donderdag 29 oktober 2015

Anticipatie en obsessie

Ik heb de neiging tot obsessie. Een tijdje terug was ik helemaal over the moon met Scorpion, daarna kwamen de boeken van Robin Hobb ervoor in de plaats. Inmiddels vind ik Scorpion niet zo heel cool meer. Maar ik kijk het nog wel. En de geniale behaviorist Toby sloeg pijnlijk de spijker op z'n kop in de laatste aflevering: "Your submersion into childhood interests indicates regression."
En dan heeft ie het over 'security blankets' en dat de ander dit doet vanwege de complicaties van een volwassen relatie.

En ik dacht: shit. Dit is precies wat ik doe met Robin Hobb. Jaren heb ik niet echt omgekeken naar haar boeken, maar er was een tijd dat ik kopje onder ging, om te ontsnappen aan mijn middelbare schoolleven. Nu kwam er een nieuw boek uit, en weer duik ik er helemaal in. In plaats van dat ik inmiddels een volwassen afstand heb opgebouwd, is het mijn ticket het konijnenhol in. Want ik ga binnenkort samenwonen. En Robin Hobb is mijn security blanket. De knuffel die ik vasthoud om me veilig te voelen.

Enerzijds zit mijn hart vol anticipatie, is er een klein innerlijke kindje dat springend van ongeduld dolgraag mee wil spelen met alle andere kinderen, maar nog even moet wachten. Anderzijds vind ik het spannend. Verandering. Mijn hoofd weet totaal niet wat er allemaal gaat gebeuren en wil de controle houden, dus zoekt het naar verhalen waarin het zich kan identificeren met een hoofdpersoon die beschikt over macht. De genialiteit van de Scorpion-personages: macht. De magie en fysieke kracht van de hoofdpersoon uit Hobb's boeken: macht. En vervolgens probeert mijn hoofd die boeken te extrapoleren in mijn echte leven, ze de spil te laten zijn die mij zekerheid bezorgt. Dit wil niet. Want het echte leven laat zich niet vermengen. Niet op die manier. Het vraagt van je voor de volle honderd procent aanwezig te zijn in alle bochten van de weg. Elk flardje van het meest subtiele gevoel mee te pikken.

Nadat Toby mij aldus een koude douche had gegeven, stopte ik ermee. In plaats van me weer te wentelen in deze macht-verhalen (een behaviorist kan dit vast beter verwoorden), ging ik in meditatie. Ik dwong mezelf om stil te zitten en helemaal in mijn lichaam te zakken. Wat wilde er gevoeld worden? Ik legde mijn vinger op de zere plek.

Mijn hart. Mijn verlangende hart, dat eens te meer zocht naar vervulling van buiten mezelf. Dat niet wist hoe het verder moest, wat het nog méér moest doen dan het al deed. Het zag een complete sterrenhemel en wilde het in zich opnemen. Ik vertelde mijn hart dat het alleen maar de spil hoefde te zijn van de verandering. Het oog van de storm. Dat er niets veranderd hoefde te worden, alleen te zijn: de stilte en de liefde en de vredigheid, perfect en tijdloos, altijd aanwezig. En dat mijn leven zich daaromheen draait. Dat alle veranderingen zich als een compleet planetenstelsel om de zwaartekracht van mijn hart-zon draaien. Ja, ik heb andere sterren aangeraakt, andere harten, en that's it. Wederom ben ik al compleet.

Midden in deze anticipatie ben ik compleet. Tijd voor wat heerlijke eenzaamheid en leegte.

maandag 19 oktober 2015

Emotie

Volgens Human Design heb ik geen emoties. Dat wil zeggen: ze kunnen wel in mijn systeem zitten, maar ze komen altijd bij andere mensen vandaan. Het zijn spiegel-emoties. Spiegel-tranen. Ik voel ze wanneer ik in aanraking ben (geweest) met iemand anders. Als ik in m'n uppie ben, komen er geen emoties. Hooguit een gevoel van frustratie wanneer mijn generatormotor vooruit wil, maar er even niets gebeurt.

Als ik alleen ben, is mijn emotionele centrum stil en open. Tenzij er iets van buitenaf komt dat een oude emotie triggert om naar buiten te komen.

Ik realiseer me hoe waar dit is. Het boek van Robin Hobb was zó emotioneel, dat ik zeker wist dat zij haar emotiecentrum wel gedefinieerd heeft, en dat klopte. Via haar boek kon ik een emotionele diepte ervaren die ik zelf niet bezit, en ik ging er volkomen in kopje onder, huilen.

Natuurlijk bezit mijn leven wel diepte, en natuurlijk ontken ik mijn emoties niet, dat zou ongezond zijn. Als er iets bovenkomt, probeer ik het de ruimte te geven - lukt niet altijd, maar dat is menselijk - zodat het weer uit mijn systeem kan verdwijnen. Het is misschien gek om te zeggen: ik heb geen emoties, maar het helpt me enorm om het zo te bekijken.

Maar wat heb ik dan wel? - deze gedachte dringt zich op. Wat heb ik te bieden, zonder die emotionele diepten, die de boodschappers zijn van de ziel? Dit stemmetje komt voort uit faalangst. De angst dat ik niet kan doen waarvoor ik hier kwam. Dat mijn gaven niet ontvangen worden. Maar dit is niet mijn verantwoordelijkheid. Mijn verantwoordelijkheid is slechts wat binnen mijn vermogen ligt. Als het niet binnen mijn vermogen ligt, is het niet mijn verantwoordelijkheid. Simpel zat. Zoals een postbode een pakketje door de brievenbus gooit. (Heerlijk hoe bijbaantjes metaforen zijn.) Zodra je het pakketje aflevert, is het niet meer van jou, en de ander moet beslissen of hij het open wil maken en wat hij ermee wil doen. Het pakketje was niet eens van jouzelf. Je gaf het alleen maar door, bracht het van de Bron (dus geen reden dat het 'niet goed genoeg' zou zijn) naar de ontvanger. Loslaten, klaar, volgende, volg de flow van het leven… Alleen hebben wij niet toegang tot onze bezorgloop, maar moeten we vertrouwen hebben dat het allemaal wel goed komt. Zowel in de momenten van fysieke vervulling als in de momenten van fysieke leegte.

Bron van overvloed

Wanneer je wensen uitkomen, heeft het ego de neiging om te protesteren. "Hoe vreemd dat ik hier nu ben, dat ik dit nu heb, ik kan het niet geloven, het voelt zo onwerkelijk!" Daarmee begin je eigenlijk je goede werk ongedaan te maken, de manifestatie die je wilde. Neem het in eigendom, het behoort jou toe. Als jij wint, wint iedereen, en jouw wens zal ten goede komen van de hele wereld, de mensheid, het milieu en de dieren.

Het loslaten van de gewoonte om te piekeren en angstige, obsessieve gedachten te hebben, dat is iets dat ik de afgelopen weken intensief heb gedaan. Daarbij heb ik veel om hulp gevraagd aan aartsengel Michael, en wauw, dat werkt. Bam. Ik voel me zo licht, zo vrij, vol vertrouwen dat alles loopt zoals het moet lopen, dat ik ondersteund word! Dit is een heel krachtige transformatie.

Om dit licht te kunnen dragen, om in vertrouwen door te kunnen blijven lopen, heb ik het nodig gehad om fysiek sterker te worden. Gelukkig heb ik een sportief baantje gekregen (post bezorgen) een paar maanden terug, waarmee ik stapje voor stapje conditie heb opgebouwd. Nu bruis ik van energie, en ik ben niet meer bang dat ik moe word, buiten adem raak, dingen niet aankan. Ik heb meer kracht dan ik denk, dat is mijn mantra geweest, die maanden. En dat heeft zichzelf bewezen.

Het adres van ons nieuwe huisje vertaalt zich als 'bron van overvloed'. Ik ga het hier uiteraard niet geven, maar het heeft iets te maken met het getal 8. Het is een plek van oneindig opwellende overvloed, voor mezelf, om mijn creativiteit te ontwikkelen, en om anderen te helpen. Zo voelt het. Het begin van een nieuw hoofdstuk, nadat ik het oude heb afgesloten.

Nu ik een stevige basis heb in mijn wortelchakra - ik heb immers niet voor niets een huisje gemanifesteerd, dat kan pas wanneer je innerlijk een stevig basisgevoel hebt opgebouwd, alsof het huis er al was - heb ik de ruimte me meer op andere dingen te richten. De hoogte en de breedte ingaan.

Wat betreft die hoogte: ik kan mijn spirituele gaven nóg meer ontwikkelen, en opmerkelijk genoeg gebeurde dat op vermomd via de tv-serie Scorpion, waarin een team genieën de wereld redt van rampen. Het is in feite een grote ontlading voor de eenzaamheid en afscheiding die gepaard gaan met het uniek-zijn, het anders-zijn dat komt met een gave. In hun geval een hoog IQ, in mijn geval hooggevoeligheid (wat grappig genoeg te maken heeft met EQ). Ik heb niet een bijzonder hoog IQ (iets van 119 in de nationale IQ-test van een jaar geleden), maar ik heb wel een groot deel van mijn leven besteed met naar school gaan en de nadruk die daar ligt op intelligentie - vooral op het gymnasium. Intelligentie was in die wereld enerzijds iets wat bijna heilig was, maar aan de andere kant was het niet 'cool' om het te zijn, was je een 'studie'. De nadruk die op rationele intelligentie lag, heb ik in balans gebracht door naar de kunstacademie te gaan, te reizen naar plekken om gewoon te 'zijn' en alle imago los te laten, en nu een opleiding te volgen die zich richt op de rechterhersenhelft, de intuïtieve ontwikkeling.

Ook heeft de manier waarop een hoog IQ werkt voor mij raakvlakken met helderweten. Het genie waar de tv-serie op gebaseerd is (Walter O'Brien) legde in een interview uit dat hij op een haast intuïtieve manier oplossingen ziet voor problemen. Helderweten is de paranormale gave van het kruinchakra, waardoor je ineens, intuïtief, iets weet dat je voorheen nog niet wist. Sommige mensen zijn vooral helderziend (zien innerlijk of buiten zichzelf beelden van bijv. aura's, overledenen, engelen of energie) heldervoelend (voelen via hun eigen lichaam boodschappen via gevoelens en gewaarwordingen, voelen andermans gevoelens en pijn) of helderhorend (horen innerlijke stemmen en stemmen van spirituele leiding), maar helderweten is mijn meest dominante healing-tool. Maar ik vertroebel dat vaak door er niet op te vertrouwen, en beelden, gevoelens of stemmen te vragen of forceren om mijn intuïtieve indruk te bevestigen, omdat die tastbaarder zijn. En zowel deze tv-serie als mijn cursus helpt me om meer op die intuïtieve momentopnames te vertrouwen, de kennis die zich in mijn geest ontvouwt alsof het er altijd al was, en dit te vieren! Intelligentie, het mag toegejuicht worden, als je het voor het grotere goed gebruikt, dat is de boodschap van deze serie. Voor mij persoonlijk vertaalt zich dit in: alle remmingen en twijfels die nog op mijn intelligentie en helderweten zitten, mag ik loslaten, zodat ik mezelf en anderen nog beter kan helpen. Intelligentie, rationaliteit, logica en linkerhersenhelftdenken zijn niet alléén onderdeel van een soort modern onderdrukkingsmechanisme, het is ook een grote samengebundelde gave die op een hartverwarmende manier gebruikt kan worden. Het is maar net hoe je het gebruikt, zoals met alle dingen.

“…because nerds like us are allowed to be unironically enthusiastic about stuff… Nerds are allowed to love stuff, like jump-up-and-down-in-the-chair-can’t-control-yourself love it. […] when people call people nerds, mostly what they’re saying is ‘you like stuff.’ Which is just not a good insult at all. Like, ‘you are too enthusiastic about the miracle of human consciousness’.”- John Green

Wat betreft die breedte: ik heb het hier over mijn hartchakra, en het opbouwen van een netwerk. Er bestaan in feite maar twee dingen: angst en liefde. Je kunt een beslissing maken gebaseerd op schaarste, afscheiding, twijfel, (financiële) zekerheid, wrok en dergelijke, of op basis van liefde. En waarom zou je niet voor dat laatste kiezen? (Why not choose kindness?) Dat is geen retorische vraag, maar een deur die je opent om de verborgen angstmechanismen die in je zitten aan het licht te brengen, en gelukkig hoef je dit niet alleen te doen, maar kan je dit vervolgens loslaten met aartsengel Michael - zo handig! Serieus, als je tot je volle potentieel wilt komen, vraag hem om hulp, want al die angsten heb je gewoonweg niet nodig.

Een paar weken geleden had ik een bijzondere Healingles. Eerst deden we regressie, toen zelfhealing en een week later gaven we een healing. In een herinnering aan een vorig leven was ik een soort priesteres, rond 40.000 voor Christus, in een kristallen tempel, die in feite alleen maar diende om een hoge frequentie aan pure liefde, puur roze zacht christuslicht, de wereld in te zenden. Dat was mijn hele levensdoel: liefde, en ik baadde erin. Die tempel kan ik nu om me heen zetten wanneer ik wil. Maar ik ben op straat - lees: in de trein - niet zo liefdevol als ik wel wil zijn. Ik zit vaak vijandig mijn plekje te verdedigen, energetisch gezien, en de blikken van mensen terug te staren naar waar ze vandaan kwamen - of lichaamsopeningen naar keuze - en dan word ik zo boos en bang naar de wereld om me heen. Met de garderobe aan aurabeschermingen waar ik mezelf mee afscherm kan je een kledingkast vullen. Terwijl: als ik in liefde ben, is er geen afscherming nodig. Dat weet ik. Dus nadat ik dit visioen kreeg, was mijn vraag: hoe kan ik op straat die eenheid en liefde ervaren?

Het antwoord kwam een halfuur later toch weer via die wortels. Door van mijn eigen lichaam te houden. Want ik kijk alleen maar in die mate vijandig naar andere mensen, als ik naar mezelf kijk. De vijandigheid die ik voel als iemand mij fysiek eens lekker opneemt met een onprettige blik, doe ik precies mezelf aan als ik in de spiegel kijk. De vijandigheid die ik voel als er iemand naast me gaat zitten in de trein, voel ik in diezelfde mate op mijn eigen stoel. Dus ik ben hierin geleid naar het antwoord. Eerst door het in mezelf te healen via een fysiek kwaaltje dat zich niet liet ontkennen, en toen door het in een ander te healen die ermee matchte. Want het werkt ook andersom: ik mag er pas zijn als er iemand anders bij is en ik diegene kan helpen - een overtuiging die mij weliswaar belemmert om onvoorwaardelijk in liefde te zijn, maar die me ook laat zien hoe liefdevol ik wel niet kán zijn! Ook al denk ik dat ik er iemand anders voor nodig heb: dat laat zien waar ik toe in staat ben. En ook dat ik kan kiezen om altijd zo liefdevol te zijn.

De volgende stap was het dus te healen in de ander. En dat was precies het juiste en meest bekrachtigende. Want in feite heal je door een ander te healen, juist jezelf. Ik ontdekte hoeveel liefde ik ontwikkelde toen iemand anders ook ongeduldig en afwijzend was naar haar eigen lichaam, toen ik bij voorbaat al wist wie ik toegewezen zou krijgen en wat ons gematchte thema zou zijn, en ik voelde zoveel ontroering en dankbaarheid toen ik deze zelfafwijzing met tranen in mijn ogen liefde gaf, bij mezelf en bij haar, want de hoeveelheid pijn die je jezelf aandoet, is het grootst, men oh men, waarom zijn we zo hard voor onszelf?!... Vanuit de valse overtuiging van je angst, je ego: dat wanneer je jezelf iets éérst aandoet, een ander je niet meer pijn kan doen. Maar een ander kan jou pas pijn doen wanneer je jezelf pijn doet. Zo mooi!

Dus, zuivere intelligentie en liefde: ze gaan hand in hand, en wauw, de kracht die er dan ontstaat kan bergen verzetten! Linker- en rechterhersenhelft in optimale balans, een hoofd vol snelle verbindingen, in dienst van je hart, die als continue geleider vol compassie inzichten en kennis de wereld in brengt.

Dat is mijn bron van overvloed, en met een basis vrij van angst kan zich dit oneindig vermeerderen. Daar staat ons nieuwe huisje voor. Eigenlijk is het er slechts een afspiegeling van: in mezelf heb ik die basis inmiddels. En dat betekent niet dat ik op het station moet slapen - volgens mijn docente kun je alles aan met een stevig basischakra, maar op een station slapen is niet echt mijn levensdoel - maar wel dat ik thuis ben waar ik ook ben.

woensdag 14 oktober 2015

De Geheimen van de Nar - Robin Hobb

Waarschuwing: deze blog bevat spoilers over alle Ouderling-boeken van Robin Hobb. Maar ik denk dat dit eigenlijk voor niemand geschikt is om te lezen, want ik raaskal een heel eind weg over alle emoties en gebeurtenissen uit de boeken, niet per se chronologisch of met het oogpunt te informeren, wat wellicht een beetje maf overkomt als je het allemaal niet kent, maar ik beloof je dat elke superlatief voortkomt uit oprechte passie en verwondering. Vorig jaar schreef ik een blog over het eerste boek uit de serie: De Moordenaar van de Nar

Ik hoop dat ik me zal kunnen uitdrukken, want eerlijk gezegd heb ik alleen maar zin om het woord LIEFDE heel vaak te herhalen. Robin Hobb schrijft recht mijn ziel in met het bloed van mijn hart als inkt - tja, zo voelt het, ik kan het ook niet helpen dat ik dan zo dichterlijk word - en verwoordt naadloos mijn gedachten en emoties. Ik begrijp niet hoe ze het doet. Of nou ja, ik heb daar wel een aantal theorieën over - de spirituele kant van het schrijven, de 'muze' zo je wilt, heeft me altijd mateloos gefascineerd - maar laat ik daar maar niet mee beginnen.

Laat het aan haar over om de 800 pagina's van een boek (en dat is zo dik als je handpalm breed is) voor je ogen te zien wegsmelten. In twee dagen, als ik er geen stokje voor had gestoken. Nu was het vier dagen waarin ik een schaduwleven leidde naast mijn echte leven. Waarbij voor zich spreekt dat het echte leven zich afspeelde tussen de pagina's van dit boek. Later realiseerde ik me pas dat het kwam door de moordende spanning die ze opbouwt, als een gletsjer die langzaam verschuift.

Prachtige coverart van John Howe, die ook tekende voor Lord of the Rings

De personages zijn al tien jaar bij me. Ik begon te lezen toen ik wellicht 15, 16 jaar was met de boeken van de Zieners, een zwaar en dramatisch fantasyverhaal over een jonge bastaard die wordt opgeleid tot moordenaar in een middeleeuwse wereld met verboden (Wijsheid) en verheven (Vermogen) magie. Ik herinner me dat mijn oom op bezoek was, en dat ik zó meegesleept werd door Vermogen & Wijsheid dat ik aan tafel zat te lezen - al wil ik niet beweren dat ik normaal gesproken zo'n sociaal wonder ben. FitzChevalric is de meest levendige ik-persoon die ik ooit heb ontmoet: ik viel na de eerste zin al door het 'gat in de pagina', zoals Stephen King zo mooi zegt, waarin je niet meer de woorden leest, maar het verhaal beleeft.

Ik heb die boeken zo vaak herlezen dat ik de tel kwijt ben geraakt. De littekens doen nog steeds pijn, tientallen jaren later. De rauwe menselijkheid van Fitz' emoties, de consequenties van zijn impulsieve keuzes en de diepe wolfachtige liefde die hij voelt voor de mooiste personages die ooit zijn beschreven: een deel van mij heeft altijd z'n adem ingehouden, wachtend op verlossing, tot al zijn pijn zou worden rechtgezet. De beschadigde Fitz laat zijn emoties achter in een stenen draak en zondert zich na zijn queeste in het geheim af van het hofleven en zo eindigen de boeken.

Toen kwamen de Boeken van de Levende Schepen, trilogie nummer 2, die zich in dezelfde wereld maar iets ten zuiden van de Zieners afspeelt. Een wonderbaarlijk verhaal over magisch hout, een verraderlijk moeras waar je schubben van krijgt en sprekende boegbeelden, maar vooral - in mijn herinnering - over de transformatie van een verwend, beeldschoon meisje genaamd Malta. Zij groeit door ontberingen op het water en in de moerassen op tot een vurige, zelfbewuste vrouw. En dan Winthrow die zijn betweterige priesterhouding verhard tot evenwichtige mannelijkheid, de misselijke slechterik Kennit en zijn menselijke kanten die boven komen als hij zijn been verliest, en dat eigenwijze vrouwenschip met de mooie naam die ik even vergeten ben… Deze trilogie is een rijkelijk verweven maritieme fantasy vol boeiende personages, en het eindigt met een onverwachte piratenschat. Helaas ontdekte ik halverwege op een stom forum dat de mysterieuze bijfiguur Amber de nar in vermomming was - die had ik liever al lezende ontdekt! Zij kerft Fitz' beeltenis uit in het gezicht van een levend schip, Paragon, wat ook alweer zoooo romantisch is… zucht…

Want de nar, oh de nar… die maakt in de boeken van de Zieners zijn opwachting als zonderlinge figuur aan het hof, waar Fitz mee bevriend raakt. En deze relatie is wellicht de mooiste uit de literatuur. In de boeken van de Nar, de derde trilogie, groeit ze uit tot een grenzeloos to-hell-and-back-achtig wonderverbond, waar ik kippenvel en gierende tranen van krijg als ik er alleen maar aan denk. Of als ik bijvoorbeeld schaamteloos een fanvideo kijk die is voorzien van de meest passende muziek ooit, omdat het gaat over het terugvragen van iemand ziel:

I don't recognize myself today:
Either a bad dream or the world is dull
My guest, return me my soul,
And if you wish not - keep it for good..

Het verhaal de boeken van de Nar, van de oproep tot het spelen voor heer Gouden en zijn bediende tot de ruzie tot de martelingen in Aslevjal tot aan de prachtige tijd in het Bergrijk tot het afscheid met het driehoofdige beeldje - gierende huilsessies: check

En dan komen ook nog eens de twee voorgaande trilogieën prachtig samen met het terugbrengen van de draken in de wereld, die uit cocons komen waar de levende schepen van werden gemaakt. De nar blijkt een Witte Profeet te zijn, en Fitz zijn Katalysator. Ze redden samen de wereld, door een oeroude draak uit het ijs te wekken, en doden daarbij een valse Profeet, waar ze diepe fysieke en emotionele wonden aan overhouden. Om Fitz in de gelegenheid te stellen bij zijn jeugdliefde terug te komen, vindt de nar echter dat ze afscheid van elkaar moeten nemen, en hij verbreekt hun magische band. De serie eindigt met een heerlijke maar bitterzoete epiloog waarin de gekwelde Fitz een welverdiend pastoraal leven opbouwt, en dit is heel anders van toon dan de eerste trilogie over Fitz. Een einde waar Fitz tevreden mee kan zijn, en waar ik ook tevreden mee was, ook al was de nar er geen onderdeel van.

Ik dacht dat het daar zou eindigen. Tevredenheid. Ja, er kwamen weliswaar nog 4 boeken die zich in dezelfde wereld afspeelden en een stuk verder ingingen op de nakomelingen van de twee draken, de moerassen en de slangachtige transformaties van de mensen die daar leven, maar die raakten me eerlijk gezegd niet zo diep als de voorgaande 9 boeken. Al was het leuk om Malta weer te zien!

Het volgende gedeelte bevat spoilers over de boeken van Fitz en de Nar, dus lees niet verder als je die nog niet hebt gelezen

En toen was daar opeens het nieuws dat Hobb meer boeken zou schrijven over Fitz en de nar. De nar kwam terug! Ik heb net het tweede deel in die trilogie uitgelezen. Alle cellen in mijn lichaam die tien jaar hun adem hadden ingehouden, ontspanden zich toen Fitz eindelijk erkend werd aan het hof (the roar of acclaim washed over me like a wave) en van de kou waar hij (en ik) al die jaren in hadden gestaan, de warmte in. Ik had niet verwacht dat deze emotionele bevrediging, deze perfect uitgevoerde piek van verbeelding, nog zou komen! En er is meer. Bij. Oh, Bij.

Nadat ik voor de laatste maal de boeken van de Nar had dichtgeslagen, begon ik uit wanhoop, om het zwarte gat te bezweren, zelf aan een verhaal over twee narren, in een soortgelijke wereld als die van de Ouderlingen. Ik wilde ook de touwtjes in handen hebben van personages waar ik halsoverkop verliefd op was, ik wilde zelf personages creëren die me gezelschap konden houden als ik me eenzaam voelde, als ik zo'n diep contact met de ziel van iets wilde krijgen dat ik niet eens kon benoemen, dat boven mijzelf uitsteeg.

Bij vertoont zoveel overeenkomsten met mijn hoofdpersoon Narrin dat ik niet anders kan dan geloven dat alle fantasie uit één bron komt, en dat de rijke symboliek die Hobb in haar fantasyverhalen beschrijft heel dicht aanligt tegen mijn persoonlijke innerlijke symbolentaal, deze wellicht dieper heeft gevormd dan ik me bewust ben, dat we dezelfde muze hebben, dat zij tapt uit een bron met zoveel compassie, zo'n grote menselijkheid via een taal van emoties zo rijk, dat ze mijn ziel aanraakten en inspireerden tot mijn verhaal…

Bij is als fantasypersonage op zich al fascinerend, maar ik vind haar een toonbeeld van een nieuwetijdskind - een kristalkind zelfs, met grote blauwe ogen en een aangeboren helderziende gave. Een kind dat stil is en meer ziet en begrijpt dan haar omgeving vermoedt, en dat daardoor niet mee kan komen met de rest. Haar verhaal raakt mij diep op persoonlijke vlakken. Maar des te meer nu ik weet dat ze de dochter van de nar is - wat hij haar allemaal wel niet kan geven dat haar zwaarmoedige vader niet eens begrijpt! Hoe prachtig dat zowel Fitz als de nar haar vader zijn, dat ze in die mate één zijn geworden, dat ze hun gezamenlijke liefde kunnen delen met haar. Grenzeloos.

Die prachtige liefdesverklaring van de nar uit de derde trilogie is de mooiste ter wereld: ik leg geen grenzen op aan mijn liefde voor jou. Is dat niet het allermooiste ooit, dat de liefde ongebonden en vrij kan stromen, als een onvoorwaardelijk geschenk? Hun relatie is niet seksueel, het geslacht en de gender van de nar zijn niet eens bekend aan de lezer - genderfluid, wellicht, nu ik iets meer weet - maar dat voegt alleen maar meer diepte toe. Want hun relatie is ontegenzeggelijk romantisch, een romantische, diepgaande vriendschap, met een magische eenwording, en verwisselen van lichaam als climax om de nar terug te brengen uit de dood. Tenminste, dat was de climax van de boeken van de Nar, zoals in het filmpje hierboven te zien.

En nu komen er alleen nog maar meer verlossende momenten. Kettricken weet dat Fitz de fysieke vader is van Plicht. Chade heeft kinderen. Veritas-als-Draak blijkt nog aanwezig te zijn in de stroom en Nachtogen ook, die als een soort beschermengel - Wolfvader - waakt over Bij. Wellicht heeft Bij zo zelfs 4 ouders. En aan het eind van het boek gaat Hobb nog een stapje verder dan ik ooit had verwacht - ze laat Fitz en de nar in Kelsingra aankomen, waar Malta en Reyn inmiddels wonen! Oooh men, Fitz en Malta ontmoeten elkaar! Amber is terug! Al die draken en dat slangennest met de stomme Rapskal met z'n stomme rode draak die nu niet meer alleen Plichts probleem is - en de Vermogensstroom en hoe Fitz zichzelf helemaal te boven gaat in een waanzinnige healing en dan eindigt het in een grote cliffhanger.


Maar Bij leeft nog. Zij is ontvoerd in het eerste boek, door de enigszins lompe nalatigheid van Fitz, die hij zichzelf vervolgens driedubbel kwalijk neemt, want zelfmedelijden kun je wel aan hem overlaten. Een diep innerlijk conflict tussen vrij willen zijn van alle verplichtingen versus alle verantwoordelijkheden en schuld zwaar op zich voelen drukken, wat erin resulteert dat hij op impulsieve missies vertrekt zonder goedkeuring van autoriteiten, en zonder enige hulp te accepteren. Maar hij is al eens vrij geweest van alle verplichtingen - aan het eind van de boeken van de Zieners. Toen leefde hij in een hutje een simpel kluizenaarsleven, een half leven, zonder de emoties die hij in de steen van de draak had achtergelaten.

Uit dit kluizenaarschap kwam hij weer tevoorschijn na de oproep van de nar, die met een kus die voelde als een slangenbeet alle emoties aan Fitz heeft teruggeven (met de kus uit bovenstaand filmpje heeft de creator zich enigszins dichterlijke vrijheid veroorlooft in deze scène - niet dat je mij hoort klagen). En na de boeken van de Nar is Fitz landheer, vader en verenigd met zijn jeugdliefde - iets meer verplichtingen, maar nog niet alle die bij hem horen. En nu neem hij - met horten en stoten, want het hofleven is niet zijn natuurlijke element - zijn rechtmatige plek in als prins aan het hof. Zichtbaar voor iedereen. Gebonden aan zijn naam met de sterkste magie die er is: naammagie. Helemaal zichzelf, zou je denken, maar vervolgens ziet hij zichzelf los van alle rollen die hij ooit heeft gehad. Moordenaar, bastaard, vader, soldaat, vriend, prins, partner, katalysator… Hij wordt gedreven door slechts één ding: wraak op de moord van zijn dochter. En, na zestig jaar eindelijk een beetje volwassen, bereidt hij zich grondig voor op een bittere missie. De nar komt natuurlijk achter hem aan, ook al wil Fitz dat niet, want die is minstens zo koppig, en gelukkig heeft hij de al even genderfluide As cq. Vonk meegenomen, een nieuw maar erg fijn personage, zelfs fijner nog dan de oudgedienden, die toch wel hun eigen leven hebben dat botst met dat van Fitz en daardoor wat naar de achtergrond gaan (Plicht en Netel bedoel ik). En wat de nar ook mee neemt op deze 'Fool's Quest' (zo heet het boek in het engels) is wat vermogenzilver op zijn hand, zodat hij aan het eind van het boek weer de Vermogensband met Fitz herstelt en gevangenschap over zich uitroept. Tja, hij is nooit verstandig geweest.

Over die naammagie gesproken: interessant hoe Bontje alle werkelijke namen van de personages weet uit te roepen: FitzChevalric, Vonk… Wat weet die vogel allemaal? Volgens mij zit daar nog een (wit met zwart) staartje aan...

Ik vind het machtig om te zien hoe met het ouder worden van een personage alle relaties in zijn leven meebewegen. Hoe hij van impulsieve jongeling een afstandelijke vader wordt, hoe hij Chade, zijn mentor, in een ander perspectief gaat zien, hoe impulsief en dom hij andere jongelingen (Volharding, FitzVigilant) nu vindt, en hoe zijn nakomelingen opgroeien tot zelfstandige volwassenen die Fitz' koers medebepalen. Zijn eerste kleinkind is zelfs op komst! Maar Fitz is niet de wijze man die zijn leeftijd zou doen verwachten. Ik heb het al gehad over zijn impulsiviteit. Hij heeft diepe, prachtige emoties, en is in staat om hartverscheurend lief te hebben, maar de subtiliteit van zijn dochter Bij ontgaat hem volkomen. Nu is hij de onmachtige vader, een rol die nieuw voor hem is. Mijn Hobb-cellen wachten nu twee jaar ademloos af tot de nar Bij weer in zijn armen kan sluiten, en met een paar simpele woorden, wat verwijt en een kwinkslag, alle misverstanden die tussen haar en Fitz zijn ontstaan rechtzetten zal. Maar laat het maar aan Hobb over om aan deze 'Onverwachte Zoon' een onverwachte draai te geven.

Fanvideo die ook een glimp van Bij laat zien, met de wonderbaarlijk androgyne Andreja Pejic als nar - gierende huilsessies: check

Hobb twitterde laatst iets over een zin die ze had geschreven, waar ze meer dan tien jaar op heeft gewacht, en waar ze even in contemplatie naar moest staren... Op internet gaan speculaties over de toedracht van deze zin, die in het derde boek staat. 'Oh, nar, ik leg ook geen grenzen op aan mijn liefde voor jou!' Vond ik een hele goede, want Fitz is natuurlijk wel een beetje een lomperik wat dat betreft en moet zijn liefde voor de nar nu toch echt even recht in de ogen kijken. Iets in de richting van 'en toen sloot ik de nar in mijn armen en kuste ik hem ten lange leste vol op de mond' ligt niet helemaal in de lijn van het verhaal, maar ik ben bereid ook genoegen te nemen met een soort platonisch orgasme zoals in het Lot van de Nar. Of: 'Hierbij, FitzChevalric, kroon ik je tot de koning van de Zes Hertogdommen' zou ook een mooie zijn. 'En toen sloot ik mijn ogen en stierf ik' zou enigszins een bummer zijn, als is het maar net de wijze waarop, want 'en toen ging ik op in de stenen draak' is wel weer oké. Of: 'na al die jaren was ik herenigd met Nachtogen'. Ook niet onprettig: 'Eindelijk zag ik in dat ik niet meer de schuld hoefde te dragen voor alles wat er misging in mijn leven, en met een grote zucht liet ik mijn zelfmedelijden voor altijd los en begon ik te genieten van het bruisende gezelschap van de nar en maakten we een wereldreis'. Al is dat niet echt waarschijnlijk. Maargoed, de potentiële momenten van verlossing die ik kan bedenken zijn talloos. Maar ik moet nog even wachten.

En in de tussentijd heb ik mijn eigen verhaal weer opgepakt, dat een schaamteloze ode is aan Robin Hobb, met personages waar ik minstens zoveel van hou, en die mijn droom van de romantiek van het schrijverschap waarmaken. Het innerlijk praten met een personage is net zo bevredigend als ik altijd heb gedacht - ze hebben echt een eigen karakter en een eigen wil, en als de twee narren met elkaar praten gaat het allerlei kanten op die ik niet van te voren had kunnen bedenken. Eén van de personages heeft zich zelfs met een vlijmscherpe blik, maar volstrekt onopvallend, al meer dan 100.000 woorden in de coulissen verborgen - ik wist zijn naam niet eens - en komt nu tevoorschijn om me te vertellen wat zijn werkelijke rol is. Dat zijn mooie dingen.

Want het is één ding dat een boek je zo in je ziel raakt en de taal van je ziel spreekt via diepmenselijke emoties vol compassie, maar een ander om daar vervolgens verslaafd aan te raken of door geobsedeerd te worden. Dat is mij meer dan eens overkomen. Hobb heeft een prachtige bron waaruit ze schrijft, en daar geeft ze ons lezers via haar boeken toegang toe, maar ze is niet mijn bron - ik heb mijn eigen verhaal te vertellen. Een verhaal dat qua uiterlijk veel overeenkomsten heeft, maar heel andere thema's en de nadruk op spirituele ontwikkeling. De komende twee jaar ga ik er volop geïnspireerd weer mee aan de slag. Want het heeft betekenis. Het doet ertoe.

Een goed boek kan je laten zien wat er allemaal mogelijk is voor onze wereld, het kan je hart wijd openen, je emoties laten voelen die je nog niet eerder hebt gevoeld en werpt licht op de schaduwkanten van het menszijn.

Het kan je leven ingrijpend raken en veranderen.