zondag 26 juli 2015

11.11 en 111

Ik heb net van alles gedaan waardoor ik me nu voel als een licht veertje dat meestroomt op een sprankelend beekje - en dat om 12 uur 's nachts wanneer alles eigenlijk donker is en moet gaan slapen (zoals ik).

Maar omdat deze energie zo fijn is, en ik me woorderig en vingerig voel, en Generators moeten doorgaan tot ze erbij neervallen om de volgende dag fris wakker te worden - en ik kan uitslapen - besloot ik een blog te typen. Eens kijken waar dat heen gaat.

Oja, ik weet het al. De magische getallen. Dat klinkt als een jeugdboek. Onee, nu moet ik denken aan de strandbieb terwijl ik me daar dit jaar behoorlijk gefrustreerd door voel […] en omdat dit het internet is, zal ik daar niet dieper op ingaan. Maar dat soort negatieve affirmerende gedachten, daar word ik continu op gewezen, want ik zie continu het getal 11.11, of 111, of iets in die trant. Een paar enen op een kluitje. Het liep zonet echt de spuigaten uit! In elk venstertje dat ik opende verschenen die getallen, en toen sloot ik het allemaal af en kreeg ik een berichtje van een vriendin - die ik gisteren had verteld dat ik hiermee bezig was - dat zij op pinterest een boodschap tegenkwam van 11.11: the universe is knocking itself out to give you evidence of your alignment'. Dus ja, dat is het wel zo'n beetje. Al begrijp ik niet helemaal hoe een universum zichzelf knock-out kan slaan, maar dat terzijde. Ik sla mezelf in ieder geval behoorlijk knock-out, elke keer als ik zo'n strandbiebgedachte heb, en me herinner dat ik beter dankbaar kan zijn voor wat ik wél heb. En nu was ik even dankbaar voor het universum dat het echt z'n best doet om mij dit keer op keer te vertellen.



Die 1-en staan, kort gezegd, voor: uitkijken wat je denkt, want op dit moment wordt het allemaal waar, dus doe een wens! En ik kan me zodoende geen negatieve affirmerende gedachten veroorloven. Derhalve heb ik heel veel hulp gevraagd om deze - en alle bijbehorende angsten - van me af te nemen door de engel Michael. En toen kreeg ik de boodschap dat ik op de goede weg zit daarmee, doordat ik prompt 117 zag. En ook dat ze me helpen om het juiste te kiezen, 113. Want als je dingen uitstraalt, met al die 1-en, dan komen er ook dingen terug. En als een spin in z'n web wacht je tot dit komt, geduldig en stil, op je post, in contact met het hele web-universum om je heen (als jij trilt, trilt het universum) en als er dan iets gevangen raakt in je netten, spring je er in één keer op af en wijs je het net zo snel weer af wanneer het niet voldoet. Want ook dat hoort erbij. Ik zag het de spin laatst doen toen er een blaadje in z'n web vloog. Hij sprong erop af, zag wat het was, dat het niet voldeed, en ging weer op z'n post. Ik ben bang voor spinnen, omdat ik bang ben voor die vibratie, dat ik van alles uitzend dat gemanifesteerd kan worden. En ik merk dat ik stapje voor stapje minder bang word voor spinnen, terwijl ik dit proces aanga. Ik durfde zelfs naar een vogelspin te kijken in de dierentuin. Van een afstandje. En toen er een haar kriebelde op mijn schouders maakte ik een raar klein panieksprongetje, waarna ik om me heen keek of iemand het had gezien. En ook ga ik deze blog niet opfleuren met een relevant plaatje van een spin - wat ik normaal wel zou doen want plaatjes breken een lap tekst zo fijn in hapjes - dus denk die er zelf maar even bij.

Als ik in contact ben met de wereld (in mijn web zit), dan voel ik die angst ook totaal niet. Er kunnen spinnen over mijn handen lopen en ik blijf rustig. De spin is, kortom, een reminder dat ik weer mijn plek in de vibratie moet innemen, mezelf weer moet aflijnen op het web. Gecombineerd met de 1-en zijn dit reminders dat ik de kracht heb van dit roofdier, dat mijn gedachten werkelijkheid kunnen worden, en dat ik daar hulp bij krijg omdat deze gedachten afgelijnd zijn, maar dat ik continu alert moet blijven op wat ik uitzend. Gelukkig hoef ik niet al mijn gedachten te monitoren, maar kan ik ook hierbij hulp vragen aan de engelen, en daardoor voel ik me rustiger, op de stapje-voor-stapje-manier die zulke hulp kenmerkt.

En ondertussen voel ik stiekem dat het allemaal wel goed zit. Ik weet niet hoe mijn leven eruit zal zien vanaf september, maar ik vertrouw en ben vol hoop en blijde verwachting dat het iets heel moois zal zijn, dat in zo'n vorm komt die mijn eigen visualisaties zelfs overtreft (dit, god, of iets beters).

Veel liefs en spirituele vonkjes.

Creativiteit/mijn niet-blokkade

My heart beats with a ceaseless yearning… 

Ik heb een tijdlang gedacht dat ik creatief geblokkeerd was na de kunstacademie. Toen realiseerde ik me dat ik gewoon bezig was de balans te herstellen. Doordat ik daar lange tijd te geforceerd creatief was tot het me de strot uitkwam en ik niet meer wist waar ik nou eigenlijk mee bezig was (serieus, ik deed best gestoorde dingen, want dat doe je als je op de kunstacademie zit, dan verleg je je grenzen en wil je tof zijn enzo), moest ik nu even helemaal niets doen gedurende een gelijke hoeveelheid tijd. En druppelsgewijs is dat creatieve langzaam weer teruggekomen.

Mijn creativiteit komt bij vlagen, en ik vind het het fijnst om daarin mee te gaan, in plaats van die kraan zelf proberen te regelen. Maar het blijft iets dat werk vraagt, en dat herken ik van die tijd op de kunstacademie. Anders blijven het druppeltjes, leuk voor het moment, maar tot niets leidend. Zelf kun je er een stroom van maken door voortdurend onderhoud.

Ik merk dat ik mijn creativiteit zelf niet serieus genoeg heb genomen om dit ook consequent te doen, en dat was best een shockerend inzicht. Ik wachtte steeds even tot anderen mij groen licht zouden geven. Maar dat moet ik uiteraard mezelf geven. Dus dat is iets waar ik aan ga werken.

Iets wat me daarbij helpt is The Artist's Way. Dit is een spiritueel georiënteerd boek over het deblokkeren van je creativiteit. Naast inspirerende teksten en quotes die ik opslurp (ik ben echt een quoteslurper) staan er twee oefeningen in die ik regelmatig probeer te doen.

1. de ochtendpagina's: elke ochtend drie pagina's volschrijven met wat er ook maar in mijn hoofd opkomt. Mijn hoofd vindt dit erg leuk en gaat helemaal los. Maar het duurt wel een halfuur, dus ik heb er niet elke ochtend tijd voor. Ik ben erg vergevingsgezind naar mezelf toe dus ik vind het al prima als ik het een paar ochtenden per week doe.

2. het kunstenaarsafspraakje: elke week iets voor jezelf doen waarmee je je bron vult, waardoor je weer vanuit inspiratie kan creëren. Nu is dit iets wat ik sowieso al doe. Ik sta vaak stil bij dingen, en ik neem de tijd voor mijn impulsen, bijv om me op te laden in de natuur, ik zorg gedurende de dag regelmatig voor mezelf door bijv. over het water uit te kijken in mijn baantje. Maar soms heb je iets meer nodig dan steeds datzelfde plantsoentje of IJsselmeer. En dan is het lastig om iets te bedenken. De schrijfster suggereert dan ook om een lijst te maken van dingen die je graag doet, ter persoonlijke shock ende lering de datum dat je het voor het laatst hebt gedaan erachter te zetten, en vervolgens twee te kiezen die je diezelfde week nog gaat doen.

Hieronder een oefening gebaseerd op die tweede. Ik maakte een lijst van dingen die ik graag creëer:

- Het verhaal van Narrin en Kester
- Botanische tekeningen naar waarneming met een fineliner yeah
- Gedichten over mijn emoties
- Taarten en koekjes
- Outfits
- Mijn kamerinterieur
- Boeketten die ik zelf pluk
- Muziek: gitaar spelen en/of zingen
- Foto's van wat ik eet delen op facebook of mijn blog
- Foto's van momenten maken waar ik dankbaar voor ben
- Meditaties waarin ik mezelf allerlei zelfhelende visualisaties voorschotel
- Meditaties voor anderen leiden
- Dansen op mijn favoriete muziek
- Analoge fotografie
- Filmpjes maken die mooi zijn
- Zelf cadeautjes in elkaar knutselen
- Blogs schrijven
- Een eigen tuin onderhouden, eetbare plantjes laten groeien en hiervan genieten
- Een eigen huis
- Eigen kleren naaien (oké, dit heb ik een halve keer gedaan met een shirtje voor de Elf Fantasy Fair)
- Geïllustreerde recepten maken
- Onverwachte kaartjes opsturen naar mensen
- Het geven van een bloem aan iemand
- Intuïtief bijeenkomsten leiden voor jongeren
- Een schilderij schilderen
- Een liedje schrijven

(hoera voor het online delen van persoonlijke bucketlijsten die voor anderen slechts matig interessant slash relevant zijn! - oeh, dat bedoel ik dus met het niet serieus nemen)

Ik wil hier dus meer van doen, maar alléén de dingen waar ik echt zin in heb. Het deblokkeren van mijn creativiteit is niet een eenmalige actie, maar een kwestie van de momenten herkennen dat ik een idee heb, en daar vervolgens niet aan voorbijgaan. Dat is het geheim van creativiteit. Dan gaat het ook niet meer over deblokkeren, maar meer over blijven stromen, over creatief zijn, in plaats van steeds weer beginnen vanuit het niets. Er is geen innerlijk werk te doen, alleen actie. Vreugde, daarvan genieten en het vermenigvuldigen. De extatische impuls.

Ik was ooit in therapie bij een verdekte Scientologist (beetje creepy ja), die me vertelde dat de roes die ik voel tijdens het creatief zijn lijkt op de hoogste staat van zijn - volgens hem dan. Hij had een heel bord met alle emoties genummerd die in elkaar overgingen van totale mislukking via verdriet en woede, alsof er een rangorde is, en bovenaan stond sereniteit. Ik ben het niet met hem eens. De momenten dat ik het meest tot leven kom, dat mijn ziel tot in de kern verrukt is en mijn geluk door me heen danst, zijn de momenten dat ik creatief ben. Sereniteit in beweging. Hoe heb ik mezelf dit ooit kunnen ontzeggen?!

zaterdag 11 juli 2015

Verhalen over jezelf: bruggen en hutten bouwen

Mijn leventje gaat wel lekker. Het is nog wel een 'leventje', niet echt een 'leven', maar dat komt wel. Sinds de kunstacademie heb ik écht stapje voor stapje mezelf weer moeten opbouwen, en inmiddels is de grootste ellende achter de rug, thank god

Eén van de dingen die daarbij cruciaal waren (naast mijn relatie) is uiteraard mijn opleiding. Vorige week (drie weken terug - red.) was de laatste les voor de vakantie en we gingen met z'n allen lunchen. Waar ik me voorheen niet echt kon verbinden met mijn medecursisten, voelde ik me nu toch blij. Ondanks mijn sociale ongemak. Maar dat beschouw ik in goed gezelschap gewoon als schattig charmant gedrag. Ik ben gewend om er niet echt tussen te komen, in die groep, want veel deelnemers praten graag over zichzelf. Ik bedoel, we zijn allemaal met onszelf bezig, anders zouden we die cursus niet willen doen. Maar goed, de één is assertiever (lees: luidruchtiger) dan de ander, en ik stelde mezelf tevreden met een stille, neutrale en waar mogelijk genietende rol, om geen energie kwijt te raken aan onjuist getimede bijdragen-omdat-ik-anders-te-stil-ben. (Stil zijn is geen probleem.) Ik zat dus lekker bij mezelf mijn salade te eten, terwijl een aanstaande bruiloft tot in de details werd besproken, tot ineens alle ogen op mij gericht waren. Of ik studeerde. Eindelijk, hier had ik op gewacht! Nu kon ik na anderhalf jaar het verhaal vertellen dat al op mijn lippen brandde voor ik aan de cursus begon. Het verhaal van waarom ik de cursus ben gaan doen en hoe het met mij ging en mijn weg van zelfheling, Voor ik het wist, hakkelde ik iets onelegants over de kunstacademie en dat dat 'een beetje mis' ging en dat ik nu bij mijn ouders woon en een bijbaantje heb. Ik hoorde mezelf praten en het beviel me niet. Want dat verhaal, dat was ik niet.


Het raakte onzekerheid en pijn aan, de pijn dat ik tijdens en na de kunstacademie moeite heb gekregen mijn creativiteit uit te drukken. Ik was van mijn vasteland in het water gesprongen, en het vertellen van dit verhaal in die groep was niet de andere oever, realiseerde ik me.

En toen kreeg ik last van bewijsdrang, omdat ik wel graag uit mijn woorden wil komen, en ging ik nadenken over het verhaal dat ik dan wél ben, om mijn eigen brug naar vaste grond te creëren. En omdat ik van mezelf hou, verwoord ik het hier alsnog.

Ik groeide op in een liefhebbende familie, zonder oppassers. Mijn jeugd was rijk, vol logeerpartijtjes met mijn nichtje, boeken lezen, blokfluitlessen, danslessen, atletieklessen, etcetera. Ik was als kind best verlegen en stil, maar in het gezelschap van mijn neefjes en nichtjes kwam ik tot bloei. Dan kon ik hele verhalen verzinnen, die vaak te maken hadden met bruggen en hutten bouwen. Binnen van matrassen, buiten van takken en bladeren. Op school kroop ik in een mentale boomhut, en nam ik alles in me op. De omgeving ervoer ik vaak als ruw en niet-empathisch. Ik kleurde netjes binnen de lijntjes. Dat was mijn manier. Ik knoopte net genoeg contact aan met de juiste mensen om onopvallend door het leven te gaan. Bij gebrek aan echte vrienden bleef het leren en presteren mijn focus hebben. Dit nam de plek in van de ervaringen waarmee mijn leeftijdsgenoten het leven ontdekten. Ik ontdekte het leven via mijn fantasie. Ik las boeken, tekende en schreef verhalen. Ik had gothicjurken die ik alleen aantrok naar fantasyfestivals. Na een valse start met een universitaire studie, die gedreven werd door dezelfde prestatiedrang (daar werd ik immers voor beloond, de rest van het leven was juist het examen waar ik niet voor had geleerd), vond ik mezelf terug op de kunstacademie, maar mijn weg eindigde daar voor de studie was afgerond. Ik had nog meer werk te doen voor ik de maatschappij in kon stappen. Want hoe kun je creatief zijn en je passie vasthouden, als je niet bij jezelf bent? Het was tijd om alle opeengestapelde onzekerheden, pijn en verdriet van het gevoelige kind in mij te helen. Ik reisde, deed ervaringen op waarmee ik het leven ontdekte en kwam weer thuis. Daar moest ik mezelf stapje voor stapje opbouwen, en nu úit mijn schulp in plaats van erin. Mét mijn onzekerheden in plaats van over de toppen ervan. In contact met wie er ook maar om me heen was, in plaats van afwachtend tot er mensen langs zouden komen met wie ik hutten en bruggen kon bouwen. Het heeft een tijd geduurd voor ik sterk genoeg was om het leven in al z'n volheid aan te kunnen. Ergens onderweg is de passie voor het fantasievolle zoekgeraakt. Eerst de realiteit aanvaarden. Voor mij gaan fantasie en realiteit, de hut en de brug, hand in hand en maken ze een magische flow van mijn leven, als ik ze tenminste beiden kan toelaten.

Dit bovenstaande is ook slechts een verhaal, en er is zowel niets als alles van waar. Ik kan ook zeggen dat ik als kind heel speels en gelukkig was, en deze eigenschappen nu weer herwonnen heb. Ik kan vertellen dat ik in een beschermende omgeving opgroeide en vriendinnen had op de middelbare school waar ik creatieve dingen mee deed, zoals verhalen schrijven en tijdschriften maken (we hadden zelfs een aantal abonnees!) en dat ik daardoor tot bloei kwam. Dat is ook waar. Maar voor mij is het belangrijk om zulke verhalen te blijven vertellen, hoe relatief ze ook zullen zijn: ik identificeer me er volledig mee, absorbeer de informatie die ik erdoor krijg over mezelf, en laat het dan allemaal weer los, op het moment dat ik er vanuit een ander perspectief naar kijk. Via het verhalenmaken leer ik mezelf kennen.

sfeer

Ik wil na deze zomer samenwonen. We hebben een tijdje terug vol passie en verlangen gevisualiseerd hoe ons huis eruit moet zien. 


We zaten op een bankje aan de IJssel in Zwolle, maar dat is niet de plek waar we willen wonen - we willen de rivier afzakken naar Arnhem. Nu kan ik zeggen dat we verlangend over het water uitkeken naar het zuiden, maar dat is slechts een literaire kunstgreep. 


Over de woonkamer waren we het eens. Veel details van bijzondere, handgemaakte spulletjes, in een stijl die we delen. Tapijten en kleden in warme patronen & kleuren, houten kasten en bewerkte takken, veel boeken en cd's, lp's aan de muur, kratjes en planten. Volgens de feng shui het hout- en vuurelement. Stimulatie, warmte en een fijne plek om mensen te ontvangen. De woonkamer is tevens de plek van hout, omdat het de plek is van communicatie. 


Mijn ideale slaapkamer is heel anders. Die bestaat uit veel pastelblauw, wit, licht dat door voile schijnt, tinkelend glas, en lichtroze. Een serene plek. Volgens de feng shui is dat metaal, tevens het element dat bij de slaapkamer hoort, en een beetje water. 


Na onze visualisatie fietsten we langs een zonnewijzer in een tuin, wat een symbool is voor mijn hogere zelf: dat ik de richting op ga die naar mijn licht leidt, zoiets. Ik had een tijdje daarvoor veel met dat symbool gewerkt, dus nu vertelde het me dat ik op de goede weg zat, dat ik mocht vertrouwen dat ons verlangen uit gaat komen. 


Dit zijn details uit mijn huidige slaapkamer. Gisteren viel het me op: dát is wat ik toen bedoelde! Die serene sfeer, de kleuren: onbewust heb ik deze sfeer hier al gecreëerd.  


De kennis die ik het van de Wet van Aantrekking zegt me dat ik op de goede weg zit. Dat ik om me heen al aan het creëren ben waar ik naar verlang, in zo'n mate, dat het al voelt alsof ik in dit huisje woon en ik er met volle teugen van geniet. Hier dus alvast een impressie van mijn interieur.