woensdag 2 september 2015

Grote veranderingen en hoop

I've got a friend I don't yet know
I've got a story waiting to be told 
I've got seeds that have not yet been sowed out in any field
I've got gold waiting to be mined
I've got desires that have been denied
I've got dreams that have not died
save inside my soul

Ik ga binnenkort verhuizen, en ter voorbereiding ben ik al mijn oude spullen aan het uitzoeken, zoals men dan doet. Schiften wat mee moet en wat niet. Eindelijk een excuus om die ouwe troep weg te gooien. Want Marie Kondo met haar beroemde opruimboek heeft, denk ik, over de gehele wereld mensen aangestoken om op te ruimen, die vervolgens niet verder kwamen dan item 1 op de lijst: de kleren - mijzelf incluis. Hele vuilniszakken gevuld met verwassen of nooit-echt-in-de-smaak-gevallen lichaamsbedekking. En daarna keurig de speciale oprolmethode geleerd zodat mijn gedecimeerde kledingkast lijkt op een huis voor slapende rupsjes. Maar de rest van mijn spullen - boeken, papierwerk, komono (allerhande) - lag nog te wachten op een grondige herorganisatie.

Zoals iedereen weet die wel eens door dit proces is gegaan, kan dit emoties oproepen. Nostalgie, heimwee, verdriet, verlies, dankbaarheid, verwondering, ontroering, vervlogen liefde… Een levensfase is geabstraheerd, afgerond en globaal opgeslagen in je herinnering, maar de inhoud van een oude verhuisdoos is zo pijnlijk specifiek. Dat kaartje waarin de vriendin van de middelbare school je bedankt voor een eenmalig skypegesprek waarin ze voor het eerst echt de mogelijkheid lesbisch te zijn durfde te overwegen bij iemand anders, dat stemt tot een gevoel van stilte en verwondering, nu je weet dat ze ook echt uit de kast is gekomen. Of het scrapbook dat je bijhield van de studie-introductiereis naar Parijs, waarin je hebt geschreven over dat moment op de Champs-Elysées, 's avonds, met allemaal lichtjes om je heen, waarin die vriendin die je nog steeds mist een roze sigaret rookte en waar je een foto van hebt gemaakt, dat doet een steek van heimwee door je borst gaan. Of de hoop waarmee je een foto maakte, die nu zo klein en verfrommeld in een doos ligt, dat wekt een gevoel op van verlies en vervlogen dromen.

Maar hoop. Daar gaat het om. Die had ik toen, die heb ik nu. Een eindeloos vertrouwen blijven hebben in de vernieuwing van het leven, je innerlijke feniks. De levensfasen die zo actueel, fysiek en specifiek zijn op het moment zelf, maar in de herinnering worden geglobaliseerd als 'toen kwam ik tot bloei' of 'toen had ik het moeilijk', ze zijn allemaal belangrijk en nemen hun plek in als de vele facetten die jij telt.

Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen, om nieuwe vriendschappen te sluiten, nieuwe verhalen te schrijven, oude behoeften te vervullen en vervlogen dromen nieuw leven in te blazen. Daarbij is het belangrijk om het verleden goed af te sluiten, zodat je niet in oude emoties en spijt blijft marineren.

Zoals in het liedje bovenaan deze blogpost:
De oude vriendschappen, daar kun je bewust bij stilstaan en keuzes in maken, realiseerde ik me. Ik heb eigenlijk nooit een vriendschap bewust afgesloten met wederzijdse kennisgeving. Ik liet het allemaal maar doodbloeden. Maar al een tijdje speel ik vaagjes met het idee om mensen te vertellen wat ze voor me hebben betekend. Ik wil schrijven dat ze me hebben teleurgesteld, dat ze mijn behoeften niet hebben vervuld en dat ik de losse eindjes aan elkaar wil knopen, of dat ze me in mijn ziel geraakt hebben, me verliefd lieten zijn op het leven, me inspireerden met hun stoerheid, creativiteit of schoonheid.

De oude verhalen, die kan je afmaken. In mijn geval letterlijk: ik heb 5 jaar geleden zoveel geschreven, dat ik nog een hele map met onafgemaakte verhalen heb. Die wil ik deels afmaken, omdat er een soort hoog-geconcentreerde verbeelding en sfeer in zit, maar ik ben ook benieuwd wat eruit komt als ik een volkomen nieuw verhaal begin na 5 jaar van levenservaring, zonder dat ik om de naïviteit van toen hoef heen te werken. Ik ben toe aan nieuwe verhalen.

Oude behoeften die niet vervuld zijn heb ik niet echt, en dat beschouw ik als een godsgeschenk, want het betekent dat al mijn behoeften zijn vervuld. Ik heb een heerlijke relatie, een liefhebbende familie, een prima gezondheid, een duurzaam geluksgevoel, genoeg geld, werk, passie, vriendschappen, kracht en binnenkort dus een huisje.

Vervlogen dromen heb ik wél, en daar ben ik aan aan het werken. Vol hoop en grote verwachting. Ook al ben ik in het verleden teleurgesteld op de kunstacademie, mijn leven ligt nog voor me en ik baan mijn eigen weg. Zolang ik in contact blijf met mijn innerlijke leiding - en daar heb ik een duurzame verbinding mee - komen die dromen wel uit, alleen duren ze misschien wat langer dan de maatschappij voorschrijft. Ik ga ervan uit dat ik pas op mijn 40e volwassen ben, dus ik heb nog alle tijd om me te ontwikkelen.

Ik hou van het leven, van mijn verleden, mijn heden en mijn toekomst: alle zijn veilig aanwezig in mijn ziel.

3 opmerkingen: