zondag 3 april 2016

Catharsis

Mijn frustratie en ongeduld verbrijzelen onder mijn voet. 

Ik zit in een grote fysieke detox, de voorjaarsschoonmaak. Net als de natuur is mijn lichaam de dode resten om aan het scheppen in nieuw leven. De natuur gebruikt daarbij schimmels en bacteriën en mijn lichaam ook. En dus slaat mijn huid uit en blaast mijn buik op en ben ik moe, mistig in mijn hoofd en gedeprimeerd. De warmere temperatuur weekt slakken los uit de aarde en uit mijn buik, en die komen terecht in mijn bloed en in mijn huid en in mijn lymfe en in mijn zenuwen, en ik reageer weer allergisch op allerlei dingen waar ik een paar weken geleden nog prima tegen kon. Pinda's. Agavesiroop. Mais. Soja. Hallo lekke darmen, het is weer tijd om jullie wat meer aandacht te geven. 

Daarbij komt ook nog een enorme frequentievertragende slibbend tot stilstand komende frustratie over het niet-willen-wachten… Ik moet wachten, ik moet wachten. Mijn ego en mijn geest rammelen aan alle kanten en houden me voor de gek, laten me initiëren, iets dat volkomen verkeerd is voor mijn energietype. Ik doe dit vaker dan ik wil weten van mezelf. Ik initieer en als gevolg word ik genegeerd. Komt er een muur waar ik tegenop knal. Ontmoet ik weerstand. 

Ja, zelfs als god zelf me zegt dat ik moet wachten, voel ik me niet beter. Dat zei Enes. Mijn lieve orakel. Het is waar. God zégt me dat ook, de aarde vertelt me dat, mijn lichaam vertelt me dat, mijn gidsen vertellen me dat, de engelengetallen vertellen me dat, mijn hart vertelt me dat, mijn hogere zelf vertelt me dat, mijn totemdieren vertellen me dat (de krachtige machtige leeuw is maar 4 uur per dag wakker! De rest van de dag ligt ie gewoon te slapen). Kortom, alles waar ik mee ben verbonden dat boven mijn frustratie uitstijgt, vertelt me dat ik precies op de juiste plek op het juiste moment ben, en dat ik Niets Mag Doen. Wachten. Mediteren. Zijn. 

Alles vertelt me dat ik mag zijn. 

En dus mag die frustratie er ook zijn. Ah. Dus dat is het. Ik ben wederom in het vangnet terecht gekomen dat ontevredenheid je reinste spirituele blasfemie is. 

Dus dat schep ik bij deze om. 

En ik belichaam het! 

Frustratie, eenzaamheid, buitengesloten zijn, alleen zijn, machteloos zijn, het willen uitschreeuwen, me vast voelen zitten, me gevangen voelen in mezelf, me beperkt voelen en uit mijn huid willen knallen: hallo. Hallo. Stroom maar door mijn aderen, kom maar in mijn huid, in al mijn lichaamscellen, in mijn zenuwen, in mijn hersenen, in mijn hart, in mijn longen, in mijn nieren, in mijn darmen. 

Dát is wat er onder die wiebelende kwetsbaarheid zat. Lagen en lagen van shit. En hier is die kracht. Check. Verstopte zich in de modder. 

Het is weer zover. Wederom is dat gevoel van 'laat dan maar' en 'fuck it' en 'ik ben fucking chagrijnig en eenzaam en gefrustreerd' mijn redding. Ik smijt de modder tegen mijn paranoia, tegen wat ik denk dat anderen van me denken en verbrijzel hun projectie. Zo diep donker meurend bruin als je maar hebben kan. Blauwe jeiter. Al mijn 6 planeten in het aardeteken steenbok dat vastloopt en daarbovenop nog het aardeteken maagd als ascendant. Ik kan maar beter die aarde gaan belichamen, want anders prikt die me lek. 

En uiteraard wordt deze blog vanwege mijn open keelcentrum niet gelezen door iemand. Maar dat geeft niet. Het gaat erom dat ik dit er mag laten zijn in de wereld, omdat het er al is. Iets anders voorwenden zou pas stom zijn. En ik heb me voorgenomen om mezelf er gewoon te laten zijn, ook onder de ogen van andere mensen, zelfs degenen bij wie ik me het meeste schaam. Juist die mensen. Want die spiegelen de kanten van mezelf die ik er niet mag laten zijn van mezelf. En al die oude troep ben ik dus aan het opruimen. 

Oké, dus samenvattend: niet *doen*, maar *zijn*, dat is mijn modus operandus dit leven, en dat vind ik fucking irritant. YEAH! Fist pump! 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen