donderdag 29 oktober 2015

Anticipatie en obsessie

Ik heb de neiging tot obsessie. Een tijdje terug was ik helemaal over the moon met Scorpion, daarna kwamen de boeken van Robin Hobb ervoor in de plaats. Inmiddels vind ik Scorpion niet zo heel cool meer. Maar ik kijk het nog wel. En de geniale behaviorist Toby sloeg pijnlijk de spijker op z'n kop in de laatste aflevering: "Your submersion into childhood interests indicates regression."
En dan heeft ie het over 'security blankets' en dat de ander dit doet vanwege de complicaties van een volwassen relatie.

En ik dacht: shit. Dit is precies wat ik doe met Robin Hobb. Jaren heb ik niet echt omgekeken naar haar boeken, maar er was een tijd dat ik kopje onder ging, om te ontsnappen aan mijn middelbare schoolleven. Nu kwam er een nieuw boek uit, en weer duik ik er helemaal in. In plaats van dat ik inmiddels een volwassen afstand heb opgebouwd, is het mijn ticket het konijnenhol in. Want ik ga binnenkort samenwonen. En Robin Hobb is mijn security blanket. De knuffel die ik vasthoud om me veilig te voelen.

Enerzijds zit mijn hart vol anticipatie, is er een klein innerlijke kindje dat springend van ongeduld dolgraag mee wil spelen met alle andere kinderen, maar nog even moet wachten. Anderzijds vind ik het spannend. Verandering. Mijn hoofd weet totaal niet wat er allemaal gaat gebeuren en wil de controle houden, dus zoekt het naar verhalen waarin het zich kan identificeren met een hoofdpersoon die beschikt over macht. De genialiteit van de Scorpion-personages: macht. De magie en fysieke kracht van de hoofdpersoon uit Hobb's boeken: macht. En vervolgens probeert mijn hoofd die boeken te extrapoleren in mijn echte leven, ze de spil te laten zijn die mij zekerheid bezorgt. Dit wil niet. Want het echte leven laat zich niet vermengen. Niet op die manier. Het vraagt van je voor de volle honderd procent aanwezig te zijn in alle bochten van de weg. Elk flardje van het meest subtiele gevoel mee te pikken.

Nadat Toby mij aldus een koude douche had gegeven, stopte ik ermee. In plaats van me weer te wentelen in deze macht-verhalen (een behaviorist kan dit vast beter verwoorden), ging ik in meditatie. Ik dwong mezelf om stil te zitten en helemaal in mijn lichaam te zakken. Wat wilde er gevoeld worden? Ik legde mijn vinger op de zere plek.

Mijn hart. Mijn verlangende hart, dat eens te meer zocht naar vervulling van buiten mezelf. Dat niet wist hoe het verder moest, wat het nog méér moest doen dan het al deed. Het zag een complete sterrenhemel en wilde het in zich opnemen. Ik vertelde mijn hart dat het alleen maar de spil hoefde te zijn van de verandering. Het oog van de storm. Dat er niets veranderd hoefde te worden, alleen te zijn: de stilte en de liefde en de vredigheid, perfect en tijdloos, altijd aanwezig. En dat mijn leven zich daaromheen draait. Dat alle veranderingen zich als een compleet planetenstelsel om de zwaartekracht van mijn hart-zon draaien. Ja, ik heb andere sterren aangeraakt, andere harten, en that's it. Wederom ben ik al compleet.

Midden in deze anticipatie ben ik compleet. Tijd voor wat heerlijke eenzaamheid en leegte.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen