maandag 8 februari 2016

Keelstroom: een 56.3-verhaaltje over de 3.5-oplossing van een conditionering in mijn 5e chakra

Ik wou dat ik niet had geschreven 'ik ben niet trots op de vorige blogs'. Ik wou dat ik gewoon alles kon schrijven, hoe licht of hoe duister ook, hoe hart- of hoofd-georienteerd ook, want het mag er allemaal zijn. Het enige wat me tegenhoudt is mijn angst dat ik niet begrepen wordt of raar gevonden word. Maar dat word ik toch al (jeej, vervreemdende aardepoorten bewust-56.3 en detriment onbewust-3.5). En dat is trouwens ook niet eens mijn zaak. 

Het zou alleen mijn zaak zijn als ik afhankelijk was van de aandacht van anderen. En dat ben ik natuurlijk niet. Toch heb ik daar nog veel 'plaatjes' op. (Als je goed naar me hebt geluisterd weet je inmiddels wat 'plaatjes' zijn.) (Conditioneringen.)

De afgelopen week was een periode van intens loslaten, een negatieve emotiewolk rondom allerlei oude thema's. Dat ging bij mij vooral op het 4e, 5e en 6e chakra. Ik heb op 6e chakra-gebied de identificatie losgelaten met ingewikkelde gedachten over Human Design, waardoor ik een nieuw, fris perspectief kreeg en de energie daar weer tot leven kwam en ging stromen. Op 4e chakra-gebied liet ik een heel stuk van pijn los, dat ik het niet waard ben om van te houden zoals ik ben, en dat er een lijdensweg is waarop ik altijd maar voorwaarts moet gaan omdat ik anders niet goed genoeg zou zijn. En nu is het tijd voor mijn 5e chakra. 

Bijna iedereen in mijn opleiding die mij een reading geeft, heeft het erover. Dat er 'iets zit' bij mijn keel, waardoor ik me niet helemaal uit. En dat 'iets' is dat ik bang ben om niet begrepen te worden, volgens hen. Verschillende mensen hebben mij dit verteld. Vanuit Human Design is het natuurlijk het projectieveld van mijn 5e lijn, waardoor andere mensen mij afrekenen op mijn geremdheid. Is het dus wel of niet waar? Ben ik wel of niet geremd? En is dat wel of niet goed voor mij? 

Het is een puzzeltje dat mijn hoofd niet op kan lossen. Want van Human Design uit is mijn medicijn de stilte. Mijn keelcentrum is van nature stil, en mag juist meer op de achtergrond gaan, en wachten op de juiste timing of uitnodiging om iets te zeggen. Ja, er zit veel wijsheid in me. En ja, het zou leuk zijn als dat werd geuit. Maar niet altijd maar. Want spreken zonder uitnodiging of op de verkeerde timing is voor mij funest. Dan wordt er toch niet naar me geluisterd en praten er anderen door me heen, je kent het vast wel. En wat heb ik eraan om iets te uiten als er niet naar wordt geluisterd? Dan kan ik net zo goed in stilte van mijn eigen wijsheid genieten. Scheelt me weer energie. 

En dan kan ik beter wachten, anderen naar me toe laten komen die geïnteresseerd zijn in dat 'iets' dat er bij mijn keel 'zit' aan wijsheid en inhoud. En dán, als ze me uitnodigen om iets te zeggen, kan mijn wijsheid zich op de perfecte manier ontvouwen. Dan zijn mijn verhalen universele metaforen. 

Maar daar zit een plaatje op. De aloude conditionering uit mijn kindertijd, die van 'wees niet zo verlegen', 'wees niet zo geremd'. Waardoor het nu als een falen voelt wanneer er bij me wordt geread dat er 'iets zit' bij mijn keel dat me remt. Wanneer me wordt gevraagd om mijn mond open te doen, datik dan al gefaald heb. Want dat ze het moeten vragen is al een teken dat ik niet voldoende uit mezelf gepraat heb, en dat is fout. Je moet immers zoveel mogelijk je vinger opsteken in de klas. Spontaan zijn. Méér práten. *voelbare verstikking/kokhalsneiging*

Maar niet alle kinderen zijn zo. Ik transformeer dit plaatje hier en nu (*poef*), en ik ben voortaan lekker eigenwijs. Anderen kunnen me dingen vertellen over mijn keel - iemand zei zelfs eens dat de verbinding tussen mijn hart en keel doorgesneden is - maar ik ken mijn waarheid. En misschien is dat wat ik te leren heb op keelgebied. Dat ik daar bij mijn eigen waarheid blijf. Mijn eigen innerlijke stem blijf horen, die zegt 'niet alle kinderen zijn zo'. En 'het is wonderbaarlijk om stil te zijn, ga er maar lekker van genieten'. 

Hoe meer ik stil ben, hoe meer ik wellicht niet begrepen word, is dan het volgende plaatje. Ha! Daar valt mijn hoofd meteen op aan, prikt door de logica heen. Mijn hoofd herinnert me aan een vorige overtuiging, namelijk: 'dat hoe meer ik praat, hoe meer ik niet begrepen wordt', en zet ze naast elkaar. Hoe meer ik stil ben/hoe meer ik praat, hoe meer ik niet begrepen word. Beide extremen zorgen er dus voor dat ik niet begrepen word. 

Met andere woorden: of ik wel of niet praat heeft NUL invloed op hoe goed ik wel of niet begrepen word. Ik kan me er dan ook volkomen van loskoppelen. Mijn stem vanzelf laten stromen. En dat zal ritmisch zijn, niet consequent. Een puls van stil zijn en dan ineens iets uiten. Ook al zeg ik het verkeerde, uit de verkeerde motor, het definieert niet wie ik ben. 

Mijn expressie definieert niet wie ik ben. Dát is mijn sleutel! Als ik iets zeg, is dat een momentopname. Het volgende moment is het tegenovergestelde waar. Wat ik zeg, is niet consequent. Dat maakt dat ik alle vormen van waarheid door me heen kan laten gaan, een stem kan geven. Alle vormen van 'ik geloof dit', en 'nu geloof ik dit' en 'nu geloof ik weer dit', zonder dat het per se op elkaar aansluit. Het is een lachwekkende dans van waarheid naar waarheid. Als iemand er logica in probeert te ontdekken, zal hij me niet begrijpen! Maar als iemand met z'n hart naar mij luistert, dan wel. 

En met alleen die mensen wil ik me trouwens verbinden. De rest mag een vreemde voor me blijven. Dus dank je, vervreemdende poorten 3.5 en 56.3, dat jullie mensen van me wegjagen, dat ik niet altijd begrepen word. Jullie zorgen ervoor dat mijn sociale kring beperkt blijft, dat zeker. Beperkt tot mensen die alleen met hun hart naar me luisteren! En dat is een geschenk, niet een beperking. 

2 opmerkingen:

  1. Hihi ik lees je berichten iedere keer weer met mijn hart. Ik herken inderdaad de sprongetjes van waarheid naar waarheid. Daar tussenin worstel je wat, maar uiteindelijk is het mooi om te lezen. :) Omdát je licht brengt in je proces. Ik kan je transformatie bijna zelf voelen (of misschien wel helemaal, met dank aan je transformatie-kanaal). Sowieso vind ik het altijd interessant om te lezen over open centra die ikzelf gedefinieerd heb. En hoe jij daar dan mee om gaat geeft mij weer inzicht in hoe ik om kan gaan met mijn open centra.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ah dat is fijn om te horen! Het voelt voor mij altijd als een zwarte wolk die ik er elke keer weer uitbraak, maar dat is gewoon mijn onzekerheid… :P
      Misschien is het wel mijn mutatie? Die je kunt voelen, aangezien je dat kanaal ook hebt. Transformatie gaat meer over stappen zetten in de maatschappij, is een tribaal kanaal over de ambitie en intuitie om op de maatschappelijke ladder te klimmen. Mutatie is meer een persoonlijk proces van mijn innerlijke beperkingen overstijgen, tenminste, zo ervaar ik het verschil. Het mutatiekanaal kan anderen met zich mee muteren toch? Dus misschien logisch dat ie ook voelbaar is voor jou, ook al heb je hem ook?
      Ah, ja, dat kan ik me voorstellen. Lijkt me ook interessant om de bewuste ervaringen en wijsheid te lezen over centra die ik heb gedefinieerd. Juist omdat we ze gedefinieerd hebben zijn ze zich natuurlijk niet bewust van zichzelf…
      Hm-hm, deconditioneren is eigenlijk healing, wat ik heb geleerd in mijn opleiding, fijn dat het je ook inzicht geeft.

      Verwijderen