woensdag 3 februari 2016

Beperkingen - maar nu uit mijn hoofd en in mijn hart ;)

Volgens Human Design word ik gedreven door het verlangen mijn beperkingen te overstijgen. Maar laatst viel het kwartje: dit zijn mentale beperkingen, want eigenlijk bestaan er in spirituele waarheid geen beperkingen. Die beperkingen, dat is wie ik dénk dat ik ben.

Toch kan ik hier helemaal in vast komen te zitten, omdat ik me ermee ga identificeren. Ik bén dan werkloos en nutteloos, in plaats van dat ik op dit moment nog even zoekende ben, in een tijdelijke situatie van vrijheid en openheid zit, wat heel logisch is gezien mijn recente verhuizing.

Ook mijn 56.3, mijn grondende factor, doet een duit in het zakje. Ik wil namelijk al die beperkingen verwoorden, want zo grond ik mezelf. Daarom schrijf ik zo graag. De vervreemding die ik oproep bij anderen als ik teveel informatie eruit spuw, als ik te diep de duisternis in ga en ongecensureerd vertel over mijn ervaringen, uit ontevredenheid en frustratie over het feit dat ik vastzit, dat zijn nare dingen om mee te maken, want ze isoleren me. Dit deed ik alleen maar, dat laatste jaar op de kunstacademie. Want ik moest me nou eenmaal uiten. En toen hebben ze het gekregen ook. En ik heb het ook vaker wel dan niet gedaan, op deze blog.

Maar het is maar net hoe ik het gebruik en bekijk, die twee drijvende poorten van mijn persoonlijkheid. Die drijvende zon in 60.3 staat voor beperking en totale zelf-absorbtie bij het willen overstijgen van deze beperking. De grondende kracht van 56.3 zoekt naar mentale stimulans en roept sociale vervreemding op bij het grondige en vastberaden verwoorden van mijn weg.

Er is een oplossing. Want als ik heel grondig alle ervaringen, informatie en stimulatie van buitenaf op een kern van waarheid onderzoek, dan kan ik er metaforen uit halen om een verhaal te vertellen over wat ik meemaak, over hoe ik mijn beperkingen transcendeer, over hoe ik mezelf heel. Omdat ik hier zo'n egocentrische zelf-absorbtie in aan de dag kan leggen, kan ik daarmee mensen afschrikken en isolatie creëren.

De sleutel voor mij is dan ook: ik moet er toe uitgenodigd worden! He-he. En vandaag voelde ik weer de uitnodiging, omdat ik er een aantal positieve inzichten over opdeed uit die onuitputtelijke bron van wijsheid die facebook heet. Er was weer een moment van mutatie: de 60.3 die zijn opgebouwde kundalini doorgaf aan de onbewuste zon in 3.5: het universaliseren van de oplossing. Het slachtofferschap van het moeilijke begin dat weer meesterschap wordt, door het innerlijk benadrukken en herprogrammeren van de juiste waarden en overtuigingen die me werkelijk dienen (onbewuste aarde in 50.5).

En dat ging zo:

Mijn 6e chakra is net een zoeklicht. Dat is mijn zoekende, betweterige hoofd dat antwoorden wil en slimmer is dan goed voor me is (4.6), de 56.3 die informatie opzoekt over hoe ik mijn weg moet bewandelen. Dit zoeklicht zag ik zelf in een reading in mijn opleiding en dit zag iemand anders ook bij mij: synchroniciteit (5-15): check, dus ik volg in dit leerproces mijn innerlijke autoriteit. En vandaag las ik een kaartje van Doreen Virtue, net nu ik een Themadag voor Jong Bewust heb geannuleerd en daar even van baalde. De boodschap was: dat ik niet zelf dat zoeklicht aan hoef te zetten op zoek naar de stappen in mijn carrière. En ik wist ineens: ik kan gewoon naar binnen gaan, in het centrum van mijn hoofd. En al de shit die door die centrifugale krachten bovenkomt, die gaat draaien en actief wordt op het moment dat ik mijn centrum aanraak (haha, op dit moment is de wasmachine ook aan het centrifugeren), die als een duistere waas rondom mijn hoofd, keel en hart blijft hangen als opgewolkt stof, die kan ik gewoon transformeren, zonder me ermee te identificeren. En dat gaat snel bij mij. Ik heb het de laatste tijd, sinds ik in ons nieuwe huis woon, regelmatig moeilijk met mezelf. Nu ik eindelijk mijn eigen plek heb, kom ik heel wat tegen dat mij er altijd van heeft weerhouden om in mijn eigen ruimte te centreren. Dat is logisch. Het is een opschoningsproces waar ik zelf om gevraagd heb. Het 7-jarige deconditioneringsproces van Human Design. Mijn 56.3 en mijn 4.6 zijn de studenten in het leegmaken van mijn hoofd en keel.

Ik zit dus regelmatig weer even in de mentale isolatie/beperking/isolement en het voelt alsof anderen me erop afrekenen dat ik zo geremd ben - story of my life. ("Wees niet zo verlegen!") Maar goed, dat pessimisme daarover kwam ook door die onuitstaanbare invloed van de sociaal uitreikende poort 19 de afgelopen tijd - nu weet ik ook eens hoe het voelt als ik iemand afwijs met mijn poort 49! Bah, wat een nare, zelf-afwijzende emotionele golf was dat.

Er waaien regelmatig donkere wolken van pessimisme voorbij in mijn hoofd. Maar ik heb gemerkt, als ik er zonder enige angst 'hallo' tegen zeg (57.4), verdwijnen ze weer binnen een dag. Het is wonderbaarlijk hoe gesmeerd mijn zelfhelend vermogen tegenwoordig werkt! Ik heb namelijk in mijn opleiding al zoveel opgeschoond en gezonde automatismen aangeleerd dat mijn systeem meteen weet wat het moet doen met identificatie met zelfhaat of negatieve gedachten. Deze donkere wolkjes zijn niet zo zwaar meer.

Ik kan die centrifuge gewoon zijn werk laten doen, en zelf, met wat hulp van boven, door alle aangekoekte resten negativiteit in mijn systeem heen werken (oh oeps, daar ging mijn vervreemdende 56.3 weer, teveel ongevraagde informatie, sorry jongens, ik was niet uitgenodigd om het woord 'aangekoekt' te zeggen maar ik ben nou eenmaal een ketter (3/5 en 10.5) en provocateur (39.2) dus ik doe het lekker toch).

Mutatie na mutatie. Puls na puls. (3 - 60) Zo creëer ik als vanzelf die nieuwe orde, die nieuwe utopische wereld die ik verlang. In mezelf, en dus ook buiten mezelf. Door de verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen proces (15.6) creëer ik mijn flow, mijn zelfverdediging in het leven, en ik leer om alle druk omtrent het (ver)wachten los te laten en de universele flow door me heen te laten gaan (5.6). In de perfecte vorm, puur voor mijn eigen voortbestaan (57-10).

En toen las ik, weer in een synchronistische samenkomst op facebook, een citaat van Rumi. Daaruit leerde mijn 56.3 dat ik gewoon naar binnen kan gaan, en dat mijn verlangens, mijn dromen, ook op zoek zijn naar mij. Ik hoef niet te manifesteren. Mijn hart volgen betekent niet dat ik iets volg met mijn twee ongeduldige benen. Het betekent niet dat ik lijntjes uit moet werpen en die vervolgens moet binnen halen als een soort van die ontbijtkoekreclame met dat hengeltje. Het betekent dat mijn hart me naar binnen trekt, en dat mijn verlangens mij naar binnen trekken, in mijn eigen centrum van zwaartekracht, mijn magnetische monopool, en dat ik daar, in dat bruisende, heerlijke, creatieve binnen, in mijn centrum, mag wachten tot het zoeklicht van bovenaf (lees: universum/bron/god etc) de volgende stap op mijn pad doet oplichten. Dat zoeklicht markeert vanzelf de stappen in mijn carrière, die in het licht zijn. Die indiscrete ambitie van mij (54.3) die compromissen sluit wat betreft mijn dromen, wordt ingetoomd door mijn terughoudendheid en de intuïtieve stroom van erkenning dat mijn dromen en ideeën continu veranderen (32.2). En tezamen creëren ze het cyclische omhoogklimmen in mijn carrière. Het continu herkennen van mijn dromen en ze beoordelen op levensvatbaarheid of niet. Ik hoef niet te weten wat ik moet doen, welke kant mijn pad me op voert, want het is continu aan het veranderen en mijn ambitie verandert mee. Ik hoef alleen maar te wachten op de volgende oplichtende stap.

In deze blog walk ik mijn talk niet (wat een naar perfectionistisch iets is dat zeg, een onmogelijke opgave voor een 3/5) en ik claim dan ook niet dat ik het antwoord of de oplossing heb (4.6) of dat je überhaupt naar me moet luisteren (56.3). Maar door jouw (imaginaire?) oppositie van negatieve oordelen over al deze expressie ontdek ik mezelf (39.2), en leer ik dat tegenstand mij helpt om vanzelf alles op te lossen, dat ik onpartijdig kan zijn in mijn eigen innerlijke strijd (dubbel 38.1). Mijn zelfverdediging is dat ik de verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen leerprocessen (15.6). Zo wordt deze woordenflow toch weer magisch (5-15), in ieder geval wel voor mezelf, ha! En de rest maakt niet uit want ik ben een op mezelf gerichte Generator die nu gelukkig niet meer geactiveerd is met die sociaal behoeftige, afgewezen 19.

En dat zijn meer poorten dan ik eigenlijk kan benoemen en uitleggen in een blog. Vervreemding: accomplished! Haha. Sorry, daar ging mijn onuitstaanbare 4.6 weer even… Nee maar serieus, ik hou van jou, trouwe lezer, die elk woord dat ik schrijf begrijpt en die waarschijnlijk niet bestaat (tenzij mijn 1.5 echt werkt)… En tenzij Vicky dit misschien leest, en in dat geval schaam ik me een beetje voor mijn 4.6.

Mijn Human Design chart wordt me steeds duidelijker, en ik zie hoe alle poorten en lijnen mij helpen en gidsen met die vermaledijde 60.3 en 56.3, ik zie de logica en de genialiteit van mijn persoonlijke chart, hoe alles in elkaar werkt, en hoe mijn tegenstrijdigheden ook weer loopholes hebben. Ik zie de kracht van mijn incarnatiekruis dat helpt om een nieuwe wereld te creëren. Ik ontdek hoe ik weerbaarheid tegen het leven ontwikkel, weerbaarheid tegen de oordelen van anderen. En hoe ik gewoon kan lachen om dit alles. Humor is het perfecte medicijn tegen mijn 3/5-pessimisme. Ik kan mijn chart dan zien als een geweldige kosmische grap.

Mij moet je vooral niet geloven, want ik beschrijf alleen maar mijn eigen weg - nou, dat was een inzicht van goud, he-he - maar ik geloof wel in mezelf. En dat was de laatste zin, want mijn 60.3 stopte daar met kundalini-en en ik voel me ineens rustig. Dat was het weer, tot de volgende cyclus van rusteloosheid - beperking - duisternis - schrijven - helen - oplossen - universaliseren - licht!

2 opmerkingen:

  1. Haha, ja ze heeft het gelezen xD
    Althans voor een gedeelte. Moet bekennen dat het mijn open ajna op een gegeven moment te veel werd. Maar zag toevallig mijn naam nog haha.
    Wel een opmerking die ik wil maken.
    Vind het wel grappig dat je zegt dat beperkingen alleen in je hoofd bestaan, terwijl de poort van beperking diep onderin je wortel zit. Ik heb het zelf altijd anders gezien. Met poort 56 zag ik mezelf vooruit rennen, om de bocht, de heuvel over, in staat om te zien wat er allemaal mogelijk is verderop, in de wereld van de gedachten, om er dan achter te komen dat mijn poort 60, mijn lichaam, langzamer is, achter blijft, beperkt is door vorm, en dat ik weer terug moet naar mijn lichaam. Wat altijd een beetje een domper is. Tegelijk natuurlijk de enige manier om echt vooruit te komen, en in die zin is het het denken inderdaad dat de beperking ziet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn! :D
      Ja, dat kan ik me voorstellen. Als ik het van iemand anders zou lezen zou ik ook zoiets hebben van 'pff'.
      Hm, het is een citaat van Doreen Virtue. 'Limitations only exist in the mind, there are no limitations in spiritual truth'. Waardoor ik echt even bevrijd werd.
      Maar goed, we zitten idd wel in een lichaam. Het is denk ik het bewustzijn van je energieveld, van wat je meer bent dan alleen dit lichaam, terwijl je toch volledig IN je lichaam zit, gegrond en geincarneerd bent, dat maakt dat je de beperkingen kunt transcenderen. Mijn 60.3 zit ook in mijn personality, dus het bestaat in mijn hoofd. Het is wie ik denk dat ik ben, die beperkingen. Het is een fysieke rusteloosheid, dat wel, maar uiteindelijk kan ik er in mijn bewustzijn op elk moment uitstappen. Door meditatie, door mijn bewustzijn te verruimen. Dat is natuurlijk ook weer een drive die wordt veroorzaakt door de 60.3, die beperkingen wil transcenderen. QED.
      Zucht, dit heb ik altijd met HD, ik praat in cirkeltjes en het bijt me in de staart :D
      Mijn 56 werkt toch anders, die wil niet vooruitfladderen, die wil juist gronden, omdat ie in de aarde staat. Met andere woorden: die drive om beperkingen te transcenderen moet verwoord worden, dan vind ik rust. Grappig hoe dat bij jou omgedraaid is en dat het in je lichaam zijn daardoor een proces wordt van steeds terugkeren naar de 'beperking' terwijl je zon-drive je naar de horizon brengt. Mijn zon en aarde drijven me juist om te gaan schrijven waardoor ik kan transcenderen, het schrijven brengt me uit de beperking van mijn lichaam maar zet me tegelijk met beide benen op de grond. Interessant ook die laatste zin!
      Dat is ook een kwestie van geloof/vertrouwen, iets wat we misschien nooit helemaal zullen hebben, het heilige WACHTEN dat de mutatie vanzelf komt. Misschien dat het denken altijd die beperkingen zal ervaren… dat we het alleen steeds minder gaan geloven dat het ook echt zo is.

      Verwijderen