maandag 19 oktober 2015

Emotie

Volgens Human Design heb ik geen emoties. Dat wil zeggen: ze kunnen wel in mijn systeem zitten, maar ze komen altijd bij andere mensen vandaan. Het zijn spiegel-emoties. Spiegel-tranen. Ik voel ze wanneer ik in aanraking ben (geweest) met iemand anders. Als ik in m'n uppie ben, komen er geen emoties. Hooguit een gevoel van frustratie wanneer mijn generatormotor vooruit wil, maar er even niets gebeurt.

Als ik alleen ben, is mijn emotionele centrum stil en open. Tenzij er iets van buitenaf komt dat een oude emotie triggert om naar buiten te komen.

Ik realiseer me hoe waar dit is. Het boek van Robin Hobb was zó emotioneel, dat ik zeker wist dat zij haar emotiecentrum wel gedefinieerd heeft, en dat klopte. Via haar boek kon ik een emotionele diepte ervaren die ik zelf niet bezit, en ik ging er volkomen in kopje onder, huilen.

Natuurlijk bezit mijn leven wel diepte, en natuurlijk ontken ik mijn emoties niet, dat zou ongezond zijn. Als er iets bovenkomt, probeer ik het de ruimte te geven - lukt niet altijd, maar dat is menselijk - zodat het weer uit mijn systeem kan verdwijnen. Het is misschien gek om te zeggen: ik heb geen emoties, maar het helpt me enorm om het zo te bekijken.

Maar wat heb ik dan wel? - deze gedachte dringt zich op. Wat heb ik te bieden, zonder die emotionele diepten, die de boodschappers zijn van de ziel? Dit stemmetje komt voort uit faalangst. De angst dat ik niet kan doen waarvoor ik hier kwam. Dat mijn gaven niet ontvangen worden. Maar dit is niet mijn verantwoordelijkheid. Mijn verantwoordelijkheid is slechts wat binnen mijn vermogen ligt. Als het niet binnen mijn vermogen ligt, is het niet mijn verantwoordelijkheid. Simpel zat. Zoals een postbode een pakketje door de brievenbus gooit. (Heerlijk hoe bijbaantjes metaforen zijn.) Zodra je het pakketje aflevert, is het niet meer van jou, en de ander moet beslissen of hij het open wil maken en wat hij ermee wil doen. Het pakketje was niet eens van jouzelf. Je gaf het alleen maar door, bracht het van de Bron (dus geen reden dat het 'niet goed genoeg' zou zijn) naar de ontvanger. Loslaten, klaar, volgende, volg de flow van het leven… Alleen hebben wij niet toegang tot onze bezorgloop, maar moeten we vertrouwen hebben dat het allemaal wel goed komt. Zowel in de momenten van fysieke vervulling als in de momenten van fysieke leegte.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen