donderdag 4 februari 2016

Afwijzing, geremdheid en geheimen

Ik ben al twee dagen enorm opgelucht. Een nare emotie-wolk is opgetrokken en ik voel me weer mezelf. 

In de astrologie is het bekend dat de planeten een dagelijkse invloed hebben. De zon is daarvan de sterkste invloed, omdat het al het leven op aarde mogelijk maakt en drijft. Ook in Human Design geldt dit. De zon passeert 6 dagen lang één van de 64 I tjing-poorten van Human Design, en belicht elke dag een ander aspect van die poort. Vanaf gisteren is er een nieuwe poort ingegaan.

De 6 dagen ervoor activeerde de zon poort 19. Die zorgde ervoor dat wij als mensheid massaal een thema van toenadering zoeken, sociale behoeftigheid, een 'tribe' willen hebben in ons leven hadden, voor 6 dagen. Voor mij activeerde die poort mijn emotionele centrum. Normaal is dat open, en ben ik niet zo'n emotioneel typ. Geen golven, geen grote ups en downs, gewoon lekker rustig. Maar met de zon in poort 19, werd er een zogenaamde 'hook' gevormd met mijn poort 49 (die van afwijzing van wat er niet binnen de 'tribe' past) en dan ontstaat er een kanaal. De poort vanuit het ene centrum sluit aan op die vanuit het andere centrum en ineens kan er een energie vrijelijk doorstromen op een plek waar het voorheen rustig was. Vanuit mijn wortelcentrum ontstond de druk om me te verbinden, een grote sociale behoeftigheid, die naar het emotie-centrum hongerde om bevestiging en steun, en toen ik afgewezen werd, ontstond er een overweldigende emotie-golf van zelf-afwijzing. Ongelooflijk hoe gepreoccupeerd ik was met mijn 'sociale kring' die 6 dagen! Hoe vriendeloos en huilerig ik me voelde. En het was allemaal niet van mij. Want het bracht geen opluchting om erover te praten. Het was niet te helen met mijn allerbeste heling-tools. Het wás er gewoon, die emotie-golf, en ik moest het ondergaan. Tot het voorbij was. Hoezeer ik ook dankbaar was voor de geweldige 'tribe' die ik wél heb: mijn innerlijke verzekering dat ik wél word gesteund was als praten tegen een innerlijke muur! 

Gisteren bewoog de zon zich naar een andere poort (poort 13, van geheimen) en mijn emotie-centrum was weer open, als altijd. Ik merkte het meteen toen ik wakker werd! Zodra ik mijn ogen opendeed was ik weer mijn normale, happy zelf. Niet meer gekweld door al die oneigen emoties over afwijzing en sociale behoeftigheid. De opluchting kwam onmiddellijk. Ik was weer tevreden met mezelf. Emotioneel rustig. Gezond. Gelukkig. Geen vuiltje aan de lucht. Werkelijk niet. 

Het zette me wel aan het denken. Want normaal ben IK degene die afwijst, omdat ik de afwijzende poort 49 in mijn pakketje heb. Ik vind het vreselijk om mensen af te wijzen, maar ik heb het wel moeten leren. Want anders ben ik veel energie kwijt aan mensen die eigenlijk niet goed voor me zijn. Dan word ik een deurmat en dat is ook niet goed. Afwijzing is nu eenmaal een normale menselijke ervaring. Het is een thema dat ik in dit leven heel duidelijk heb uitgekozen. Mijn poort 49 is namelijk de student in mijn open emotiecentrum, want als je een open centrum hebt, ga je daar als het ware naar 'school' in het leven, om alles te leren over dat centrum, om je bewust te worden van alle ervaringen van het spectrum. En de poort die je erin hebt geactiveerd, geeft aan hoe je de inhoud van het centrum, in dit geval de emoties, zult ervaren. Bij mij hebben ze dus duidelijk een thema van zelf-afwijzing, van wel of geen steun, van grote behoeftigheid aan bevestiging van buitenaf. 

Nu heb ik eens vanaf de andere kant gevoeld hoe het is om de emotionele gevolgen te voelen van afwijzing. En dat is niet fijn. Hallelujah. 

In spirituele waarheid bestaat er geen schuld. Als ik afwijs, dan ben ik niet schuldig aan de emotionele gevolgen daarvan. Maar het maakt dat ik de volgende keren wellicht met meer empathie zal afwijzen, met nog meer compassie, met nog meer begrip vanuit mijn hart. Voor mij is afwijzen gezond. Maar ik kan niet controleren wanneer ik bedoeld of onbedoeld, wel of niet iemand met poort 19 afwijs. Ze komen op me af zoals vliegen op honing. Het kan gebeuren zonder dat ik het echt letterlijk 'doe'. Het is onderdeel van het mechaniek. 

Mijn vriendje heeft poort 19 - ik wijs hem regelmatig af, maar hij is er wel aan gewend, en respecteert het omdat ik er zuiver in ben en het alleen doe wanneer ik ergens de energie niet voor heb, en bovendien geef ik hem mijn onvoorwaardelijke steun, in alle omstandigheden, en zoeken we naar manieren om zijn behoefte aan toenadering toch te vervullen. Dat maakt veel goed. Het is het kanaal van het 'huwelijk' en daarom hebben we ook zo'n hechte band. 

Maar een vroegere vriendin heeft ook poort 19 - ik heb haar op een manier afgewezen die voor haar afschuwelijk moet hebben gevoeld. Terwijl het voor mij juist een heel ongezonde situatie was waarin ik de afwijzing zoveel mogelijk probeerde te beperken. Dit werkte dus niet. Ze voelde zich hoe dan ook afgewezen. Poort 19-mensen zijn van mij afhankelijk voor hun emotionele bevestiging en steun. Maar eigenlijk zijn ze dat niet écht. Het is gewoon het Human Design-mechaniek. Je kunt je er niet tegen verzetten. Het enige dat ik uiteindelijk nog kon doen was haar tijd en ruimte geven, en hopelijk is die niet-eigen emotie van afwijzing voor haar ook weer wegge-ebt. Misschien helpt het nog om haar een bericht te sturen waarin ik duidelijk maak dat ik het niet bewust zo heb bedoeld, en dat ik haar emoties begreep. Maar waarschijnlijk is het mijn schuldgevoel dat dit zegt, en niet mijn hart. Waarschijnlijk richt ik nog meer schade aan als ik alles ga zitten 'goedmaken', want toentertijd was juist dit destructief. Ik heb haar afwezen, klaar. Voor niemand leuk, maar het was nou eenmaal zo, en we komen er wel weer overheen. Toch zegt mijn hart: het is menselijk om iemand niet te willen afwijzen, en nu je hebt gevoeld hoe die afwijzing voelt, kun je haar werkelijk iets van steun teruggeven. 

Sinds gisteren staat de zon in poort 13. De poort van het al dan niet bewaren van geheimen. Omdat ik mijn keelcentrum open heb, kan ik maar heel moeilijk geheimen bewaren. Mensen vertellen me dingen in vertrouwen, en ik moet mijn uiterste best doen om mijn mond gesloten te houden. (Dus wees gewaarschuwd, haha.) Ik vertel eigenlijk meer dan verstandig is. Die drang heb ik zó sterk, dus ben ik maar liever helemaal stil. Tenminste, dat is wat ik moet leren met mijn keelcentrum: om alleen dát te vertellen dat ik mag vertellen van mijn innerlijke leiding. Want de wereld zit erop te wachten. Zo geef ik richting aan het verleden. Zo duid ik ervaringen uit het verleden. Poort 13 is een perfecte poort voor therapeuten. 

Mensen zullen hoe dan ook vinden dat ik geremd ben, dat ik wel meer mag vertellen. Dat is nu eenmaal het projectieveld van mijn lijn 5, die zich vooral focust op mijn zon in 60.3, de poort van beperkingen. Ze vinden wellicht dat ik mijn leiderschap, mijn meesterschap niet volledig op me neem. Dat ik verlegen ben. Dat ik niet in mijn kracht ben. Dat ik mezelf inhoud. Dat is maar ten dele waar. Ik ken mijn innerlijke mechaniek inmiddels. Ze weten niet waar ze om vragen: het is echt niet zuiver als ik alles maar vertel! Vandáár dat ik me inhoud! 

Als ik weet dat wat ik wel vertel en niet vertel zuiver is, zal ik kunnen leren om mijn timing en wijsheid te doseren. Zonder dat ik me gefrustreerd voel omdat mijn innerlijke weten niet naar buiten kon, en zonder dat ik anderen teveel heb verteld waar ze nog niet aan toe zijn. De perfecte balans. Ik kan me uiten, anderen worden geholpen. 

Het vraagt veel nederigheid. Maar mijn docente zei dat ik me als enige van mijn groep niet zorgen hoef te maken of ik wel zuiver ben of niet - ik ben zo bang om mensen af te wijzen, om iets verkeerds te zeggen, dat ik al wel 19x check of wat ik zeg wel juist is. Ik mág het juist zeggen. Ik ben al nederig genoeg. En het is onvermijdelijk dat ik mensen kwets. Of ik stil ben, heeft daarin geen enkele rol. Mijn stilte kan namelijk net zo afwijzend zijn als mijn woorden. 

Mijn docente vindt misschien ook dat ik te geremd ben. Maar ik weet dat als ik zomaar alles eruit flap (en dat doe ik vaker dan me lief is), ik mensen van me vervreemd en mezelf isoleer. Dat ik dan mensen kwets, en om dat te voorkomen, wordt mijn hoofd heel feitelijk. Als een autist gaat het op zoek naar het verlossende antwoord op de pijn - dat ik nooit zal kunnen vinden. Het is onvermijdelijk. Het zal nog meer zout in de wonden strooien. 

En daar mag ik wel eens vrede mee sluiten. Ik mag leren om alleen iets te zeggen als ik ertoe uitgenodigd word: de crux van mijn 56.3, de student van mijn open keelcentrum. Dat kan niet-assertief lijken, geremd, te nederig, te voorzichtig. Hoe vaak heb ik dat al niet gehoord in mijn leven? Afschuwelijk vaak. Tot het mijn neus uitkwam. En vervolgens probeerde ik meer te zeggen, met de beste bedoelingen, omdat ik niet goed was zoals ik was, omdat ik niet verlegen mocht zijn, wat altijd mensen van me vervreemdde… Ze waren niet blij met wat ik vervolgens zei. Het is triest en het heeft me veel onzekerheid bezorgd. Ik ga nooit meer naar mensen luisteren die zeggen dat ik meer moet zeggen. 

In mijn geval is het wijsheid om mijn schatten 'close to my chest' te houden. Want alleen als ik uitgenodigd word om mijn wijsheid te delen, zal het in de juiste aarde vallen. Alleen dan neemt het de perfecte vorm aan, alleen dan kan ik werkelijk iemand transformeren of een grote verandering of flow in iemands leven brengen. 

Deze blogs zijn niet uitgenodigd. Daarom worden ze nauwelijks gelezen. Daarom is deze blog geïsoleerd. Ik schrijf niet voor andere mensen. Ik schrijf omdat ik zoveel radertjes in mijn hoofd heb die een logica willen brengen in alles dat ik meemaak, en hoofden moeten zich ontladen, het liefst in woorden. Deze blog is mijn verzekering: wat ik hier ontlaad, wat ik hier zeg, komt tot rust en zal geen schade meer aanrichten in de buitenwereld in de vorm van overhaaste acties of de opgepotte frustratie dat ik mijn innerlijk weten niet kan uiten. 

Wat een opluchting. Deze blogs hóeven niet te worden gelezen! Dat is helemaal niet de functie die ze in mijn leven hebben. Ze zijn een soort stortkoker waar mijn innerlijke waterval van antwoorden eindeloos in kan stromen. 


Ik ben niet verantwoordelijk voor de rimpels die ik maak in de wereld. Ik kan de steen gooien, maar de impact van die steen ligt buiten mijn macht. Misschien is deze blog voor iemand nuttig of mooi of behulpzaam. Dat zou fijn zijn, want ik wil graag mensen helpen. Maar waarschijnlijk zijn die mensen dun gezaaid. En dat is oké. Ik weet wat ik in huis heb. Ik weet dat ik goed ben zoals ik ben. Ik hou van mijn design.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen