zondag 26 juli 2015

11.11 en 111

Ik heb net van alles gedaan waardoor ik me nu voel als een licht veertje dat meestroomt op een sprankelend beekje - en dat om 12 uur 's nachts wanneer alles eigenlijk donker is en moet gaan slapen (zoals ik).

Maar omdat deze energie zo fijn is, en ik me woorderig en vingerig voel, en Generators moeten doorgaan tot ze erbij neervallen om de volgende dag fris wakker te worden - en ik kan uitslapen - besloot ik een blog te typen. Eens kijken waar dat heen gaat.

Oja, ik weet het al. De magische getallen. Dat klinkt als een jeugdboek. Onee, nu moet ik denken aan de strandbieb terwijl ik me daar dit jaar behoorlijk gefrustreerd door voel […] en omdat dit het internet is, zal ik daar niet dieper op ingaan. Maar dat soort negatieve affirmerende gedachten, daar word ik continu op gewezen, want ik zie continu het getal 11.11, of 111, of iets in die trant. Een paar enen op een kluitje. Het liep zonet echt de spuigaten uit! In elk venstertje dat ik opende verschenen die getallen, en toen sloot ik het allemaal af en kreeg ik een berichtje van een vriendin - die ik gisteren had verteld dat ik hiermee bezig was - dat zij op pinterest een boodschap tegenkwam van 11.11: the universe is knocking itself out to give you evidence of your alignment'. Dus ja, dat is het wel zo'n beetje. Al begrijp ik niet helemaal hoe een universum zichzelf knock-out kan slaan, maar dat terzijde. Ik sla mezelf in ieder geval behoorlijk knock-out, elke keer als ik zo'n strandbiebgedachte heb, en me herinner dat ik beter dankbaar kan zijn voor wat ik wél heb. En nu was ik even dankbaar voor het universum dat het echt z'n best doet om mij dit keer op keer te vertellen.



Die 1-en staan, kort gezegd, voor: uitkijken wat je denkt, want op dit moment wordt het allemaal waar, dus doe een wens! En ik kan me zodoende geen negatieve affirmerende gedachten veroorloven. Derhalve heb ik heel veel hulp gevraagd om deze - en alle bijbehorende angsten - van me af te nemen door de engel Michael. En toen kreeg ik de boodschap dat ik op de goede weg zit daarmee, doordat ik prompt 117 zag. En ook dat ze me helpen om het juiste te kiezen, 113. Want als je dingen uitstraalt, met al die 1-en, dan komen er ook dingen terug. En als een spin in z'n web wacht je tot dit komt, geduldig en stil, op je post, in contact met het hele web-universum om je heen (als jij trilt, trilt het universum) en als er dan iets gevangen raakt in je netten, spring je er in één keer op af en wijs je het net zo snel weer af wanneer het niet voldoet. Want ook dat hoort erbij. Ik zag het de spin laatst doen toen er een blaadje in z'n web vloog. Hij sprong erop af, zag wat het was, dat het niet voldeed, en ging weer op z'n post. Ik ben bang voor spinnen, omdat ik bang ben voor die vibratie, dat ik van alles uitzend dat gemanifesteerd kan worden. En ik merk dat ik stapje voor stapje minder bang word voor spinnen, terwijl ik dit proces aanga. Ik durfde zelfs naar een vogelspin te kijken in de dierentuin. Van een afstandje. En toen er een haar kriebelde op mijn schouders maakte ik een raar klein panieksprongetje, waarna ik om me heen keek of iemand het had gezien. En ook ga ik deze blog niet opfleuren met een relevant plaatje van een spin - wat ik normaal wel zou doen want plaatjes breken een lap tekst zo fijn in hapjes - dus denk die er zelf maar even bij.

Als ik in contact ben met de wereld (in mijn web zit), dan voel ik die angst ook totaal niet. Er kunnen spinnen over mijn handen lopen en ik blijf rustig. De spin is, kortom, een reminder dat ik weer mijn plek in de vibratie moet innemen, mezelf weer moet aflijnen op het web. Gecombineerd met de 1-en zijn dit reminders dat ik de kracht heb van dit roofdier, dat mijn gedachten werkelijkheid kunnen worden, en dat ik daar hulp bij krijg omdat deze gedachten afgelijnd zijn, maar dat ik continu alert moet blijven op wat ik uitzend. Gelukkig hoef ik niet al mijn gedachten te monitoren, maar kan ik ook hierbij hulp vragen aan de engelen, en daardoor voel ik me rustiger, op de stapje-voor-stapje-manier die zulke hulp kenmerkt.

En ondertussen voel ik stiekem dat het allemaal wel goed zit. Ik weet niet hoe mijn leven eruit zal zien vanaf september, maar ik vertrouw en ben vol hoop en blijde verwachting dat het iets heel moois zal zijn, dat in zo'n vorm komt die mijn eigen visualisaties zelfs overtreft (dit, god, of iets beters).

Veel liefs en spirituele vonkjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen