zondag 17 april 2016

Sleutelwoorden/keynoting

Ik was een beetje aan het spelen met sleutelwoorden, de deeltjes die je samenbrengt in een Human Design-synthese*. Zo kan ik mezelf beschrijven en begrijpen. Dat is behoorlijk magisch, verbluffend raak, specifiek en ook confronterend. Alles wat je jezelf ooit kwalijk hebt genomen ligt als kleine scrabbelsteentjes voor je uitgespreid, zwart op wit. Geen ontsnappen aan.

Een voorbeeld. De sleutelwoorden uit al mijn open centra, wat zoveel betekent als: hoe ik onecht ben. De open centra (of chakra's) zijn de plekken waar je kwetsbaar bent voor conditioneringen en energieën van anderen, die je ertoe aan kunnen zetten om iets te doen dat niet vanuit je zelf komt. Welke kleur of smaak heeft mijn onechtheid op het gebied van expressie, denken, emotie en ego? Want dat is waar ik open ben.

Mijn expressie (keelcentrum) wordt alleen maar gedefinieerd door het sleutelwoord 'vervreemding' (56.3). Daar heb ik het al eerder over gehad, maar nu pas accepteer ik het.
Ja, ik vervreemd mensen van me als ik praat of schrijf. Als ik dit vanuit mijn niet-zelf (het Human Design-woord voor ego) doe, word ik afgewezen en genegeerd. Dat is de laagste frequentie van mijn expressie.
Als ik dit vanuit mijn zélf doe, daarentegen, kan ik mensen onderhouden, entertainen met mijn verhalen die wellicht een tikkeltje vreemd zijn, maar wel lekker. Net zoals Rivella dus. Excentriek, de stem van een nieuwe orde, de nieuwe tijd. Net zoals alle pionieren van het menselijk bewustzijn in eerste instantie vervreemding opriepen met hun nieuwe, stimulerende metaforen, kan ook ik mezelf isoleren van 'de massa'. Vervreemding heeft een rol. Vervreemding is vervreemding, hoe je het ook wendt of keert.

Mijn vreemde doch onderhoudende verhalen kunnen daarnaast behoorlijk excessief zijn qua informatie (4.6), en als mijn begrip van dat wat ik beschrijf nog niet volledig gerijpt is, zullen mensen afhaken. Het zal dan gewoon te veel informatie en een te vreemde stimulatie zijn. Oeps. Van m'n voetstuk gevallen.

De hoogste frequentie hiervan is als ik word uitgenodigd om te spreken en ik voel een 'ja' als respons. Dan krijg ik vaak terug dat ik het zo mooi heb gezegd, dat ik er zo'n mooi verhaal van heb gemaakt. Geworteld in waarheid. Bekrachtigend en transformerend. Als ik mijn innerlijke sacrale autoriteit volg, en wacht tot deze uitnodiging komt, dan zal mijn expressie correct zijn. Dat betekent niet dat ik dan NIET mensen zal bevreemden met wat ik zeg. Het betekent alleen dat het dan CORRECT is om mensen van me te vervreemden. Dat het bekrachtigend en vernieuwend is. Dat het Leven dit zo heeft bedoeld, dat ik opereer als het geindividueerde leven-als-mij en dat deel. Want die vervreemding is er sowieso. En dat is ook eigenlijk wel grappig. Humor en lijn 3 zijn een magische combinatie. Vervreemding transmuteert tot betovering. Maakt een beetje excentriciteit het leven tenslotte niet stimulerend? Ik vind het zelf behoorlijk leuk als iemand iets vreemds-maar-authentieks tegen mij zegt. Ik sta open voor alle extremen van de mensheid.

Goed, vervreemding dus, mijn enige poort tot expressie. Ook betekent dit dat ik niet authentiek kan spreken met ándere stemmen. Dus bijv. op een theoretische manier, zo van 'ik denk', of over mijn gevoelens, over mijn materiële bezittingen, 'ik heb' etc etc. Dat is oneigen. Alleen verhalen vertellen, alleen waar ik in geloof, alleen dát is van mij. Vraag je me om een theoretische verklaring uiteen te zetten? Je zult in slaap vallen. Mijn niet-zelf-stem zal niet authentiek genoeg zijn om je aandacht vast te houden. Maar vraag je me om een verhaal: reken er maar op dat ik er een kunstig doch enigszins apart narratief van weet te weven, met de metaforen op de juiste plek. Ik heb immers het kanaal van de Perfecte Vorm. De perfecte VREEMDE vorm. Uniek.

Dan de emoties: hoe ervaar ik die, in welk thema? Dat is het sleutelwoord 'afwijzing'. Als er een emotioneel persoon in de buurt komt, wijs ik diegene onbewust af, of niet. Zo ervaar ik de emotionele golf: is het aantrekkelijk, of niet? Zo ja, dan kunnen we samen een revolutie ontketenen. Zo nee, jammer voor jou, want dan brand ik mijn vingers liever niet aan jouw emotionele toestanden, weg jij, met je emoties. Vooral niet als ik al teveel ben blootgesteld aan andermans emoties: dan zal ik jou en je emoties bij voorbaat al afwijzen. Take it or leave it. Als ik vanuit mijn niet-zelf leef, keert dit zich om en word ik zélf afgewezen. Hoe dan ook, er is een thema van afwijzing in mijn leven, dat er nog steeds is als ik correct wacht op mijn respons. Het gaat onbewust, als ik leef als mezelf. Dan zal ik onvermijdelijk mensen afwijzen. Omdat ze mij benaderen en niet bij me passen. Soit.

Wat het ego betreft: hoe ervaar ik dit? Die vind ik wel verrassend en grappig, gezien mijn inherente onzekerheid. Mijn kleine egootje wordt namelijk overschaduwd door een laag van 'ik ben geweldig' (26.6). Voel ik me onzeker ergens over, maar moet ik presteren? Oké, dan ben ik de Beste! Ik heb het in mijn Mars. Ik blaas mezelf op en ben de krachtige Autoriteit. Mijn ego kan een rolmodel zijn en de invloed van deze koninklijke houding is terecht, zolang ik maar correct opereer. Mijn zogenaamde 'grootsheid' kan ook hol worden zodra ik dat niet doe. Dan zie je gewoon een opgepompt, pushend ego waar iedereen doorheen kan prikken - ik ben heus niet de beste of de autoriteit, ik doe alleen maar alsof. Als ik vanuit mijn niet-zelf leef zullen mensen zien dat ik niet de wilskracht heb om te bewijzen dat ik de beste ben. En dat hoeft ook niet, want mijn ego is open. Het heeft zijn plek in het geheel, deze geleende grootsheid.

Dus dat zijn de dingen die ik in de gaten moet houden. Exces van informatie, vervreemding door expressie, afwijzing bij emotie en grootsheid van ego. Ze zijn signalen dat mijn open centra worden geactiveerd door mijn niet-zelf. Mijn valkuilen en tegelijk de studenten van de leerschool die het leven is. Ik hou van ze.

De bottom line is dat ik ben zoals ik ben, en dat ik daar met HD zo'n helder beeld van krijg, en ook van wat ik NIET ben, dat al mijn oordelen erover verdampen. Mijn hoofd kan namelijk eindeloos malen over de dingen die ik ga zeggen, zodat ze niet vreemd of afwijzend zullen overkomen. Nu kan ik dat plaatsen en loslaten. Want wat ik ga zeggen komt tóch wel vreemd over, wijst tóch wel mensen af. So what? We hebben allemaal onze karaktertrekjes. De één kan geen grenzen stellen, de ander trekt zich het liefst terug, weer een ander is verraderlijk. Je kunt wel proberen om zo liefdevol mogelijk te zijn, te voldoen aan een verwachting of een ideaalbeeld, of dat nu een homogene conditionering uit deze maatschappij is of een new age-concept, maar de valkuil is dan dat je je gronding kwijtraakt, omdat die wortels tot in de puntjes van hun geindividueerde kronkels JOU zijn. Jij mag er zijn, ook al ben je afwijzend, onderdrukt, vervreemdend, verraderlijk, arrogant, direct, ontwijkend, slimmer dan goed voor je is, etcetera. Of juist liefhebbend, aantrekkelijk, voedend, rustig, wijs, nederig etcetera. Het volledige spectrum aan menselijke karaktereigenschappen heeft z'n plek in de 384 poort-lijnen. Slachtofferschap loslaten? Nooit meer slachtoffer zijn omdat dat niet spiritueel is? Is zelfmedelijden slecht?

In Human Design niet. Dat maakt het systeem voor mij zo aantrekkelijk. Alles van het mens-zijn mag er gewoon zijn. Zonder oordeel. Human Design maakt de dualiteit ZICHTBAAR en CONCREET. Dit ben jij, dus wen er maar aan: durf je hiernaar te kijken? En accepteer het dan, terwijl je moeiteloos door het leven gaat met jouw strategie en innerlijke autoriteit. Zonder moraal, zonder oordelen.

Sinds ik deze sleutelwoorden heb ontdekt, ben ik volledig gegrond in mijn vreemdheid, mijn uniekheid. Plotseling hoef ik geen moeite meer te doen om in meditatieve staat te geraken, liefde te voelen, gegrond te zijn, zuiver te zijn, in verbinding met mijn Hogere Zelf te staan. Ik BEN het leven, dus hoe zou een deel van mij ooit verkeerd kunnen zijn? Relax…

Voetnoot: ik weet niets hiervan zeker. Op naar de volgende beperking en lading vervreemdende informatie.


*In Human Design lees je een chart door middel van synthese (samenvorming). Je brengt alle afzonderlijke delen van de chart samen in één verhaal. Daar moet je 7 jaar voor studeren, ook omdat het een deconditioneringsproces is en alle cellen in je lichaam na 7 jaar helemaal vernieuwd zijn. Ik heb dit uiteraard niet gedaan en ga dit op korte termijn ook niet doen, want die studie is loeiduur. Maar ik ben er wel al 3 jaar intensief mee bezig. Dit is dus een verslaglegging van mijn trial en error-proces waarin ik teveel informatie geef waarmee ik mensen van me vervreemd en ondertussen mezelf enorm bekrachtig.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen