donderdag 21 april 2016

Slachtoffer

Aaaah! Natuurlijk! Gisteren weer in mijn valkuil getrapt. Ik was onbewust slachtoffer (3.5), want mijn open keelcentrum zei 'zie mij, zie mij, zie mij, ik wil AANDACHT!' en kreeg dat niet. En toen voelde ik me onbevredigd en gefrustreerd omdat al mijn gretige levensenergie er niet uit kon en niemand naar me luisterde en me werkelijk de tijd gaf.

En toen veroordeelde ik dat. Zo van: dan heb ik iets fout gedaan. Dan ben ik een SLECHTE Generator geweest! Niet gewacht! Stout! In de hoek! Frustratie is het kenmerk van initiëren en dat mag niet!

Oh oh, ik probeerde weer verheven en spiritueel te zijn want ik had me eigenlijk bevredigd moeten voelen, en niet vol weerstand.

Mijn lichaam zakte vanmorgen in de gemakkelijkste stoel in het huis, brak en nergens zin in, en mijn wesperige geest indulged (60.3) in pessimistische gedachten. En toen landde die weer: ik voel me slachtoffer van mijn isolatie en eenzaamheid. En dat mág. O ja. Slachtoffer zijn is niet verkeerd, dat is alleen maar een oordeel dat veel new age-schrijvers propageren (en mijn moeder ook, bijvoorbeeld - ziehier mijn directe bron van conditionering). Eenzaamheid is niet verkeerd. Zelfs met de meest liefhebbende mensen om me heen mag ik me nog eenzaam voelen. Niet hun schuld, niet mijn schuld. Gewoon een kwestie van chemie.

En waarom zou slachtofferschap eigenlijk zo'n ramp zijn? Omdat ik dan nog meer dingen aantrek waar ik me slachtoffer door ga voelen? Nee, alsof het niet accepteren van mezelf (in al mijn slachtofferschap) mij de levensomstandigheden geeft die MIJ accepteren! Het slachtoffer zijn maakt dat ik mijn verwachtingen van een situatie kan herinterpreteren, terwijl ik mijn weg door het leven zoek. Het maakt dat de verandering die ik in de wereld breng grondig geëvalueerd en gerevalueerd is door mijn onderbewustzijn, terwijl ik hem gevoelsmatig implementeer.

Net zomin als anderen bevreemden en mezelf isoleren van de hoofdmoot verkeerd is, is mijn onbewuste slachtofferschap verkeerd.

De kunst is, om hierin nog meer van mezelf te houden. Mijn zelfacceptatie brengt mij dingen en mensen die mij accepteren. Maar ik kan helemaal niks beginnen tegen de melancholie van mijn onbewuste slachtofferschap dat geïsoleerd is van de wereld om me heen, ik ben alleen maar gedreven om er helemaal in te duiken, het uit te vergroten (50.5) en pas op de plaats te maken. Melancholie hoort erbij. Pessimisme en frustratie horen erbij, en ja, ook frustratie is correct voor mij om te ervaren, van tijd tot tijd. En de druk van mijn geest die het probeert uit te vogelen is precies datgene dat dan onder de loep gelegd kan worden en weer verbrijzeld. Want daar is een speciale gids voor gekomen, die mij begeleidt om dat denkhoofd te deconditioneren.

Niet omdat ik zo weer dingen leer of een mutatie maak die ik kan delen zo van: kijk hoe verlicht ik ben, ik accepteer mezelf! Maar werkelijk omdat ik slachtoffer mag zijn en dus mezelf NIET mag accepteren. En als ik daarmee van m'n voetstuk val en anderen van me vervreemd, zo zij het. De juiste mensen zullen bij me blijven, of niet. Banden gemaakt en weer verbroken.

Wat een opluchting weer. Bekrachtigend, want mijn mutatiekanaal IS bekrachtigend. Juist door me helemaal onder te dompelen in onbewust slachtofferschap waar ik mensen mee van me vervreemd, kan ik grondig gerevalueerde normen en waarden voor mezelf vaststellen.

Door het schrijven van deze blog accepteer ik mezelf, want het schrijven ZELF is accepterend, want grondend, in het staan voor waar ik in geloof. (56.3 in aarde)

Want:

Deze eenzaamheid, isolatie, er niet willen zijn in de beperking van mijn lichaam, van dit leven, me slachtoffer voelen van van alles en nog wat, JUIST DIE dingen geven mij de kracht om te transformeren. Dat zijn mijn handvatten op de oerkracht, de kundalini en de creatieve levensenergie. En transformatie is werkelijk waarvoor ik hier op aarde ben, voor mezelf en voor anderen. En ook om intuïtief mijn onbewust rebelse gedrag in de perfecte vorm te dirigeren terwijl ik me overgeef aan mijn eigen proces en er de verantwoordelijkheid voor neem. Ook al ben ik bang om te falen, ik zal de drive hebben om mijn ambities te vervullen en de wereld te transformeren, al is het via informele kanalen, en ben ik passief-aggressief en terughoudend in mijn harmonie-scheppende kracht. Ik wil klimmen en stapje voor stapje zal ik dat bereiken. (Deze alinea is een gekeynote compilatie van al mijn kanalen.)

Ik hoef alleen maar in mijn eigen proces geabsorbeerd te zijn, mijn slachtofferschap en isolatie te accepteren, van mijn rebelse zenuwtje te houden en in feite doet mijn lichaam dit allemaal zelf, en daar hoef ik met mijn geest NIETS voor te doen. Alleen maar te zijn. Me intuïtief bewust te zijn en te responderen op wat er gebeurt.

En daar heb ik de eenheid voorbij de dualiteit weer bereikt.

Op naar de volgende beperking (ik begin het steeds leuker te vinden!)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen