dan je bent om eruit te komen! Dat vertraagt het proces alleen maar. Jij bent precies goed zoals je bent, met alle shitty eigenschappen vandien. De kunst is te weten wat die eigenschappen zijn, zodat je ze kunt accepteren.

Weet dat dit wordt geschreven vanuit zelfliefde en dat het de kracht van transmutatie heeft. Laat mij maar lekker wroeten in de negativiteit: daarin schuilt mijn verlossing. Zoals mijn docente een keer zei: ik ben een modderelfje.

Ik heb de afgelopen jaren vaak gepiekerd over de Wet van Aantrekking - is dit waar, en zo ja, waarom spreekt Human Design het dan tegen? Tenslotte kan maar zo'n 9% van de mensheid iets manifesteren vanuit het niets - de Manifestors - en moet de rest wachten tot er iets naar hem toe komt. Het lijkt een trucje van de geest, die controle wil hebben over zijn leven door een visioen te scheppen van hoe hij denkt dat het moet zijn. En dat terwijl niemand vanuit z'n hoofd moet leven. Inmiddels ben ik echter tot de conclusie gekomen dat de Wet van Aantrekking net zozeer geldt voor de Pure Generator. Maar niet op een manifesterende manier. Met mijn open keelcentrum heb ik geen consistente manifestatiekracht. Dat hele manifestatiegedoe is gewoon niet zo aan mij besteed. De Wet van Aantrekking gebeurt zonder mijn bewuste inmenging.

Wat ik wel kan, is beschrijven wat er gebeurt en wat er in me omgaat. Bestandje na bestandje volkalken met navelstaarderij en melancholie, 'oh, ik zit toch zo vast want dit en dit': zo te reflecteren geeft me zonnekracht en gronding. Ik voel me vitaal en in balans als ik zwelg in slachtofferschap. Realistisch zijn, kijken wat er nu precies gebeurt, dat is mijn uitweg. Want daarmee onderzoek ik wat mij beperkt. Ik geef me er compleet aan over, zodat ik ontdek wat ik als mijn realiteit kan accepteren, wat van waarde is en wat niet, waar ik in geloof. De leegte en de duisternis verdichten zich en ik word een zwart gat waar ik mezelf helemaal in opzuig. Mijn zwaartekracht begint te werken: er komen dingen naar me toe te stromen. Ik grijp ze vast, slok ze op en ze verdwijnen in mijn binnenste. Ze zijn klein, nauwelijks grijpbaar, en blijven niet lang leven. Grondig verzamel ik stimulatie.

Ik reflecteer en ik reflecteer, de antwoorden rijgen zich aaneen in mijn geest, en langzaam ontstaat er een volledig beeld. Ik ben op zoek naar de juiste genezende prikkel. De ene waarheid na de ander wordt aangenomen en verworpen. Ze geven kortdurende verlichting, en lossen dan weer op in het zwarte gat.

Plotseling: een bliksemschicht.

Vandaag trok ik een engelenkaartje met de tekst: geloof in jezelf. En ik besefte dat dit was wat ik in mijn vorige momentum had, die voordat ik ging samenwonen: ik geloofde toen in mezelf, en was dat geloof ergens onderweg kwijtgeraakt, samen met weer een droom die in het niets oploste. Een eureka-momentje.

Ik sloot mijn ogen en ging in trance, hier en nu, op zoek naar het geloof in mezelf. Ik vond het ergens in mijn binnenste, een herinnering aan toen ik het wel voelde, en ik fixeerde het, liet het opbloeien, tot het weer duidelijk waarneembaar was.

Ik voelde hoe mijn frequentie verschoof, dat er iets in mijn binnenste in elkaar klikte. Zodra ik wist waar de schoen wrong, kon ik mezelf in een oogwenk helen. Ik geloofde weer in mezelf.

Een paar minuten later werd ik gebeld: of ik een vriend advies wilde geven. Ik was verrast: een aanknopingspunt! Ik voelde dat mij een mogelijkheid werd gegeven waar ik zelf verder op kon voortborduren.

Dit is de Wet van Aantrekking, toegespitst op mijn design: ik zit vast, wroet in mijn beperkingen, reflecteer en schrijf, om me een realistisch beeld te vormen van wat er nu eigenlijk aan de hand is. Ik wacht op iets beters, laat mijn hoop niet varen en heb contact met hogere leiding. Ik krijg hulp: ik lokaliseer het gevoel dat als een splinter in mijn vlees zit, en ik trek het eruit, transformeer het, en kom in een nieuwe frequentie. Mijn frequentie, die zichzelf blijft transformeren, opbouwt en afbreekt, transmuteert. Deze frequentie trekt nieuwe dingen aan. Nieuwe rondes, nieuwe kansen. Alle begin is moeilijk: het kan even duren voordat zich iets opbouwt. Het is niet belangrijk of ik faal of niet: ik ben geen mislukking, nooit, wat er ook gebeurt. Jon Snow was ontmoedigd door het niets dat hij aantrof na de dood, en werd erdoor afgehouden om te leven. Maar hij koos toch weer voor een nieuwe ronde, een nieuw gevecht. (Oké, die metafoor is een beetje zwak, maar ik moest de beste man toch even laten terugkeren, puur schrijftechnisch gezien - misschien dacht George R.R. Martin hetzelfde, trouwens - oké, ik dwaal af.)

Het is niet zo dat ik dit gevoel kan gaan zitten creëren, zo van: dát wil ik manifesteren! Ik heb namelijk geen idee wat voor gevoel dit zou moeten zijn. Gevoelens en ideeën zijn sowieso niet zo mijn ding. Hoe kan ik weten wat goed voor mij is? Ik ben menselijk: gericht op wat ik denk te willen, maar meestal slaat dat nergens op. Ik kan alleen maar kijken naar wat er werkelijk gebeurt, hierin een zo groot mogelijke duidelijkheid scheppen, de depressieve gevoelens volkomen doorleven, en hulp vragen aan boven om licht te schijnen op het gevoel dat me het meeste dwarszit: de kern. En zodra ik de kern aangereikt krijg, the point of singularity, die gelijkstaat aan de eeuwigheid, transformeer ik. Ik ben een diep, diep transformerend persoon. Zo zit ik in elkaar. Ook daar kan ik niks aan doen. Transmutatie, transformatie, mutatie, en dit alles in de perfecte vorm.

Ondertussen wacht ik op het volgende aanknopingspunt, met een ambitie die weer is aangezwengeld. Diezelfde docente die zo treffend zei dat ik een modderelfje ben, zei dat ik mijn kern niet buiten me moet zoeken. Maar zelf kan ik mijn kern, mijn zwaartepunt, het middelste van het zwarte gat, niet vinden: ik draai er in kringetjes omheen. Ik moet hem aangereikt krijgen, zodat ik tot in alle vezels van mijn lichaam voel: ja, ja, dit is genezend! Het belang van de juiste vraag, de juiste prikkel: cruciaal voor een Generator! De wetenschap begrijpt het centrum van een zwart gat niet, maar ik denk dat daar de eeuwigheid in zit. Daar komt alle creatieve energie uit voort.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen