dinsdag 12 januari 2016

Kracht

Ik begin gewoon te schrijven en dan zie ik wel wat er komt. Ik voel de puls in mij, die de woorden vanuit mijn stuitje naar boven duwt, de puls die loeit van de kracht en die nu eindelijk weer kan muteren.

Zonder waarschuwing kwam er vanmorgen een zwarte wolk voor mijn zon, die de afgelopen tijd zó enorm stralend is geweest. Het begon heel subtiel. Een klein stemmetje begon listig op me in te fluisteren, of ik niet beter dit of dat kon gaan doen, of ik het allemaal wel zo zeker wist, of wat ik deed wel zin had… ja, dit herken ik van mezelf. Toen ik dus weigerde ernaar te luisteren en alleen maar naar mijn zon keek, begonnen zijn pogingen pas echt, en het ging zo:

Ik weet dat ik moet wachten tot er vanzelf wat naar me toe komt, want ik ben een Generator met een open keelcentrum, maar toch voel ik onrust en wil ik werk, een inkomen. Ik kan niet zeker weten of er wel iets naar me toe komt! Ik zei er 'hallo' tegen, ik doorvoelde het, en gaf deze zorgen vervolgens over aan god (in navolging van Doreen Virtue, je kunt het ook 'het universum' noemen). Het stemmetje kwam weer terug en begon twijfel te zaaien, leegte op te vullen. Ik vroeg om hulp aan mijn engelen en gidsen. Het stemmetje vond andere manieren om me te beïnvloeden. Ik koppelde me er weer van los. Maar het stemmetje liet zich niet sussen. Ik maakte mijn hoofd leeg. Het stemmetje begon opnieuw aan mijn gemoedsrust te rammelen. Steeds harder. En toen brak het los van mijn weerstand.

"Wachten tot er vanzelf iets naar je toe komt? Geloof je het zelf? Denk je echt dat het zo makkelijk kan gaan? Wat ben jij naïef, zeg. Denk je echt dat er iemand op jou zit te wachten? Niemand vindt jou leuk! Waarom zou er ook maar íemand van jou houden?"

Terwijl dit stemmetje als een zwarte slang in mijn hoofd kronkelde, en ik het eruit spuwde omdat ik verder ook niet meer wist wat ik moest doen, zat mijn vriend bij me, en hij kwam naar me toe en legde zijn hand op mijn hoofd. Een geschokte stilte daalde er op mij neer na mijn woorden.

Ik voelde mijn kruinchakra dichtgaan en mijn panische vraag om hulp stoppen. Ik voelde de liefde van mijn vriend. Het stemmetje had zijn zegje gedaan en ik had geluisterd, nee, meer dan dat, ik had het de wereld in geschreeuwd. Ik had het universum gezegd dat het zichzelf in zijn *** mocht steken. Ik dacht: nu zul je het krijgen ook. Als ik dit voel, dan ga ik het uitzenden ook. Fuck de wet van aantrekking.

En toen verdween het. De zwarte wolk loste op in het niets. Buiten, uit het raam, zag ik een grote grijze wolk die leek op de mijne een paar regendruppeltjes uitspuwen, en toen wegdrijven.

En wat er overbleef, was de kracht. De kracht die uit mijn wortelchakra omhoog stroomde. Het gevoel van: ik heb niets te verliezen. Ik volg mijn weg, ik loop met mijn zon in mijn hart, en toch gebeurt dit. Laat het maar gebeuren dan, als dit is wat er is.

Mijn kracht toonde zich via de lelijkste dingen die ik over mezelf kon zeggen.

En ik besefte: ik ben er zó op gericht om 'hallo' te zeggen tegen alle delen van mezelf, dat ik dwangmatig van mezelf aan het houden ben. Ik mag niet NIET van mezelf houden. Want dat is desastreus. Dan gebeurt er iets verschrikkelijks. Die overtuiging had ik mezelf opgelegd.

Maar dit stemmetje liet mij zien: wat als ik mezelf en het universum uitmaak voor alles wat lelijk is? Wat als ik het ergste uitspreek dat ik durf uit te spreken?

…..

…en wat als ik er dan nog steeds ben?

Wat als ik het dan nog steeds waard ben om van te houden?

Oh.

Dus dat stemmetje, dat was mijn kracht. Mijn schop onder de kont.

De frustratie heeft zich ontladen. En ik voel weer: het komt allemaal vanzelf wel naar me toe.

En anders maar niet. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen