zondag 29 mei 2016

Grothuis

Het is bedtijd, hoog tijd voor een portie Human Design. Of nou ja, ik weet niet of ik het over Human Design ga hebben. (Spoiler: ik ga het over Human Design hebben.) Maar goed, ik weet nooit waar ik het over ga hebben. Deze blogs zijn pareltjes op mijn weg, die het licht vangen als ik terugkijk en me bemoedigend toeglanzen om ze niet te vergeten. Broodkruimels om de weg terug naar huis te vinden. Ik ben mijn eigen grootste lezer.

Al was het maar omdat er hiero op z'n hoogst zo'n 30 andere lezers zijn. Gelukkig maar. Ik moet er niet aan denken dat de hele wereld mijn zieleroerselen zou lezen. Deze blog is een soort grot (mijn ideale omgeving volgens Human Design) - bedekt, verstopt, en ik beslis wanneer er mensen naar binnen komen door hem op strategische momenten te delen op facebook.

Over grotten gesproken, mijn ideale omgeving staat onder vuur. Er is namelijk een renovatie gaande in ons huis, waar ik achteraf pas heel dankbaar voor zal zijn. En nu ook wel al een beetje. Maar vooral voelt het alsof mijn huis wordt aangerand door lompe bouwvakkers. Sorry voor het woord 'aangerand', ik weet dat het politiek gezien een faux pas is, maar zo voelt het nou eenmaal voor mij. En ik had ooit een leraar nederlands die mij raar aanraakte en daar lijkt dit gevoel op.

Het komt allemaal doordat mijn zenuwstelsel pas optimaal functioneert wanneer ik in een grot-achtige omgeving ben. Dat wil zeggen: een plek waar ik me terug kan trekken, enigszins donker en beschut. En bovendien heb ik de sleutel. Ik beslis wie er binnen mag komen en wie niet. Er is maar één deur. Die deur houd ik in de gaten. Dan ben ik rustig. Anders ben ik op een subtiel niveau gespannen. Drukke marktpleinen, zonnige bergtoppen, uitgestrekte stranden: allemaal veroorzaken ze al dan niet ongemerkte waakzaamheid in mijn systeem. In mijn grot ontspan ik me pas echt.

Uiteraard past dit niet in het plaatje van een renovatie waarbij er continu lompe bouwvakkers de trap op en af klossen. Met hun stinkaftershave - bah, mijn dominante zintuig (geur) raakt dan ook nog eens van slag. Wordt er ineens op mijn slaapkamerdeur geklopt, staat daar zo'n vent. Brr. Enes komt in zulke gevallen toeschieten zodat ik niet in beweging hoef te komen. Onbetaalbaar.

Het liefst doe ik 's ochtends vroeg de deur helemaal niet open en houd ik alle gordijnen gesloten. Maar ik heb hiervoor getekend (en dat was correct) dus moet ik eraan geloven. Ik sluit kinderachtige compromissen. Stiekem ben ik er erg trots op. Komt de contactpersoon onaangekondigd ons huis binnenlopen terwijl er niemand bij de voordeur is. Loopt ze beide trappen op, inspecteert de werklui op zolder, en komt weer naar de overloop. Een inbreker zou het niet soepeler kunnen doen. Even heb ik de absurde aanvechting om de deur van mijn slaapkamer te openen en haar te begroeten als een normaal mens. Gelukkig is die aanvechting snel weer voorbij. Ze loopt de trap af, verlaat het huis door de open voordeur, en ik zie haar nog net de hoek omslaan. Want ik ben haar stilletjes achternagekomen, twijfelend of ik haar moest aanspreken of niet.

Heel volwassen allemaal. Maar goed, in feite niets om op te responderen, dus oké.

Morgen wordt mijn slaapkamer gerenoveerd. Ik zal als een kip van de leg verdwaasd rondlopen tot het voorbij is. Misschien moet ik maar een grot gaan graven in de achtertuin en daar mijn tijd doorbrengen. Net zoals de hoofdpersoon in dat verhaal waarin ze tunnels naar het hart van de aarde graven om te ontkomen aan de verantwoordelijkheden van hun adolescentenleven.

Niet dat ik veel verantwoordelijkheden heb, trouwens. Maar mijn kamerplanten leven nog, en dat is een goed teken. Onnodig sarcasme, trouwens, geloof dat maar niet. Ik heb wel meer in mijn mars dan alleen mijn kamerplanten. (Oh oeps, nu probeer ik weer een beeld te schetsen van mezelf als evenwichtig, capabel persoon - vergeefse pogingen, maar een mens kan dromen). (Dat imago beschermen bedoel ik, dat kan ik wel vergeten.) (Dat ik evenwichtig en capabel ben is wél waar.) (Ik kan er alleen geen beeld van schetsen.) (Gelukkig schetst dat beeld zich vanzelf.) (Hoef ik tenminste ook niet meer een potlood op te pakken.) (Want ik hou eigenlijk helemaal niet van tekenen, dat is me teveel werk.)

Oké, welterusten.

donderdag 26 mei 2016

Hoop en schuld

Een tijdje geleden schreef ik over hoe schuldgevoel een mentale constructie is. Dat is niet zo. Het is een motivatie en daardoor niet per se verkeerd. Ik kwam erachter dat er in Human Design een motivatie is die je drijft als je op het juiste pad zit. Iedereen heeft 1 van de 6 van deze motivaties: angst, hoop, verlangen, behoefte, schuld of onschuld. Dit is hoe de energiestroom die uit het universum door je heen stroomt. Hij maakt zich kenbaar op het moment dat die je weer verlaat. Met andere woorden: je blijft ermee achter. Het is dan ook een signaal of je op het juiste pad zit of niet, of je de juiste beslissing hebt genomen of niet, en geen innerlijke autoriteit. Want als je op het juiste pad zit, word je gedreven door de juiste motivatie. Tenminste, dat is hoe ik het begrijp.

Ik heb als motivatie 'hoop'. Als ik op het juiste pad zit, zal ik altijd de hoop hebben op iets beters en dit afwachten. Als ik mijn hoop verlies, met andere woorden, als ik iets probeer te initiëren omdat ik het wachten niet meer vertrouw, zit ik in mijn schuld. Dat is mijn zgn. transference. Dat is de tegenoverliggende motivatie, als het ware, die laat voelen dat ik niet meer op het juiste pad zit. Voor mij is schuldgevoel dus een signaal dat ik van mijn pad van wachten en responderen ben afgeweken en in plaats daarvan probeer te initiëren.

De schuld dat ik niets doe, dat ik lui ben, de schuld dat ik iets verkeerds heb gedaan, of dat er iets verkeerd is gegaan en dat het door mij komt, en dat ik het dus moet fixen, of dat iemand anders ergens schuld aan heeft en iets moet fixen. Ik kan maar beter gewoon hopen dat het vanzelf beter wordt.

Het kan uiteraard ook andersom zijn. Dan word je gedreven door schuld, met de vraag wie z'n schuld iets is, en wie het dus moet fixen. Dan is dat correct, terwijl het afwachten tot het vanzelf beter wordt weer een teken is dat je van je pad bent afgeweken.

Nou ja, dat wou ik even rechtzetten.

Follow my blog with Bloglovin

zondag 22 mei 2016

Vergankelijkheid

Aloha! Ik zal je een geheimpje verklappen: ik geef om heel veel dingen.

Waarschijnlijk meer dan verstandig voor me is. Ik doe net alsof dat niet zo is, omdat al die kleine dingen zoals stervende aardbeienplantjes in de tuin of een goede grap op 9gag over hondengedrag of een hoopje stof in de hoek van de kamer dat nooit opgeruimd wordt of gebroken dromen die ergens op de bodem van mijn buik liggen of een zak verrotte peren die ik gekregen heb maar niet kon opeten of ontroerende boekpersonages die niet dieper gaan dan de woorden op een pagina, vergankelijk zijn. Net zo vergankelijk als echt je best doen op affirmerende woorden in een email of een sms of een kaartje en dat dan aan die ander geven en vergeten. Opflakkerende liefde die een moment of een dag lang je hart opent en dan weer verdwijnt. Niet écht, natuurlijk, maar wel voor je denkgeest. In het grote geheel gaat niets verloren.

Maar het voelt wel zo. Het voelt alsof ik elk moment van alles verlies, en om dat voor te zijn onderdruk ik dat ik erom geef, waardoor ik mezelf afsnijd van mijn gevoel. Ik ben zo bang voor melancholie en voor wat het kan betekenen (het gaat soms naadloos over in depressie) dat ik van de weeromstuit ga doen wat een depressief iemand doet: onderdrukken. En zo raak ik ook mijn grip op de creatieve mogelijkheden van melancholie kwijt.

Eigenlijk is het enige dat ik, creatief gezien, met regelmaat en voortdurende bevrediging doe, het schrijven op deze blog. Ik heb wel meer gedaan, maar altijd grillig, cyclisch, kortdurend, waarna ik mijn interesse verloor. Maar naar het schrijven over mezelf op deze blog keerde ik steeds weer terug. Dat vond ik dan narcistisch en navelstaarderig en dat mocht ik vervolgens niet van mezelf, vooral niet omdat maar zo weinig mensen erom geven en het lezen, zodat ik er uit zelfbescherming ook maar niet om gaf. Nu ineens sloeg dat om, op de voor mijn design bekrachtigende pessimistische manier: als niemand erom geeft, laat ik mezelf dan maar helemaal de vrije teugel geven en elk restant van please- of bewijsgedrag van me afschudden. Laat ik dan maar volledig authentiek zijn en alle provocatieve dingen zeggen die zich achter mijn woorden schuilhouden, met al mijn oncomfortabele openheid, hoopvolle naïviteit, sarcasme en negativiteit vandien. Laat ik dan maar niet meer verbergen dat ik me een mislukking voel achter dappere woorden van zelfverwezenlijking. Laat ik er dan maar gewoon voor uitkomen dat ik geen flauw idee heb wat ik nu moet doen in mijn leven, experimenteren met het delen van mijn geheimen en nu nóg verder gaan dan ik ooit al deed, nóg meer van mezelf geven. Want dit schrijven geeft me leven, en dus moet het wel goed zijn. Laat ik vertrouwen op mijn creatieve flow, en als die niet gemakkelijk in het gehoor ligt of mensen aantrekt, dan zij het zo. Dan heb ik mezelf tenminste echt geuit.

En natuurlijk had ik dit allemaal al veel eerder moeten bedenken. Deze weerbaarheid had ik al voor de kunstacademie moeten bezitten: geen wonder dat dat is mislukt.

Maar ik had het nadeel dat ik altijd werd ondersteund door liefdevolle mensen, zodat ik nooit écht door het slijk ging en me kon verharden.

Nee, dit gaat niet over verharden. Dit gaat wederom over mezelf er laten zijn en loslaten wat niet van mij is. Over om mezelf geven, zelfs als niemand me bevestigt of aandacht geeft. Hoe onorgineel ook weer.

En laat ik dan deze laatste zin niet een positieve, hoopvolle draai geven, want ik hoef niks te fixen dat niet gebroken is.

zaterdag 21 mei 2016

Een blog om te bewijzen dat ik gelijk had met mijn vorige blog

Ha! Ik zit in mijn good old synchronistische flow en had weer een mutatiemoment. 

In mijn vorige blog beschreef ik hoe de Wet van Aantrekking voor mij werkt. Zonder overigens inleidende achtergrondinformatie te geven over de Wet van Aantrekking in het algemeen, want als ik iets te zeggen heb dan denk ik niet na over hoe het overkomt op anderen en of ze wel begrijpen wat ik überhaupt zeg en raak ik helemaal geabsorbeerd door mijn eigen denkproces, maar dat terzijde. You like this anyway? Hieronder meer van dit. 


Ik schreef hoe ik mijn kern aangereikt moet krijgen door iemand anders om van mezelf te houden. (Oeh, een prikkelende stelling! 3x poort 38 en 1x 39 en 49 in actie!) En de volgende dag werd ik geleid (hashtag strangepull) naar een video van Shawna Howson, aka youtube-vlogger Nanalew, waarin ze vertelde over depressie en slachtofferschap. Dit raakte iets in mij. Ik wist meteen dat ze ook een individueel kanaal moest hebben en/of profiel 3/5. Ik zocht haar geboortedata op en kwam erachter dat ze op dezelfde dag geboren is als ik, in een ander werelddeel weliswaar, maar dat heeft alleen effect op de maan. Hieruit kwam grofweg dezelfde chart voort, dus niet alleen klopten mijn vermoedens, maar ALLES overlapte. Ze beschrijft in haar video's dan ook dingen die diep herkenbaar voor mij zijn, en het is erg onderhoudend en grappig om te kijken hoe zij ermee dealt, ook al doet ze zichzelf geweld aan door te pushen vanuit bepaalde opvattingen uit het mentale conditioneringsveld - aka, zit ze in het niet-zelf. Maar dat maakt niet uit, want dat is juist ook entertainend. Een hallo naar mijn worsteling. 

Ik beschreef in die vorige blog een smeekbede aan wie het ook maar las, om mijn levenslessen ter harte te nemen, wetend dat ze vooral voor mij gelden, omdat ze voortkomen uit mijn design. Dat het levenslessen zijn van iemand met profiel 3/5 en het kanaal van mutatie en al die andere dingen. En dat ik dus eigenlijk niemand anders er echt mee kan helpen. En toen keek ik haar video en kon ik al die dingen over zelf-acceptatie tegen haar zeggen in de comments. Niet dat ik per se geloof dat ze dat 1) leest of 2) gelooft en 3) dat ze erdoor getransformeerd wordt, maar daar gaat het niet om. 

Ik zag mezelf door deze ervaring weerspiegeld in een soort Droste-effect: mijn zonnekracht barstte uit en gaf een puls van mutatie. Weer een laagje wijsheid ontwikkeld over slachtofferschap, over lijn 3, over poort 3.5 in detriment, weer zelfliefde gekregen via anderen (poort 10). 

Ik vraag, en ik ontvang. Ik geloof in mezelf, eer mijn eigen woorden, en dan worden ze geëerd. Maf zeg. The magic happens in the experiment. 

vrijdag 20 mei 2016

Aanknopingspunt

Waarschuwing: deze blog bevat spoilers over de laatste aflevering van Game of Thrones en een beetje quasi-wetenschappelijk gemijmer over zwarte gaten.

Ik heb op veel momenten in mijn leven met lege handen gestaan. In een comfortabele omgeving, dat wel. Met voedsel en een dak boven mijn hoofd, met liefde om me heen. Maar zonder te weten wat ik moest doen. Zonder ook maar één klein aanknopingspunt te hebben. Niks. Nada. Noppes. Leegte, duisternis, stilte, braakliggen. Zeg maar zoals Jon Snow toen hij dood was (voilà, hier was ie al, een referentie naar de pop-cultuur voor uw entertainment). Terwijl mijn overleving niet op het spel stond, was mijn leven verkruimeld tot niets. Ik heb het sinds de middelbare school een aantal keren opnieuw moeten opbouwen. Na mijn eerste studie, na mijn tweede studie, na mijn reisjaar, en nu, nadat ik ben gaan samenwonen.

Het is een patroon. Een patroon van trial en error.

In het begin was dit angstaanjagend. Ik had iets geprobeerd, het werkte niet meer, en ik stopte. Wat moest ik NU WEER doen? Ik had geen momentum, geen idee van wat ik wilde, en ik leek niet te beschikken over de energie om ook maar iets te ondernemen. Ik voelde me vaak onzeker, down, melancholisch, of ronduit depressief. Ik had gefaald: weer een bloem die halverwege de uitbotting was verwelkt. Ik graaide het restant van mijn dromen bij elkaar en uiteindelijk kwam er wel weer iets nieuws, werkte ik mezelf uit die put omhoog, had ik aanknopingspunten gevonden. Maar zonder te weten hoe dit proces precies werkte, en met de vage angst dat het weer zou gebeuren - wat ook zo was. Niet omdat mijn angst dit aantrok, maar omdat mijn innerlijke chemie nou eenmaal zo werkt.

Inmiddels ben ik zo vaak weer uit die put gekomen, dat ik dacht dat het me niet meer zou gebeuren. Dat ik ervan geleerd had. Dat ik ervan verschoond zou blijven. Dat dit momentum dan tenminste eeuwig zou duren. Maar zoals ik al zei: ik zit weer op de bodem. Vast. En Human Design geeft me de verklaring, zodat ik het kan accepteren als iets dat bij me hoort. Een paar keynotes:

Alle begin is moeilijk. Ik heb meer energie dan ik denk, maar ik kom van tijd tot tijd vast te zitten. Ik heb een sterke individualiteit met de bijbehorende vlagen van depressie. Ik kan niet initiëren, maar moet wachten tot er een aanknopingspunt komt om momentum te verkrijgen. Ik bevind me vaak in een sociale isolatie. Ik ervaar onzekerheid en denk dat ik iets moet doen om mezelf te verbeteren, iets te verzilveren, mijn intelligentie te bewijzen, dat ik een reputatie hoog te houden heb. Enzovoort. Ik heb het hier al vaak beschreven. Delen van mezelf en van mijn niet-zelf.

Wat ik met deze blog wil bereiken, is een smeekbede aan wie dit ook maar leest. Als je ook in zo'n soort situatie hebt gezeten, waarin je je in de war voelde, je geloof in jezelf kwijt was, van alles had geprobeerd en jezelf de schuld gaf: probeer niet iemand anders te zijn dan je bent om eruit te komen! Dat vertraagt het proces alleen maar. Jij bent precies goed zoals je bent, met alle shitty eigenschappen vandien. De kunst is te weten wat die eigenschappen zijn, zodat je ze kunt accepteren.

Weet dat dit wordt geschreven vanuit zelfliefde en dat het de kracht van transmutatie heeft. Laat mij maar lekker wroeten in de negativiteit: daarin schuilt mijn verlossing. Zoals mijn docente een keer zei: ik ben een modderelfje.

Ik heb de afgelopen jaren vaak gepiekerd over de Wet van Aantrekking - is dit waar, en zo ja, waarom spreekt Human Design het dan tegen? Tenslotte kan maar zo'n 9% van de mensheid iets manifesteren vanuit het niets - de Manifestors - en moet de rest wachten tot er iets naar hem toe komt. Het lijkt een trucje van de geest, die controle wil hebben over zijn leven door een visioen te scheppen van hoe hij denkt dat het moet zijn. En dat terwijl niemand vanuit z'n hoofd moet leven. Inmiddels ben ik echter tot de conclusie gekomen dat de Wet van Aantrekking net zozeer geldt voor de Pure Generator. Maar niet op een manifesterende manier. Met mijn open keelcentrum heb ik geen consistente manifestatiekracht. Dat hele manifestatiegedoe is gewoon niet zo aan mij besteed. De Wet van Aantrekking gebeurt zonder mijn bewuste inmenging.

Wat ik wel kan, is beschrijven wat er gebeurt en wat er in me omgaat. Bestandje na bestandje volkalken met navelstaarderij en melancholie, 'oh, ik zit toch zo vast want dit en dit': zo te reflecteren geeft me zonnekracht en gronding. Ik voel me vitaal en in balans als ik zwelg in slachtofferschap. Realistisch zijn, kijken wat er nu precies gebeurt, dat is mijn uitweg. Want daarmee onderzoek ik wat mij beperkt. Ik geef me er compleet aan over, zodat ik ontdek wat ik als mijn realiteit kan accepteren, wat van waarde is en wat niet, waar ik in geloof. De leegte en de duisternis verdichten zich en ik word een zwart gat waar ik mezelf helemaal in opzuig. Mijn zwaartekracht begint te werken: er komen dingen naar me toe te stromen. Ik grijp ze vast, slok ze op en ze verdwijnen in mijn binnenste. Ze zijn klein, nauwelijks grijpbaar, en blijven niet lang leven. Grondig verzamel ik stimulatie.

Ik reflecteer en ik reflecteer, de antwoorden rijgen zich aaneen in mijn geest, en langzaam ontstaat er een volledig beeld. Ik ben op zoek naar de juiste genezende prikkel. De ene waarheid na de ander wordt aangenomen en verworpen. Ze geven kortdurende verlichting, en lossen dan weer op in het zwarte gat.

Plotseling: een bliksemschicht.

Vandaag trok ik een engelenkaartje met de tekst: geloof in jezelf. En ik besefte dat dit was wat ik in mijn vorige momentum had, die voordat ik ging samenwonen: ik geloofde toen in mezelf, en was dat geloof ergens onderweg kwijtgeraakt, samen met weer een droom die in het niets oploste. Een eureka-momentje.

Ik sloot mijn ogen en ging in trance, hier en nu, op zoek naar het geloof in mezelf. Ik vond het ergens in mijn binnenste, een herinnering aan toen ik het wel voelde, en ik fixeerde het, liet het opbloeien, tot het weer duidelijk waarneembaar was.

Ik voelde hoe mijn frequentie verschoof, dat er iets in mijn binnenste in elkaar klikte. Zodra ik wist waar de schoen wrong, kon ik mezelf in een oogwenk helen. Ik geloofde weer in mezelf.

Een paar minuten later werd ik gebeld: of ik een vriend advies wilde geven. Ik was verrast: een aanknopingspunt! Ik voelde dat mij een mogelijkheid werd gegeven waar ik zelf verder op kon voortborduren.

Dit is de Wet van Aantrekking, toegespitst op mijn design: ik zit vast, wroet in mijn beperkingen, reflecteer en schrijf, om me een realistisch beeld te vormen van wat er nu eigenlijk aan de hand is. Ik wacht op iets beters, laat mijn hoop niet varen en heb contact met hogere leiding. Ik krijg hulp: ik lokaliseer het gevoel dat als een splinter in mijn vlees zit, en ik trek het eruit, transformeer het, en kom in een nieuwe frequentie. Mijn frequentie, die zichzelf blijft transformeren, opbouwt en afbreekt, transmuteert. Deze frequentie trekt nieuwe dingen aan. Nieuwe rondes, nieuwe kansen. Alle begin is moeilijk: het kan even duren voordat zich iets opbouwt. Het is niet belangrijk of ik faal of niet: ik ben geen mislukking, nooit, wat er ook gebeurt. Jon Snow was ontmoedigd door het niets dat hij aantrof na de dood, en werd erdoor afgehouden om te leven. Maar hij koos toch weer voor een nieuwe ronde, een nieuw gevecht. (Oké, die metafoor is een beetje zwak, maar ik moest de beste man toch even laten terugkeren, puur schrijftechnisch gezien - misschien dacht George R.R. Martin hetzelfde, trouwens - oké, ik dwaal af.)

Het is niet zo dat ik dit gevoel kan gaan zitten creëren, zo van: dát wil ik manifesteren! Ik heb namelijk geen idee wat voor gevoel dit zou moeten zijn. Gevoelens en ideeën zijn sowieso niet zo mijn ding. Hoe kan ik weten wat goed voor mij is? Ik ben menselijk: gericht op wat ik denk te willen, maar meestal slaat dat nergens op. Ik kan alleen maar kijken naar wat er werkelijk gebeurt, hierin een zo groot mogelijke duidelijkheid scheppen, de depressieve gevoelens volkomen doorleven, en hulp vragen aan boven om licht te schijnen op het gevoel dat me het meeste dwarszit: de kern. En zodra ik de kern aangereikt krijg, the point of singularity, die gelijkstaat aan de eeuwigheid, transformeer ik. Ik ben een diep, diep transformerend persoon. Zo zit ik in elkaar. Ook daar kan ik niks aan doen. Transmutatie, transformatie, mutatie, en dit alles in de perfecte vorm.

Ondertussen wacht ik op het volgende aanknopingspunt, met een ambitie die weer is aangezwengeld. Diezelfde docente die zo treffend zei dat ik een modderelfje ben, zei dat ik mijn kern niet buiten me moet zoeken. Maar zelf kan ik mijn kern, mijn zwaartepunt, het middelste van het zwarte gat, niet vinden: ik draai er in kringetjes omheen. Ik moet hem aangereikt krijgen, zodat ik tot in alle vezels van mijn lichaam voel: ja, ja, dit is genezend! Het belang van de juiste vraag, de juiste prikkel: cruciaal voor een Generator! De wetenschap begrijpt het centrum van een zwart gat niet, maar ik denk dat daar de eeuwigheid in zit. Daar komt alle creatieve energie uit voort.

dinsdag 17 mei 2016

Strange pull

Om één of andere reden vallen citaten van Rumi altijd goed bij mij. Zoals: let yourself be silently drawn by the strange pull of what you really love. It will not lead you astray.

Als ik zo'n citaat lees is het net alsof de woorden een venstertje openen en ik in de eeuwigheid val. Het gevoel alsof er een grapje is gemaakt, zo van: oja, dat is mijn essentie, gheghe, *knipoog*. Een onderonsje met god, een extra ooglid dat even wordt weggehaald zodat ik het universele veld achter alle dingen zie. Rumi schrijft toverspreuken.

(Ik heb trouwens geen flauw idee wie of wat Rumi is. Ik weet alleen dat het Pinterest-algoritme me een onhandige selectie citaten van hem of haar blijft voorschotelen, die ik strategisch absorbeer.)

Maar goed, waar ik het over wil hebben is die strange pull. Volgens Human Design zit die in je G-centrum, en wordt je richting bepaald door je hogere zelf, die vanuit het midden van je borst als een magneet met maar één pool alles aantrekt dat bij je past. Die bestuurt de auto van je leven terwijl je als passagier meekijkt en geniet van het uitzicht, hoe strange het ook is (en het is strange, alle stimulatie die ik krijg, dankzij 56.3). Alleen hebben de meeste passagiers de neiging om die hele auto onder te piesen, bovenop het stuur te springen en tegelijk de rem en het gaspedaal in te trappen. Dat is het werk van ons denkhoofd dat meent dat het anders moet, en de auto gaat van de weg af en het denkhoofd heeft zoiets van 'ja, en laten we nu die kant op gaan' terwijl alles om de auto heen instort, en het denkt 'oh, laten we nu dit proberen' terwijl het recht op een laaiende brand afstevent, enzovoort, kortom, het staat totaal niet in verbinding met wat er werkelijk gebeurt.

Wat ik merk, is dat als ik mij laat trekken, en ik voel een 'hm-hm' bij wat er dan op mijn pad komt, ik mijn medicijn vind in de vreemdste dingen. Ik neem het allemaal in me op, zuig het leeg, en gooi het weer terzijde nadat ik de onderliggende boodschap heb gedetecteerd en ik verzadigd ben.

Zoals laatst: toen was het een complete herlezing van de Harry Potter-reeks, plus films en online Pottermore-sorteerceremonie (Ravenklauw, voor als je het wilt weten). Waarom? Geen idee, Rowling heeft een sterk moreel kompas en dat voedt mijn normen en waarden misschien, en er zit een emotionele impact achter haar personages die even moet trekken maar dan als een theeblad openvouwt (oh Snape), en haar magische metaforen zijn waarachtig en relevant (Horcruxes), wat de boeken voor mij te verdragen maakt. Ik heb er een hekel aan als er gewoon maar wat wordt gestrooid met dingen zonder universele waarheid erachter, dat is één van mijn stokpaardjes, pff, ik ontdek dat ik sterke normen en waarden heb hoor, en ik ze maar toeschrijven aan collectieve conditioneringen...

Nu gaat mijn strange pull naar de vlogs van Lauren Toyota. Het is niet zo dat ik op zoek ben naar inspiratie, per se. Want zo werkt het niet - als ik zoek naar inspiratie, raak ik alleen maar gefrustreerd dat ik het niet vind en ga ik ervaren dat ik vastzit. Maar ongemerkt inspireren deze strange pulls me toch. Mijn hoofd denkt: waar gaat dit over, de hele dag kijken naar video's over wat iemand anders eet gedurende een dag, met continu hetzelfde muziekje eronder, terwijl ze een woordenvloed van meningen over me uitstort die nooit meer ophoudt? Ik vergeet te eten met de geurloze prikkeling van bakken voedsel die ik vanuit adelaarsperspectief aanschouw, zodat ik 's avonds laat nog soep sta op te warmen die ik ook als lunch heb gegeten (ongeveer zoals Lauren Toyota eet, wat een hopeloos pervers ritme). Maar ik vind het heerlijk en ontspannend. En dan komt er ineens een issue voorbij dat ook in mijn leven speelt, dat op een anekdotische, immorele manier aangeraakt wordt en me antwoorden geeft die ik in een strategische internetzoektocht nooit zou hebben gevonden. Dat heet serendipiteit, schiet me ineens te binnen.

Dat is ook zo. Serendipiteit is wat er ontstaat als je je strategie en innerlijke autoriteit volgt, weet ik uit de Human Design-theorie. De magie vindt plaats tijdens het experiment: check. Nu heb ik sowieso een leven vol synchroniciteiten, want dat is hoe ik lagere energieën in hogere transmuteer met mijn kanaal van ritme, maar serendipiteit is wat anders. Dat is vooral iets waar je niet naar op zoek was, waar je nog geen synchronistische band mee had. It grows on you. Net zoals het Human Design systeem als een theeblaadje in mij is opengevouwen en nu alles kleurt en doordringt en smaak geeft.

Mijn persoonlijkheid kan reflecteren op de strange pulls in een poging er betekenis in te vinden. Maar ik ben niet zo goed in reflecteren, eigenlijk. De dingen in mijn leven gebeuren gewoon, en ik weet niet waarom ik leuk vind wat ik leuk vind, of wat ik eraan heb, of waar ik naartoe ga. Ik heb een slimmig hoofd, dus ik kan een slimmige analyse maken, maar ik geloof mezelf eigenlijk nooit zodra ik een consistente gedachte weet te produceren - op het moment dat deze zin af is betwijfel ik hem alweer. Nee, het is niet eens betwijfelen, het kan me gewoon niet meer schelen. Dat is belangrijk als je deze blog leest en denkt dat ik alles wat ik schrijf geloof alsof ik je een belofte geef van mijn innerlijke wereld: dat is niet zo. Ik onthoud het niet eens. Het stroomt door me heen, en het voelt in het moment als waarheid, helderheid, en sommige zinsbuigingen buigen af van de stroom en buigen dan weer terug zodat de zin vervormt, maar ik ben niet op zoek naar zingeving. Ik vecht liever met spoken en lach om het gevecht.

Deze blog was geschreven zonder werkelijke mutatie en heeft niet veel kracht, ketst als een steentje af op de oppervlakte. Maar ik ben wel in een poëtische bui, en ik dacht dat het wel interessante gedachten waren, dus als het nergens een bijdrage aan levert heb ik in ieder geval goede timez gehad yeah.

Silently en strange: I get you, pal. Met andere woorden: je hoofd vindt het wellicht vreemd, maar mag stil zijn terwijl die pull bezig is. Die van mij is natuurlijk niet stil maar wel weerstandloos, voor nu, alsof al mijn innerlijke vensters openstaan en het lekker doorwaait.

(Waarom vind ik het zo grappig en bevredigend om alle engels woorden in mijn tekst cursief te maken en dan te taggen met 'cursieve Engelse woorden', mijn eigen kleine inside joke in al die jaren op dit blog?)

zaterdag 14 mei 2016

Gronding en autoriteit

Hoe langer ik met mijn Human Design-experiment bezig ben, hoe krachtiger ik word. Dit is de zelf-bekrachtiging uit mijn individuele & integratieve kanalen. Ik gedraag me als mezelf, bam. Ik ben gegrond, ik sta muurvast en niemand kan me omver duwen. Zolang ik geworteld ben in mijn innerlijke autoriteit (onderbuikrespons), kan geen enkele autoriteit van buitenaf me verwarren. Ik laat de verwarring gewoon door de zeef van mijn open hoofd glippen. Mijn lichaam is in balans, mijn zwaartepunt zit in mijn dantien, en weg is alle noodzaak om ooit nog bewust te gronden.

Dit houdt ook in dat ik me gedraag als een freak. Ja, als een ketter, om in HD-jargon te spreken. Dat is mijn poort 10.5. Het is niet per se vriendelijk, respectvol, tactvol, om de norm af te wijzen en het past al helemaal niet binnen een groep met bepaalde ongeschreven wetten. Mijn gedrag wijkt af van wat het collectief mag denken, en toch zit ik in mijn flow, die ik deel met het collectief, en word ik geliefd, krijg ik steun en kan ik op mijn bescheiden manier een (r)evolutie starten. Ik zie er natuurlijk uit als een onschuldig blond-blauw-meisje, dat helpt. Maar vooral mijn design is een package deal: ik houd me van nature in, ik ben gericht op harmonie, ik buig mee. Ik ben een goede student, ik ben een goede vriendin, ik ben een goede dochter, want ik doe mijn best.

Op één of andere manier weet ik de tegenstrijdigheden van mijn rebelsheid en mijn zachtaardigheid te jongleren in een bevredigend geheel, dat geen weerstand oplevert maar wordt begroet met erkenning, en tot mijn verbazing worden mijn oprechte, afwijkende, vervreemdende opmerkingen grappig gevonden.

Ik zeg wel 'ik', maar natuurlijk doe ik het niet zelf. Mijn onderbuikrespons leidt mij hier doorheen. Ik zit achterover geleund toe te kijken, met een ingehouden schuddebuik van het lachen en een nerveuze spanning over hoe het allemaal gaat uitpakken, maar zonder zorgen, en ik merk op hoe mijn design toch eigenlijk wel perfect is.

Wie had ooit gedacht dat ik van nature een rebel zou zijn? Ik zeker niet! Sterker nog, ik heb na mijn eerste contact met de grote enge buitenwereld uitgeroepen dat ik dat niet ben. Dat ik wel de laatste ben die opruiende dingen doet. En toch wijst alles in mijn design erop dat ik stiekem maar onvermijdelijk de heersende norm trotseer en verander. Iemand die muteert, provoceert, geloofssystemen vervreemdt, rammelt aan de heersende waarden en mensen aantrekt om een revolutie te beginnen. Ik heb een heel sterk moreel kompas waar ik amper van afwijk, wat er ook in de collectieve buitenwereld omgaat - hierin vind ik mijn veiligheid. Ik geloof dat de heersende normen en waarden niet kloppen, en ik ben stil: ik deel mijn normen en waarden niet. Nee, ik accepteer de beperkingen. Geef me een set regels, en als ik ze begrijp en accepteer ben ik de beste volger ooit. En ondertussen verander ik ze, door mezelf te zijn, haast onmerkbaar, vol hoop, zonder een gevecht aan te gaan dat niet het mijne is. Want hoe moet ik weten wat het waard is om voor te vechten? Ik heb geen idee!

Ik volg mijn opleiding Reading en een hoop lesinhoud is bullshit. (Sorry, dat is gewoon zo.) En ik zit in de kring en ben volledig ontspannen, ik luister, ik voel hoe de energie van de groep meer en meer correct wordt, hoe de frequentie verandert tijdens de meditaties, ik hoor hoe alle denkhoofden langzaam afgelijnd raken op de waarheid, hun waarheid, en aan het eind van de les is er een transformatie ontstaan. Ik realiseer me: ik hoefde niets te doen. Ik hoefde niets te zeggen. Mijn aura deed het werk. Ik hoefde alleen maar eerlijk te zijn.

Dus toen er een muziekstuk van Bach werd opgezet, waar we met een verhoogd open keelchakra naar moesten luisteren, voelde ik 'uh-uh' (nee). Gaat niet gebeuren. Ik deed niet mee met de oefening. Ik stopte met versneld in- en uitademen door mijn keel om het nóg dieper in me op te nemen, wat eigenlijk de bedoeling was. En toen ik naderhand werd uitgenodigd om mijn ervaring over de oefening te delen met de groep, was ik eerlijk. Ik zei dat ik bij mezelf weg geraakt zou zijn als ik de oefening deed, dat ik dus meteen stopte, en ik schetste hoe mijn innerlijke leiding op z'n horloge keek tijdens het doorstaan van dat nietszeggende vioolgejengel. Er werd gelachen - dit verraste me. Eerst was mijn docent scherp ('en waarom ben je gestopt?') en daarna kon hij niet anders dan mijn verhaal accepteren. Als hij dat niet had gedaan, was het voor mij een teken geweest dat ik daar niet meer thuishoorde - een proces van trial en error. Maar het werkte, ik was correct, ik was mezelf, ik was gegrond. Ik was tegelijk insider en outsider, want ik heb individuele/integratieve kanalen en een tribaal kanaal.

Wat ik dacht dat een zwakke plek vormde - mijn terughoudendheid, voorzichtigheid, meebuigen, geen mening hebben en weinig zeggen - is in feite de fluwelen handschoen om mijn vuist. De stroomlijn die de bedding verlegt. De revolutie vermomd als evolutie. Want ik breng geen mutatie zonder de steun van deze groep. Ik stroom mee, maar ik stroom wel als mezelf: de ultieme zelfverdediging. En zolang ik als mezelf stroom, stroom ik als het Leven. Dát is pas iets om diep naar te luisteren, in tegenstelling tot al die bullshit die mensen eruit braken. Alleen als ik ertoe wordt uitgenodigd, deel ik mijn normen en waarden, en het entertaint nog ook. Mijn directheid vormt een consistent geheel met mijn bedekte manier van interactie. Ik ben mijn eigen autoriteit, gekwalificeerd, vastberaden in mijn zelfbekrachtiging, maar ik ben zeker niet de beste. Ik heb geen flauw idee wat ik doe, maar ik reflecteer dat het werkt en er komt nog humor bij kijken ook. Er ontstaat lichtheid en stroom: het blijkt aantrekkelijk te zijn voor anderen. Ik treed af van mijn leiderschap, en de projectie die op mij rust transformeert van positief in negatief en dan weer in positief, net als ik geaccepteerd heb dat een negatieve projectie mijn faalangst niet meer aanwakkert als ik gegrond ben in mijn innerlijke autoriteit.

This blog was brought to you by the channels of structuring and abstract thinking - eureka!  

zaterdag 7 mei 2016

Status quo

Ik zat weer eens te duimendraaien en werd geleid om de Harry Potterboeken te herlezen. Daarin zei  de immer wijze Dumbledore: niet je gaven zijn belangrijk, maar de keuzes die je maakt. Dat sluit naadloos aan bij wat ik in mijn Readingopleiding leer. Het gaat er niet over wat voor helderziende beelden je allemaal ziet, maar hoe je ermee omgaat. Dát is waar het ware meesterschap in schuilt.

Ik ben een beetje teveel gericht geweest op mijn gaven, mijn talenten, wat ik kan. En dat is helemaal niet belangrijk. Ja, natuurlijk in zekere zin wel, omdat je ervan kan genieten. Maar ik verbond mijn ego eraan, en dat was mijn vergissing. Zo ben ik opgevoed, ik bedoel, wie niet? We worden beloond voor onze talenten, onze prestaties, met hoge cijfers. Ik heb gymnasium gedaan en was er trots op. Ik deed de kunstacademie en was er trots op. Maar nu niet meer. Mijn ego is compleet onderuitgegaan, want het talent alleen was niet genoeg om me te ondersteunen. En ik kan nu wel sikkeneurig gaan zitten denken aan al die talenten van mij en hoe miskend ik wel niet ben, maar dat brengt me dus nergens.

Het alternatief is leegte. Dan ben ik die talenten kwijt. Want ik doe er niks mee. Blijkbaar waren ze niet van mij. Ze zijn me gegeven, om de mensheid te dienen. En als ze me werkelijk toebehoren, zullen ze wel weer terugkeren. Zolang er geen beslissing is, is er niets mee te doen. En nu is er niets waar ik een beslissing over kan nemen.

Keer ik weer terug naar het genieten van wat ik heb. En het accepteren van mijn beperkingen, zoals weinig vrienden en weinig omhanden hebben. Maar ik heb wél een prachtig huis, een fijne vriend en meer dan genoeg liefde.

Oké, dit was een saaie blog die helemaal niets heeft opgelost. Maar goed, dat is ook niet de functie van het hoofd. Die kan alleen registeren en die registreert al maanden hetzelfde. Wat voor een superinteressante blogpagina zorgt. Soit.