zaterdag 6 februari 2016

Loslaten

Ik heb niet zoveel te zeggen, alleen dat ik vorige week een lastige week had, en dat ik blogs heb geschreven waar ik niet heel trots op ben. Voornamelijk omdat ze zo vanuit mijn hoofd en identificatie met allerlei negatieve dingen geschreven waren. Vandaag las ik dat er in de energie ook heel wat speelde, die dagen dat mijn 'zwarte wolkjes' het dichtst waren, en dat meer gevoelige mensen dit hebben gemerkt. Gecombineerd met mijn neiging om er een verhaal van te willen maken bracht dit een boel ingewikkeld gedoe in mijn hoofd op gang, zoals je (hopelijk niet) hebt kunnen lezen.

Gisteren heb ik het allemaal los kunnen laten. Mijn 6e chakra is volop aan het stromen en in ontwikkeling. Het heeft de afgelopen week een enorme opschoning gehad. Vooral heb ik gevoeld hoe fijn het is om al mijn verhalen weer gewoon los te laten. Door me heen te laten stromen. Dat betekent niet dat er geen waarheid in schuilt, maar meer dat het uiteindelijk niet zo belangrijk is. Dat ik niets hoef te onthouden, niets hoef vast te houden. Dat mijn hart het toch wel weet, ook al begrijp ik het met mijn hoofd allemaal niet en wil ik dat wel.

Lichter leven. Het is de identificatie met de pijn die je doet vastzitten, niet de pijn zelf. Daar kun je induiken, doorheen stromen en naadloos weer uit duiken (ook belangrijk!). Maar wanneer je het gaat proberen te verklaren, oplossen en begrijpen vanuit je hoofd, kun je het vastzetten. Door woorden te geven aan een gevoel, kun je het macht geven, of een lading die het eigenlijk niet heeft. Zo creƫren je gedachten je werkelijkheid, en wat begon als een poging om helderheid te krijgen in je gevoelens, eindigt als een poging om weer een gevoel van helderheid te krijgen in een moeras van gedachten.

Uiteindelijk is het dan weer een kwestie van mijn hart openen. Laten gebeuren wat er mag gebeuren. Mijn zelfhelend vermogen het over laten nemen. Contact opnemen met mijn spirituele leiding.

De sleutel voor mij was om die negatieve wolkjes niet te gaan zien als 'het stemmetje in mijn hoofd', want daarmee geef ik het macht, personifieer ik het. Het zijn maar 'plaatjes', een term uit mijn opleiding om een setje overtuigingen/gevoelens te benoemen die vastzit in je systeem en onbewust invloed uitoefent op je welzijn en functioneren. Ook 'plaatjes' is een term die vriendelijker klinkt dan bijvoorbeeld 'blokkade', of 'patroon'. Een plaatje is gewoon een dingetje dat op te lossen valt, waar ik healingtools voor heb. Zo van 'oh, het is weer dat stukje dat bang is om niet begrepen te worden'.

En nu ik al die verhalen weer los heb kunnen laten, is er weer plek in mijn hoofd om te schrijven aan mijn manuscript, dat de afgelopen week een beetje stillag, met hernieuwde inspiratie. Want alles dat ik meemaak, verwerk ik tenslotte tot een verhaal. Gelukkig leer ik dat ik dit gewoon mag laten stromen, en dat het dan vanzelf gaat, vanzelf opbouwt en vrijkomt in de vorm van woorden, in een pulsbeweging door mijn leven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen