woensdag 30 september 2015

Kruispunten en scheidende wegen

Jouw pad is niet goed voor de ander, het pad van de ander is niet goed voor jou

Ik weet niet of ik er goed aan doe om dit publiekelijk op te schrijven, maar ik doe het toch, want ik kan het niet helpen, want de dingen die in mij leven moeten naar buiten, altijd. Dus ik doe het zo respectvol mogelijk.

Ik heb een bewogen zomer achter de rug op vriendschapsgebied. Mijn vriend en ik woonden min of meer samen met twee mensen waarvan we veel houden. Zij hebben veel voor ons betekend tijdens onze relatie van alweer 3 jaar, een levensfase waarin we bezig waren met de zoektocht naar een thuis in het gemeenschapsleven. Beide vrienden, hij en zij, speelden een belangrijke rol in onze innerlijke ontwikkeling omtrent dit thema, zo niet de belangrijkste van alle mensen die we hebben ontmoet. Ze kenden elkaar nog niet.

Het ging allemaal min of meer per ongeluk. We spraken op de valreep af een weekje samen door te brengen. Het was onvoorzien dat we met z'n vieren zo'n band zouden krijgen, dat zij zo naar elkaar toe zouden trekken en zich los zouden maken van ons. Eigenlijk zouden we maar één week samen zijn, maar we werden zes intense weken lang huisgenoten.

Nu kun je denken dat daar de mooiste verbintenissen uit voortkomen. Dat dachten wij eerst ook. Maar hier komt het: het werkte niet. Het deed ons allemaal veel pijn, en dat veroorzaakte een verwarring die met communicatie niet meer op te lossen was. Natuurlijk doen we dan als mens ons best om erachter te komen waar het mis ging, en waarom, in een poging om zin te geven aan de hele ervaring, om de pijn op te lossen en heling te bewerkstelligen, wellicht zelfs het goed te maken. Ook dat lukte samen niet. En dan kom je op een punt waarop het enige dat je nog kan doen is het te laten rusten en elkaar helemaal loslaten.

Ik geloof in zielsfamilies, en ik geloof dat deze mensen onderdeel zijn van de onze: zo voelde het. De eerste week dat we bij elkaar waren vulden we elkaar naadloos aan en vormden we een onoverwinnelijk liefdesveld, waarin we tot grote hoogten kwamen in creativiteit en liefde. We deden qi gong in de natuur, hadden diepgaande gesprekken, speelden synthesizermuziek tot diep in de nacht met rare alienhoofddeksels op, etcetera. We waren, kortom, in 'the zone', een week lang, je kent het vast wel (hoop ik).

Als je zo'n zielsverwantschap voelt, doet een scheiding op wat voor niveau ook pijn, maar die pijn opent je voor een diepe wijsheid. Het is eigenlijk geen pijn meer, maar verwondering, over hoe mensen in elkaar steken, mensen met wie je een zielsafspraak hebt om deze belangrijke rol in elkaars leven te spelen - zo zie ik het althans, ik weet niet wat zij ervan vinden - die je verschillende facetten van een thema laat zien. In dit geval het gemeenschapsleven.

Deze twee mensen waren voor ons namelijk de ultieme kandidaten om mee samen te leven in een woongemeenschap. Als we dat met iemand zouden doen, dan wel met hen. In onze zoektocht naar een thuis, onze talenten en mensen om mee samen te wonen, waren zij bovenaan onze innerlijke lijst gekomen. En toen ontdekten we dat we zelfs niet met hén konden samenleven. Dat was onderdeel van onze weg, die weer de maatschappij in leidde na een lange zoektocht naar een thuis in gemeenschappen, een thuis dat we nu 'heel normaal' met z'n tweeën gaan invullen. Geen bevrijdende, omhooggaande vleugelbewegingen meer, geen opofferingen ten aanzien van de liefde en verbintenis, maar manifesterende, indalende wortelbewegingen, om onszelf meer te ontwikkelen en de ruimte te geven. Terwijl zij juist de beweging andersom maakten, de vrijheid en het avontuur tegemoet.

Dit scheiden der wegen maakte zich kenbaar in de typische dagelijkse frictiepunten die ontstaan wanneer je met mensen samenwoont: ritme, afspraken, huishouden, hygiëne… Ja, we hebben het hier onder andere over het laten staan van de afwas. Geen afstemming op aards niveau, terwijl die er wel was op zielsniveau. Onze behoeften kwamen niet meer overeen, en onze wegen scheidden, energetisch gezien, terwijl we wel op elkaars lip bleven leven. Zie dat maar eens voor elkaar te krijgen!

Met haar heb ik een keer gepraat over losse eindjes achterlaten. Over hoe ik het belangrijk vind om dingen, contacten, goed af te sluiten, en hoe ik dit dan ook altijd doe - ik ging er echt even prat op. Nu heb ik het gevoel dat ik hierin ben tekortgeschoten. Maar als je de woorden niet kunt vinden, als al je gevoelens wegvallen op het moment dat je eraan denkt om weer contact op te nemen, dan is dat niet de bedoeling, geloof ik.

Dan rest ons slechts het vertrouwen op deze zielsband, en dat we elkaar in de toekomst wel weer zullen ontmoeten, in een goddelijke timing, wanneer we openstaan voor heling en het oplossen van het karma dat we hebben gecreëerd. Ik houd mijn deuren open en zie ernaar uit. Tot zover hebben we onze rol gespeeld, die eerste week al, eigenlijk. Een kort maar krachtig verhaal. De rest was slechts een uit de hand gelopen epiloog, waarin de opmaat naar hoofdstukken van verschillende verhalen alle acteurs tegen elkaar aan liet botsen op een chaotisch, onopgeruimd podium.

Dit is de eerste keer dat ik heb gemerkt dat gelijkgestemdheid zó de mist in kan gaan! Dat een verbinding met iemand voelen helemaal geen succes hoeft te betekenen op de manier die voor de hand ligt. Ja, natuurlijk heb ik al eens eerder onbeantwoorde liefde ervaren - maar dit is iets anders. Dit is een gelijkwaardigheid, een liefde, die ondanks zichzelf besloot dat een andere vorm beter zou zijn. Een kruispuntliefde die ons voor de keuze stelde, keer op keer, afwas op afwas, in wat voor wereld we wilden leven. Een wereld van afscheiding of van liefde. En ik heb nog heel wat vergeving nodig, voor mezelf en voor de andere drie, om die creaties van afscheiding te verzachten, de momenten dat we vanuit ons ego reageerden. Want in feite was er niets aan de hand: slechts onze reactie op het scheiden van onze wegen, bepaalde onze ervaring. Als ik dit van te voren had geweten, had het geen pijn gedaan. Maar juist omdat ik het fenomeen van scheidende-wegen-en-toch-blijven-samenleven-en-geen-verdeeldheid-maken nog niet kénde, is dit gebeurd. Om het me te doen leren. Om me een dieper inzicht te geven in de dynamiek van menselijke relaties. En waar dát goed voor is, daar kan ik wel naar raden. Om me te leren bij mezelf te blijven. Om voorzichtig te zijn in de verbindingen die ik aanga, heel selectief te zijn in wie er in mijn persoonlijke ruimte mag komen en wie niet. En om in liefde het afwijkende pad van de ander te respecteren. Op zielsniveau zijn we allemaal gelijk, allemaal liefde, maar op aards niveau zijn we verschillend en dáár met liefde naar kijken, daar ligt de parel rond de ruwe zandkorrel.

De tijd zal het uitwijzen. Ik schrijf het op in de archieven van mijn ziel, sla het boek dicht en koester me nog even tevreden in de gloed van het nagenieten van een goed verhaal. Tijd voor een volgend hoofdstuk. Ik ben eigenlijk al begonnen, maar dit is het moment dat ik even stil ben, en geniet van het moment aan de vooravond van iets nieuws te staan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen