woensdag 30 september 2015

Kruispunten en scheidende wegen

Jouw pad is niet goed voor de ander, het pad van de ander is niet goed voor jou

Ik weet niet of ik er goed aan doe om dit publiekelijk op te schrijven, maar ik doe het toch, want ik kan het niet helpen, want de dingen die in mij leven moeten naar buiten, altijd. Dus ik doe het zo respectvol mogelijk.

Ik heb een bewogen zomer achter de rug op vriendschapsgebied. Mijn vriend en ik woonden min of meer samen met twee mensen waarvan we veel houden. Zij hebben veel voor ons betekend tijdens onze relatie van alweer 3 jaar, een levensfase waarin we bezig waren met de zoektocht naar een thuis in het gemeenschapsleven. Beide vrienden, hij en zij, speelden een belangrijke rol in onze innerlijke ontwikkeling omtrent dit thema, zo niet de belangrijkste van alle mensen die we hebben ontmoet. Ze kenden elkaar nog niet.

Het ging allemaal min of meer per ongeluk. We spraken op de valreep af een weekje samen door te brengen. Het was onvoorzien dat we met z'n vieren zo'n band zouden krijgen, dat zij zo naar elkaar toe zouden trekken en zich los zouden maken van ons. Eigenlijk zouden we maar één week samen zijn, maar we werden zes intense weken lang huisgenoten.

Nu kun je denken dat daar de mooiste verbintenissen uit voortkomen. Dat dachten wij eerst ook. Maar hier komt het: het werkte niet. Het deed ons allemaal veel pijn, en dat veroorzaakte een verwarring die met communicatie niet meer op te lossen was. Natuurlijk doen we dan als mens ons best om erachter te komen waar het mis ging, en waarom, in een poging om zin te geven aan de hele ervaring, om de pijn op te lossen en heling te bewerkstelligen, wellicht zelfs het goed te maken. Ook dat lukte samen niet. En dan kom je op een punt waarop het enige dat je nog kan doen is het te laten rusten en elkaar helemaal loslaten.

Ik geloof in zielsfamilies, en ik geloof dat deze mensen onderdeel zijn van de onze: zo voelde het. De eerste week dat we bij elkaar waren vulden we elkaar naadloos aan en vormden we een onoverwinnelijk liefdesveld, waarin we tot grote hoogten kwamen in creativiteit en liefde. We deden qi gong in de natuur, hadden diepgaande gesprekken, speelden synthesizermuziek tot diep in de nacht met rare alienhoofddeksels op, etcetera. We waren, kortom, in 'the zone', een week lang, je kent het vast wel (hoop ik).

Als je zo'n zielsverwantschap voelt, doet een scheiding op wat voor niveau ook pijn, maar die pijn opent je voor een diepe wijsheid. Het is eigenlijk geen pijn meer, maar verwondering, over hoe mensen in elkaar steken, mensen met wie je een zielsafspraak hebt om deze belangrijke rol in elkaars leven te spelen - zo zie ik het althans, ik weet niet wat zij ervan vinden - die je verschillende facetten van een thema laat zien. In dit geval het gemeenschapsleven.

Deze twee mensen waren voor ons namelijk de ultieme kandidaten om mee samen te leven in een woongemeenschap. Als we dat met iemand zouden doen, dan wel met hen. In onze zoektocht naar een thuis, onze talenten en mensen om mee samen te wonen, waren zij bovenaan onze innerlijke lijst gekomen. En toen ontdekten we dat we zelfs niet met hén konden samenleven. Dat was onderdeel van onze weg, die weer de maatschappij in leidde na een lange zoektocht naar een thuis in gemeenschappen, een thuis dat we nu 'heel normaal' met z'n tweeën gaan invullen. Geen bevrijdende, omhooggaande vleugelbewegingen meer, geen opofferingen ten aanzien van de liefde en verbintenis, maar manifesterende, indalende wortelbewegingen, om onszelf meer te ontwikkelen en de ruimte te geven. Terwijl zij juist de beweging andersom maakten, de vrijheid en het avontuur tegemoet.

Dit scheiden der wegen maakte zich kenbaar in de typische dagelijkse frictiepunten die ontstaan wanneer je met mensen samenwoont: ritme, afspraken, huishouden, hygiëne… Ja, we hebben het hier onder andere over het laten staan van de afwas. Geen afstemming op aards niveau, terwijl die er wel was op zielsniveau. Onze behoeften kwamen niet meer overeen, en onze wegen scheidden, energetisch gezien, terwijl we wel op elkaars lip bleven leven. Zie dat maar eens voor elkaar te krijgen!

Met haar heb ik een keer gepraat over losse eindjes achterlaten. Over hoe ik het belangrijk vind om dingen, contacten, goed af te sluiten, en hoe ik dit dan ook altijd doe - ik ging er echt even prat op. Nu heb ik het gevoel dat ik hierin ben tekortgeschoten. Maar als je de woorden niet kunt vinden, als al je gevoelens wegvallen op het moment dat je eraan denkt om weer contact op te nemen, dan is dat niet de bedoeling, geloof ik.

Dan rest ons slechts het vertrouwen op deze zielsband, en dat we elkaar in de toekomst wel weer zullen ontmoeten, in een goddelijke timing, wanneer we openstaan voor heling en het oplossen van het karma dat we hebben gecreëerd. Ik houd mijn deuren open en zie ernaar uit. Tot zover hebben we onze rol gespeeld, die eerste week al, eigenlijk. Een kort maar krachtig verhaal. De rest was slechts een uit de hand gelopen epiloog, waarin de opmaat naar hoofdstukken van verschillende verhalen alle acteurs tegen elkaar aan liet botsen op een chaotisch, onopgeruimd podium.

Dit is de eerste keer dat ik heb gemerkt dat gelijkgestemdheid zó de mist in kan gaan! Dat een verbinding met iemand voelen helemaal geen succes hoeft te betekenen op de manier die voor de hand ligt. Ja, natuurlijk heb ik al eens eerder onbeantwoorde liefde ervaren - maar dit is iets anders. Dit is een gelijkwaardigheid, een liefde, die ondanks zichzelf besloot dat een andere vorm beter zou zijn. Een kruispuntliefde die ons voor de keuze stelde, keer op keer, afwas op afwas, in wat voor wereld we wilden leven. Een wereld van afscheiding of van liefde. En ik heb nog heel wat vergeving nodig, voor mezelf en voor de andere drie, om die creaties van afscheiding te verzachten, de momenten dat we vanuit ons ego reageerden. Want in feite was er niets aan de hand: slechts onze reactie op het scheiden van onze wegen, bepaalde onze ervaring. Als ik dit van te voren had geweten, had het geen pijn gedaan. Maar juist omdat ik het fenomeen van scheidende-wegen-en-toch-blijven-samenleven-en-geen-verdeeldheid-maken nog niet kénde, is dit gebeurd. Om het me te doen leren. Om me een dieper inzicht te geven in de dynamiek van menselijke relaties. En waar dát goed voor is, daar kan ik wel naar raden. Om me te leren bij mezelf te blijven. Om voorzichtig te zijn in de verbindingen die ik aanga, heel selectief te zijn in wie er in mijn persoonlijke ruimte mag komen en wie niet. En om in liefde het afwijkende pad van de ander te respecteren. Op zielsniveau zijn we allemaal gelijk, allemaal liefde, maar op aards niveau zijn we verschillend en dáár met liefde naar kijken, daar ligt de parel rond de ruwe zandkorrel.

De tijd zal het uitwijzen. Ik schrijf het op in de archieven van mijn ziel, sla het boek dicht en koester me nog even tevreden in de gloed van het nagenieten van een goed verhaal. Tijd voor een volgend hoofdstuk. Ik ben eigenlijk al begonnen, maar dit is het moment dat ik even stil ben, en geniet van het moment aan de vooravond van iets nieuws te staan.

maandag 28 september 2015

Eco-gemeenschapsleven en de maatschappij: onze reis op zoek naar een thuis

Na drie jaar is het eindelijk zover. We hebben gewacht, gereikt, verlangd, gefrustreerd en gezocht. Eindelijk hebben we een thuis gevonden, een plekje voor ons samen.

In Ecolonie, een bekende nederlandstalige eco-gemeenschap in Frankrijk, ontmoetten we elkaar. Daar werden onze ogen geopend voor een andere leefstijl, in contact met de natuur en de mensen om ons heen. Dit was hoe wij als mensheid zouden moeten leven! Dit was waarom ons leven in de maatschappij tot nu toe nooit had gewerkt! We waren de verbinding kwijtgeraakt met de natuur, met elkaar, de verbinding tussen wonen en werk, hart en hoofd, lichaam en denken. En hier vonden we 'm weer. Deze leefstijl wilden we graag mee naar huis nemen, maar het was niet helemaal mogelijk om dit te doen. Ons 'thuis' in Nederland was namelijk het thuis van onze ouders. Daar was het toch weer zaak om ons aan te passen. Dus gingen we - met dat als springplank - op zoek naar andere ecologische gemeenschappen. We zijn er een aantal afgegaan in Engeland, Ierland en Nederland. We hebben veel geleerd over wat wel werkt en wat niet, en de elementen die ons aanspraken eruit gehaald. Toch was het steeds niet precies wat we zochten. De crux was: we moesten ons steeds aanpassen, net als in Ecolonie, net als bij onze ouders. Deze plekken waren van iemand anders. En wij vormden een gedetailleerd beeld van óns ideaal. Het grootste deel van de tijd zaten we in een coconnetje hier in Nederland, bij onze ouders, ons vanbinnen op te vreten omdat we zó graag in een gemeenschap wilden leven. We konden geen vrede sluiten met hoe het hier ging, dus focusten we ons steeds vastbeslotener op onze droom.

Ons volgende doel was dus ook om zelf een gemeenschap op te zetten. Vooral mijn vriend struinde het internet af naar boerderijen in Portugal, Roemenië en Frankrijk, vooral ter inspiratie. Maar om dit voor elkaar te krijgen hadden we nog veel meer kennis, ervaring en geld nodig. Want er komt heel wat bij kijken. Het vraagt 200% inzet. We hadden een realistisch, duidelijk beeld van het wonen in een gemeenschap gekregen. We wisten inmiddels wat de belangrijke vragen waren die we moesten beantwoorden: wat konden wij bijdragen in een gemeenschap en met wie zouden we dit willen doen? Dus gingen we onze talenten ontwikkelen, en op zoek naar mensen met wie we wilden samenleven.

Hij begon een opleiding biodynamische landbouw, ik één tot healer en daarnaast organiseerde ik ontmoetingsdagen om gelijkgestemden te ontmoeten. Een niet-levensvatbaar kiempje van een plan om in Nederland te gaan wonen met HartverwarmendJong of Jong Bewust voedde mijn hoop. Ik ontmoette iemand die dit ook deed, het was mogelijk!

Toen ontmoetten we Rob, die ook grote interesse had in zelfvoorzienend leven, en onze paden kruisten elkaar een tijdje, waarbij we veel van elkaar leerden. Hij leerde van onze ervaring in het gemeenschapsleven. En de plannen die hij had om te reizen om vaardigheden op te doen, bevestigden onze weg. Het was inderdaad zaak om ervaring op te doen in die praktische vaardigheden. Voor mijn vriend was dit tuinieren, voor mij was het niet zozeer healen (dat was nog niet iets waarmee ik al midden in een gemeenschap kon staan) maar koken, dat hadden we inmiddels duidelijk.

We benaderden Lothlorien, in Frankrijk, vlakbij Ecolonie: de cirkel was rond. Deze keer hadden we met zorg een gemeenschap uitgekozen, niet om er te 'grazen' en elementen tot de vorming van onze droom te ontdekken, maar juist om er voor langere tijd te verblijven. Een gemeenschap die samenleefde volgens onze idealen, vanuit het hart: die bij kennismaking resoneerde. Een mogelijk thuis.

Maar… ondertussen was mijn vriend met zijn opleiding gestopt. Het eerste teken dat er iets wrong. We bleven een week in Lothlorien, en ik werd uitgenodigd om er de zomer als kok te gaan werken. Nu sloegen de twijfels bij mij ook toe. Ik begreep het niet: dit was toch een prachtkans, precies wat ik wilde: onderdeel zijn van een gemeenschap met liefhebbende mensen? Dit was toch mijn droom? Ik kon koken, bijdragen met mijn talenten! Waarom voelde het dan niet goed? Voor mijn vriend was het een grote omslag. Hij realiseerde zich dat hij zich niet meer kón aanpassen. En met grote opluchting liet ik het gemeenschapsleven ook los. Het was duidelijk: dit was niet meer wat we zochten. Wij wilden een thuis, een plek voor onszelf. We hadden de afgelopen drie jaar zo ontzettend, tergend veel op de lip geleefd van andere mensen: ons potje zat vol! We verdroegen het gewoonweg niet meer om rekening te houden met andere mensen! Hoe pijnlijk dat ook voor ons was, en voor hen, we hadden geen geduld meer over en snakten naar ruimte voor onszelf.

Onze prioriteiten verschoven van een thuis in de gemeenschap, naar een thuis in de maatschappij.

Rob maakte de beweging uit de maatschappij, om zijn woning en baan op te zeggen, te gaan reizen en vaardigheden op te doen. Mijn vriend trok tijdelijk bij hem in deze zomer, zodat wij juist een opstapje hadden om de maatschappij weer in te komen. Onze paden waren gekruist, hadden gelijk opgelopen, maar nu begonnen ze weer uit elkaar te lopen. Want wij wilden nu een eigen plek, gewoon in een huisje hier in Nederland: een eerste stap. We sloten er vrede mee om te werken, huur te gaan betalen, en al die andere dingen die erbij horen om in het systeem te zitten - maar nu hadden we een grote innerlijke ruimte gecreëerd waardoor we bij onszelf konden blijven. De natuur-verbonden-leefstijl is in ons verankerd, en onze droom om in een gemeenschap van gelijkgestemden te wonen en te werken is er nog, op de achtergrond. Maar eerst moest er een andere fase aanbreken. Een fase waarin we onze kracht opbouwen en onze reserves aanvullen, onze talenten nog meer ontdekken en ontwikkelen, los van onze ouders en alle andere mensen die zo dicht bij ons stonden de afgelopen drie jaar. Ik ben ontzettend dankbaar dat onze ouders ons in dit proces hebben ondersteund, maar het was niet makkelijk! Zowel voor ons niet als voor hun. De spanningen liepen soms hoog op, en meer dan eens hebben we 'outstayed our welcome'… Veel onrust, die we probeerden op te lossen door te reizen, maar dat werkte dus niet en veroorzaakte nóg meer onrust. Daar vonden we onze wortels niet.

De afgelopen zomer gingen we op zoek naar een woning. Het duurde een paar maanden voor we iets vonden, maar nu waren we vastbesloten. Die drie jaar in compromissen en symbioses leven met andere mensen, waren voorbij. We vonden onze kracht en sloegen onze wortels uit. En toen materialiseerde zich een prachtig huisje temidden van het groen - het huis zelf was zelfs groen!

We zijn bij het einde van deze levensfase van zoeken en reizen en ontworteling aangekomen. Ja, we hebben zeker veel waardevols gevonden in het eco-gemeenschapsleven. We hebben leren samenleven met gelijkgestemden, in harmonie met de natuur, we hebben onze vaardigheden ontwikkeld en onze talenten ontdekt, we hebben veel uitgewisseld met allerlei bijzondere mensen en informatie opgezogen als een spons. Maar zonder wortels is dit allemaal waardeloos. Zonder ruimte voor onze individualiteit kunnen we niet samenleven met anderen! Dat jeukt, frustreert en komt tot uitbarstingen. En die ruimte voor onze individualiteit vonden we niet in de maatschappij, in de tijd vóór Ecolonie: we verzopen in de ongezonde leefstijl die hier heerst. Het was nodig dat we ons herijkten via het gemeenschapsleven. Terug naar de natuur, terug naar ónze natuur. En vervolgens weer terug in de maatschappij. Het was een ruw, maar ook magisch proces. Iets wat ik voor geen goud ter wereld had willen missen en waar ik ontzettend dankbaar voor ben.

Het ironische is nu juist dat we de ruimte voor onze individualiteit, onze wortels, onze aarding, in de maatschappij terugvinden! En niet in het gemeenschapsleven, waar we dachten dat het was. Daaruit hebben we een leefstijl geabsorbeerd die we óveral kunnen toepassen.

En ook in ons nieuwe huisje. Daar kunnen we gaan experimenten met tuinieren, gewoon op kleine, behapbare schaal in de achtertuin. Daar kunnen we sparen, naar binnen gaan, onze creativiteit tot bloei laten komen. Energie opdoen, onze ecologische voetafdruk verkleinen, en krachtige individuen worden. Waar we ook zijn, we hebben invloed en kunnen ons licht laten schijnen.

En hoe mooi en steunend is het wel niet dat mijn vriend en ik hierin precies afgestemd bleven, en samen onze weg vonden, trouw aan onszelf. Dat is iets wat ik koester als een kostbare schat, en waar ik heel dankbaar voor ben: zonder elkaar was dit ons niet gelukt en ik ben zo blij dat het onze manier was om het samen te doen met een zielsmaatje.

woensdag 2 september 2015

Grote veranderingen en hoop

I've got a friend I don't yet know
I've got a story waiting to be told 
I've got seeds that have not yet been sowed out in any field
I've got gold waiting to be mined
I've got desires that have been denied
I've got dreams that have not died
save inside my soul

Ik ga binnenkort verhuizen, en ter voorbereiding ben ik al mijn oude spullen aan het uitzoeken, zoals men dan doet. Schiften wat mee moet en wat niet. Eindelijk een excuus om die ouwe troep weg te gooien. Want Marie Kondo met haar beroemde opruimboek heeft, denk ik, over de gehele wereld mensen aangestoken om op te ruimen, die vervolgens niet verder kwamen dan item 1 op de lijst: de kleren - mijzelf incluis. Hele vuilniszakken gevuld met verwassen of nooit-echt-in-de-smaak-gevallen lichaamsbedekking. En daarna keurig de speciale oprolmethode geleerd zodat mijn gedecimeerde kledingkast lijkt op een huis voor slapende rupsjes. Maar de rest van mijn spullen - boeken, papierwerk, komono (allerhande) - lag nog te wachten op een grondige herorganisatie.

Zoals iedereen weet die wel eens door dit proces is gegaan, kan dit emoties oproepen. Nostalgie, heimwee, verdriet, verlies, dankbaarheid, verwondering, ontroering, vervlogen liefde… Een levensfase is geabstraheerd, afgerond en globaal opgeslagen in je herinnering, maar de inhoud van een oude verhuisdoos is zo pijnlijk specifiek. Dat kaartje waarin de vriendin van de middelbare school je bedankt voor een eenmalig skypegesprek waarin ze voor het eerst echt de mogelijkheid lesbisch te zijn durfde te overwegen bij iemand anders, dat stemt tot een gevoel van stilte en verwondering, nu je weet dat ze ook echt uit de kast is gekomen. Of het scrapbook dat je bijhield van de studie-introductiereis naar Parijs, waarin je hebt geschreven over dat moment op de Champs-Elysées, 's avonds, met allemaal lichtjes om je heen, waarin die vriendin die je nog steeds mist een roze sigaret rookte en waar je een foto van hebt gemaakt, dat doet een steek van heimwee door je borst gaan. Of de hoop waarmee je een foto maakte, die nu zo klein en verfrommeld in een doos ligt, dat wekt een gevoel op van verlies en vervlogen dromen.

Maar hoop. Daar gaat het om. Die had ik toen, die heb ik nu. Een eindeloos vertrouwen blijven hebben in de vernieuwing van het leven, je innerlijke feniks. De levensfasen die zo actueel, fysiek en specifiek zijn op het moment zelf, maar in de herinnering worden geglobaliseerd als 'toen kwam ik tot bloei' of 'toen had ik het moeilijk', ze zijn allemaal belangrijk en nemen hun plek in als de vele facetten die jij telt.

Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen, om nieuwe vriendschappen te sluiten, nieuwe verhalen te schrijven, oude behoeften te vervullen en vervlogen dromen nieuw leven in te blazen. Daarbij is het belangrijk om het verleden goed af te sluiten, zodat je niet in oude emoties en spijt blijft marineren.

Zoals in het liedje bovenaan deze blogpost:
De oude vriendschappen, daar kun je bewust bij stilstaan en keuzes in maken, realiseerde ik me. Ik heb eigenlijk nooit een vriendschap bewust afgesloten met wederzijdse kennisgeving. Ik liet het allemaal maar doodbloeden. Maar al een tijdje speel ik vaagjes met het idee om mensen te vertellen wat ze voor me hebben betekend. Ik wil schrijven dat ze me hebben teleurgesteld, dat ze mijn behoeften niet hebben vervuld en dat ik de losse eindjes aan elkaar wil knopen, of dat ze me in mijn ziel geraakt hebben, me verliefd lieten zijn op het leven, me inspireerden met hun stoerheid, creativiteit of schoonheid.

De oude verhalen, die kan je afmaken. In mijn geval letterlijk: ik heb 5 jaar geleden zoveel geschreven, dat ik nog een hele map met onafgemaakte verhalen heb. Die wil ik deels afmaken, omdat er een soort hoog-geconcentreerde verbeelding en sfeer in zit, maar ik ben ook benieuwd wat eruit komt als ik een volkomen nieuw verhaal begin na 5 jaar van levenservaring, zonder dat ik om de naïviteit van toen hoef heen te werken. Ik ben toe aan nieuwe verhalen.

Oude behoeften die niet vervuld zijn heb ik niet echt, en dat beschouw ik als een godsgeschenk, want het betekent dat al mijn behoeften zijn vervuld. Ik heb een heerlijke relatie, een liefhebbende familie, een prima gezondheid, een duurzaam geluksgevoel, genoeg geld, werk, passie, vriendschappen, kracht en binnenkort dus een huisje.

Vervlogen dromen heb ik wél, en daar ben ik aan aan het werken. Vol hoop en grote verwachting. Ook al ben ik in het verleden teleurgesteld op de kunstacademie, mijn leven ligt nog voor me en ik baan mijn eigen weg. Zolang ik in contact blijf met mijn innerlijke leiding - en daar heb ik een duurzame verbinding mee - komen die dromen wel uit, alleen duren ze misschien wat langer dan de maatschappij voorschrijft. Ik ga ervan uit dat ik pas op mijn 40e volwassen ben, dus ik heb nog alle tijd om me te ontwikkelen.

Ik hou van het leven, van mijn verleden, mijn heden en mijn toekomst: alle zijn veilig aanwezig in mijn ziel.

dinsdag 1 september 2015

Schrijven en praten over spiritualiteit

Ik merk dat ik steeds minder expressie op het internet wil gooien, vooral wat betreft de grote ontwikkelingen in mijn leven omtrent werk, wonen en relaties. Sorry jongens, geen sappige details.

Toch heb ik een tijdje geleden Jong Bewust overgenomen, een bewuste jongerenbeweging die ik eerst samen met Willemein organiseerde. Ook die website heeft een blog, maar ik merkte dat het opschrijven van algemene spirituele concepten, hoewel vanuit mijn persoonlijke ervaring, niet echt mijn ding was. Dus dat is alweer een tijdje gestokt. Zo van: hoe ga je om met helderziendheid. Ja, gewoon. Je intuïtie volgen, weet je wel. Ik had de neiging om te zeggen: kom hier, dan laat ik het je zien. Het onpersoonlijke van het internet werkt niet voor mij. Het universeren van mijn spirituele kennis gaf me geen vonk, niet op die droge, half-educatieve manier.

Liever verwerk ik spirituele metaforen in mijn verhalen, waar ze diepgang en emotie krijgen via de personages waar ze door tot leven gewekt worden. In die vorm is schrijven wél mijn passie. Non-fictie is blijkbaar niet voor me weggelegd. Maar een persoonlijk één-op-ééncontact of groepsverband is dan weer een fijne manier om mijn inzichten, heling en creativiteit te delen. Dat is iets waar mijn opleiding tot Healer een mooie basis voor legt.

Overigens, toen ik voor het eerst mensen moest gaan uitleggen wat ik studeerde (want dat vragen ze nou eenmaal als je zegt dat je studeert: wat studeer je dan?) draaide ik er een beetje omheen. Ik had het over een particuliere opleiding tot alternatief coach of zo. Nu zeg ik gewoon Healing. Meestal is het dan even stil. Maar het verrast me wat voor reacties er vervolgens komen. Ik trek niet het type mens aan dat er keihard tegenin gaat vanuit een soort schamper, opgeblazen scepticisme. Ik ben zelf namelijk geen rebel, dus trek ik geen rebellen aan. Maar ik had ook niet verwacht dat zoveel mensen ervoor open zouden staan! Meestal zijn ze er gewoon onbekend mee, vandaar de stilte. Het doet me verwonderen over hoeveel mensen in de beslotenheid van hun eigen geest geloven dat er 'iets meer is', iets wat ik dan even aan mag raken, waar ze mij in toelaten. Elke keer als ik nu zo'n gesprek heb over wat ik studeer, probeer ik de informatie die ik geef af te stemmen op de ontvanger, te appelleren aan zijn of haar intuïtieve gaven, iemand te laten her-inneren. Vooral omdat er meteen een soort idee ontstaat dat ik dan bepaalde bijzondere gaven moet hebben, van jongs af aan. Oké, ja klopt, máár dat is het punt niet, vrijwel altijd zeg ik dat iedereen deze gaven heeft, al gebruik ik het woord 'gave' meestal niet. Ik dring niets op, ik geef antwoord op hun vragen, gebruik jip-en-janneketaal en dan zie ik wel wat er komt. En het feit dat ze meteen aannemen dat ik al van jongs af aan etc, is trouwens een mooi teken van hun eigen intuïtie.

Laatst drong ook tot mij door dat ik inmiddels behoor tot de groep mensen die ergens in 'gelooft', vanuit het perspectief van andere mensen bekeken. Terwijl het voor mij een weten is, een voelen, dat we spirituele wezens zijn die uit meer bestaan dan alleen een lichaam. Dat is niet een geloof, het is een weten dat we allemaal in ons hebben, maar ik realiseer me dat juist dát iets is waar ik over van mening verschil met rationele, atheïstische mensen. En wat ik ook voelweet, is dat ik hier ben om andere mensen te herinneren aan hun innerlijke leiding, hun hogere zelf, en om een kristallen, fijnzinnig, hoog bewustzijn van verbondenheid en innerlijke symboliek via kunst te verspreiden. Op een heel zachte manier, want ik ben geen rebel. Ik hoef niet te breken met de maatschappij. Ik kan me erin koesteren, want deze maatschappij bestaat uit mensen. Mensen die me kunnen verrassen. En dat geeft een heleboel rust, en hoop, dat ik hier steeds meer mijn thuis kan vinden.