woensdag 10 februari 2016

Contact met je innerlijke engel

Ik vraag regelmatig om hulp aan mijn engelen en gidsen. Dat is niet zo moeilijk en ik wou dat iedereen dit deed. Ik merk namelijk dat mijn leven er zoveel lichter en magischer van wordt. Het is iets wat ik altijd wel deed, praten met mijn spirituele begeleiding, zonder dat ik het bewust merkte. Ik heb van nature een kruinchakra dat wijdopen staat. Een continue stroom van licht-informatie komt binnen, een zuil van zuiver wit of wit-gouden licht straalt omhoog en naar beneden. Soms zitten er wat grijze bloemblaadjes tussen als mijn gedachten vast zijn gaan zitten, maar over het algemeen ben ik zuiver. Daar heb ik in vorige levens vast hard voor gewerkt, maar nu is het een cadeautje. En misschien werk je in vorige levens helemaal niet hard voor iets wat je nu krijgt, is dat een oud concept van karmische schuld en plussen en minnen. Mijn hogere zelf stippelt eerder lessen voor me uit, willekeurig doch onderhevig aan kosmische orde, door ruimte en tijd uitgestrooid en allemaal gelijktijdig plaatsvindend vanuit hoger perspectief. De incarnaties die ik me kan herinneren, waren niet allemaal per se zo wit en zuiver daar bovenin, die zaten weer anders in elkaar met een andere energetische focus - dus dat heeft vast te maken met de missie ik in dit leven heb. Maar goed, ik dwaal af - een gevalletje van informatie doorkrijgen. 

Communicatie met 'boven'. Ik heb moeten leren om dit te onderscheiden van mijn ego-gedachten, mijn wishful thinking en emotionele impulsen. Wat ik denk dat juist voor me is, blijkt vaak hemelsbreed te verschillen van wat de engelen me vertellen. Als ik vind dat ik hard moet werken, hoor ik niet zelden de boodschap dat ik rustig aan mag doen. En als ik denk dat ik weet wat ik wil en ik vraag erbij om hulp, blijkt vaak dat ik helemaal niet weet wat ik wil en dat ik juist nóg meer naar binnen mag gaan. 

Ik ontvang deze boodschappen in woorden, in gevoelens, in beelden (symbolen) en in weten. De laatste tijd zijn het vaak zinnetjes, adviezen van twee of drie woorden. 'Luister naar jezelf' en 'vertrouw op jezelf' en 'laat maar'. Het zijn niet de woorden zelf die het 'm doen - ik bedoel, ik kan dezelfde woorden tegen jou zeggen en ze zouden hol klinken - maar de energie erachter. Het aha-moment, van dát is de innerlijke houding die nu mijn medicijn is. De instant verlichting van mijn probleem. Het zijn niet zomaar woorden, maar eerder toverspreuken die een wereld aan informatie en wijsheid bevatten, als ik erop in ga voelen. Een pakketje dat ik uit mag pakken. Ik hoor deze boodschappen in mijn rechteroor. 

Ook zie ik vaak beelden tevoorschijn poppen. Meestal als ik een leeg projectiescherm visualiseer, en ik vraag om een beeld, dan komt daar één symbool op. Vandaag was het een slak. Zat ik te denken dat mezelf verstoppen slecht is, blijkt dat juist mijn medicijn: me in mijn veilige huisje terugtrekken, en alleen heel langzaam en sensueel de grond onder me voelend naar buiten komen, in blind vertrouwen maar met heel gevoelige voelsprietjes, precies aanvoelend waar de ondergrond te scherp of ongeschikt is. Langzaam en gevoelig, mijn veilige innerlijke haven onder handbereik. In dichte verbinding met de aarde onder me. 

Soms is het een hele film, dan bevind ik me ineens in een vorig leven dat me inzicht geeft in het huidige. Dat gebeurt niet dagelijks en ik vind het ook niet zo belangrijk, die vorige levens. Ik heb nu een setje herinnerd, en ze brachten me vooral mijn kracht terug in eigendom, maar de gebeurtenissen of personen zelf zijn minder relevant. Als ik mijn best zou doen om namen, jaartallen en plaatsen door te krijgen zou ik ongetwijfeld een interessante google-missie gaan hebben. Maar wat zou daar het nut van zijn? De zin van regressie is om delen van jezelf te integreren die je NU nodig hebt. Niet om een soort van innerlijke sensatie-achtbaan of bewijzenmanie in gang te zetten. 

Als ik dingen met mijn lichaam mag voelen, komen daar de boodschappen in door. Mijn aandacht wordt bijvoorbeeld naar mijn onderbuik, mijn 1e en 2e chakra getrokken en ik voel dat ik daar tot rust mag komen. Of ik voel liefde. Ik word dan gevoelsmatig herinnerd aan mezelf, en ik krijg meteen een healing. 

En heel vaak, vaak niet bewust, ontvang ik boodschappen via mijn weten, het vierde paranormale zintuig. Ik krijg ineens een idee, een inzicht, dat er al die tijd lijkt te zijn geweest maar dat nu pas helder wordt. Een acuut overzichtelijk inzicht, een download van kosmische intelligentie. Hebbes. Dus zo zit het. Dus dáárom dit of dat. Tip: herhaaldelijk terugkerende ideeën zijn vaak boodschappen van boven. 

Als ik een healing of reading geef aan iemand, is het contact met deze begeleiding nauw. Ze staan met hun hand op mijn schouder achter me, fluisteren woorden in mijn oor, wijzen me waar ik me op kan focussen en geven helderheid in mijn intuïtie. Ik doe al die healings en reading maar voor zo'n 10% zelf: ik zorg er vooral voor dat ik goed in trance blijf, beschikbaar blijf voor de healing, waarbij ik let op 10 punten, waaronder gronding, en ik ben vooral attent op mijn plaatjes en conditioneringen die actief worden. 

Wat kan ik nog meer schrijven? 'Luister naar je hart', hoor ik nu. En mijn hart wil zeggen: bedaar, lieve mensen. Dit is allemaal zo dichtbij als de stroom van je eigen bloed. Mijn hart wenst dat iedereen de ondersteuning, liefde, rust en vrede zal ervaren van dit contact. Het haalt alle zwaarte van je leven af. 

En het brengt humor! Had ik dat al gezegd? Waarschijnlijk niet, want ik heb de neiging om het te vergeten. Mijn hoofdgids maakt vaak wrange grapjes, hij kent me door en door en haalt me meteen uit mijn dwangmatigheid, uit mijn zoeken, uit mijn drama. Die stem is een stuk menselijker, zegt vaak dingen waarvan ik denk 'mag je dat wel zeggen als je spiritueel bent?' Juist daarom. Ik mag zelf namelijk ook al mijn moeilijke gedoe eruit braken. Het hoeft helemaal niet zo verheven te zijn. 

Als je dit leest en denkt 'wooow' en van alles op me projecteert - goed of eerder in de trant van 'jeetje, die is ver heen' - laat ik je dan nog één ding zeggen. Dit is mijn ervaring. Mijn spirituele begeleiding heeft een heel eigen karakter, en de jouwe voelt/klinkt vast weer heel anders. Ga het maar ontdekken, steek je lichtje aan. Je hoeft daar niet speciaal voor te zijn, laat gewoon de magie in je leven stromen. Je verdient het, lieverd. Je verdient nog zoveel meer! 

dinsdag 9 februari 2016

Self-fullfilling prophecy

Ik schrijf veel over Human Design. (Goh ;) ) Ik ben me ervan bewust dat dit systeem een beetje werkt als een self-fullfilling prophecy voor mij. Als het me zegt: met je 3/5 profiel ben je van nature pessimistisch, dan bén ik ook pessimistisch. En dan ga ik me vervolgens identificeren met mijn narrigheid, mijn zelfspot en sarcastische steken onder water, dan betrap ik mezelf op fatalistische gedachten die tussen mijn woorden door sijpelen, die pijn in mijn hart oproepen. Het systeem, de bewoordingen ervan, zijn niet volledig in het licht.

In plaats van dat het zegt: je hebt de neiging je te identificeren met negatieve gedachten, zegt het: je bent pessimistisch. Waardoor ik me ga identificeren met negatieve gedachten. Dat is ook de reden waarom dit omvangrijke, ongelooflijk concrete systeem niet voor iedereen is. Je moet er een bepaalde mindset voor hebben, denk ik. Vragen hebben, antwoorden willen, bereid zijn jezelf genadeloos onder de loep te nemen, het goede en het slechte, in staat zijn om neutraal naar jezelf te kijken en vervolgens ook weer te helen wat er aangeraakt wordt. Je moet in staat zijn het in het licht te zetten, anders wordt het een instrument tot afscheiding. Het systeem is één en al dualiteit: dit heb je wel, dit heb je niet. Dat maakt het juist zo wonderbaarlijk concreet.

Die pijn in mijn hart die erdoor opgeroepen wordt, die wás er al. Dat ik me zo makkelijk een pessimisme-complex laat aanpraten, betekent dat ik er een voedingsbodem voor heb. Ik heb een open ego-centrum: ik zal in dit leven altijd het gevoel hebben dat ik niet helemaal goed ben zoals ik ben, dat ik iets moet verbeteren. Ook daardoor trekt het Human Design systeem me aan. Het is een gebruiksaanwijzing om mezelf te verbeteren.

Maar uiteindelijk brengt het me dichter bij mijn ware zelf. Omdat het een instrument is om te deconditioneren. Om mijn plaatjes te herkennen en te helen. Een instrument. Ook voor iemand die perfect in staat is om neutraal naar zichzelf te kijken, vragen heeft, antwoorden wil, zichzelf onder de loep kan nemen, kan het Human Design systeem niet geschikt zijn. Er zijn liefdevollere manieren van zelfonderzoek.

maandag 8 februari 2016

Keelstroom: een 56.3-verhaaltje over de 3.5-oplossing van een conditionering in mijn 5e chakra

Ik wou dat ik niet had geschreven 'ik ben niet trots op de vorige blogs'. Ik wou dat ik gewoon alles kon schrijven, hoe licht of hoe duister ook, hoe hart- of hoofd-georienteerd ook, want het mag er allemaal zijn. Het enige wat me tegenhoudt is mijn angst dat ik niet begrepen wordt of raar gevonden word. Maar dat word ik toch al (jeej, vervreemdende aardepoorten bewust-56.3 en detriment onbewust-3.5). En dat is trouwens ook niet eens mijn zaak. 

Het zou alleen mijn zaak zijn als ik afhankelijk was van de aandacht van anderen. En dat ben ik natuurlijk niet. Toch heb ik daar nog veel 'plaatjes' op. (Als je goed naar me hebt geluisterd weet je inmiddels wat 'plaatjes' zijn.) (Conditioneringen.)

De afgelopen week was een periode van intens loslaten, een negatieve emotiewolk rondom allerlei oude thema's. Dat ging bij mij vooral op het 4e, 5e en 6e chakra. Ik heb op 6e chakra-gebied de identificatie losgelaten met ingewikkelde gedachten over Human Design, waardoor ik een nieuw, fris perspectief kreeg en de energie daar weer tot leven kwam en ging stromen. Op 4e chakra-gebied liet ik een heel stuk van pijn los, dat ik het niet waard ben om van te houden zoals ik ben, en dat er een lijdensweg is waarop ik altijd maar voorwaarts moet gaan omdat ik anders niet goed genoeg zou zijn. En nu is het tijd voor mijn 5e chakra. 

Bijna iedereen in mijn opleiding die mij een reading geeft, heeft het erover. Dat er 'iets zit' bij mijn keel, waardoor ik me niet helemaal uit. En dat 'iets' is dat ik bang ben om niet begrepen te worden, volgens hen. Verschillende mensen hebben mij dit verteld. Vanuit Human Design is het natuurlijk het projectieveld van mijn 5e lijn, waardoor andere mensen mij afrekenen op mijn geremdheid. Is het dus wel of niet waar? Ben ik wel of niet geremd? En is dat wel of niet goed voor mij? 

Het is een puzzeltje dat mijn hoofd niet op kan lossen. Want van Human Design uit is mijn medicijn de stilte. Mijn keelcentrum is van nature stil, en mag juist meer op de achtergrond gaan, en wachten op de juiste timing of uitnodiging om iets te zeggen. Ja, er zit veel wijsheid in me. En ja, het zou leuk zijn als dat werd geuit. Maar niet altijd maar. Want spreken zonder uitnodiging of op de verkeerde timing is voor mij funest. Dan wordt er toch niet naar me geluisterd en praten er anderen door me heen, je kent het vast wel. En wat heb ik eraan om iets te uiten als er niet naar wordt geluisterd? Dan kan ik net zo goed in stilte van mijn eigen wijsheid genieten. Scheelt me weer energie. 

En dan kan ik beter wachten, anderen naar me toe laten komen die geïnteresseerd zijn in dat 'iets' dat er bij mijn keel 'zit' aan wijsheid en inhoud. En dán, als ze me uitnodigen om iets te zeggen, kan mijn wijsheid zich op de perfecte manier ontvouwen. Dan zijn mijn verhalen universele metaforen. 

Maar daar zit een plaatje op. De aloude conditionering uit mijn kindertijd, die van 'wees niet zo verlegen', 'wees niet zo geremd'. Waardoor het nu als een falen voelt wanneer er bij me wordt geread dat er 'iets zit' bij mijn keel dat me remt. Wanneer me wordt gevraagd om mijn mond open te doen, datik dan al gefaald heb. Want dat ze het moeten vragen is al een teken dat ik niet voldoende uit mezelf gepraat heb, en dat is fout. Je moet immers zoveel mogelijk je vinger opsteken in de klas. Spontaan zijn. Méér práten. *voelbare verstikking/kokhalsneiging*

Maar niet alle kinderen zijn zo. Ik transformeer dit plaatje hier en nu (*poef*), en ik ben voortaan lekker eigenwijs. Anderen kunnen me dingen vertellen over mijn keel - iemand zei zelfs eens dat de verbinding tussen mijn hart en keel doorgesneden is - maar ik ken mijn waarheid. En misschien is dat wat ik te leren heb op keelgebied. Dat ik daar bij mijn eigen waarheid blijf. Mijn eigen innerlijke stem blijf horen, die zegt 'niet alle kinderen zijn zo'. En 'het is wonderbaarlijk om stil te zijn, ga er maar lekker van genieten'. 

Hoe meer ik stil ben, hoe meer ik wellicht niet begrepen word, is dan het volgende plaatje. Ha! Daar valt mijn hoofd meteen op aan, prikt door de logica heen. Mijn hoofd herinnert me aan een vorige overtuiging, namelijk: 'dat hoe meer ik praat, hoe meer ik niet begrepen wordt', en zet ze naast elkaar. Hoe meer ik stil ben/hoe meer ik praat, hoe meer ik niet begrepen word. Beide extremen zorgen er dus voor dat ik niet begrepen word. 

Met andere woorden: of ik wel of niet praat heeft NUL invloed op hoe goed ik wel of niet begrepen word. Ik kan me er dan ook volkomen van loskoppelen. Mijn stem vanzelf laten stromen. En dat zal ritmisch zijn, niet consequent. Een puls van stil zijn en dan ineens iets uiten. Ook al zeg ik het verkeerde, uit de verkeerde motor, het definieert niet wie ik ben. 

Mijn expressie definieert niet wie ik ben. Dát is mijn sleutel! Als ik iets zeg, is dat een momentopname. Het volgende moment is het tegenovergestelde waar. Wat ik zeg, is niet consequent. Dat maakt dat ik alle vormen van waarheid door me heen kan laten gaan, een stem kan geven. Alle vormen van 'ik geloof dit', en 'nu geloof ik dit' en 'nu geloof ik weer dit', zonder dat het per se op elkaar aansluit. Het is een lachwekkende dans van waarheid naar waarheid. Als iemand er logica in probeert te ontdekken, zal hij me niet begrijpen! Maar als iemand met z'n hart naar mij luistert, dan wel. 

En met alleen die mensen wil ik me trouwens verbinden. De rest mag een vreemde voor me blijven. Dus dank je, vervreemdende poorten 3.5 en 56.3, dat jullie mensen van me wegjagen, dat ik niet altijd begrepen word. Jullie zorgen ervoor dat mijn sociale kring beperkt blijft, dat zeker. Beperkt tot mensen die alleen met hun hart naar me luisteren! En dat is een geschenk, niet een beperking. 

zaterdag 6 februari 2016

Loslaten

Ik heb niet zoveel te zeggen, alleen dat ik vorige week een lastige week had, en dat ik blogs heb geschreven waar ik niet heel trots op ben. Voornamelijk omdat ze zo vanuit mijn hoofd en identificatie met allerlei negatieve dingen geschreven waren. Vandaag las ik dat er in de energie ook heel wat speelde, die dagen dat mijn 'zwarte wolkjes' het dichtst waren, en dat meer gevoelige mensen dit hebben gemerkt. Gecombineerd met mijn neiging om er een verhaal van te willen maken bracht dit een boel ingewikkeld gedoe in mijn hoofd op gang, zoals je (hopelijk niet) hebt kunnen lezen.

Gisteren heb ik het allemaal los kunnen laten. Mijn 6e chakra is volop aan het stromen en in ontwikkeling. Het heeft de afgelopen week een enorme opschoning gehad. Vooral heb ik gevoeld hoe fijn het is om al mijn verhalen weer gewoon los te laten. Door me heen te laten stromen. Dat betekent niet dat er geen waarheid in schuilt, maar meer dat het uiteindelijk niet zo belangrijk is. Dat ik niets hoef te onthouden, niets hoef vast te houden. Dat mijn hart het toch wel weet, ook al begrijp ik het met mijn hoofd allemaal niet en wil ik dat wel.

Lichter leven. Het is de identificatie met de pijn die je doet vastzitten, niet de pijn zelf. Daar kun je induiken, doorheen stromen en naadloos weer uit duiken (ook belangrijk!). Maar wanneer je het gaat proberen te verklaren, oplossen en begrijpen vanuit je hoofd, kun je het vastzetten. Door woorden te geven aan een gevoel, kun je het macht geven, of een lading die het eigenlijk niet heeft. Zo creëren je gedachten je werkelijkheid, en wat begon als een poging om helderheid te krijgen in je gevoelens, eindigt als een poging om weer een gevoel van helderheid te krijgen in een moeras van gedachten.

Uiteindelijk is het dan weer een kwestie van mijn hart openen. Laten gebeuren wat er mag gebeuren. Mijn zelfhelend vermogen het over laten nemen. Contact opnemen met mijn spirituele leiding.

De sleutel voor mij was om die negatieve wolkjes niet te gaan zien als 'het stemmetje in mijn hoofd', want daarmee geef ik het macht, personifieer ik het. Het zijn maar 'plaatjes', een term uit mijn opleiding om een setje overtuigingen/gevoelens te benoemen die vastzit in je systeem en onbewust invloed uitoefent op je welzijn en functioneren. Ook 'plaatjes' is een term die vriendelijker klinkt dan bijvoorbeeld 'blokkade', of 'patroon'. Een plaatje is gewoon een dingetje dat op te lossen valt, waar ik healingtools voor heb. Zo van 'oh, het is weer dat stukje dat bang is om niet begrepen te worden'.

En nu ik al die verhalen weer los heb kunnen laten, is er weer plek in mijn hoofd om te schrijven aan mijn manuscript, dat de afgelopen week een beetje stillag, met hernieuwde inspiratie. Want alles dat ik meemaak, verwerk ik tenslotte tot een verhaal. Gelukkig leer ik dat ik dit gewoon mag laten stromen, en dat het dan vanzelf gaat, vanzelf opbouwt en vrijkomt in de vorm van woorden, in een pulsbeweging door mijn leven.

donderdag 4 februari 2016

Een vlinder


Waarom komen er filmpjes op mijn pad van een zangeres die op mij lijkt, maar die veel mooier is dan ik mezelf zie? De vlinders. Ze draagt vlinders in haar haar. Ik ben bezig me te ontpoppen tot net zo'n mooie vlinder die vrij is in haar creatieve expressie…

En toen zag ik een afbeelding van allemaal blauwe vlinders die uit een glazen pot vliegen, 'there are no blocks and obstacles when you give yourself permission to fly to your dreams'. Ik ben vrij om te vliegen. Alle obstakels bestaan alleen in mijn hoofd. Die blauwe vlinders heb ik zelf eens getekend, een meisje met een wolk ervan die uit haar keel vlogen.

Human Design is een trip in het konijnenhol, en het zorgt voor een heleboel zelf-afwijzing en defaitisme, maar uiteindelijk is het een reis die me de ultieme zelfliefde geeft: omdat ik dingen van mezelf herken, die me dwarszaten zonder dat ik wist hoe mijn gebruiksaanwijzing werkte, en uiteindelijk kan die herkenning leiden tot acceptatie en zelfliefde.

Als ik deze dubbelgangster zie, is het net alsof ik in de spiegel kijk naar een versie van mezelf die vrij is als een vlinder, through the looking glass… Zij geeft zichzelf permissie om in een magisch land te leven: dat ik wat ik zie. En dat is wat ik ook kan doen. Dat konijnenhol bevindt zich tenslotte in mijn eigen hart.

Afwijzing, geremdheid en geheimen

Ik ben al twee dagen enorm opgelucht. Een nare emotie-wolk is opgetrokken en ik voel me weer mezelf. 

In de astrologie is het bekend dat de planeten een dagelijkse invloed hebben. De zon is daarvan de sterkste invloed, omdat het al het leven op aarde mogelijk maakt en drijft. Ook in Human Design geldt dit. De zon passeert 6 dagen lang één van de 64 I tjing-poorten van Human Design, en belicht elke dag een ander aspect van die poort. Vanaf gisteren is er een nieuwe poort ingegaan.

De 6 dagen ervoor activeerde de zon poort 19. Die zorgde ervoor dat wij als mensheid massaal een thema van toenadering zoeken, sociale behoeftigheid, een 'tribe' willen hebben in ons leven hadden, voor 6 dagen. Voor mij activeerde die poort mijn emotionele centrum. Normaal is dat open, en ben ik niet zo'n emotioneel typ. Geen golven, geen grote ups en downs, gewoon lekker rustig. Maar met de zon in poort 19, werd er een zogenaamde 'hook' gevormd met mijn poort 49 (die van afwijzing van wat er niet binnen de 'tribe' past) en dan ontstaat er een kanaal. De poort vanuit het ene centrum sluit aan op die vanuit het andere centrum en ineens kan er een energie vrijelijk doorstromen op een plek waar het voorheen rustig was. Vanuit mijn wortelcentrum ontstond de druk om me te verbinden, een grote sociale behoeftigheid, die naar het emotie-centrum hongerde om bevestiging en steun, en toen ik afgewezen werd, ontstond er een overweldigende emotie-golf van zelf-afwijzing. Ongelooflijk hoe gepreoccupeerd ik was met mijn 'sociale kring' die 6 dagen! Hoe vriendeloos en huilerig ik me voelde. En het was allemaal niet van mij. Want het bracht geen opluchting om erover te praten. Het was niet te helen met mijn allerbeste heling-tools. Het wás er gewoon, die emotie-golf, en ik moest het ondergaan. Tot het voorbij was. Hoezeer ik ook dankbaar was voor de geweldige 'tribe' die ik wél heb: mijn innerlijke verzekering dat ik wél word gesteund was als praten tegen een innerlijke muur! 

Gisteren bewoog de zon zich naar een andere poort (poort 13, van geheimen) en mijn emotie-centrum was weer open, als altijd. Ik merkte het meteen toen ik wakker werd! Zodra ik mijn ogen opendeed was ik weer mijn normale, happy zelf. Niet meer gekweld door al die oneigen emoties over afwijzing en sociale behoeftigheid. De opluchting kwam onmiddellijk. Ik was weer tevreden met mezelf. Emotioneel rustig. Gezond. Gelukkig. Geen vuiltje aan de lucht. Werkelijk niet. 

Het zette me wel aan het denken. Want normaal ben IK degene die afwijst, omdat ik de afwijzende poort 49 in mijn pakketje heb. Ik vind het vreselijk om mensen af te wijzen, maar ik heb het wel moeten leren. Want anders ben ik veel energie kwijt aan mensen die eigenlijk niet goed voor me zijn. Dan word ik een deurmat en dat is ook niet goed. Afwijzing is nu eenmaal een normale menselijke ervaring. Het is een thema dat ik in dit leven heel duidelijk heb uitgekozen. Mijn poort 49 is namelijk de student in mijn open emotiecentrum, want als je een open centrum hebt, ga je daar als het ware naar 'school' in het leven, om alles te leren over dat centrum, om je bewust te worden van alle ervaringen van het spectrum. En de poort die je erin hebt geactiveerd, geeft aan hoe je de inhoud van het centrum, in dit geval de emoties, zult ervaren. Bij mij hebben ze dus duidelijk een thema van zelf-afwijzing, van wel of geen steun, van grote behoeftigheid aan bevestiging van buitenaf. 

Nu heb ik eens vanaf de andere kant gevoeld hoe het is om de emotionele gevolgen te voelen van afwijzing. En dat is niet fijn. Hallelujah. 

In spirituele waarheid bestaat er geen schuld. Als ik afwijs, dan ben ik niet schuldig aan de emotionele gevolgen daarvan. Maar het maakt dat ik de volgende keren wellicht met meer empathie zal afwijzen, met nog meer compassie, met nog meer begrip vanuit mijn hart. Voor mij is afwijzen gezond. Maar ik kan niet controleren wanneer ik bedoeld of onbedoeld, wel of niet iemand met poort 19 afwijs. Ze komen op me af zoals vliegen op honing. Het kan gebeuren zonder dat ik het echt letterlijk 'doe'. Het is onderdeel van het mechaniek. 

Mijn vriendje heeft poort 19 - ik wijs hem regelmatig af, maar hij is er wel aan gewend, en respecteert het omdat ik er zuiver in ben en het alleen doe wanneer ik ergens de energie niet voor heb, en bovendien geef ik hem mijn onvoorwaardelijke steun, in alle omstandigheden, en zoeken we naar manieren om zijn behoefte aan toenadering toch te vervullen. Dat maakt veel goed. Het is het kanaal van het 'huwelijk' en daarom hebben we ook zo'n hechte band. 

Maar een vroegere vriendin heeft ook poort 19 - ik heb haar op een manier afgewezen die voor haar afschuwelijk moet hebben gevoeld. Terwijl het voor mij juist een heel ongezonde situatie was waarin ik de afwijzing zoveel mogelijk probeerde te beperken. Dit werkte dus niet. Ze voelde zich hoe dan ook afgewezen. Poort 19-mensen zijn van mij afhankelijk voor hun emotionele bevestiging en steun. Maar eigenlijk zijn ze dat niet écht. Het is gewoon het Human Design-mechaniek. Je kunt je er niet tegen verzetten. Het enige dat ik uiteindelijk nog kon doen was haar tijd en ruimte geven, en hopelijk is die niet-eigen emotie van afwijzing voor haar ook weer wegge-ebt. Misschien helpt het nog om haar een bericht te sturen waarin ik duidelijk maak dat ik het niet bewust zo heb bedoeld, en dat ik haar emoties begreep. Maar waarschijnlijk is het mijn schuldgevoel dat dit zegt, en niet mijn hart. Waarschijnlijk richt ik nog meer schade aan als ik alles ga zitten 'goedmaken', want toentertijd was juist dit destructief. Ik heb haar afwezen, klaar. Voor niemand leuk, maar het was nou eenmaal zo, en we komen er wel weer overheen. Toch zegt mijn hart: het is menselijk om iemand niet te willen afwijzen, en nu je hebt gevoeld hoe die afwijzing voelt, kun je haar werkelijk iets van steun teruggeven. 

Sinds gisteren staat de zon in poort 13. De poort van het al dan niet bewaren van geheimen. Omdat ik mijn keelcentrum open heb, kan ik maar heel moeilijk geheimen bewaren. Mensen vertellen me dingen in vertrouwen, en ik moet mijn uiterste best doen om mijn mond gesloten te houden. (Dus wees gewaarschuwd, haha.) Ik vertel eigenlijk meer dan verstandig is. Die drang heb ik zó sterk, dus ben ik maar liever helemaal stil. Tenminste, dat is wat ik moet leren met mijn keelcentrum: om alleen dát te vertellen dat ik mag vertellen van mijn innerlijke leiding. Want de wereld zit erop te wachten. Zo geef ik richting aan het verleden. Zo duid ik ervaringen uit het verleden. Poort 13 is een perfecte poort voor therapeuten. 

Mensen zullen hoe dan ook vinden dat ik geremd ben, dat ik wel meer mag vertellen. Dat is nu eenmaal het projectieveld van mijn lijn 5, die zich vooral focust op mijn zon in 60.3, de poort van beperkingen. Ze vinden wellicht dat ik mijn leiderschap, mijn meesterschap niet volledig op me neem. Dat ik verlegen ben. Dat ik niet in mijn kracht ben. Dat ik mezelf inhoud. Dat is maar ten dele waar. Ik ken mijn innerlijke mechaniek inmiddels. Ze weten niet waar ze om vragen: het is echt niet zuiver als ik alles maar vertel! Vandáár dat ik me inhoud! 

Als ik weet dat wat ik wel vertel en niet vertel zuiver is, zal ik kunnen leren om mijn timing en wijsheid te doseren. Zonder dat ik me gefrustreerd voel omdat mijn innerlijke weten niet naar buiten kon, en zonder dat ik anderen teveel heb verteld waar ze nog niet aan toe zijn. De perfecte balans. Ik kan me uiten, anderen worden geholpen. 

Het vraagt veel nederigheid. Maar mijn docente zei dat ik me als enige van mijn groep niet zorgen hoef te maken of ik wel zuiver ben of niet - ik ben zo bang om mensen af te wijzen, om iets verkeerds te zeggen, dat ik al wel 19x check of wat ik zeg wel juist is. Ik mág het juist zeggen. Ik ben al nederig genoeg. En het is onvermijdelijk dat ik mensen kwets. Of ik stil ben, heeft daarin geen enkele rol. Mijn stilte kan namelijk net zo afwijzend zijn als mijn woorden. 

Mijn docente vindt misschien ook dat ik te geremd ben. Maar ik weet dat als ik zomaar alles eruit flap (en dat doe ik vaker dan me lief is), ik mensen van me vervreemd en mezelf isoleer. Dat ik dan mensen kwets, en om dat te voorkomen, wordt mijn hoofd heel feitelijk. Als een autist gaat het op zoek naar het verlossende antwoord op de pijn - dat ik nooit zal kunnen vinden. Het is onvermijdelijk. Het zal nog meer zout in de wonden strooien. 

En daar mag ik wel eens vrede mee sluiten. Ik mag leren om alleen iets te zeggen als ik ertoe uitgenodigd word: de crux van mijn 56.3, de student van mijn open keelcentrum. Dat kan niet-assertief lijken, geremd, te nederig, te voorzichtig. Hoe vaak heb ik dat al niet gehoord in mijn leven? Afschuwelijk vaak. Tot het mijn neus uitkwam. En vervolgens probeerde ik meer te zeggen, met de beste bedoelingen, omdat ik niet goed was zoals ik was, omdat ik niet verlegen mocht zijn, wat altijd mensen van me vervreemdde… Ze waren niet blij met wat ik vervolgens zei. Het is triest en het heeft me veel onzekerheid bezorgd. Ik ga nooit meer naar mensen luisteren die zeggen dat ik meer moet zeggen. 

In mijn geval is het wijsheid om mijn schatten 'close to my chest' te houden. Want alleen als ik uitgenodigd word om mijn wijsheid te delen, zal het in de juiste aarde vallen. Alleen dan neemt het de perfecte vorm aan, alleen dan kan ik werkelijk iemand transformeren of een grote verandering of flow in iemands leven brengen. 

Deze blogs zijn niet uitgenodigd. Daarom worden ze nauwelijks gelezen. Daarom is deze blog geïsoleerd. Ik schrijf niet voor andere mensen. Ik schrijf omdat ik zoveel radertjes in mijn hoofd heb die een logica willen brengen in alles dat ik meemaak, en hoofden moeten zich ontladen, het liefst in woorden. Deze blog is mijn verzekering: wat ik hier ontlaad, wat ik hier zeg, komt tot rust en zal geen schade meer aanrichten in de buitenwereld in de vorm van overhaaste acties of de opgepotte frustratie dat ik mijn innerlijk weten niet kan uiten. 

Wat een opluchting. Deze blogs hóeven niet te worden gelezen! Dat is helemaal niet de functie die ze in mijn leven hebben. Ze zijn een soort stortkoker waar mijn innerlijke waterval van antwoorden eindeloos in kan stromen. 


Ik ben niet verantwoordelijk voor de rimpels die ik maak in de wereld. Ik kan de steen gooien, maar de impact van die steen ligt buiten mijn macht. Misschien is deze blog voor iemand nuttig of mooi of behulpzaam. Dat zou fijn zijn, want ik wil graag mensen helpen. Maar waarschijnlijk zijn die mensen dun gezaaid. En dat is oké. Ik weet wat ik in huis heb. Ik weet dat ik goed ben zoals ik ben. Ik hou van mijn design.

woensdag 3 februari 2016

Beperkingen - maar nu uit mijn hoofd en in mijn hart ;)

Volgens Human Design word ik gedreven door het verlangen mijn beperkingen te overstijgen. Maar laatst viel het kwartje: dit zijn mentale beperkingen, want eigenlijk bestaan er in spirituele waarheid geen beperkingen. Die beperkingen, dat is wie ik dénk dat ik ben.

Toch kan ik hier helemaal in vast komen te zitten, omdat ik me ermee ga identificeren. Ik bén dan werkloos en nutteloos, in plaats van dat ik op dit moment nog even zoekende ben, in een tijdelijke situatie van vrijheid en openheid zit, wat heel logisch is gezien mijn recente verhuizing.

Ook mijn 56.3, mijn grondende factor, doet een duit in het zakje. Ik wil namelijk al die beperkingen verwoorden, want zo grond ik mezelf. Daarom schrijf ik zo graag. De vervreemding die ik oproep bij anderen als ik teveel informatie eruit spuw, als ik te diep de duisternis in ga en ongecensureerd vertel over mijn ervaringen, uit ontevredenheid en frustratie over het feit dat ik vastzit, dat zijn nare dingen om mee te maken, want ze isoleren me. Dit deed ik alleen maar, dat laatste jaar op de kunstacademie. Want ik moest me nou eenmaal uiten. En toen hebben ze het gekregen ook. En ik heb het ook vaker wel dan niet gedaan, op deze blog.

Maar het is maar net hoe ik het gebruik en bekijk, die twee drijvende poorten van mijn persoonlijkheid. Die drijvende zon in 60.3 staat voor beperking en totale zelf-absorbtie bij het willen overstijgen van deze beperking. De grondende kracht van 56.3 zoekt naar mentale stimulans en roept sociale vervreemding op bij het grondige en vastberaden verwoorden van mijn weg.

Er is een oplossing. Want als ik heel grondig alle ervaringen, informatie en stimulatie van buitenaf op een kern van waarheid onderzoek, dan kan ik er metaforen uit halen om een verhaal te vertellen over wat ik meemaak, over hoe ik mijn beperkingen transcendeer, over hoe ik mezelf heel. Omdat ik hier zo'n egocentrische zelf-absorbtie in aan de dag kan leggen, kan ik daarmee mensen afschrikken en isolatie creëren.

De sleutel voor mij is dan ook: ik moet er toe uitgenodigd worden! He-he. En vandaag voelde ik weer de uitnodiging, omdat ik er een aantal positieve inzichten over opdeed uit die onuitputtelijke bron van wijsheid die facebook heet. Er was weer een moment van mutatie: de 60.3 die zijn opgebouwde kundalini doorgaf aan de onbewuste zon in 3.5: het universaliseren van de oplossing. Het slachtofferschap van het moeilijke begin dat weer meesterschap wordt, door het innerlijk benadrukken en herprogrammeren van de juiste waarden en overtuigingen die me werkelijk dienen (onbewuste aarde in 50.5).

En dat ging zo:

Mijn 6e chakra is net een zoeklicht. Dat is mijn zoekende, betweterige hoofd dat antwoorden wil en slimmer is dan goed voor me is (4.6), de 56.3 die informatie opzoekt over hoe ik mijn weg moet bewandelen. Dit zoeklicht zag ik zelf in een reading in mijn opleiding en dit zag iemand anders ook bij mij: synchroniciteit (5-15): check, dus ik volg in dit leerproces mijn innerlijke autoriteit. En vandaag las ik een kaartje van Doreen Virtue, net nu ik een Themadag voor Jong Bewust heb geannuleerd en daar even van baalde. De boodschap was: dat ik niet zelf dat zoeklicht aan hoef te zetten op zoek naar de stappen in mijn carrière. En ik wist ineens: ik kan gewoon naar binnen gaan, in het centrum van mijn hoofd. En al de shit die door die centrifugale krachten bovenkomt, die gaat draaien en actief wordt op het moment dat ik mijn centrum aanraak (haha, op dit moment is de wasmachine ook aan het centrifugeren), die als een duistere waas rondom mijn hoofd, keel en hart blijft hangen als opgewolkt stof, die kan ik gewoon transformeren, zonder me ermee te identificeren. En dat gaat snel bij mij. Ik heb het de laatste tijd, sinds ik in ons nieuwe huis woon, regelmatig moeilijk met mezelf. Nu ik eindelijk mijn eigen plek heb, kom ik heel wat tegen dat mij er altijd van heeft weerhouden om in mijn eigen ruimte te centreren. Dat is logisch. Het is een opschoningsproces waar ik zelf om gevraagd heb. Het 7-jarige deconditioneringsproces van Human Design. Mijn 56.3 en mijn 4.6 zijn de studenten in het leegmaken van mijn hoofd en keel.

Ik zit dus regelmatig weer even in de mentale isolatie/beperking/isolement en het voelt alsof anderen me erop afrekenen dat ik zo geremd ben - story of my life. ("Wees niet zo verlegen!") Maar goed, dat pessimisme daarover kwam ook door die onuitstaanbare invloed van de sociaal uitreikende poort 19 de afgelopen tijd - nu weet ik ook eens hoe het voelt als ik iemand afwijs met mijn poort 49! Bah, wat een nare, zelf-afwijzende emotionele golf was dat.

Er waaien regelmatig donkere wolken van pessimisme voorbij in mijn hoofd. Maar ik heb gemerkt, als ik er zonder enige angst 'hallo' tegen zeg (57.4), verdwijnen ze weer binnen een dag. Het is wonderbaarlijk hoe gesmeerd mijn zelfhelend vermogen tegenwoordig werkt! Ik heb namelijk in mijn opleiding al zoveel opgeschoond en gezonde automatismen aangeleerd dat mijn systeem meteen weet wat het moet doen met identificatie met zelfhaat of negatieve gedachten. Deze donkere wolkjes zijn niet zo zwaar meer.

Ik kan die centrifuge gewoon zijn werk laten doen, en zelf, met wat hulp van boven, door alle aangekoekte resten negativiteit in mijn systeem heen werken (oh oeps, daar ging mijn vervreemdende 56.3 weer, teveel ongevraagde informatie, sorry jongens, ik was niet uitgenodigd om het woord 'aangekoekt' te zeggen maar ik ben nou eenmaal een ketter (3/5 en 10.5) en provocateur (39.2) dus ik doe het lekker toch).

Mutatie na mutatie. Puls na puls. (3 - 60) Zo creëer ik als vanzelf die nieuwe orde, die nieuwe utopische wereld die ik verlang. In mezelf, en dus ook buiten mezelf. Door de verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen proces (15.6) creëer ik mijn flow, mijn zelfverdediging in het leven, en ik leer om alle druk omtrent het (ver)wachten los te laten en de universele flow door me heen te laten gaan (5.6). In de perfecte vorm, puur voor mijn eigen voortbestaan (57-10).

En toen las ik, weer in een synchronistische samenkomst op facebook, een citaat van Rumi. Daaruit leerde mijn 56.3 dat ik gewoon naar binnen kan gaan, en dat mijn verlangens, mijn dromen, ook op zoek zijn naar mij. Ik hoef niet te manifesteren. Mijn hart volgen betekent niet dat ik iets volg met mijn twee ongeduldige benen. Het betekent niet dat ik lijntjes uit moet werpen en die vervolgens moet binnen halen als een soort van die ontbijtkoekreclame met dat hengeltje. Het betekent dat mijn hart me naar binnen trekt, en dat mijn verlangens mij naar binnen trekken, in mijn eigen centrum van zwaartekracht, mijn magnetische monopool, en dat ik daar, in dat bruisende, heerlijke, creatieve binnen, in mijn centrum, mag wachten tot het zoeklicht van bovenaf (lees: universum/bron/god etc) de volgende stap op mijn pad doet oplichten. Dat zoeklicht markeert vanzelf de stappen in mijn carrière, die in het licht zijn. Die indiscrete ambitie van mij (54.3) die compromissen sluit wat betreft mijn dromen, wordt ingetoomd door mijn terughoudendheid en de intuïtieve stroom van erkenning dat mijn dromen en ideeën continu veranderen (32.2). En tezamen creëren ze het cyclische omhoogklimmen in mijn carrière. Het continu herkennen van mijn dromen en ze beoordelen op levensvatbaarheid of niet. Ik hoef niet te weten wat ik moet doen, welke kant mijn pad me op voert, want het is continu aan het veranderen en mijn ambitie verandert mee. Ik hoef alleen maar te wachten op de volgende oplichtende stap.

In deze blog walk ik mijn talk niet (wat een naar perfectionistisch iets is dat zeg, een onmogelijke opgave voor een 3/5) en ik claim dan ook niet dat ik het antwoord of de oplossing heb (4.6) of dat je überhaupt naar me moet luisteren (56.3). Maar door jouw (imaginaire?) oppositie van negatieve oordelen over al deze expressie ontdek ik mezelf (39.2), en leer ik dat tegenstand mij helpt om vanzelf alles op te lossen, dat ik onpartijdig kan zijn in mijn eigen innerlijke strijd (dubbel 38.1). Mijn zelfverdediging is dat ik de verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen leerprocessen (15.6). Zo wordt deze woordenflow toch weer magisch (5-15), in ieder geval wel voor mezelf, ha! En de rest maakt niet uit want ik ben een op mezelf gerichte Generator die nu gelukkig niet meer geactiveerd is met die sociaal behoeftige, afgewezen 19.

En dat zijn meer poorten dan ik eigenlijk kan benoemen en uitleggen in een blog. Vervreemding: accomplished! Haha. Sorry, daar ging mijn onuitstaanbare 4.6 weer even… Nee maar serieus, ik hou van jou, trouwe lezer, die elk woord dat ik schrijf begrijpt en die waarschijnlijk niet bestaat (tenzij mijn 1.5 echt werkt)… En tenzij Vicky dit misschien leest, en in dat geval schaam ik me een beetje voor mijn 4.6.

Mijn Human Design chart wordt me steeds duidelijker, en ik zie hoe alle poorten en lijnen mij helpen en gidsen met die vermaledijde 60.3 en 56.3, ik zie de logica en de genialiteit van mijn persoonlijke chart, hoe alles in elkaar werkt, en hoe mijn tegenstrijdigheden ook weer loopholes hebben. Ik zie de kracht van mijn incarnatiekruis dat helpt om een nieuwe wereld te creëren. Ik ontdek hoe ik weerbaarheid tegen het leven ontwikkel, weerbaarheid tegen de oordelen van anderen. En hoe ik gewoon kan lachen om dit alles. Humor is het perfecte medicijn tegen mijn 3/5-pessimisme. Ik kan mijn chart dan zien als een geweldige kosmische grap.

Mij moet je vooral niet geloven, want ik beschrijf alleen maar mijn eigen weg - nou, dat was een inzicht van goud, he-he - maar ik geloof wel in mezelf. En dat was de laatste zin, want mijn 60.3 stopte daar met kundalini-en en ik voel me ineens rustig. Dat was het weer, tot de volgende cyclus van rusteloosheid - beperking - duisternis - schrijven - helen - oplossen - universaliseren - licht!