donderdag 21 januari 2016

Het accepteren van beperkingen

Beperkingen zijn een groot thema in mijn leven. Niet alleen ben ik fysiek beperkt in wat ik aankan qua energie, probeer ik vaak meer te doen dan ik kan, en heb ik een constitutionele (chronische) huidziekte, maar ook is mijn denken vaak geobsedeerd door de gedachte dat ik 'vast zit' en niet in staat tot verandering in de wereld om me heen. 

Inmiddels heb ik mijn fysieke beperkingen geaccepteerd, zodat ze niet meer voelen als beperkingen. Ik ben fysiek in balans. Ik weet wanneer ik energie heb, wat mijn grenzen zijn, en ik kan deze aangeven. Ik leer nog om écht alles te uiten wat ik van binnen voel, maar ik ben al een heel eind en heb al zo ontzettend veel rondom dat 'eczeem' thema schoongemaakt dat ik best trots op mezelf mag zijn! En bovendien voel ik me gezond. Dat is het allerbelangrijkste. Ik ervaar mijn energiepeil als bevredigend. 

Mijn denken is een ander verhaal. Op mentaal niveau kan ik zo ontzettend ongeduldig zijn. Ik voel regelmatig een stress en druk opbouwen in mijn lichaam, een hunkering naar een grote verandering, een bevrijding. Ik ben continu op zoek naar transformatie. Op zich geen verkeerd streven, bewonderenswaardig zelfs, want zo graag wil ik het paradijs op aarde creëren. En daarmee heb ik de neiging om voorbij te gaan aan de tijd die de 'duisternis' nodig heeft om gewoon te zijn. Daarmee accepteer ik het stilstaan niet altijd. De beperking. En dat heeft weer tot gevolg dat ik me down en melancholisch ga voelen. 

Dat terwijl beperking op zich niet deprimerend is. Het is de winter. Het is wanneer ik ben geboren. De zwarte, vruchtbare aarde die de zaadjes vasthoudt voor ze gaan ontspruiten. De mogelijkheden voor de vorm. En ik heb daar iets over geleerd. Zolang ik deze braakligging, deze beperking niet volledig accepteer, zal ik hem ook niet volledig kunnen transformeren. 

Op chakraniveau ervaar ik dit als een frustratie in mijn zonnevlecht, een druk in mijn maagstreek, die zich vertaalt in machteloosheid. Zelfs als ik alles geef, kan ik nog niet de wereld veranderen. Wat uit liefde gegeven wordt, kan ook machteloos zijn. Zelfs de beste intentie kan zonder impact blijven. En dat heeft te maken met timing en de vrije wil van anderen. Maar ook met mezelf. 

De sleutel is, heb ik geleerd, te vinden door de zaak om te draaien. En die zaak laat zich pas omdraaien, de beperking wordt pas overstegen, de grote transformatie vindt pas plaats, wanneer ik genoeg acceptatie heb ervaren. Genoeg 'hallo' heb gezegd tegen wat er is. En dat heb ik gedaan. Zonder dat ik de controle heb over wanneer de transformatie plaatsvindt. 

Het geven, de druk om naar buiten te knallen, draaide zich om, en transformeerde tot dankbaarheid. Ik realiseerde me: door te ontvangen geef ik pas echt. 

Want hoe fijn is het dat ik me in een veld met gelijkgestemden bevind? Hoe fijn is het dat ik inmiddels al zoveel heb geleerd over bewustwording en heling, dat ik het kan delen met anderen? Hoe fijn is het dat ik de sleutel tot healing in mijn lichaam heb verankerd? Hoe fijn is het dat ik me op lichaamsniveau volkomen gezond voel? Dat ik me innerlijk afgelijnd voel op mijn hogere leiding en lichaamsbewustzijn? 

Ja, ik ben heel dankbaar voor al mijn geschenken. En dat zeg ik niet om er nog meer te krijgen (ja, oké, een beetje wel, dat kan ik maar beter niet ontkennen) maar omdat ik het echt zo ervaar, als ik mijn hart open. En dat is tenslotte ook het enige wat ik hoef te doen als ik echt het paradijs op aarde wil creëren. 

Ik ben zo dankbaar dat ik ben waar ik nu ben, in deze tijd, in dit lichaam, op deze plek, met deze mensen om me heen. 

Ik ben zo dankbaar voor al die drukkende beperkingen die ik ervaar. Want ze leren me dankbaarheid, compassie, en nederigheid. En dat is iets waar ik graag meer over leer, zodat ik laagje na laagje afpel van dit thema, en aan het eind van mijn leven de ultieme beperking kan overstijgen, en ascenderen. 

PS: voor de liefhebbers in Human Designtaal: mijn persoonlijkheidszon staat in poort 60: the gate of Limitation. 

2 opmerkingen:

  1. Hehe, grappig.. Zat hier vandaag nog aan te denken. Aan die gate 60 en het accepteren van beperkingen. Ik heb dat nu ook voor een deel gedaan met mijn angsten en hyperventilatie. Onder het mom van: alles wat er is, moet er blijkbaar zijn, en dan kan ik het maar beter toestaan er te zijn. Het overige is alleen maar weerstand en dat vertraagt alles alleen maar.
    En op het moment dat ik de weerstand laat varen, alles toesta te komen zoals het wil komen, op dat moment is er ontspanning en drijven de dingen weg die ik weg gewenst heb. Maar zodra ze er zijn is het ook goed, want ze leren je zo veel inderdaad.
    Jij en ik hebben zeker ook een mooi lijntje lopen. :) Komt vaak voor dat jij iets schrijft wat voor mij precies op het juiste moment komt, of waar ik me in herken. Al reageer ik niet altijd...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ah, het is ook de globale conditionering de laatste dagen (zon in 60)… :)
      Ja fijn is dat he… echt een vriendschapskanaal dit! Kunnen we elkaar heel goed in begrijpen.
      Ja, dat is mooi dat we op dezelfde golflengte zitten! Ben benieuwd naar jouw schrijfsels weer!

      Verwijderen