donderdag 12 november 2015

Windvaantje

Deze blog ga ik waarschijnlijk niet plaatsen, maar dient vooral om mij een vorm te geven waarin ik mijn emoties kan opdiepen.

Ik heb niet zoveel vat op deze emoties en voel me als een windvaantje dat heen en weer wordt geblazen. Er gaan veel dingen door me heen en ze wervelen rond me zodat ik alleen maar diep weg wil kruipen.

Voor het eerst ga ik echt uit huis, om samen te wonen. (insert emoties)
Ik heb mijn spullen opgeruimd en heel veel bagage van vroeger weggegooid, iets dat me nogal zwaar viel. Het sparkte geen joy, maar het sparkte wel heel veel emoties. (insert deze emoties)
Ik moet daardoor denken aan alles wat ik ben verloren. (insert emoties)
Al weet ik dat niets ooit echt verloren gaat, maar alleen een andere vorm krijgt. (insert emoties)
Morgen krijgen we de sleutel. In dit vage interbellum, de antichambre, tussen het vorige en het volgende, weet ik me niet een houding te geven. Maar dat wegkruipen, is dat zo slecht? Escapisme: ik veroordeel het streng in mezelf, omdat één van mijn grote angsten is dat ik naïef wordt gevonden. Ach, dat word ik toch al, dus laat ik in de tussentijd maar lekker genieten. Safety blankets zijn er niet voor niets. Wat is daar eigenlijk erg aan? Dit maakte mijn vriend mij duidelijk. (insert emoties)
Vanavond heb ik een reading gepland, waarbij ik te gast ben bij cursisten uit een hoger jaar, die mij zullen behandelen. Dat leek me wel verstandig zo 'aan de vooravond van', maar nu… (insert emoties) Ik heb geen zin om in de trein te stappen 's avonds. Bovendien moet ik ongesteld worden, en heb ik al een week lang vage vlaagjes rugpijn, het teken dat ik de volgende dag ongesteld word - alleen gebeurt dit steeds maar niet. (insert emoties) En nu ben ik bang dat ik ongesteld ga worden op de dag dat we gaan schilderen en dat ik dit dan niet voluit kan meemaken. Want dan heb ik pijn en weinig energie. Aan de pijn valt wat te doen, maar de vermoeidheid zal ervoor zorgen dat ik niet in mijn beste vorm ben, en het liefst weg wil kruipen.

En dat mag niet.

Wegkruipen mag niet. Ik moet te allen tijde stevig gegrond en aanwezig zijn. Dat is de lat die deze steenbok heel hoog heeft gelegd voor zichzelf. Ik ben een dromertje, en dat mag niet. Ik moet realistisch zijn. Zo ben ik geconditioneerd, heb ik mezelf geconditioneerd om kwetsing te voorkomen. (insert emoties)

Ik snap niet dat ik eigenlijk niet een vissen of kreeft ben, maar goed.

Dit zijn dus al mijn gedachten. Over de bijbehorende emoties scheer ik heen, terwijl ik af en toe verstrikt raak in angst en in de stress schiet daarover, vanwege 11:11 en de poort, en dan ploeter ik me weer een weg naar liefde en geloof, iets dat slechts een ademteug verwijderd is, maar waarbij ik mijn weerstand niet volledig kan laten wegsmelten.

Gelukkig heeft Fitz meer zelfmedelijden dan ik ooit zal hebben. En biedt hij me een heel warme jas waar ik ongestoord in weg kan kruipen.

Ik zou willen dat ik de diepte kan ervaren van de emoties waarvan ik precies weet wanneer ik ze in moet voegen. Maar ik moet me tevreden stellen met vage afspiegelingen ervan, en de wind de rest laten doen.

En wegzinken, diep in de aarde, die slechts langzaam van vorm verandert.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen