zondag 17 januari 2016

Mezelf vrijlaten

Ik schreef dat ik mezelf mijn hele leven heb verstopt en ingehouden. En dat ik daarmee wil stoppen. Dit is wat ik daarmee bedoel. 

Ik ga pijn uiten in deze blog. Dat doe ik wel vaker. Tenminste, voor mijn gevoel wel. Alleen trap ik tegelijk op de rem, omdat ik mijn pijn niet ook nog eens wil toevoegen aan de wereld, want er is al genoeg pijn en die zie ik en weet ik en beschouw ik zelfs als mijn verantwoordelijkheid. Ik ben heel gevoelig voor de pijn van anderen. Ik weet dat ik een heler ben. En ik zet mezelf aan de kant: ik geef mezelf pas de ruimte als ik voor alle anderen heb gezorgd. Daarmee zet ik mijn pijn aan de kant, mijn behoeften. Maar deze pijn, die maakt juist ruimte, ruimte voor liefde. Die pijn van mij, die IS liefde, de liefde die zichzelf leert kennen, een gat dat kan worden opgevuld, een eb dat vloed kan worden. Het terughouden van mijn pijn, dat is dus het terughouden van mijn liefde. En met liefde naar de pijn kijken, dat heet compassie: de eenheid van pijn en liefde. 

Ik krijg elke week een reading, dat is een fijn aspect van mijn opleiding. Vorige keer kreeg ik te horen dat ik meer kracht heb dan ik denk - die week vond ik mijn woede op de wereld, die ik vrijliet en die vervolgens transformeerde tot pure kracht. En afgelopen les werd mij het beeld geschetst van een roos die haar kopje was verloren, die op de grond lag, met een nieuwe ontluikende roos ernaast. Dat staat voor mijn nieuwe levensfase, die waarin ik écht kies voor mezelf, voor het spirituele pad, zonder zijwieltjes, zonder me nog te verstoppen. Uit mijn hoofd gaan. Een paar dagen daarvoor had ik mijn eigen haar geknipt, omdat het zo dood was van onderen: het kopje van de roos dat op de grond was gevallen. Het oude afwerpen, het nieuwe beginnen, met een nieuw jasje. 

Deze nieuwe roos heeft veel mooie ideeën, veel inspiratie, veel wit licht bovenin en groot contact met boven - de stengel is recht en sterk, en de worteltjes zijn nog dun, zoekend en lerend, groeiend naar beneden. De nek van de roos is een beetje toegesnoerd, omdat de roos haar pijn niet wil uiten. En daardoor zet ik mezelf niet helemaal neer op aarde, raakt mijn aura niet de grond. Ik weet dat ik daarmee de wereld ook een puzzelstukje van liefde onthoud: want we zijn allemaal onmisbaar. Als ik mijn lessen, mijn pijnstukken, mijn compassie, mijn fouten aan de wereld toon, kan ik anderen ook helpen die met dezelfde dingen bezig zijn. De roos staat in een veld van gelijkgestemden. Zo ben ik tegelijk leerling en leraar. Ik mag nóg meer kiezen voor mezelf. Want waar ik nu op vastloop, is dat ik zo bang ben dat ik niet ontvangen zal worden, dat niemand op mij zit te wachten, dat dit ook de werkelijkheid is. En ik mag van mezelf niet gefrustreerd zijn als ik word afgewezen of stuit op onverschilligheid. Want dat is niet 'spiritueel'. Kortom, ik mag niet kwetsbaar en rauw zijn van mezelf. Ik moet altijd maar gegrond zijn. Krampachtig klamp ik me vast aan de aarde. En dat terwijl ik juist mag dromen. Verzachten, loslaten. Dan stroomt mijn kracht vanzelf vanuit mijn wortels naar boven en kunnen mijn creaties neerdwarrelen op aarde en tot bloei komen. 

Ik ben tijdens het schrijven van deze blogs al heel lang bang dat ik te zeer op mezelf ben gericht, dat ik teveel navelstaar. Het punt is: ik mag juist nóg meer naar die navel (of eigenlijk zonnevlecht) van mij staren! Ik mag tegen mezelf zeggen: laat je maar helemaal geabsorbeerd worden door jezelf. Dat is geen egoïsme, maar zelfliefde. Want als ik echt mezelf de ruimte geef, kan ik ook aan anderen de ruimte geven. Maar daar doe ik het niet voor. Ik doe het voor mezelf. Ik ben het meest belangrijk. Dus dat is mijn volgende leerpunt: mezelf het middelpunt van mijn universum maken, en helemaal naar binnen gaan in die kern. Want het gaat er niet om dat ik anderen help, in dit leven. Het gaat erom dat ik mezelf help, mezelf ontvang, en alles eruit knal wat ik eruit wil knallen. Zo transformeert mijn zonnevlecht mijn ego tot pure zonnekracht. En is er geen sprake mee van knallen, maar van stromen. (Een klein groot geheimpje: als je jezelf heelt, heel je de wereld, want je bent één met de wereld.)

Ik wil mijn weten uiten, alle woorden die ik vanbinnen heb opgestapeld, alle wijsheid en inzichten die ik heb. En dit weten kan ik alleen uiten als ik de duisternis durf aan te kijken. Als ik alle beschaafdheid loslaat, alle ideeën over wat wel of niet spiritueel is, wat wel of niet goed is. Als ik kan zeggen 'fuck de wet van aantrekking' zonder bang te zijn. Als ik alle oordelen loslaat. Als ik niet meer bang ben voor wat mijn macht kan aanrichten. Een heel oud stuk. 

Dat is waar ik het komende jaar mee bezig ga. Ik krijg en geef elke week readings, en beide manieren om mezelf te transformeren helpen me af van al die oordelen, al die belemmeringen en blokkades in mijn systeem. Ik wil mijn vinger op de zere plek leggen, keer op keer, en doordrukken, net zo hard en lang tot mijn aandacht alle pijn heeft opgelost. Ik wil alle tranen huilen die in me zitten. Ik wil alle schreeuwen eruit brullen die mijn lichaam in zich heeft. Ik wil alle angstige bibberingen eruit trillen. 


Ik wil vrij zijn. En dat is een diep, rauw, prachtig proces, vol leven en bloed. Vol donkere oerkracht en stralend licht. Vol liefde, en vol pijn. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen