zondag 24 april 2016

Over Reading en Human Design

Ik doe een opleiding Reading waarbij ik op een helderziende manier informatie over de ander duid. Dit doe ik door in meditatie te gaan waarin ik beelden doorkrijg over de ander. (fokking cool!)

Ook verdiep ik me in Human Design, waarbij ik op een logische, concrete, mechanistische manier informatie over de ander duid. Dit doe ik door een chart te lezen. (óók fokking cool!)

Deze manieren vullen elkaar aan.

Vanuit mijn opleiding heb ik geleerd om informatie over de ander zo tactvol en zuiver mogelijk over te brengen. Ik heb leren voelen wanneer ik toestemming heb om iets te zeggen, en wanneer ik mijn mond moet houden. Een soort ultra-empathisch zwemmen in het moment waarbij mijn intuïtie op scherp staat en hoofd en gevoel met elkaar verbonden zijn. Dit kan ik toepassen als ik een Human Design-duiding doe.

Maar zover ben ik nog niet helemaal. Beide manieren hebben nog niet helemaal hun vereniging gevonden. Wel ben ik ermee aan het experimenteren.

Een voorbeeld: ik Readde vanuit mijn opleiding een vrouw die het moeilijk vond om rust te nemen, de vraag was, waarom? Ik kwam er in mijn meditatie op uit dat ze het moeilijk vond om haar emoties te voelen, die dan aandacht zouden vragen. Later bekeek ik haar chart. Het bleek dat ze een gedefinieerd emotiecentrum had, en een heleboel andere gedefinieerde centra, maar dat haar ego-centrum open was. Dit betekent een thema van 'onzekerheid' en 'je niet goed genoeg voelen'. Tijdens de meditatie in de Reading had ik deze onzekerheid ook voorbij voelen komen. Haar emoties zijn haar innerlijke autoriteit, maar blijkbaar had ze nog niet helemaal vrede gesloten met haar emotionele golf. Misschien uit onzekerheid over of ze wel goed genoeg is zoals ze is, met al haar emoties en heftigheid, onzeker over wat anderen van haar zouden denken.

Wat mij hierin fascineerde, was dus dat zowel mijn intuïtieve, helderziende Reading als mijn logische Human Design-duiding op hetzelfde wezen. Maar Human Design had mij niet kunnen vertellen wáár op dat moment precies haar knelpunt lag. Er waren namelijk nog veel meer dingen te zien in de chart en ik had er de wereld aan informatie en mogelijke dilemma's uit kunnen halen. Maar in mijn helderziende, moment-gestuurde Reading was emotie en onzekerheid het thema, dat was alles, en dat was genoeg. In die zin kan Human Design een intuïtieve Reading aanvullen.

Linkerhersenhelft vs. rechterhersenhelft. Het logische overzicht versus de intuïtieve blik op het geheel. Bij mij werken ze goed samen, en dat hebben ze altijd gedaan. Dat is, boven alle puzzelstukjes van de talenten die ik heb, mijn gave. Want alle puzzelstukjes vallen daarin op hun plek. Dansen over de feiten, de wetmatigheden, en dan mijn empathie en intuïtie gebruiken om de ander aan te voelen en iets beeldends voor dát moment te zeggen. Teruggeleid naar en gefilterd via mijn eigen beleving, want ook ik vind het lastig om rust te nemen en te voelen wat er dan gebeurt, en ook ik ben onzeker over wat anderen van mij vinden. En dat toe te geven aan mezelf, maakt het helend voor de ander als ik het zeg. Een klinische Human Design-duiding zou ondanks de verbluffende, 'uncanny' accuraatheid niet helemaal hetzelfde effect bereiken als het niet gelijktijdig wordt liefgehad en geheeld.

Ik ben heel benieuwd hoe ik me hierin nog zal gaan ontwikkelen en wat voor eigen combinatie hieruit zal ontstaan voor het werk dat ik wil doen. Ik vind het heerlijk om zulke ontdekkingen te doen: mijn energie komt helemaal tot bloei. En ik kan er veel mensen mee helpen, dat heb ik al ervaren.

Een vriend zei gisteren tegen mij: je hoeft niet één ding te kiezen om te doen. En het is waar dat ik met mijn hoofd helemaal niet weet wat ik ga doen, alleen waar ik nu ben en waar ik heen schijn te gaan. Ik gebruik informele kanalen om mijn kennis, readings en duidingen te delen, ik heb veel energie over en ik verdien geen geld. Ik sta stil en mijn hoofd draait in cirkeltjes. Maar oh, wat weet ik donders goed dat ik me nu juist aan het ontwikkelen ben, en dat die puzzelstukjes nog op hun plek aan het vallen zijn. Met mijn hoofd kan ik ze niet bij elkaar schrapen, want dan ontstaat er een vervormd beeld. Ik probeer het desondanks keer op keer, zo van: is DIT misschien het moment waar ik op wachtte? Nee, nog niet. En dan is het weer een kwestie van wachten tot er nóg meer puzzelstukjes neerdwarrelen. Een kwestie van timing en niet alles NU hoeven te doen (weer een new-age paradigma ontkracht! grapje ;) ). Niet naar inspiratie hoeven zoeken. Het komt vanzelf naar me toe.

De kunst is, om in de tussentijd te genieten van het leven. En wat zei ik daar ook alweer over tegen iemand anders in een Reading? Dat het tot in de puntjes van je wortels jezelf zijn daar de sleutel in is. Want je kan alleen genieten van het leven als puur jezelf, met al je individualistische, unieke, gekke, geweldige en nare karaktertrekjes. Dat is alles dat er is. En de Liefde maakt het een wonder.

Dus laat ik met die gedachte maar weer eens dezelfde wandeling langs hetzelfde paadje gaan maken, hetzelfde, maar toch helemaal anders. Want niets en niemand staat ooit wérkelijk stil.

vrijdag 22 april 2016

Schuldgevoel, of: hoe ik mijn onbeleefdheid goedpraat

Situatieschets 1: een jongetje in de supermarkt vraag de hele tijd mijn aandacht. Hij komt aanzetten met een of ander verhaal over een steentje dat hij heeft gevonden. Ik voel een innerlijke 'uh-uh' (nee) vanuit mijn sacrale centrum die mijn innerlijke leiding is, dus ik geef hem die aandacht niet. Ik blijf voor me uit staren omdat mijn lichaam daar zin in heeft. Ik zeg niets terug omdat mijn keelcentrum er geen energie voor heeft. Ik grom wat afwijzends als hij me wil helpen nadat mijn frambozen op de grond zijn gevallen. Kortom, mijn lichaamstaal is onbeleefd en niet liefdevol.

Situatieschets 2: twee vriendinnen praten over iets kwetsbaars en verontrustends en ik zit erbij te luisteren. Ik voel mijn ongemak toenemen en op een gegeven moment resulteert dat in een innerlijke uh-uh. Ik sta op en ga ergens anders zitten.

Resultaat in beide situaties: ik voel me schuldig. Waarom? Heb ik wel juist gehandeld?

Schuldgevoelens komen voort uit collectieve mentale conditioneringen. Ze komen voort uit moraal. Uit normen en waarden. Het hoofd voorkomt met deze namaak-emotie dat je domme dingen doet. Dat nerveuze denkhoofd vindt namelijk dat bepaalde natuurlijke acties of behoeften er niet mogen zijn, omdat onze geest nou eenmaal volkomen losstaat van de fysieke realiteit, in een fantasiewereld leeft, en dus geen voeling heeft met noodzakelijke fysieke behoeften.

(neem vooral even de tijd om die alinea op je in te laten werken)

Ik heb veel last van schuldgevoel.

Waarom?

Laag 1: hoofd. Dit is onbeleefd, zegt het denken. Dit kan echt niet. Dit is verkeerd en abnormaal gedrag dat niet hoort. Niet reageren? Weglopen? Verkeerd!

Als ik écht mijn innerlijke leiding volg, echt vanuit de liefde voor mezelf leef, dan zal ik onvermijdelijk dingen doen die botsen met het heersende paradigma van de maatschappij. Dit omdat de maatschappij voortkomt uit het hoofd. En niet vanuit het lichaam als spreekbuis van de ziel (=hart). Als wij massaal de stem van onze ziel zouden volgen, zou de planeet een behoorlijke transformatie doormaken en zouden we allemaal een stuk dichter bij wie we werkelijk zijn komen. Maar mijn hoofd heeft hier helemaal niks mee.

Dat wil alleen maar mijn overleving veilig stellen - het klassieke egogedrag. Het redeneert: als ik strategisch reageer op anderen, zullen ze me aardiger vinden, en me hun steun en aandacht geven, zodat ik kan overleven. Zodra ik gewoon mijn gevoel volg en wegloop bij een conversatie waar ik even niet de energie voor heb, gaat er dan ook meteen een alarm af.

Laag 2: emotie. Geef ik de ander nu niet een heel vervelend gevoel? Gaat de ander me niet veroordelen, als ik blijk geef van een wellicht geïrriteerde houding bij een kwetsbaar gespreksonderwerp, is dat niet sneu?

Maar ik weet ook: dit is een teken dat IK weliswaar de energie even niet heb voor dat gesprek, maar ook dat het voor alle betrokkenen beter is als ik niet thuis geef of wegloop, zodat er, weet ik veel, een beter begrip kan ontstaan tussen de andere twee. De Energie die alles in het leven regelt vraagt dat dan van me, en dat is zuiver, voor het hoogste goed. Wie weet wat er kan gebeuren op het moment dat ik mijn energie weghaal uit een situatie wanneer dat correct is?

En waarom vind ik het dan toch zo moeilijk? Ook al doorzie ik dat emotionele schuldgevoel als iets vanuit mijn hoofd?

Laag 3: design. Ik doe het wel, dat weglopen bij die conversatie, maar pas na een tijdje. Ik trap op de rem: ik wacht tot mijn innerlijke groene licht komt.

Terughoudendheid (32.4) hoort namelijk ook bij me. Het is onderdeel van mijn transformatiekanaal. Dat mag er ook zijn, dat komt niet voort vanuit mijn niet-zelf. Maar het veroorzaakt wel een innerlijke strijd. Het liefst wil mijn lichaam iets afwijzen door erbij weg te lopen, om de emoties te ontlopen, maar dit is niet-zelfgedrag uit mijn open emotiecentrum. Mijn sacrale centrum (onderbuikgevoel) is dan nog even stil: mijn hoofd dat het onbeleefd vindt en mijn sacrale centrum zijn het tijdelijk met elkaar eens. Maar mijn intuïtie port me in een heldere flits (57.4): als je hier nu blijft staan zul je energie verliezen.

Tegelijk is mijn intuïtie terughoudend, en zet mijn andere kanaal aan (10-57) zodat ik de perfecte vorm van gedrag kan vinden, die weliswaar rebels is maar zich ook bewust van het beroep dat anderen op mij doen. Dat veroorzaakt weer dat slachtoffergevoel (3.5) van ergens zijn waar ik niet wil zijn, maar ook dat mag een plekje krijgen. Een fase van balen en vastzitten hoort daar bij. Van even in de beperking zijn en me overgeven aan wat er is aan frustraties. En dán pas komt er groen licht: uh-uh! Dan mag ik weglopen. Op mijn eigen timing.

Wat er werkelijk aan de hand is: 

Ik merk steeds meer dat bepaalde new-age paradigma's net zozeer herzien moeten worden als de oude, hoofdgestuurde. Zoals altijd vanuit je hart leven. Dit heeft mij er behoorlijk ingeluisd en mijn zelfliefde aangetast. Want zoals ik al zei: mijn hoofd vatte dit op als 'altijd aardig zijn, want anders wijs ik mensen af en dat is slecht voor mijn overleving'. Dat is mijn open emotionele centrum pur sang: die pleast. De klassieke niet-zelfstrategie.

Maar natuurlijk ben ik met gemaakt aardig doen nóg verder van huis en ga ik al helemaal in de illusie leven. Vanuit de misplaatste gedachte: 'pas op, dit is een kind, die zijn kwetsbaar, wees lief en aardig, je moet je opofferen voor het welzijn van kinderen, want anders worden de ouders boos en dat is slecht voor je overleving'.

Dit lijkt op liefde, maar is het niet.

In feite toomde de vader zijn zoontje juist in toen ik liet blijken geen zin te hebben. Overdreven aardig doen, contact zoeken, terwijl de ander je afwijst: au. Ja, dat doet pijn. Maar misschien leert dat de ander ook iets. Misschien geeft dat een ouder de kans om een duidelijke grens te stellen en kan het kind voelen dat het uitgenodigd moet worden door andere mensen voor hij zijn hulp of verhalen aanbiedt. Dat weet ik allemaal niet, en dat kan ik ook gewoon aan het Leven overlaten en hoeft mijn hoofd godzijdank niet te bedenken. Maar even ter voorbeeld.

Vanuit je hart leven betekent niet voorbij gaan aan jezelf. Het betekent: zuiver luisteren naar je innerlijke behoeftes en daar gehoor aan geven. Anders raak je als Generator al je energie kwijt, als je anderen keer op keer op je laat inpluggen.

Ping! In die zin is het afwijzen van anderen een geweldige overlevingsstrategie.

Met die gedachte ga ik mijn hoofd voeren, de volgende keer dat dit mechanisme van afwijzing-schuldgevoel-terughoudendheid-beperking-slachtofferschap in gang wordt gezet. Mijn energie is heilig, sacraal, en voor Generators geldt: als ze eenmaal iets op hun energie laten inpluggen, krijgen ze een momentum dat moeilijk weer te stoppen valt, met een burn-out op de loer. Dus heel zorgvuldig zijn of ik onbeschaamde supermarktjongetjes en ongemakkelijke gespreksonderwerpen op mij in laat pluggen, is in feite voor mezelf zorgen. Zodat ik niet van mijn pad afga met een enorme omweg langs vermoeiend kindergedoe of verontrustende informatie waar ik nachtmerries over krijg. Daar zou ik domweg niet de energie voor hebben. En dat te weigeren is vanuit mijn hart leven. Zelfliefde: de bron waaruit alle liefde ontstaat in het leven op deze planeet.

Als ik mijn innerlijke respons volg ben ik super aantrekkelijk voor anderen, merk ik steeds meer. Omdat mijn levenskracht gegenereerd wordt en mijn aura geheeld, neemt mijn energie toe. Mijn Generatoraura gaat zijn natuurlijke functie vervullen: het trekt dingen aan. Wildvreemden spreken me aan, willen mijn aandacht, en het is dan juist de bedoeling om ook daarin mijn innerlijke respons te volgen. Mijn open keelcentrum denkt: AANDACHT, dit is je kans! Mijn open emotiecentrum denkt: NIET AFWIJZEN, dan kwets je de ander en wordt die misschien wel boos! Mijn hoofd denkt: het is ONBELEEFD en niet-liefdevol om nu niet te reageren!

Maar mijn sacrale centrum zegt: uh-uh. Komt niets van in. Gaan we niet doen. Of: de situatie moet eerst nog even door al mijn kanalen stromen, en dán komt de respons: uh-uh.

En dat is waar mijn magie tot leven komt. Hier heb ik een mindfuck voor je: zonder moraal door het leven gaan als sacrale Generator maakt dat je automatisch vanuit je hart gaat leven. 

In die zin kom ik er steeds meer achter dat de schaduwkanten van dit leven in je hart sluiten JUIST de manier is om vanuit je hart te leven. Door het experiment en de ervaring transcendeer ik de collectieve paradigma's, en dat is de gift van Human Design en van bewust leven in het algemeen. Door de paradigma's in mijn eigen hoofd te verbrijzelen, transformeer ik ze voor het collectief. Daarom wordt dit werk dat ik doe ook zo gewaardeerd door de speciale gids die bij me is en me helpt om alle wijsheden uit het Human Design-systeem te stroomlijnen en voor mezelf toe te passen.

En via informele kanalen (tja, dat is hoever mijn ambitie reikt), dat wil zeggen: deze blog, deel ik dit met de wereld, want dat is waar ik naartoe geleid word. Het is zo enorm bevredigend om zo te schrijven! Ik hoop dat ik er iemand weer mee heb kunnen helpen, maar gelukkig is dat mijn zaak niet.

PS: de titel is uiteraard een klein vilein grapje (voor gevorderden) want in deze blog ontmantel ik die gedachte juist. (Ahem, tot zover mijn poging om mijn blogs wat makkelijker te begrijpen te maken - en over duidelijkheid gesproken: hoe vind je mijn tussenkopjes, cursieven, vet gedrukte tekst en zorgvuldig geconstrueerde vertelstructuur trouwens? Beter zo? Zucht, oké, laat maar, alsof het belangrijk is om zoveel mogelijk mensen te bereiken.)

donderdag 21 april 2016

Slachtoffer

Aaaah! Natuurlijk! Gisteren weer in mijn valkuil getrapt. Ik was onbewust slachtoffer (3.5), want mijn open keelcentrum zei 'zie mij, zie mij, zie mij, ik wil AANDACHT!' en kreeg dat niet. En toen voelde ik me onbevredigd en gefrustreerd omdat al mijn gretige levensenergie er niet uit kon en niemand naar me luisterde en me werkelijk de tijd gaf.

En toen veroordeelde ik dat. Zo van: dan heb ik iets fout gedaan. Dan ben ik een SLECHTE Generator geweest! Niet gewacht! Stout! In de hoek! Frustratie is het kenmerk van initiëren en dat mag niet!

Oh oh, ik probeerde weer verheven en spiritueel te zijn want ik had me eigenlijk bevredigd moeten voelen, en niet vol weerstand.

Mijn lichaam zakte vanmorgen in de gemakkelijkste stoel in het huis, brak en nergens zin in, en mijn wesperige geest indulged (60.3) in pessimistische gedachten. En toen landde die weer: ik voel me slachtoffer van mijn isolatie en eenzaamheid. En dat mág. O ja. Slachtoffer zijn is niet verkeerd, dat is alleen maar een oordeel dat veel new age-schrijvers propageren (en mijn moeder ook, bijvoorbeeld - ziehier mijn directe bron van conditionering). Eenzaamheid is niet verkeerd. Zelfs met de meest liefhebbende mensen om me heen mag ik me nog eenzaam voelen. Niet hun schuld, niet mijn schuld. Gewoon een kwestie van chemie.

En waarom zou slachtofferschap eigenlijk zo'n ramp zijn? Omdat ik dan nog meer dingen aantrek waar ik me slachtoffer door ga voelen? Nee, alsof het niet accepteren van mezelf (in al mijn slachtofferschap) mij de levensomstandigheden geeft die MIJ accepteren! Het slachtoffer zijn maakt dat ik mijn verwachtingen van een situatie kan herinterpreteren, terwijl ik mijn weg door het leven zoek. Het maakt dat de verandering die ik in de wereld breng grondig geëvalueerd en gerevalueerd is door mijn onderbewustzijn, terwijl ik hem gevoelsmatig implementeer.

Net zomin als anderen bevreemden en mezelf isoleren van de hoofdmoot verkeerd is, is mijn onbewuste slachtofferschap verkeerd.

De kunst is, om hierin nog meer van mezelf te houden. Mijn zelfacceptatie brengt mij dingen en mensen die mij accepteren. Maar ik kan helemaal niks beginnen tegen de melancholie van mijn onbewuste slachtofferschap dat geïsoleerd is van de wereld om me heen, ik ben alleen maar gedreven om er helemaal in te duiken, het uit te vergroten (50.5) en pas op de plaats te maken. Melancholie hoort erbij. Pessimisme en frustratie horen erbij, en ja, ook frustratie is correct voor mij om te ervaren, van tijd tot tijd. En de druk van mijn geest die het probeert uit te vogelen is precies datgene dat dan onder de loep gelegd kan worden en weer verbrijzeld. Want daar is een speciale gids voor gekomen, die mij begeleidt om dat denkhoofd te deconditioneren.

Niet omdat ik zo weer dingen leer of een mutatie maak die ik kan delen zo van: kijk hoe verlicht ik ben, ik accepteer mezelf! Maar werkelijk omdat ik slachtoffer mag zijn en dus mezelf NIET mag accepteren. En als ik daarmee van m'n voetstuk val en anderen van me vervreemd, zo zij het. De juiste mensen zullen bij me blijven, of niet. Banden gemaakt en weer verbroken.

Wat een opluchting weer. Bekrachtigend, want mijn mutatiekanaal IS bekrachtigend. Juist door me helemaal onder te dompelen in onbewust slachtofferschap waar ik mensen mee van me vervreemd, kan ik grondig gerevalueerde normen en waarden voor mezelf vaststellen.

Door het schrijven van deze blog accepteer ik mezelf, want het schrijven ZELF is accepterend, want grondend, in het staan voor waar ik in geloof. (56.3 in aarde)

Want:

Deze eenzaamheid, isolatie, er niet willen zijn in de beperking van mijn lichaam, van dit leven, me slachtoffer voelen van van alles en nog wat, JUIST DIE dingen geven mij de kracht om te transformeren. Dat zijn mijn handvatten op de oerkracht, de kundalini en de creatieve levensenergie. En transformatie is werkelijk waarvoor ik hier op aarde ben, voor mezelf en voor anderen. En ook om intuïtief mijn onbewust rebelse gedrag in de perfecte vorm te dirigeren terwijl ik me overgeef aan mijn eigen proces en er de verantwoordelijkheid voor neem. Ook al ben ik bang om te falen, ik zal de drive hebben om mijn ambities te vervullen en de wereld te transformeren, al is het via informele kanalen, en ben ik passief-aggressief en terughoudend in mijn harmonie-scheppende kracht. Ik wil klimmen en stapje voor stapje zal ik dat bereiken. (Deze alinea is een gekeynote compilatie van al mijn kanalen.)

Ik hoef alleen maar in mijn eigen proces geabsorbeerd te zijn, mijn slachtofferschap en isolatie te accepteren, van mijn rebelse zenuwtje te houden en in feite doet mijn lichaam dit allemaal zelf, en daar hoef ik met mijn geest NIETS voor te doen. Alleen maar te zijn. Me intuïtief bewust te zijn en te responderen op wat er gebeurt.

En daar heb ik de eenheid voorbij de dualiteit weer bereikt.

Op naar de volgende beperking (ik begin het steeds leuker te vinden!)

zondag 17 april 2016

Even een portie levensenergie pour vous

Grappig. Toen ik in november verhuisde dacht ik dat ik meteen zou gaan klimmen. Mijn healercertificaat verzilveren, werk vinden, actief met Jong Bewust aan de slag, samenwerkingen aangaan…

Niets van dat al. In plaats daarvan heb ik mijn eigen code gekraakt, en zoals ik al schreef deed dat pijn. Ik mocht wachten, niets doen, van het leven genieten (niet dat ik daar nou zo goed in geslaagd ben met een hysterisch stress-hoofd dat het niet meer hád van de vergezochte, niet-bestaande problemen) en Wachten, meeflowen met het leven zo lang er nog niets was om een beslissing over te nemen.

Er kwam niets op me af. Bijna niets. Ontmoetingen die ik probeerde te organiseren werden afgeblazen. Ik wist inmiddels wel beter dan werk zoeken recht tegen de stroom in - dat zou alleen maar weerstand veroorzaken, dus goddank heb ik dat niet gedaan. Ik stortte me op het schrijven, en dat stroomde twee maanden fantastisch, een ritme van zo'n 1200 woorden per dag (oké, weten jullie nog wat ik schreef over dat open ego van mij dat zich voordoet als de Beste? Hier is het!). Maar ook het schrijven kwam stil te liggen, omdat ik boek 1 afrondde. En voor boek twee moet er nog heel wat aan ideeën en inspiratie binnenkomen om een ritme op te bouwen. Dus ook dat kwam stil te liggen.

Ik mocht naar binnen. Totaal het tegenovergesteld dus van wat ik dacht dat er zou gaan gebeuren na mijn verhuizing. En precies goed. Ik heb niet alleen mijn code gekraakt - ik heb nu eindelijk een idee van hoe ik mijn strategie als Generator kan toepassen om mijn levenskracht te genereren en bevrediging te ervaren - maar ook mijn geest. Dat hysterische stress-denken is verbrijzeld. Dat klinkt een beetje agressief, maar het was eigenlijk best lekker. Alsof ik een wesp doodsloeg die al een hele tijd om mijn hoofd heen aan het zoemen was. Hèhè. Eindelijk rust.

Op een gegeven moment besloot mijn geest zich zelfs over te geven en de wijsheid van anderen binnen te laten! Wauw! Wat een doorbraak! Bam, mutatie. In rap tempo landde ik in alle theoretische kennis van Human Design die ik de afgelopen 3, 4 jaar heb verzameld. Ik begin mijn eigen uniekheid te zien en in één moeite door te accepteren, want daar ben ik meer dan klaar voor. Niet mijn Hogere Zelf, dat is gewoon licht en liefde, daar is niet zoveel aan te ontdekken, dat IS al. Maar mijn blauwdruk in dit leven. Alle kleine, wesperige details op hun plek.

Mijn geest heeft bedacht dat ie niet eens kan bedenken wat er nu in mijn leven gaat gebeuren. Ik BEN het leven, ik besta uit pure levenskracht. Het leven stalkt mijn ware zelf, de persoon die ik in dit leven hoor te zijn. En ik ben beschikbaar. Dat is gewoon de beste stalker ooit! Dat is waar je het allerliefste door gestalkt wil worden! Die trekt een mijn mouw en zegt: 'kijk, wat een prachtig vogeltje!' en 'ooooh, de zon schijnt, ga NU in de tuin zitten!' en 'hmmm, die favoriete tv-serie, wil je daar niet nu een aflevering van gaan kijken?' en 'kijk, hier heb je je vriendje, ga hem maar even helemaal platknuffelen!' en 'hmmm, zie je dit bed? Ga daar maar eens even heerlijk zonder schuldgevoel op liggen, en zink maar diep in een pure staat van overvloed en geluk'.

Genieten, dus. En melancholie is daar een groot onderdeel van, omdat ik 1 individueel en 1 integratiekanaal heb. De melancholie van de creatieve muze, die alleen ik kan uitdrukken op mijn unieke manier. Weet je dat ik dat gevoel na de laatste twee jaar kunstacademie (die ik beter niet had kunnen doen), volledig uit het vizier was verloren? Platgestampt. En nu is het er weer! En wat een kostbaar juweeltje, wat een springplank voor mijn creativiteit! Zo bekrachtigend! Ik hoef er alleen maar mee te zijn, en het cadeautje pakt zichzelf uit. Ik ga open naar binnen toe en ervaar een facet van het leven in al zijn diepte en wijsheid. Hmmm…

Voel je dit? Voel je dit door de tekst stromen? Deze tevreden spinnende, geëxalteerde creatieve energie? Dát is wat een Generator de wereld te bieden heeft! Dát is wie ik ben als ik mezelf ben! En dát is waarom ik van Human Design hou! Niet vanwege alle ingewikkelde theorie, maar vanwege Dit. Gevoel. Want mijn innerlijke autoriteit, de responsieve geluiden uit mijn sacrale centrum, geeft mij toegang tot die energie.

En het kan ook JOU dat gevoel geven! Als je een Generator bent, tenminste. Dan kun je ALLES van jezelf delen en je hele hart en ziel naar buiten laten stromen op een bevredigende, correcte manier.

Als je een Manifestor bent  - zeer interessante wezens, pardon my french, mijn ene hoofdpersoon is er één en geeft me bijzonder veel hoofdbrekens - kun je diepe VREDE ervaren. Hoe cool is dat?! Alleen jouw type is op deze aarde om vrede te manifesteren!! En die weerstand die je ontmoet in de wereld? Dat is omdat je heel veel impact maakt! Ja, interessant hè, die impact. Mensen zijn er een beetje bang voor. Maar wat nog interessanter is dan impact, is hoe je zoveel mogelijk vrede en zo weinig mogelijk woede kunt ervaren, en dat is door mensen een keertje te vertellen wat je gaat doen. Ga niet zoals FitzChevalric - een emotionele manifestor pur sang, net zoals z'n schepper - met je zwaard in de hand de wereld in stormen, want dat maakt dat je al die weerstand zult ervaren. Informeren is niet natuurlijk voor je, en serieus, niemand hoeft te weten wat je van plan bent, fuck them, en je hoeft al helemaal niet om toestemming te vragen, maar kijk eens diep naar binnen? Is daar niet de wens om eens vrede te ervaren? Speel het spelletje mee, probeer maar iets te manifesteren vanuit emotionele HELDERHEID, je intuïtie in het moment of je diepste wil, en vertel je omgeving erover vóór je impact maakt. Ze zullen aan je voeten liggen en al het harde werk voor je doen - geen enkele reden meer tot woede. Alsjeblieft, jij hebt een rol te spelen in deze wereld. Jij kunt VREDE manifesteren, misschien zelfs een emotionele impact maken (er is een reden dat Hobb mijn favoriete schrijfster is, pfoe hee, wat een rollercoaster!), als jij je kracht als Manifestor terugneemt. En natuurlijk laat jij je dit allemaal niet vertellen, want jij laat je niets vertellen (daar zit die woede), en dat is helemaal goed. Open het gesprek. Initieer. Manifesteer. Iedereen wacht op je. IEDEREEN WACHT OP JE. Daarom gebeurt er niks als jij niks doet. Daarom loopt het vast. Ze wachten op JOU.

92% van de mensheid, om precies te zijn. Die wachten allemaal, in het ideale geval.

De Generator wacht tot het leven aan z'n mouw trekt. De Projector wacht in de coulissen tot iemand hem of haar erkent en uitnodigt om zijn of haar talenten te delen, en bouwt dan de weg naar SUCCES, gidsend, leidend, stralend en voorzien van alle levenskracht die hij of zij nodig heeft. Ja, lieve Projector, dan word je GEZIEN, en dat is wat je het allerliefste wilt! Erkenning! En dat krijg je niet als je onuitgenodigd adviezen geeft of probeert mee te rennen met alle Generators tot je aan de grond loopt! Dus WACHT op de uitnodiging, of dat nu een letterlijke, fysieke of energetische is, en DAN plug je in op het juiste moment, in de juiste omgeving, in de juiste persoon en kan jouw talent om in te zoomen op de essentie iedereen verlichten. En een Reflector mag een stapje terug doen en reflecteren en de maanstanden door zich heen laten stromen, en wie weet, misschien wordt hij of zij wel VERRAST door het leven, in plaats van teleurgesteld.

Dus. Dat. Dat kwam er ook nog even achteraan. Herken het gevoel van weerstand en vermijd het door je strategie te volgen: informeren of wachten. Niet omdat ik dat zeg, maar alleen als jij daarmee resoneert.

Oké, ik ben klaar.

Sleutelwoorden/keynoting

Ik was een beetje aan het spelen met sleutelwoorden, de deeltjes die je samenbrengt in een Human Design-synthese*. Zo kan ik mezelf beschrijven en begrijpen. Dat is behoorlijk magisch, verbluffend raak, specifiek en ook confronterend. Alles wat je jezelf ooit kwalijk hebt genomen ligt als kleine scrabbelsteentjes voor je uitgespreid, zwart op wit. Geen ontsnappen aan.

Een voorbeeld. De sleutelwoorden uit al mijn open centra, wat zoveel betekent als: hoe ik onecht ben. De open centra (of chakra's) zijn de plekken waar je kwetsbaar bent voor conditioneringen en energieën van anderen, die je ertoe aan kunnen zetten om iets te doen dat niet vanuit je zelf komt. Welke kleur of smaak heeft mijn onechtheid op het gebied van expressie, denken, emotie en ego? Want dat is waar ik open ben.

Mijn expressie (keelcentrum) wordt alleen maar gedefinieerd door het sleutelwoord 'vervreemding' (56.3). Daar heb ik het al eerder over gehad, maar nu pas accepteer ik het.
Ja, ik vervreemd mensen van me als ik praat of schrijf. Als ik dit vanuit mijn niet-zelf (het Human Design-woord voor ego) doe, word ik afgewezen en genegeerd. Dat is de laagste frequentie van mijn expressie.
Als ik dit vanuit mijn zélf doe, daarentegen, kan ik mensen onderhouden, entertainen met mijn verhalen die wellicht een tikkeltje vreemd zijn, maar wel lekker. Net zoals Rivella dus. Excentriek, de stem van een nieuwe orde, de nieuwe tijd. Net zoals alle pionieren van het menselijk bewustzijn in eerste instantie vervreemding opriepen met hun nieuwe, stimulerende metaforen, kan ook ik mezelf isoleren van 'de massa'. Vervreemding heeft een rol. Vervreemding is vervreemding, hoe je het ook wendt of keert.

Mijn vreemde doch onderhoudende verhalen kunnen daarnaast behoorlijk excessief zijn qua informatie (4.6), en als mijn begrip van dat wat ik beschrijf nog niet volledig gerijpt is, zullen mensen afhaken. Het zal dan gewoon te veel informatie en een te vreemde stimulatie zijn. Oeps. Van m'n voetstuk gevallen.

De hoogste frequentie hiervan is als ik word uitgenodigd om te spreken en ik voel een 'ja' als respons. Dan krijg ik vaak terug dat ik het zo mooi heb gezegd, dat ik er zo'n mooi verhaal van heb gemaakt. Geworteld in waarheid. Bekrachtigend en transformerend. Als ik mijn innerlijke sacrale autoriteit volg, en wacht tot deze uitnodiging komt, dan zal mijn expressie correct zijn. Dat betekent niet dat ik dan NIET mensen zal bevreemden met wat ik zeg. Het betekent alleen dat het dan CORRECT is om mensen van me te vervreemden. Dat het bekrachtigend en vernieuwend is. Dat het Leven dit zo heeft bedoeld, dat ik opereer als het geindividueerde leven-als-mij en dat deel. Want die vervreemding is er sowieso. En dat is ook eigenlijk wel grappig. Humor en lijn 3 zijn een magische combinatie. Vervreemding transmuteert tot betovering. Maakt een beetje excentriciteit het leven tenslotte niet stimulerend? Ik vind het zelf behoorlijk leuk als iemand iets vreemds-maar-authentieks tegen mij zegt. Ik sta open voor alle extremen van de mensheid.

Goed, vervreemding dus, mijn enige poort tot expressie. Ook betekent dit dat ik niet authentiek kan spreken met ándere stemmen. Dus bijv. op een theoretische manier, zo van 'ik denk', of over mijn gevoelens, over mijn materiële bezittingen, 'ik heb' etc etc. Dat is oneigen. Alleen verhalen vertellen, alleen waar ik in geloof, alleen dát is van mij. Vraag je me om een theoretische verklaring uiteen te zetten? Je zult in slaap vallen. Mijn niet-zelf-stem zal niet authentiek genoeg zijn om je aandacht vast te houden. Maar vraag je me om een verhaal: reken er maar op dat ik er een kunstig doch enigszins apart narratief van weet te weven, met de metaforen op de juiste plek. Ik heb immers het kanaal van de Perfecte Vorm. De perfecte VREEMDE vorm. Uniek.

Dan de emoties: hoe ervaar ik die, in welk thema? Dat is het sleutelwoord 'afwijzing'. Als er een emotioneel persoon in de buurt komt, wijs ik diegene onbewust af, of niet. Zo ervaar ik de emotionele golf: is het aantrekkelijk, of niet? Zo ja, dan kunnen we samen een revolutie ontketenen. Zo nee, jammer voor jou, want dan brand ik mijn vingers liever niet aan jouw emotionele toestanden, weg jij, met je emoties. Vooral niet als ik al teveel ben blootgesteld aan andermans emoties: dan zal ik jou en je emoties bij voorbaat al afwijzen. Take it or leave it. Als ik vanuit mijn niet-zelf leef, keert dit zich om en word ik zélf afgewezen. Hoe dan ook, er is een thema van afwijzing in mijn leven, dat er nog steeds is als ik correct wacht op mijn respons. Het gaat onbewust, als ik leef als mezelf. Dan zal ik onvermijdelijk mensen afwijzen. Omdat ze mij benaderen en niet bij me passen. Soit.

Wat het ego betreft: hoe ervaar ik dit? Die vind ik wel verrassend en grappig, gezien mijn inherente onzekerheid. Mijn kleine egootje wordt namelijk overschaduwd door een laag van 'ik ben geweldig' (26.6). Voel ik me onzeker ergens over, maar moet ik presteren? Oké, dan ben ik de Beste! Ik heb het in mijn Mars. Ik blaas mezelf op en ben de krachtige Autoriteit. Mijn ego kan een rolmodel zijn en de invloed van deze koninklijke houding is terecht, zolang ik maar correct opereer. Mijn zogenaamde 'grootsheid' kan ook hol worden zodra ik dat niet doe. Dan zie je gewoon een opgepompt, pushend ego waar iedereen doorheen kan prikken - ik ben heus niet de beste of de autoriteit, ik doe alleen maar alsof. Als ik vanuit mijn niet-zelf leef zullen mensen zien dat ik niet de wilskracht heb om te bewijzen dat ik de beste ben. En dat hoeft ook niet, want mijn ego is open. Het heeft zijn plek in het geheel, deze geleende grootsheid.

Dus dat zijn de dingen die ik in de gaten moet houden. Exces van informatie, vervreemding door expressie, afwijzing bij emotie en grootsheid van ego. Ze zijn signalen dat mijn open centra worden geactiveerd door mijn niet-zelf. Mijn valkuilen en tegelijk de studenten van de leerschool die het leven is. Ik hou van ze.

De bottom line is dat ik ben zoals ik ben, en dat ik daar met HD zo'n helder beeld van krijg, en ook van wat ik NIET ben, dat al mijn oordelen erover verdampen. Mijn hoofd kan namelijk eindeloos malen over de dingen die ik ga zeggen, zodat ze niet vreemd of afwijzend zullen overkomen. Nu kan ik dat plaatsen en loslaten. Want wat ik ga zeggen komt tóch wel vreemd over, wijst tóch wel mensen af. So what? We hebben allemaal onze karaktertrekjes. De één kan geen grenzen stellen, de ander trekt zich het liefst terug, weer een ander is verraderlijk. Je kunt wel proberen om zo liefdevol mogelijk te zijn, te voldoen aan een verwachting of een ideaalbeeld, of dat nu een homogene conditionering uit deze maatschappij is of een new age-concept, maar de valkuil is dan dat je je gronding kwijtraakt, omdat die wortels tot in de puntjes van hun geindividueerde kronkels JOU zijn. Jij mag er zijn, ook al ben je afwijzend, onderdrukt, vervreemdend, verraderlijk, arrogant, direct, ontwijkend, slimmer dan goed voor je is, etcetera. Of juist liefhebbend, aantrekkelijk, voedend, rustig, wijs, nederig etcetera. Het volledige spectrum aan menselijke karaktereigenschappen heeft z'n plek in de 384 poort-lijnen. Slachtofferschap loslaten? Nooit meer slachtoffer zijn omdat dat niet spiritueel is? Is zelfmedelijden slecht?

In Human Design niet. Dat maakt het systeem voor mij zo aantrekkelijk. Alles van het mens-zijn mag er gewoon zijn. Zonder oordeel. Human Design maakt de dualiteit ZICHTBAAR en CONCREET. Dit ben jij, dus wen er maar aan: durf je hiernaar te kijken? En accepteer het dan, terwijl je moeiteloos door het leven gaat met jouw strategie en innerlijke autoriteit. Zonder moraal, zonder oordelen.

Sinds ik deze sleutelwoorden heb ontdekt, ben ik volledig gegrond in mijn vreemdheid, mijn uniekheid. Plotseling hoef ik geen moeite meer te doen om in meditatieve staat te geraken, liefde te voelen, gegrond te zijn, zuiver te zijn, in verbinding met mijn Hogere Zelf te staan. Ik BEN het leven, dus hoe zou een deel van mij ooit verkeerd kunnen zijn? Relax…

Voetnoot: ik weet niets hiervan zeker. Op naar de volgende beperking en lading vervreemdende informatie.


*In Human Design lees je een chart door middel van synthese (samenvorming). Je brengt alle afzonderlijke delen van de chart samen in één verhaal. Daar moet je 7 jaar voor studeren, ook omdat het een deconditioneringsproces is en alle cellen in je lichaam na 7 jaar helemaal vernieuwd zijn. Ik heb dit uiteraard niet gedaan en ga dit op korte termijn ook niet doen, want die studie is loeiduur. Maar ik ben er wel al 3 jaar intensief mee bezig. Dit is dus een verslaglegging van mijn trial en error-proces waarin ik teveel informatie geef waarmee ik mensen van me vervreemd en ondertussen mezelf enorm bekrachtig.

zondag 10 april 2016

Mutatie!

En toen besloot ik twee dingen: 1) dat ik niet alle antwoorden had en 2) om open te staan voor de ervaringen van anderen. Ik meldde me dus aan voor verschillende facebookgroepen over Human Design waar ik me toe aangetrokken voelde. Ik mocht mijn chart plaatsen en er werd op gereageerd. Ik werd gelezen en gezien. Ik vroeg om hulp hoe ik als 3/5 open throat Generator met 60.3 personality sun in vrede kan wachten. Omdat ik er zo door gefrustreerd werd om alsmaar niks te doen.

Ik kreeg hulp. Ik ontving een enorme flow aan antwoorden en vooral aan accepterende energie. Mensen die op mij lijken, eentje van precies de andere kant van de wereld, hebben mij gegrond in mezelf, door met hun acceptatie van precies die elementen uit ons design mijn onrust te transmuteren in zelfacceptatie.

En dat was zo'n enorme verlichtende energie! Het stroomt nog steeds door me heen. Pure levenskracht, moeiteloosheid, lichtheid. Ik zit in mijn lichaam, ik leun achterover in mezelf en laat het allemaal gebeuren.

Ik fietste langs een bord dat zei 'BIG-V-TWINS'. Een synchroniciteit met mijn vorige blog, die over het Vertrouwen op Verandering ging. Ik zit op het juiste pad, zei het universum ten overvloede.

Een aantal dingen zijn me duidelijk gemaakt. Allereerst is mijn vermogen om te wachten (poort 5) iets onbewusts: dus als ik uit de weg ga, gebeurt het vanzelf. En dan is dat gevoel van vertrouwen in de goddelijke timing er ook.

Ik heb het goed gedaan. Ik heb namelijk ondanks al mijn frustraties, angsten, onrust, eenzaamheid etc tóch mijn design gevolgd, mijn lichaam geëerd. Ik heb gewacht. Ik heb ervan afgezien om te initiëren vanuit mijn niet-zelf en de duizenden plaatjes die het omhoog liet komen. En toen kon mijn geconditioneerde geest niets anders dan zich overgeven. Dat gebeurde in een catharsis die door een radicale acceptatie alle blokkades verkruimelde.

Dit is permanent. En ja, natuurlijk zal mijn geest nog aan mijn vastberadenheid gaan rammelen. Dat doen geesten nu eenmaal. Maar ik ben weer een stukje weerbaarder voor mijn niet-zelf geworden. Ik heb weer een stukje verder achterovergeleund zodat het leven DOOR mij heen kan opereren. Ik heb conditioneringen opgeruimd en mijn huid straalt, mijn buik is rustig en mijn lichaam ontgift.

Alle verandering die ik breng in de wereld om me heen gebeuren onbewust, door voor mij totaal willekeurige dingen die ik gezegd of gedaan schijn te hebben. Het fijne is, mijn 5e lijn is onbewust, dus ik hoef dit niet te monitoren. Ik hoef alleen maar alles wat niet werkt te accepteren. Daar krijg ik zo'n brede grijns van op mijn gezicht! Ik zie de humor ervan in. Die beperkingen accepteren, wat een cadeautje. Ze zijn er altijd en brengen me in het hier en nu. Het is de kunst om te zien waar die beperkingen nu weer in zitten. Kippenvel. Want zodra ik een beperking accepteer, transcendeer ik hem. Dat wist ik theoretisch gezien wel, maar ik wist niet dat ik op dat moment MEZELF transcendeer!

Zo logisch. Ik zit meteen helemaal in mijn licht, mijn hogere zelf overal in me stromend, het leven dat zichzelf ervaart in een extreme, een beperking, en deze weer liefdevol in zich opneemt en daardoor de liefde vermeerdert.

Het grote HALLO uit mijn opleiding is me dus op het lijf geschreven.

De druk die ik ervoer kwam niet uit mijn wortelcentrum, maar uit mijn vermogen om de toekomst te zien (57.4), de manieren waarop het allemaal goed kan zijn. Door die flitsen van inzicht over de richting die ik kan nemen, kan ik de neiging hebben om daar NU iets mee te willen doen, uit angst voor mijn eigen overleving. Maar ik hoef niet bang te zijn, want ik heb in een vorig leven al als bedelaarsjongetje volledig op mijn gevoel geleefd, en alles wat ik kon verliezen verloren en ik heb daardoor een kracht in me opgebouwd waar ik nu simpelweg op kan vertrouwen. Ik hoef niet naar mijn milt te handelen: mijn sacrale centrum is mijn autoriteit, en die heeft er soms niet de energie voor, zodat ik nog wat langer kan wachten om iets te doen.

Ik hou van mijn bewuste lijn 3. Die maakt dat ik tegelijk diep en bewust mijn licht kan ervaren, tot in alle uithoeken van de menselijke ervaring en tot diep in alle modderige diepten.

Eindelijk heeft die groep lichtwezens die om me heen staat, zich aan me bekend gemaakt. Ze laten me weten dat ze mijn proces enorm respecteren en waarderen, mijn proces van deconditionering. Ze zijn mijn gelijken en met hun licht-ogen die zo enorm groot en donker zijn kan ik mezelf zien als het lichtwezen dat ik ben.

Want je hebt doeners en 'zijn'ers. Ik ben dat laatste. Ik ben hier niet om te 'doen'. Ik heb zeker een bom aan energie om te werken met wat er op mijn pad komt, maar er komt niet zoveel op mijn pad. En dat is omdat ik naar binnen mag gaan. Mag zijn met wat er is. En dat mag ik al zo'n 4 jaar, vanaf 2012 ongeveer. Toen besloot ik om uit de maia (=illusie) te stappen. En dat besluit heeft mijn leven overhoop gegooid en alle plaatjes, conditioneringen, blokkades en donkere stukjes in mijn systeem aan het licht gebracht. Op het oog is er misschien niets gebeurd. Heb ik wat bijbaantjes gehad en wat nieuwe mensen ontmoet, een beetje gereisd hier en daar, een opleiding begonnen van één dag in de week. In de maia zou dat zeer onsuccesvol zijn. En precies dát plaatje heeft het me behoorlijk moeilijk gemaakt!

Nu kan ik erom lachen. Want ik heb de afgelopen jaren steeds meer achterovergeleund en het leven door mij heen laten gaan. Ik ben steeds meer in het 'getuigen'bewustzijn gekomen, waarin ik zelf de controle over mijn leven loslaat en mijn geest alleen gebruik als instrument tot bewustzijn van mijn ervaringen.

Alles was erop gericht om mij mezelf te laten zuiveren. Ik heb ZO ENORM VEEL opgeruimd. Ik heb mijn studieschuld weer teruggelegd bij de overheid die hem in het leven had geroepen. Ik ben gestopt met werk zoeken vanuit schaarste. Ik heb geen uitkering aangevraagd. Ik heb niet gehandeld naar al die talloze gedachten over opleidingen, baantjes, richtingen die ik in zou moeten gaan omdat andere mensen dat goed voor me vonden. Oude patronen zijn getransmuteerd tot licht in een doodnormale nederlandse familie.

Ik heb een heleboel NIET gedaan, en het grappige is, dat is net zo krachtig als iets WEL doen. Er is geen onderscheid: iedereen is gelijk en heeft zijn eigen taak op deze wereld. Dat hebben mijn gidsen me laten zien.

En zo creëer ik een nieuwe frequentie, gewoon door te zijn wie ik ben, met mijn enorm geconcentreerde buitenaardse-aardse lichtkracht in dit lichaam, in deze genen. Want dat brandt door alle conditioneringen heen. En alle conditioneringen die IK opruim, worden ook opgeruimd in de wereld om me heen. Niet alleen ik, maar ook mijn familie heeft een bewustzijnsascentie doorgemaakt. Daarom mocht ik nog even bij mijn ouders wonen de afgelopen jaren. Dat was geen falen. Dat was het misschien vanuit de maia gezien, maar vanuit mijn lichtpad gezien was het 100% correct.

En nu ben ik echt helemaal op mezelf teruggeworpen en zit ik in een intens proces om dat steigerende niet-zelf te verbrijzen, verbranden en transmuteren. Ik mag helemaal niks doen van het Leven. Ik mag mijn dagen vullen zonder sociaal contact, zonder werk: alle pogingen om uit te reiken verkruimelen tot niets. Het is een marteling, soms, en juist die marteling mag ik transmuteren door hem er helemaal te laten zijn. Dat is zo bevrijdend. Dwars door de eenzaamheid heen. Opstaan en voelen dat elke dag hetzelfde is, en me dan overgeven en ontdekken dat elke dag hemelsbreed verschilt van de vorige, vol prachtige ontdekkingen en momenten.

En dat is noodzakelijk, voor het werk dat ik op deze aarde wil doen. De grap is: juist door mijn proces in te gaan, doe ik het al. Als ik nu zou sterven, zou ik mijn levenstaak al hebben verricht, alleen kan ik nóg meer doen om de liefde te vermeerderen op deze planeet. Er is dus niets om bang voor te zijn.

Dat is zo mooi. Mijn overlevingsinstinct transmuteert tot heilige intuïtie die afgelijnd is op het Leven zelf. Want ik hou van mijn leven, van vroeger tot nu, en van nu tot in de toekomst. Of ik nu in een mutatie zit of in een beperking…

Alles mag. Echt werkelijk ALLES mag er zijn.

Op naar de volgende beperking :)

woensdag 6 april 2016

Wachten op verandering

Ik heb mijn onderliggende levensthema ontdekt. Dat is: wachten op Verandering.

En wel in die zin, dat ik geen controle heb over de grote V, waarbij wachten gelijkstaat aan 'vertrouwen', ook alweer zo'n grote V. Ik mag gaan vertrouwen dat alles zijn tijd heeft. Dat, als ik perfect afgelijnd ben, mijn richting vanzelf drastisch ten goede gaat veranderen en mijn dromen mee veranderen. Ik heb niets anders om op te vertrouwen dan blind geloof. Al is het momenteel zichtbaar gemaakt, omdat ik erbij om hulp heb gevraagd: ik zie continu dubbele getallen, 1717, 1313, 1212, die me vertellen dat ik nog steeds afgelijnd ben op de universele timing.

En de andere kant van de zaak is de onrust en de frustratie dat er niks gebeurt, dat stemmetje in mij dat zegt 'moet ik niet iets doen?' (poort 5) en de druk van de beperking die ik ervaar (poort 60). Ik transmuteer deze onrust en frustratie dagelijks. Op sommige dagen zijn ze er niet, vooral de dagen na een catharsis, maar ze komen altijd weer terug en mijn grootste innerlijke kracht en uitdaging is om ze te transmuteren door ze er helemaal te laten zijn - anders gaan ze toch jeuken.

Ik hoef me alleen maar af te vragen waar ik aan toegewijd ben. En dat is op het moment aan precies dit proces van wachten in een diepe staat van 'zijn', dus ik ben toegewijd aan mezelf, aan mijn design. Ik ben mijn eigen code aan het kraken en dat kraken doet soms pijn. Maar het geeft ook een grote opluchting om steeds meer achterover te zakken en te relaxen in de grote V's.

Want dát ze groot zijn, staat als een paal boven water. Quantumsprongen van de ene situatie naar de andere en grote innerlijke transformatie. De kracht van een ster die wordt gecreëerd, van een lucifer die wordt afgestoken. Een vingerknip in mijn hart die al mijn cellen op een andere frequentie brengt. Een samengebalde levenskracht die uitbarst in een (r)evolutionaire sprong.

En niet iedereen zit daarop te wachten. Dit thema geldt namelijk niet alleen voor mij, maar ook voor de wereld om me heen. Het is aanstekelijk: zo werkt mijn energie, die verandert de frequentie. Overal waar ik kom kan ik een diepe transformatie bewerkstellingen, de boel opschudden, ophef veroorzaken. Ik heb een rebel in me die de vinger op de zere plek wil leggen, die met grote ambitie de dingen die niet werken wil omploegen. En niet iedereen verwelkomt ophef met open armen.

Mijn uitdaging is om manieren van verandering te vinden die geaccepteerd worden door anderen. Die in hun leven worden geassimileerd zonder weerstand. Het is soms een heel gezoek om vrede te sluiten met de wetten die er al zijn en tegelijk die enorme mutatiekracht te implementeren. Vooral als ik een reading geef. Ik heb zo'n diep transformatiepotentieel in me, dat ik mijn woorden uiterst zorgvuldig mag kiezen. En als ik word uitgenodigd om te spreken, als ik mijn inzichten in de juiste liefdevolle metaforen heb gegoten, dan kan iemand er echt iets aan hebben. Dan kan het een diepe, blijvende verandering zijn. Of niet.

Net zomin als ik er controle over heb bij mezelf, heb ik er controle over bij anderen. Ik ben een brenger van verandering door gewoon te zijn wie ik ben. Soms gebeurt er dan niets, en dat is ook goed. Maar die mutatie gebeurt vaker dan ik er erg in heb en vervult me met kracht. Ik word uitgenodigd om manieren uit te proberen waarop ik de mutatie kan implementeren, en dat is een proces van trial en error. Zolang ik mijn hoofd niet de touwtjes in handen geef, en voor de juiste problemen naar oplossingen zoek, het juiste narratief formuleer, is het allemaal goed.

Mijn open keelcentrum is hierin juist mijn kracht, omdat ik daarmee mijn boodschap precies kan afstemmen op de ander, waardoor het lijkt alsof ik speciaal voor die persoon praat, ook al is het op een online blog.

Ik kan dit niet initiëren: ik moet ervoor uitgenodigd worden om te spreken en uitleg te geven. Dus als je geïnteresseerd bent in Human Design, laat het me weten, want ik doe niets liever dan charts lezen! Maar pas op: gevaar voor transformatie. Of niet.

zondag 3 april 2016

Catharsis

Mijn frustratie en ongeduld verbrijzelen onder mijn voet. 

Ik zit in een grote fysieke detox, de voorjaarsschoonmaak. Net als de natuur is mijn lichaam de dode resten om aan het scheppen in nieuw leven. De natuur gebruikt daarbij schimmels en bacteriën en mijn lichaam ook. En dus slaat mijn huid uit en blaast mijn buik op en ben ik moe, mistig in mijn hoofd en gedeprimeerd. De warmere temperatuur weekt slakken los uit de aarde en uit mijn buik, en die komen terecht in mijn bloed en in mijn huid en in mijn lymfe en in mijn zenuwen, en ik reageer weer allergisch op allerlei dingen waar ik een paar weken geleden nog prima tegen kon. Pinda's. Agavesiroop. Mais. Soja. Hallo lekke darmen, het is weer tijd om jullie wat meer aandacht te geven. 

Daarbij komt ook nog een enorme frequentievertragende slibbend tot stilstand komende frustratie over het niet-willen-wachten… Ik moet wachten, ik moet wachten. Mijn ego en mijn geest rammelen aan alle kanten en houden me voor de gek, laten me initiëren, iets dat volkomen verkeerd is voor mijn energietype. Ik doe dit vaker dan ik wil weten van mezelf. Ik initieer en als gevolg word ik genegeerd. Komt er een muur waar ik tegenop knal. Ontmoet ik weerstand. 

Ja, zelfs als god zelf me zegt dat ik moet wachten, voel ik me niet beter. Dat zei Enes. Mijn lieve orakel. Het is waar. God zégt me dat ook, de aarde vertelt me dat, mijn lichaam vertelt me dat, mijn gidsen vertellen me dat, de engelengetallen vertellen me dat, mijn hart vertelt me dat, mijn hogere zelf vertelt me dat, mijn totemdieren vertellen me dat (de krachtige machtige leeuw is maar 4 uur per dag wakker! De rest van de dag ligt ie gewoon te slapen). Kortom, alles waar ik mee ben verbonden dat boven mijn frustratie uitstijgt, vertelt me dat ik precies op de juiste plek op het juiste moment ben, en dat ik Niets Mag Doen. Wachten. Mediteren. Zijn. 

Alles vertelt me dat ik mag zijn. 

En dus mag die frustratie er ook zijn. Ah. Dus dat is het. Ik ben wederom in het vangnet terecht gekomen dat ontevredenheid je reinste spirituele blasfemie is. 

Dus dat schep ik bij deze om. 

En ik belichaam het! 

Frustratie, eenzaamheid, buitengesloten zijn, alleen zijn, machteloos zijn, het willen uitschreeuwen, me vast voelen zitten, me gevangen voelen in mezelf, me beperkt voelen en uit mijn huid willen knallen: hallo. Hallo. Stroom maar door mijn aderen, kom maar in mijn huid, in al mijn lichaamscellen, in mijn zenuwen, in mijn hersenen, in mijn hart, in mijn longen, in mijn nieren, in mijn darmen. 

Dát is wat er onder die wiebelende kwetsbaarheid zat. Lagen en lagen van shit. En hier is die kracht. Check. Verstopte zich in de modder. 

Het is weer zover. Wederom is dat gevoel van 'laat dan maar' en 'fuck it' en 'ik ben fucking chagrijnig en eenzaam en gefrustreerd' mijn redding. Ik smijt de modder tegen mijn paranoia, tegen wat ik denk dat anderen van me denken en verbrijzel hun projectie. Zo diep donker meurend bruin als je maar hebben kan. Blauwe jeiter. Al mijn 6 planeten in het aardeteken steenbok dat vastloopt en daarbovenop nog het aardeteken maagd als ascendant. Ik kan maar beter die aarde gaan belichamen, want anders prikt die me lek. 

En uiteraard wordt deze blog vanwege mijn open keelcentrum niet gelezen door iemand. Maar dat geeft niet. Het gaat erom dat ik dit er mag laten zijn in de wereld, omdat het er al is. Iets anders voorwenden zou pas stom zijn. En ik heb me voorgenomen om mezelf er gewoon te laten zijn, ook onder de ogen van andere mensen, zelfs degenen bij wie ik me het meeste schaam. Juist die mensen. Want die spiegelen de kanten van mezelf die ik er niet mag laten zijn van mezelf. En al die oude troep ben ik dus aan het opruimen. 

Oké, dus samenvattend: niet *doen*, maar *zijn*, dat is mijn modus operandus dit leven, en dat vind ik fucking irritant. YEAH! Fist pump!