dinsdag 1 september 2015

Schrijven en praten over spiritualiteit

Ik merk dat ik steeds minder expressie op het internet wil gooien, vooral wat betreft de grote ontwikkelingen in mijn leven omtrent werk, wonen en relaties. Sorry jongens, geen sappige details.

Toch heb ik een tijdje geleden Jong Bewust overgenomen, een bewuste jongerenbeweging die ik eerst samen met Willemein organiseerde. Ook die website heeft een blog, maar ik merkte dat het opschrijven van algemene spirituele concepten, hoewel vanuit mijn persoonlijke ervaring, niet echt mijn ding was. Dus dat is alweer een tijdje gestokt. Zo van: hoe ga je om met helderziendheid. Ja, gewoon. Je intuïtie volgen, weet je wel. Ik had de neiging om te zeggen: kom hier, dan laat ik het je zien. Het onpersoonlijke van het internet werkt niet voor mij. Het universeren van mijn spirituele kennis gaf me geen vonk, niet op die droge, half-educatieve manier.

Liever verwerk ik spirituele metaforen in mijn verhalen, waar ze diepgang en emotie krijgen via de personages waar ze door tot leven gewekt worden. In die vorm is schrijven wél mijn passie. Non-fictie is blijkbaar niet voor me weggelegd. Maar een persoonlijk één-op-ééncontact of groepsverband is dan weer een fijne manier om mijn inzichten, heling en creativiteit te delen. Dat is iets waar mijn opleiding tot Healer een mooie basis voor legt.

Overigens, toen ik voor het eerst mensen moest gaan uitleggen wat ik studeerde (want dat vragen ze nou eenmaal als je zegt dat je studeert: wat studeer je dan?) draaide ik er een beetje omheen. Ik had het over een particuliere opleiding tot alternatief coach of zo. Nu zeg ik gewoon Healing. Meestal is het dan even stil. Maar het verrast me wat voor reacties er vervolgens komen. Ik trek niet het type mens aan dat er keihard tegenin gaat vanuit een soort schamper, opgeblazen scepticisme. Ik ben zelf namelijk geen rebel, dus trek ik geen rebellen aan. Maar ik had ook niet verwacht dat zoveel mensen ervoor open zouden staan! Meestal zijn ze er gewoon onbekend mee, vandaar de stilte. Het doet me verwonderen over hoeveel mensen in de beslotenheid van hun eigen geest geloven dat er 'iets meer is', iets wat ik dan even aan mag raken, waar ze mij in toelaten. Elke keer als ik nu zo'n gesprek heb over wat ik studeer, probeer ik de informatie die ik geef af te stemmen op de ontvanger, te appelleren aan zijn of haar intuïtieve gaven, iemand te laten her-inneren. Vooral omdat er meteen een soort idee ontstaat dat ik dan bepaalde bijzondere gaven moet hebben, van jongs af aan. Oké, ja klopt, máár dat is het punt niet, vrijwel altijd zeg ik dat iedereen deze gaven heeft, al gebruik ik het woord 'gave' meestal niet. Ik dring niets op, ik geef antwoord op hun vragen, gebruik jip-en-janneketaal en dan zie ik wel wat er komt. En het feit dat ze meteen aannemen dat ik al van jongs af aan etc, is trouwens een mooi teken van hun eigen intuïtie.

Laatst drong ook tot mij door dat ik inmiddels behoor tot de groep mensen die ergens in 'gelooft', vanuit het perspectief van andere mensen bekeken. Terwijl het voor mij een weten is, een voelen, dat we spirituele wezens zijn die uit meer bestaan dan alleen een lichaam. Dat is niet een geloof, het is een weten dat we allemaal in ons hebben, maar ik realiseer me dat juist dát iets is waar ik over van mening verschil met rationele, atheïstische mensen. En wat ik ook voelweet, is dat ik hier ben om andere mensen te herinneren aan hun innerlijke leiding, hun hogere zelf, en om een kristallen, fijnzinnig, hoog bewustzijn van verbondenheid en innerlijke symboliek via kunst te verspreiden. Op een heel zachte manier, want ik ben geen rebel. Ik hoef niet te breken met de maatschappij. Ik kan me erin koesteren, want deze maatschappij bestaat uit mensen. Mensen die me kunnen verrassen. En dat geeft een heleboel rust, en hoop, dat ik hier steeds meer mijn thuis kan vinden.

2 opmerkingen:

  1. Ook heel mooi! Inspirerend! Je teksten zijn bezield. Ik herken mezelf er weer heel erg in. Ik hoop toch dat je af en toe blijft schrijven hier, maar ik snap je punt met schrijven wel. Het belangrijkste is, voor mij althans, dat het schrijven vanzelf gaat, dat het geen ploeteren wordt. Oké, beetje bijschaven hier en daar is prima, maar hoe meer ik over iets na ga denken hoe minder bezield een tekst wordt. Dat is het punt een beetje met informatieve teksten. Ik wilde vroeger journalist worden en heb daar de laatste tijd ook nog wel eens aan gedacht, maar daarvoor geldt hetzelfde: je moet 'objectief' zijn, de situatie omschrijven, maar je eigen ervaring krijgt weinig tot geen plek, terwijl dat voor mij echt de kern is van schrijven.
    Maar goed, ik ben érg benieuwd naar je verhalen! Het mooiste is toch wel als je een ander kunt laten ervaren hoe je iets zelf ervaart, of iets daar in de buurt, dus ik ben benieuwd hoe je dat doet. :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je :D Fijn als dit ook overkomt :D
      Je woorden over schrijven en sleutelen aan het schrijven resoneren wel met me! Dat heb ik zelf ook ervaren met het verhaal wat ik naar die wedstrijd wilde sturen, dat de ziel in allerlei puzzelstukjes uiteenviel toen ik er teveel aan had gesleuteld, dat je dus niet zoveel je hersens hoeft te laten kraken maar gewoon een goede eerste versie vanzelf moet laten ontstaan… Want nu heb ik een verhaal eraan overgehouden dat én nog steeds te lang was voor de woordenlimiet, én helemaal versplinterd qua emotie en meeslependheid… Dus dank je voor dat inzicht :)

      Verwijderen