maandag 28 september 2015

Eco-gemeenschapsleven en de maatschappij: onze reis op zoek naar een thuis

Na drie jaar is het eindelijk zover. We hebben gewacht, gereikt, verlangd, gefrustreerd en gezocht. Eindelijk hebben we een thuis gevonden, een plekje voor ons samen.

In Ecolonie, een bekende nederlandstalige eco-gemeenschap in Frankrijk, ontmoetten we elkaar. Daar werden onze ogen geopend voor een andere leefstijl, in contact met de natuur en de mensen om ons heen. Dit was hoe wij als mensheid zouden moeten leven! Dit was waarom ons leven in de maatschappij tot nu toe nooit had gewerkt! We waren de verbinding kwijtgeraakt met de natuur, met elkaar, de verbinding tussen wonen en werk, hart en hoofd, lichaam en denken. En hier vonden we 'm weer. Deze leefstijl wilden we graag mee naar huis nemen, maar het was niet helemaal mogelijk om dit te doen. Ons 'thuis' in Nederland was namelijk het thuis van onze ouders. Daar was het toch weer zaak om ons aan te passen. Dus gingen we - met dat als springplank - op zoek naar andere ecologische gemeenschappen. We zijn er een aantal afgegaan in Engeland, Ierland en Nederland. We hebben veel geleerd over wat wel werkt en wat niet, en de elementen die ons aanspraken eruit gehaald. Toch was het steeds niet precies wat we zochten. De crux was: we moesten ons steeds aanpassen, net als in Ecolonie, net als bij onze ouders. Deze plekken waren van iemand anders. En wij vormden een gedetailleerd beeld van óns ideaal. Het grootste deel van de tijd zaten we in een coconnetje hier in Nederland, bij onze ouders, ons vanbinnen op te vreten omdat we zó graag in een gemeenschap wilden leven. We konden geen vrede sluiten met hoe het hier ging, dus focusten we ons steeds vastbeslotener op onze droom.

Ons volgende doel was dus ook om zelf een gemeenschap op te zetten. Vooral mijn vriend struinde het internet af naar boerderijen in Portugal, Roemenië en Frankrijk, vooral ter inspiratie. Maar om dit voor elkaar te krijgen hadden we nog veel meer kennis, ervaring en geld nodig. Want er komt heel wat bij kijken. Het vraagt 200% inzet. We hadden een realistisch, duidelijk beeld van het wonen in een gemeenschap gekregen. We wisten inmiddels wat de belangrijke vragen waren die we moesten beantwoorden: wat konden wij bijdragen in een gemeenschap en met wie zouden we dit willen doen? Dus gingen we onze talenten ontwikkelen, en op zoek naar mensen met wie we wilden samenleven.

Hij begon een opleiding biodynamische landbouw, ik één tot healer en daarnaast organiseerde ik ontmoetingsdagen om gelijkgestemden te ontmoeten. Een niet-levensvatbaar kiempje van een plan om in Nederland te gaan wonen met HartverwarmendJong of Jong Bewust voedde mijn hoop. Ik ontmoette iemand die dit ook deed, het was mogelijk!

Toen ontmoetten we Rob, die ook grote interesse had in zelfvoorzienend leven, en onze paden kruisten elkaar een tijdje, waarbij we veel van elkaar leerden. Hij leerde van onze ervaring in het gemeenschapsleven. En de plannen die hij had om te reizen om vaardigheden op te doen, bevestigden onze weg. Het was inderdaad zaak om ervaring op te doen in die praktische vaardigheden. Voor mijn vriend was dit tuinieren, voor mij was het niet zozeer healen (dat was nog niet iets waarmee ik al midden in een gemeenschap kon staan) maar koken, dat hadden we inmiddels duidelijk.

We benaderden Lothlorien, in Frankrijk, vlakbij Ecolonie: de cirkel was rond. Deze keer hadden we met zorg een gemeenschap uitgekozen, niet om er te 'grazen' en elementen tot de vorming van onze droom te ontdekken, maar juist om er voor langere tijd te verblijven. Een gemeenschap die samenleefde volgens onze idealen, vanuit het hart: die bij kennismaking resoneerde. Een mogelijk thuis.

Maar… ondertussen was mijn vriend met zijn opleiding gestopt. Het eerste teken dat er iets wrong. We bleven een week in Lothlorien, en ik werd uitgenodigd om er de zomer als kok te gaan werken. Nu sloegen de twijfels bij mij ook toe. Ik begreep het niet: dit was toch een prachtkans, precies wat ik wilde: onderdeel zijn van een gemeenschap met liefhebbende mensen? Dit was toch mijn droom? Ik kon koken, bijdragen met mijn talenten! Waarom voelde het dan niet goed? Voor mijn vriend was het een grote omslag. Hij realiseerde zich dat hij zich niet meer kón aanpassen. En met grote opluchting liet ik het gemeenschapsleven ook los. Het was duidelijk: dit was niet meer wat we zochten. Wij wilden een thuis, een plek voor onszelf. We hadden de afgelopen drie jaar zo ontzettend, tergend veel op de lip geleefd van andere mensen: ons potje zat vol! We verdroegen het gewoonweg niet meer om rekening te houden met andere mensen! Hoe pijnlijk dat ook voor ons was, en voor hen, we hadden geen geduld meer over en snakten naar ruimte voor onszelf.

Onze prioriteiten verschoven van een thuis in de gemeenschap, naar een thuis in de maatschappij.

Rob maakte de beweging uit de maatschappij, om zijn woning en baan op te zeggen, te gaan reizen en vaardigheden op te doen. Mijn vriend trok tijdelijk bij hem in deze zomer, zodat wij juist een opstapje hadden om de maatschappij weer in te komen. Onze paden waren gekruist, hadden gelijk opgelopen, maar nu begonnen ze weer uit elkaar te lopen. Want wij wilden nu een eigen plek, gewoon in een huisje hier in Nederland: een eerste stap. We sloten er vrede mee om te werken, huur te gaan betalen, en al die andere dingen die erbij horen om in het systeem te zitten - maar nu hadden we een grote innerlijke ruimte gecreëerd waardoor we bij onszelf konden blijven. De natuur-verbonden-leefstijl is in ons verankerd, en onze droom om in een gemeenschap van gelijkgestemden te wonen en te werken is er nog, op de achtergrond. Maar eerst moest er een andere fase aanbreken. Een fase waarin we onze kracht opbouwen en onze reserves aanvullen, onze talenten nog meer ontdekken en ontwikkelen, los van onze ouders en alle andere mensen die zo dicht bij ons stonden de afgelopen drie jaar. Ik ben ontzettend dankbaar dat onze ouders ons in dit proces hebben ondersteund, maar het was niet makkelijk! Zowel voor ons niet als voor hun. De spanningen liepen soms hoog op, en meer dan eens hebben we 'outstayed our welcome'… Veel onrust, die we probeerden op te lossen door te reizen, maar dat werkte dus niet en veroorzaakte nóg meer onrust. Daar vonden we onze wortels niet.

De afgelopen zomer gingen we op zoek naar een woning. Het duurde een paar maanden voor we iets vonden, maar nu waren we vastbesloten. Die drie jaar in compromissen en symbioses leven met andere mensen, waren voorbij. We vonden onze kracht en sloegen onze wortels uit. En toen materialiseerde zich een prachtig huisje temidden van het groen - het huis zelf was zelfs groen!

We zijn bij het einde van deze levensfase van zoeken en reizen en ontworteling aangekomen. Ja, we hebben zeker veel waardevols gevonden in het eco-gemeenschapsleven. We hebben leren samenleven met gelijkgestemden, in harmonie met de natuur, we hebben onze vaardigheden ontwikkeld en onze talenten ontdekt, we hebben veel uitgewisseld met allerlei bijzondere mensen en informatie opgezogen als een spons. Maar zonder wortels is dit allemaal waardeloos. Zonder ruimte voor onze individualiteit kunnen we niet samenleven met anderen! Dat jeukt, frustreert en komt tot uitbarstingen. En die ruimte voor onze individualiteit vonden we niet in de maatschappij, in de tijd vóór Ecolonie: we verzopen in de ongezonde leefstijl die hier heerst. Het was nodig dat we ons herijkten via het gemeenschapsleven. Terug naar de natuur, terug naar ónze natuur. En vervolgens weer terug in de maatschappij. Het was een ruw, maar ook magisch proces. Iets wat ik voor geen goud ter wereld had willen missen en waar ik ontzettend dankbaar voor ben.

Het ironische is nu juist dat we de ruimte voor onze individualiteit, onze wortels, onze aarding, in de maatschappij terugvinden! En niet in het gemeenschapsleven, waar we dachten dat het was. Daaruit hebben we een leefstijl geabsorbeerd die we óveral kunnen toepassen.

En ook in ons nieuwe huisje. Daar kunnen we gaan experimenten met tuinieren, gewoon op kleine, behapbare schaal in de achtertuin. Daar kunnen we sparen, naar binnen gaan, onze creativiteit tot bloei laten komen. Energie opdoen, onze ecologische voetafdruk verkleinen, en krachtige individuen worden. Waar we ook zijn, we hebben invloed en kunnen ons licht laten schijnen.

En hoe mooi en steunend is het wel niet dat mijn vriend en ik hierin precies afgestemd bleven, en samen onze weg vonden, trouw aan onszelf. Dat is iets wat ik koester als een kostbare schat, en waar ik heel dankbaar voor ben: zonder elkaar was dit ons niet gelukt en ik ben zo blij dat het onze manier was om het samen te doen met een zielsmaatje.

2 opmerkingen:

  1. Wat kun je dat weer helder verwoorden. Heel bevredigend om te lezen. :) Inderdaad ook mooi hoe jij en je vriend elkaar in dit proces niet kwijt zijn geraakt. Zielsmaatjes zijn zo waardevol...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ook heel bevredigend om te schrijven, eindelijk helderheid na 3 jaar! :) Ja he… <3

      Verwijderen