donderdag 21 januari 2016

Het accepteren van beperkingen

Beperkingen zijn een groot thema in mijn leven. Niet alleen ben ik fysiek beperkt in wat ik aankan qua energie, probeer ik vaak meer te doen dan ik kan, en heb ik een constitutionele (chronische) huidziekte, maar ook is mijn denken vaak geobsedeerd door de gedachte dat ik 'vast zit' en niet in staat tot verandering in de wereld om me heen. 

Inmiddels heb ik mijn fysieke beperkingen geaccepteerd, zodat ze niet meer voelen als beperkingen. Ik ben fysiek in balans. Ik weet wanneer ik energie heb, wat mijn grenzen zijn, en ik kan deze aangeven. Ik leer nog om écht alles te uiten wat ik van binnen voel, maar ik ben al een heel eind en heb al zo ontzettend veel rondom dat 'eczeem' thema schoongemaakt dat ik best trots op mezelf mag zijn! En bovendien voel ik me gezond. Dat is het allerbelangrijkste. Ik ervaar mijn energiepeil als bevredigend. 

Mijn denken is een ander verhaal. Op mentaal niveau kan ik zo ontzettend ongeduldig zijn. Ik voel regelmatig een stress en druk opbouwen in mijn lichaam, een hunkering naar een grote verandering, een bevrijding. Ik ben continu op zoek naar transformatie. Op zich geen verkeerd streven, bewonderenswaardig zelfs, want zo graag wil ik het paradijs op aarde creëren. En daarmee heb ik de neiging om voorbij te gaan aan de tijd die de 'duisternis' nodig heeft om gewoon te zijn. Daarmee accepteer ik het stilstaan niet altijd. De beperking. En dat heeft weer tot gevolg dat ik me down en melancholisch ga voelen. 

Dat terwijl beperking op zich niet deprimerend is. Het is de winter. Het is wanneer ik ben geboren. De zwarte, vruchtbare aarde die de zaadjes vasthoudt voor ze gaan ontspruiten. De mogelijkheden voor de vorm. En ik heb daar iets over geleerd. Zolang ik deze braakligging, deze beperking niet volledig accepteer, zal ik hem ook niet volledig kunnen transformeren. 

Op chakraniveau ervaar ik dit als een frustratie in mijn zonnevlecht, een druk in mijn maagstreek, die zich vertaalt in machteloosheid. Zelfs als ik alles geef, kan ik nog niet de wereld veranderen. Wat uit liefde gegeven wordt, kan ook machteloos zijn. Zelfs de beste intentie kan zonder impact blijven. En dat heeft te maken met timing en de vrije wil van anderen. Maar ook met mezelf. 

De sleutel is, heb ik geleerd, te vinden door de zaak om te draaien. En die zaak laat zich pas omdraaien, de beperking wordt pas overstegen, de grote transformatie vindt pas plaats, wanneer ik genoeg acceptatie heb ervaren. Genoeg 'hallo' heb gezegd tegen wat er is. En dat heb ik gedaan. Zonder dat ik de controle heb over wanneer de transformatie plaatsvindt. 

Het geven, de druk om naar buiten te knallen, draaide zich om, en transformeerde tot dankbaarheid. Ik realiseerde me: door te ontvangen geef ik pas echt. 

Want hoe fijn is het dat ik me in een veld met gelijkgestemden bevind? Hoe fijn is het dat ik inmiddels al zoveel heb geleerd over bewustwording en heling, dat ik het kan delen met anderen? Hoe fijn is het dat ik de sleutel tot healing in mijn lichaam heb verankerd? Hoe fijn is het dat ik me op lichaamsniveau volkomen gezond voel? Dat ik me innerlijk afgelijnd voel op mijn hogere leiding en lichaamsbewustzijn? 

Ja, ik ben heel dankbaar voor al mijn geschenken. En dat zeg ik niet om er nog meer te krijgen (ja, oké, een beetje wel, dat kan ik maar beter niet ontkennen) maar omdat ik het echt zo ervaar, als ik mijn hart open. En dat is tenslotte ook het enige wat ik hoef te doen als ik echt het paradijs op aarde wil creëren. 

Ik ben zo dankbaar dat ik ben waar ik nu ben, in deze tijd, in dit lichaam, op deze plek, met deze mensen om me heen. 

Ik ben zo dankbaar voor al die drukkende beperkingen die ik ervaar. Want ze leren me dankbaarheid, compassie, en nederigheid. En dat is iets waar ik graag meer over leer, zodat ik laagje na laagje afpel van dit thema, en aan het eind van mijn leven de ultieme beperking kan overstijgen, en ascenderen. 

PS: voor de liefhebbers in Human Designtaal: mijn persoonlijkheidszon staat in poort 60: the gate of Limitation. 

zondag 17 januari 2016

Mezelf vrijlaten

Ik schreef dat ik mezelf mijn hele leven heb verstopt en ingehouden. En dat ik daarmee wil stoppen. Dit is wat ik daarmee bedoel. 

Ik ga pijn uiten in deze blog. Dat doe ik wel vaker. Tenminste, voor mijn gevoel wel. Alleen trap ik tegelijk op de rem, omdat ik mijn pijn niet ook nog eens wil toevoegen aan de wereld, want er is al genoeg pijn en die zie ik en weet ik en beschouw ik zelfs als mijn verantwoordelijkheid. Ik ben heel gevoelig voor de pijn van anderen. Ik weet dat ik een heler ben. En ik zet mezelf aan de kant: ik geef mezelf pas de ruimte als ik voor alle anderen heb gezorgd. Daarmee zet ik mijn pijn aan de kant, mijn behoeften. Maar deze pijn, die maakt juist ruimte, ruimte voor liefde. Die pijn van mij, die IS liefde, de liefde die zichzelf leert kennen, een gat dat kan worden opgevuld, een eb dat vloed kan worden. Het terughouden van mijn pijn, dat is dus het terughouden van mijn liefde. En met liefde naar de pijn kijken, dat heet compassie: de eenheid van pijn en liefde. 

Ik krijg elke week een reading, dat is een fijn aspect van mijn opleiding. Vorige keer kreeg ik te horen dat ik meer kracht heb dan ik denk - die week vond ik mijn woede op de wereld, die ik vrijliet en die vervolgens transformeerde tot pure kracht. En afgelopen les werd mij het beeld geschetst van een roos die haar kopje was verloren, die op de grond lag, met een nieuwe ontluikende roos ernaast. Dat staat voor mijn nieuwe levensfase, die waarin ik écht kies voor mezelf, voor het spirituele pad, zonder zijwieltjes, zonder me nog te verstoppen. Uit mijn hoofd gaan. Een paar dagen daarvoor had ik mijn eigen haar geknipt, omdat het zo dood was van onderen: het kopje van de roos dat op de grond was gevallen. Het oude afwerpen, het nieuwe beginnen, met een nieuw jasje. 

Deze nieuwe roos heeft veel mooie ideeën, veel inspiratie, veel wit licht bovenin en groot contact met boven - de stengel is recht en sterk, en de worteltjes zijn nog dun, zoekend en lerend, groeiend naar beneden. De nek van de roos is een beetje toegesnoerd, omdat de roos haar pijn niet wil uiten. En daardoor zet ik mezelf niet helemaal neer op aarde, raakt mijn aura niet de grond. Ik weet dat ik daarmee de wereld ook een puzzelstukje van liefde onthoud: want we zijn allemaal onmisbaar. Als ik mijn lessen, mijn pijnstukken, mijn compassie, mijn fouten aan de wereld toon, kan ik anderen ook helpen die met dezelfde dingen bezig zijn. De roos staat in een veld van gelijkgestemden. Zo ben ik tegelijk leerling en leraar. Ik mag nóg meer kiezen voor mezelf. Want waar ik nu op vastloop, is dat ik zo bang ben dat ik niet ontvangen zal worden, dat niemand op mij zit te wachten, dat dit ook de werkelijkheid is. En ik mag van mezelf niet gefrustreerd zijn als ik word afgewezen of stuit op onverschilligheid. Want dat is niet 'spiritueel'. Kortom, ik mag niet kwetsbaar en rauw zijn van mezelf. Ik moet altijd maar gegrond zijn. Krampachtig klamp ik me vast aan de aarde. En dat terwijl ik juist mag dromen. Verzachten, loslaten. Dan stroomt mijn kracht vanzelf vanuit mijn wortels naar boven en kunnen mijn creaties neerdwarrelen op aarde en tot bloei komen. 

Ik ben tijdens het schrijven van deze blogs al heel lang bang dat ik te zeer op mezelf ben gericht, dat ik teveel navelstaar. Het punt is: ik mag juist nóg meer naar die navel (of eigenlijk zonnevlecht) van mij staren! Ik mag tegen mezelf zeggen: laat je maar helemaal geabsorbeerd worden door jezelf. Dat is geen egoïsme, maar zelfliefde. Want als ik echt mezelf de ruimte geef, kan ik ook aan anderen de ruimte geven. Maar daar doe ik het niet voor. Ik doe het voor mezelf. Ik ben het meest belangrijk. Dus dat is mijn volgende leerpunt: mezelf het middelpunt van mijn universum maken, en helemaal naar binnen gaan in die kern. Want het gaat er niet om dat ik anderen help, in dit leven. Het gaat erom dat ik mezelf help, mezelf ontvang, en alles eruit knal wat ik eruit wil knallen. Zo transformeert mijn zonnevlecht mijn ego tot pure zonnekracht. En is er geen sprake mee van knallen, maar van stromen. (Een klein groot geheimpje: als je jezelf heelt, heel je de wereld, want je bent één met de wereld.)

Ik wil mijn weten uiten, alle woorden die ik vanbinnen heb opgestapeld, alle wijsheid en inzichten die ik heb. En dit weten kan ik alleen uiten als ik de duisternis durf aan te kijken. Als ik alle beschaafdheid loslaat, alle ideeën over wat wel of niet spiritueel is, wat wel of niet goed is. Als ik kan zeggen 'fuck de wet van aantrekking' zonder bang te zijn. Als ik alle oordelen loslaat. Als ik niet meer bang ben voor wat mijn macht kan aanrichten. Een heel oud stuk. 

Dat is waar ik het komende jaar mee bezig ga. Ik krijg en geef elke week readings, en beide manieren om mezelf te transformeren helpen me af van al die oordelen, al die belemmeringen en blokkades in mijn systeem. Ik wil mijn vinger op de zere plek leggen, keer op keer, en doordrukken, net zo hard en lang tot mijn aandacht alle pijn heeft opgelost. Ik wil alle tranen huilen die in me zitten. Ik wil alle schreeuwen eruit brullen die mijn lichaam in zich heeft. Ik wil alle angstige bibberingen eruit trillen. 


Ik wil vrij zijn. En dat is een diep, rauw, prachtig proces, vol leven en bloed. Vol donkere oerkracht en stralend licht. Vol liefde, en vol pijn. 

dinsdag 12 januari 2016

Stralen!

Ik wil iets schrijven om te delen wat er aan kosmische flow door me heen spoelt nu… Ik voel me helemaal uitgewrongen en opgeladen tegelijk. In een intense energetische schoonmaak die genadeloos alle donkere stukken die er nog in me zitten, naar het licht brengt - ik heb er zelf om gevraagd! En ook nu echt serieuze stappen aan het zetten op mijn spirituele weg. Op mijn zielsweg. En ik ben er wel een beetje klaar mee om dat voor iedereen te verbergen. 

Heel zachtjes en voorzichtig ben ik de afgelopen jaren uit mijn schulpje gekomen, waar ik als hooggevoelig klein meisje altijd in zat. Inmiddels begin ik steeds meer te accepteren dat ik een heel gevoelig engeltje-elfje ben, maar zeker niet klein! Integendeel! Juist heel groots en wijs, en speels ook. 

Helemaal niet zoals ik me altijd heb gedragen: ingehouden en serieus. Het is tijd om de wereld te laten zien wie ik echt ben. En dan nu zonder mijn kwetsbaarheid als schild te gebruiken. Want dat bestaat ook. Jezelf binnenstebuiten keren om mensen op afstand te houden. In plaats daarvan deel ik mijn kostbare innerlijke processen alleen met mensen van wie ik een zuiverheid en aflijning voel. Dat heb ik inmiddels wel geleerd. Ik ben meer waard dan mezelf open en bloot overal te laten zien, alsof ik met de hoogste prijs moet betalen om er alleen al te mogen zijn en steeds de allerbeste versie van mezelf moet zijn. 

Het is alsof ik mezelf mijn hele leven in een houdgreep heb gehouden. En daar word ik zo verdrietig van. Want het liefste wil ik dansen en me verwonderen. En ja, er is ook pijn, maar dat is niets om bang voor te zijn als je het gewoon kunt laten stromen. Dan is het als wolken voor de zon die vanzelf weer weggeblazen worden en met hun vruchtbare regen nieuwe zaadjes van wijsheid laten ontkiemen. 

De woorden stromen vanzelf, nu ik zoveel van mijn licht heb geaard dat ik kan zeggen: ik ben wie ik ben. En ik ga me daar niet meer voor verontschuldigen. Als iemand mij niet wil ontvangen? Dan maar niet! Ik ontvang mezelf al genoeg. 

Mijn innerlijke kompas is sterk en onfeilbaar wijst het me de goede kant op. Ik weet niet waarheen, maar een stem in mij zegt: hou maar vast aan die kracht, en laat het verder allemaal maar op je afkomen. 


Dus ik zit hier met lege handen, te wachten. De laatste restjes van die donkere wolken zijn aan het verdwijnen en ik ben klaar om te stralen. 

Kracht

Ik begin gewoon te schrijven en dan zie ik wel wat er komt. Ik voel de puls in mij, die de woorden vanuit mijn stuitje naar boven duwt, de puls die loeit van de kracht en die nu eindelijk weer kan muteren.

Zonder waarschuwing kwam er vanmorgen een zwarte wolk voor mijn zon, die de afgelopen tijd zó enorm stralend is geweest. Het begon heel subtiel. Een klein stemmetje begon listig op me in te fluisteren, of ik niet beter dit of dat kon gaan doen, of ik het allemaal wel zo zeker wist, of wat ik deed wel zin had… ja, dit herken ik van mezelf. Toen ik dus weigerde ernaar te luisteren en alleen maar naar mijn zon keek, begonnen zijn pogingen pas echt, en het ging zo:

Ik weet dat ik moet wachten tot er vanzelf wat naar me toe komt, want ik ben een Generator met een open keelcentrum, maar toch voel ik onrust en wil ik werk, een inkomen. Ik kan niet zeker weten of er wel iets naar me toe komt! Ik zei er 'hallo' tegen, ik doorvoelde het, en gaf deze zorgen vervolgens over aan god (in navolging van Doreen Virtue, je kunt het ook 'het universum' noemen). Het stemmetje kwam weer terug en begon twijfel te zaaien, leegte op te vullen. Ik vroeg om hulp aan mijn engelen en gidsen. Het stemmetje vond andere manieren om me te beïnvloeden. Ik koppelde me er weer van los. Maar het stemmetje liet zich niet sussen. Ik maakte mijn hoofd leeg. Het stemmetje begon opnieuw aan mijn gemoedsrust te rammelen. Steeds harder. En toen brak het los van mijn weerstand.

"Wachten tot er vanzelf iets naar je toe komt? Geloof je het zelf? Denk je echt dat het zo makkelijk kan gaan? Wat ben jij naïef, zeg. Denk je echt dat er iemand op jou zit te wachten? Niemand vindt jou leuk! Waarom zou er ook maar íemand van jou houden?"

Terwijl dit stemmetje als een zwarte slang in mijn hoofd kronkelde, en ik het eruit spuwde omdat ik verder ook niet meer wist wat ik moest doen, zat mijn vriend bij me, en hij kwam naar me toe en legde zijn hand op mijn hoofd. Een geschokte stilte daalde er op mij neer na mijn woorden.

Ik voelde mijn kruinchakra dichtgaan en mijn panische vraag om hulp stoppen. Ik voelde de liefde van mijn vriend. Het stemmetje had zijn zegje gedaan en ik had geluisterd, nee, meer dan dat, ik had het de wereld in geschreeuwd. Ik had het universum gezegd dat het zichzelf in zijn *** mocht steken. Ik dacht: nu zul je het krijgen ook. Als ik dit voel, dan ga ik het uitzenden ook. Fuck de wet van aantrekking.

En toen verdween het. De zwarte wolk loste op in het niets. Buiten, uit het raam, zag ik een grote grijze wolk die leek op de mijne een paar regendruppeltjes uitspuwen, en toen wegdrijven.

En wat er overbleef, was de kracht. De kracht die uit mijn wortelchakra omhoog stroomde. Het gevoel van: ik heb niets te verliezen. Ik volg mijn weg, ik loop met mijn zon in mijn hart, en toch gebeurt dit. Laat het maar gebeuren dan, als dit is wat er is.

Mijn kracht toonde zich via de lelijkste dingen die ik over mezelf kon zeggen.

En ik besefte: ik ben er zó op gericht om 'hallo' te zeggen tegen alle delen van mezelf, dat ik dwangmatig van mezelf aan het houden ben. Ik mag niet NIET van mezelf houden. Want dat is desastreus. Dan gebeurt er iets verschrikkelijks. Die overtuiging had ik mezelf opgelegd.

Maar dit stemmetje liet mij zien: wat als ik mezelf en het universum uitmaak voor alles wat lelijk is? Wat als ik het ergste uitspreek dat ik durf uit te spreken?

…..

…en wat als ik er dan nog steeds ben?

Wat als ik het dan nog steeds waard ben om van te houden?

Oh.

Dus dat stemmetje, dat was mijn kracht. Mijn schop onder de kont.

De frustratie heeft zich ontladen. En ik voel weer: het komt allemaal vanzelf wel naar me toe.

En anders maar niet.